rodzicielskie ambicje

[Gość: :(]

A co robic, kiedy oczekiwania rodzicow zupelnie rozbiegaja sie z moimi
marzeniami? Co robic, kiedy oni nie potrafia uszanowac mojego swiatopogladu?
Co robic, gdy naduzywaja wladzy rodzicielskiej?

[Gość: bronek]

Nie pytaj ich się czy możesz coś zrobić - bo stwiasz się w pozycji małego
dziecka,
Tylko informuj że coś robisz lub chcesz zrobić
nie: czy moge iść na imprezę?
tylko: W piątek idę na imprezę wrócę około 2.
I jeśli chcesz być traktowany jak dorosły musisz się zachowywać jak dorosły -
np. musisz być odpowiedzialny i planować swoją przyszłośc tj. wiedzieć co
chcesz osiągnąć i dla czego.

Poza tym pamiętaj że twoi rodzice trochę już przeżyli i mają pewne
doświadczenia, i pewnie chcą Ci zapewnić świetlaną przyszłośc i żebyś
unikał "błędów młodości" czy poprostu boją się o twoje bezpieczeństwo.

bronku

[Gość: camel]

doroslym to sie stajesz, kiedy zaczynasz sie dokladac do mieszkania. zarabisz
pieniedze i czesc z nich "dajesz" na utrzymanie. Ale dopoku rodzice sa
odpowiedzialni z ato co robisz, szczegolnie kiedy jestes maloletni to
stwierszenie "ide na impreze, bede o 2" nie jest na miejscu.

camel

wielbłądzie

[Gość: bronek]

Dorosłym to się stajesz kiedy bierzesz odpowiedzialność za to co robisz.

Nie można całe życie pozwolić rodzicom decydować tylko dla tego że się u nich
mieszka (bo w tym p... kraju osoba młoda nie jest w stanie samodzielnie kupić
sobie mieszkania chodź by kawalerki).
Nawet 2 letnie dziecko powinno mieć prawo decydowania o sobie i jest to
niezbędne do tego aby prawidłowo rozwijała się osobowość. Jest rzeczą naturalną
że dziecko dorastając buntuje się przeciwko kontroli rodziców i rówieśnicy
stają się dla niego większym autorytetem, a rola rodziców w tym jest taka aby
ten bunt był mądry i wpłynął pozytywnie na rozwój osobowości a nie na tym żeby
złamać i stłamsić własne dziecko. Można oczywiście dyskutować o granicy tych
decyzji ale nie o tym czy dziecko/młoda osoba ma prawo do dążenia do realizacji
swoich pragnień.
To nie rodzice będą później ponosić konsekwencje tych decyzji.

Czy myślisz że wiesz wszystko i jesteś najmądrzejszy na świecie?
Czy to że nie zapewniłeś dziecku odpowiedniego startu w dorosłe życie
(wykształcenie, znajomości, umiejętność funkcjonowania w grupie, nawiązywania
kontaktów itp.) daje Ci prawo do decydowania o wszystkim? - Masz chyba jakieś
kompleksy z dzieciństwa.
Uważasz że jest to normalne że oczekujesz od dziecka żeby dawało Ci pieniądze
na utrzymanie?
W jaki sposób zrekompensujesz swojemu dziecku swoje błędne decyzje, czy
znajdziesz dość cywilnej odwagi aby je za nie przeprosić?

Gość portalu: camel napisał(a): kiedy jestes maloletni to
> stwierszenie "ide na impreze, bede o 2" nie jest na miejscu.

Po pierwsze z kontekstu postu wywnioskowałem że chodzi tu o osobę młodą (17 -
2x lat) a nie o dziecko 12 - 16 (wtedy bym to określił "idę na zabawę do
Piotrka ....., będę o max 20")
Po drugie przykład ten dotyczył formy informowania o swoich decyzjach a nie
rady o której należy wracać z zabawy (co może faktycznie nie jest przykładem
zbyt fortunnym).
I po trzecie współżycie w grupie polega min. na prowadzeniu ciągłych
negocjacji, jeżeli przyjmujesz postawę poddańczą nie myśl, że ktokolwiek będzie
się liczył z twoja opinią

[twoj_aniol_stroz]

Po pierwsze na czym polega nadużywanie władzy rodzicielskiej? A drugie pytanie
to dyskutujemy o jakim wieku? To są szalenie ważne pytania i w zależności od
informacji odpowiedzi będą zasadniczo rózne.

[Gość: :(]

Bardzo prosze, juz streszczam: mowimy o 21-letniej dziewczynie, studiujacej i
nigdy nie sprawiajacej klopotow wychowawczych. Zawsze bylam w stosunku do
siebie krytyczna, ale uwazam, ze wielu rodzicow bylo by zadowolonych z takiej
corki. Generalnie zawsze z rodzicami ukladalo mi sie ok-jestem raczej
dyplomata, jesli chodzi o kontakty z ludzmi. Problem powstal kiedy znalazlam
sobie chlopaka-ich zdaniem mnie niegodnego. Powod? Za malo pieniedzy, srednie
wyksztalcenie. Skutecznie mi utrudniaja widywanie sie z nim, a ze mieszka dosc
daleko nie maja z tym wiekszych problemow. Ja wiem, ze milosc zwycieza
wszystko, ale nie mam juz sily..

[twoj_aniol_stroz]

Oj, jak to dobrze, że rozmawiamy w gronie dorosłych :) Szczerze mówiąc był
moment, kiedy bałam się, że rozmawiam z dziecięciem lat 12. Poradzenie takiej
osobie, że ma nie pytać rodziców o zdanie tylko komunikować im swoje decyzje
jakoś mnie przeraziło :))))
Często jest tak, że rodzice, zwłaszcza jedynaka, mają poczucie, że, generalnie
rzecz biorąc, nie ma na świecie człowieka, który byłby godzien ich dziecka :) A
jeśli do tego któreś z nich jest apodyktycznie nastawione do reszty to
faktycznie powstaje problem. A jakie, oprócz pieniędzy i wykształcenia, rodzice
stawiają zarzuty? Jeśli jest to młody człowiek to raczej trudno, żeby zarabiał
krocie. A wykształcenie? No cóż, przecież świat nie kończy się na ludziach z
wykształceniem wyższym.

[Gość: :(]

Niestety nie jestem jedynaczka.. Zarzuty moich rodzicow sa naprawde idiotyczne.
Ten czlowiek nigdy nie wyrzadzil mi krzywdy, dobrze sie rozumiemy, jestesmy
swiadomi barier, ktore musimy pokonywac. A oni w kolko o jednym. Mimo swojej
spolegliwosci jestem niezaleznym duchem i nie zniose mysli, ze chca mi ukladac
zycie!

[twoj_aniol_stroz]

No to będzie teraz w obie strony.
Najpierw z Twojej strony. Wyjątkowo wkurzające jest kiedy ktoś próbuje za
Ciebie decydować. To jest Twoje życie i Twój problem. Możesz to rodzicom
powiedzieć i konsekwentnie się tego trzymać. Po prostu uprzejmie, ale
zdecydowanie podać informację i KROPKA. Działa metoda zdartej płyty, czyli
powtarzania bez przerwy tego samego.
Teraz ze strony rodziców. Mogą być dwa przypadki. Totalny materializm rodziców
(liczy się tylko kasa, samochód, dom i Hawaje) i wtedy nie ma co dyskutować, bo
i tak ich nie przekonasz. Drugi wariant jest taki, że oni faktycznie się
martwią, bo:
1. za coś trzeba jednak żyć i jeśli kolega ma ukończoną szkołę, po której
raczej trudno o pracę, to faktycznie możecie mieć drobny problem. Oczywiście
zakładam, że Ty też możesz zarobić pieniądze i bilans się wyrówna, ale:
2. kiedyś zapewne zechcesz urodzić dziecko, no i wtedy z automatu nie
pobiegniesz do pracy, więc tata dziecka musi jakoś Was utrzymać. Oczywiście
może także on zostać z dzieckiem na urlopie wychowawczym, ale:
3. musi to być człowiek pracowity oraz nowoczesny, który będzie w stanie
zrozumieć, że praca w domu i wychowanie dziecka nie uwłacza jego męskiej
godności.
4. Ponadto musi on także być człowiekiem, któremu żona, która więcej wie, ma
lepsze wykształcenie i lepiej zarabia, nie bedzie solą w oku.
Proponuję to wszystko przemyśleć na spokojnie, po cichutku, w samotności, potem
pogadać szczerze, od serca z chłopakiem (jego reakcja jest istotna nawet
bardzo, więc musisz mu się bacznie przyjzeć), a dopiero na końcu udac się do
rodziców z listą spraw przemyślanych. Wiem, że teraz zachowuję sie tak jak
rodzice, ale to są dość istotne sprawy i warto w spokoju i dojrzale je
przemyśleć. Myślę, że także rodzice będą spokojniejsi jak zobaczą, że nie tylko
porywy serca Tobą kierują, ale także zdrowy rozsądek.

[carrramba]

Nie daj się . To Twoje życie. Nie pozwól, by ktos wybierał za Ciebie. Nie masz
14 lat.
Powodzenia:)))

[verdana]

Problemy są tu dwa i to zasadniczo rozbieżne.
Pierwszy jest taki - jak dalece jesteś psychicznie uzalezniona od rodziców.
Czy "obrzydzanie" Ci chłopaka może na Tobie wymóc jakieś konkretne posunięcia,
czy tylko uprzykrza Ci zycie?
Po drugie - jak dalece jesteś uzalezniona od rodziców finansowo? Czy usiłują
oni po prostu tłumaczyć Ci, ze to facet nie dla Ciebie - możesz się nad tym
zastanowić lub po prostu olać - czy prubuja wymusić na Tobie zerwanie,
posługując się naciskiem materialnym lub "szantazem psychicznym". "Jak będziesz
się z nim spotykała, to nie będziemy płacić za studia", "Znowu się z nim
widziałas, masz siedzieć w domu, nie po to męczylismy sie nad Twoim wychowaniem
i włozylismy w to pieniądze, bys wychodziła za byle kogo".
Jesli rodzice są po prostu niezadowoleni, to można, bez koniecznosci liczenia
się z ich argumentami, zastanowić się nad ich zasadnością. Jeśli próbują na
Tobie coś wymóc szantażem i zakazami, rozwiazanie widze tylko jedno.
Uniezaleznić się. Znaleźć pracę, nawet poniżej kwalifikacji, wyprowadzić się
(choćby do chłopaka) i zacząć żyć zyciem osoby dorosłej, a nie dziecka.

[Gość: camel]

no fakt 21 lat to juz troche duzo. A nie moezsze sie usamodzielnic? Przeciez
studenci tez pracuje i zarabiaja. A moze stwoerdzenie "milosc jest slepaa" tez
ma tu cos do powiedzenia. Moze ty nie widzisz jego wad? A rodzice je widza.

[Gość: Zenka]

A ja mysle, że /jeżeli ktoś sobie naszym kosztem nie prowadzi badan
socjologicznych/ tu jeszcze nie czas na jakies dramatyczne rozwiazania
typu "wyprowadź sie". Dziewczyna jest jeszcze naprawdę młoda i naprawde moze
spokojnie skończyć te studia bez walki z rodzicami "na noże" i bez rezygnowania
z chlopaka.Powinna natomiast przeanalizować, dlaczego chłopak poprzestał na
srednim wykształceniu. Przyczyny mogą być skrajnie roznei mają niebagatelne
znaczenie. Może musiał np pomagać rodzicom w gospodarstwie rolnym, żeby nie
zmarnowac ich wieloletniej pracy. Może skonczyl technikum o ciekawej
specjalności, pracuje w swoim zawodzie, kocha go i szkoda mu czasu na studia,bo
bardziej przyda sie praktyka. A może miał dobre warunki,ale intelektualnie na
studia sie nie nadaje. Albo sobie lekceważy. A wtedy uważaj, dziewczyno, bo
bedzie lekceważył i twoja naukę i ewentualnych dzieci. Albo, albo,albo...Czy on
w ogole pracuje ? Jaka to praca? A moze mogłby sie dokształcić i argument
rodzicom odpadnie ?Naprawde ,każda rada może byc jak kula w plot, bo za mało
wiemy. Na szczęscie dziewczyna ma jeszcze mnostwo czasu na wszelkie
refleksje, a skoro nie jest jedynaczką, to rodzice jej nie zameczą,muszą swoją
uwage poświecic tez reszcie rodzenstwa. Pozostaje życzyć dobrych, przemyslanych
decyzji.

[Gość: :(]

Chlopak narazie nie pracuje, bo wlasnie wsadzili go w kamaszki. Ale
pracowal...i zarabial calkiem niezle, ale nie moze tego narazie odkladac, bo
pomaga rodzicom. Na studia nie poszedl, poniewaz nie ma ku temu warunkow.
Studia niby sa bezplatne, ale dobrze mowic komus, kto mieszka w duzym miescie i
uczelnie ma pod nosem. Nie jest niezdolny-wrecz przeciwnie. Wielokrotnie mi
tlumaczyl zagadnienia stricte technicznych przedmiotow, o ktorych ja mialam
wybitnie blade pojecie. A rodzice tylko: " jak ty przedstawisz kogos takiego
swoim kolezankom" (niezwykle bogatym, utytulowanym i w ogole elicie..ugh..). To
nieprawda, ze on nie ma nic do powiedzenia, nie jest na poziomie. Patrzac na
niektorych, a wlasciwie wiekszosc kolegow z uczelni - przy nim to pajace. A z
domu chyba i tak pojde, a po skonczeniu studiow to na pewno..niesmak w stosunku
do rodzicow pozostanie..

[Gość: zenka]

A ty nie jesteś czasem Nika ? bo jakoś podobnie piszesz...Najgorzej, ze mlodzi
to nic nie maja cierpliwos,ci i dystansu do zycia. Moja mama zawsze mierzyła
ludzi ilością fakultetów, a teraz bardzo chwali mojego męża bez żadnego.
Ukochany wroci z armii, ty skonczysz studia i jakos sie to poukłada. Koleżanki
może bedzie trzeba zmienic, licz sie z tym. Rodzice bywajż rózni, wiec nie
probuje nic radzic,poza niepaleniem mostów.

[Gość: ...]

nie wiem, ja miałam to samo :(
i boje sie że jak bede miala dziecko powtorze bledy ojca

[Gość: :(]

a cos blizej na ten temat? Jak juz na[isalam jestem osoba, ktora ma podejscie
dyplomatyczne. Chce rozwazyc wszystkie za i przeciw..

[Gość: :)]

a ile masz lat? :)

[Gość: :(]

Tak..Nika to ja. Tyle, ze tam sie wypowiadalam, a tu prosze o wypowiedzi. Ktos
mi radzi, zeby sie usamodzielnic tj,. pojsc do pracy. Rada dobra, pod
warunkiem , ze praca nie koliduje ze studiami, a ja akurat siedze na uczelni od
switu do nocy. Bylo pare ofert, ktore udaloby sie pogodzic z planem dnia,
ale...nie dostalam odpowiedzi:(.
Czy brak mi dystansu? Byc moze..ale zawsze wydawalo mi sie, ze jestem
zdystansowana do wszystkiego, az do przesady. Ale trafila kosa na kamien..

[Gość: zenka teżzonarolni]

Oj Nika co ja z tobą mam.Chciałabym ci pomóc,dac jedną taka rade, ale na
wszystko, niestety to za trudne. Jest jedna sprawa, o której n9kt nie
wspomniał. Rodzice chłopaka. Jest do nich przywiazany i tu musisz działac
madrze. Znasz ich ? Są do wytrzymania ? Beda i twoimi rodzicami,na kimś musicie
sie oprzeć. Więc na pewno bardzo odradzam zamieszkanie razem na koci łape,
podpadniesz teściom, a tym samym chlopak bedzie miał żal Nie teraz to
poźniej.Niezaleanie od waszych pogladów. Nawet niezależnie od pogladow jego
rodziców. Tu naprawdę trzeba sie liczyć z otoczeniem. I znow to samo, jak stara
ciotka musze to powtarzać : 3 lata to nie jest dużo. Zobaczysz, jak bedziesz
miała 40,przypomnisz sobie cos,policzysz i powiesz : co, to juz 20 lat minelo ?
a tak niedawno było... A choćby z twoimi nie szło sie dogadać,powtarzam : nie
idź "na noze". Trzeba im dać pole manewru,no żeby nic nie było nieodwracalne. A
prawie każdy, jak zobaczy wnuka rozpływa sie w zachwytach i zapomina o
wszystkich zastrzezeniach i uprzedzeniach z przeszlosci.No to usmiech na twarz !

[Gość: Nika :(]

Znam jego rodzicow, oni znaja mnie. Raczej nie mieliby nic przeciwko
(wnioskujac z ich wypowiedzi i zachowania). W kazdym razie oni swoim dzieciom
zostawiaja wolny wybor. Wychodza z zalozenia, ze w razie czego, to one poniosa
konsekwencje. A jak tu ze swoimi nie isc na noze, skoro matka juz cos
przebakuje, zebym zalatwila sobie stypendium zagraniczne? Przeciez ja dobrze
wiem, o co chodzi...o rozdzielenie nas:(. 3 lata to nieduzo, kiedy mijaja
beztrosko i szczesliwie. Kiedy uplywaja w samym smutku to prawie wiecznosc:(.

[Gość: zenka itd]

a to stypendium to kiedy ? A moze ułatwi ci pracę tam,gdzie zamierzacie kiedyś
mieszkac ? a jak na rok i zaraz to moze fajnie by bylo ? prania mózgu ci tam
przecież nie zrobią , a i rodzice by nie zrzędzili nad glową ? Niech cie
rodzice ustawią zawodowo, co ci szkodzi ? A osobiste życie ulożysz sobie sama,
no , we dwoje. Porozmawiaj z chłopakiem, ułożcie sobie plan dlugofalowy. Zdaje
sie, że on jest spokojniejszy od ciebie. Oj chyba ja ciebie buntuje, zaraz tu
przyjdzie matka i mnie nauczy... Bo cię polubilam, lubię ludzi ktorzy nie idą
na łatwizne, ja bardzo długo szłam, a teraz widze,że jesli mam w sobie troche
dojrzałosci,to tylko dlatego,ze w końcu mi sie nie udala ta latwizna, nie nie
bedę uściślać :)))))))

[Gość: :(]

Ja tez pania bardzo polubilam:). Ale mam wrazenie, ze jeszcze troche i reszta
forumowiczow nas zlinczuje.. Nie daloby sie przejsc na kontakt mailowy? Moze to
troche niegrzeczne z mojej strony, ale..

[Gość: zenka?]

Ee tam. Przede wszystkim nie mow mi pani. Zobacz w Gdańsku watek Siedlce
pozdrawiają.... To jest dopiero dialog... Nie czuję sie na siłach na az taki
kontakt, myślisz,że ja mam aż tyle do powiedzenia ? Jakby co, to może ktoś
jeszcze sie trafi na forum. A moje gadki o cierpliwości to wiem ,że mało
przydatne, bo pamietam jaka bylam sama w tym wieku. Pozdrawiam ciebie i biedaka
w "kamaszkach" /a moze mu tam i dobrze ?/ I nic tu nie było
niegrzecznego,ylkowole nie przyjmować zobowiazań /znowu łatwizna ?/

[Gość: :(]

Moze masz racje..(skoro nie Pani ma racje:)). W sumie nie moge z kolei ja isc
na latwizne i spychac wszystkiego na innych. Jeszcze sobie ze soba nie radze,
bo sprawa jest nowa, trudna dla mnie, a na dodatek matka caly czas mi daje do
zrozumienia, ze sie nie podda. Ale moze z czasem okrzepne i sie uodpornie.
Narazie wszystko mnie przeraza. Dostalam potajemnego smsa od chlopaka. Pisze,
ze wszystko ok, ale pewnie nie chce mnie martwic, bo od naszych wspolnych
znajomych wiem, ze sie skarzyl.

Pozdrawiam serdecznie i przepraszam za smiala propozycje
Nika

[Gość: strong]

Badz dzielna! Nie dawaj narzucac sobie wartosci, z ktorymi sie nie zgadzasz!!!

[Gość: wi]

:(, smutna prawda jest taka, że dopóki nie jestes niezależny "życiowo", musisz
się liczyć z ich zdaniem. Najlepiej jakoś ułożyć sobie z nimi kontakty, dogadac
się ... tylko jak, co nie? Każda władza deprawuje, rodzicielska też...

[Gość: :(]

Tak..najgorzej sie dowiedziec, ze postepowanie rodzicow calkowicie rozmija sie
z ich naukami :(. nie mam juz zaufania do ludzi..sobie chyba tez nie ufam.
Rany, ale to ciezkie.

[Gość: Teksańska]

A oglądałaś teksańska masakrę piła mechaniczna?? Dobrze ci radzę... zrób tak
samo.Ja moich rodziców bije łopata(dosyc lekko) wtedy zawsze mnie słuchaja i
robia to co ja chcę :) Jak schowam ojcu sztuczna szczeke jest posłuszny jak
baranek, a matce kule to zrobi dla mnie wszystko. Bierzcie ze mnie przykład.