"Wysokie obcasy"

[graga211]

Powielam wątek, który założyłam też u 50-latek, bo sprawa dla mnie
ważka.
Otóż w dodatku pt. "Wysokie obcasy" weekendowego numeru Gazety
Wyborczej znajduje się artykuł-esej przedstawiający sytuację
dzisiejszej 50-latki. Str.40 w dziale To nie jest kraj dla starych
ludzi.
Jestem ogromnie ciekawa, co powiecie n/t przeczytanego tekstu i
opisanej sytuacji? A może ktoś z uczestników forum przeżył/-wa
podobne perturbacje?
Ponieważ czasopismo wyszło dopiero dzisiaj, link, który podaję do
elektronicznej wersji "Obcasów" będzie aktywny po 24 godzinach,
czyli jutro
tiny.pl/sfgx
Ale może ktoś ma w domu dzisiejszą Gazetę Wyborczą z dodatkiem,
przeczytał esej i może napisać kilka słów?
Zachęcam i serdecznie pozdrawiam, Gr.

[polnaro]

Przeczytałam. Właściwie "emerytka" nie bardzo powinna bać się przedstawionego
tam ciągu wydarzeń, a jednak niepokój pozostał. Przykre, bardzo przykre i głupie
jest wyrzucanie ludzi na margines z powodu wieku. Cóż można zdziałać jeśli nie
liczą się kompetencje, efekty pracy i doświadczenie a kryterium nadrzędnym jest
młodość? Może pozostaje jedynie zachęcać do działalności na własny rachunek
kiedy jest się jeszcze młodym ? To jednak żadna gwarancja, tyle, że więcej
zależy od nas samych.
Tak naprawdę, to młodzi też nie mają się wcale lepiej w naszym kochanym kraju,
przeczytajcie tekst już od str.36.

[anka125]

Ale młodzi mają przed sobą przyszłośc a my?
Nie każdy pogodzi się z tym co go spotkało.Ja na przykład dotąd nie mogę.Nie
mogę pogodzić się,że w wieku 47 lat skazano mnie na śmierć zawodową!
Kto?
Gówniarze z kasą którzy kupili moją firmę w ramach cholernej prywatyzacji.I
skazali nas,starych stażem ludzi na śmierć zawodową.
I od tamtej pory(to już ho ho ho) tułam się po zakładach pracując " na czarno".
Czy to jest normalne??????

[graga211]

>Ale młodzi mają przed sobą przyszłośc a my?<
Zgadzam się. Młodzi są niecierpliwi, chcą mieć wszystko już,
natychmiast i w pełnym wymiarze, nic powolutku, nic pod górkę, nic z
wyrzeczeniami. A przecież nad wszystkim trzeba popracować, również
nad swoją przyszłością. Nie jest lekko, to prawda, ale to jeszcze
dla nich nie koniec świata, a dopiero początek.
Byle nie końca...
Natomiast sytuacja 40-50-latków jest bardzo poważna i co ciekawe,
nawet redaktorzy gazety uznają, że to "ludzie starzy".
O ile wiem, geriatria zaczyna zajmować się osobami powyżej 70 roku
życia, a dzisiejszy "staruszek" bywa nader dziarski i po 80, przy
czym znam nawet 92-latka podróżującego z jednego końca globu
ziemskiego na drugi, uczestniczącego w balach sylwestrowych, ba,
nawet prowadzącego samochód. Wobec niego 50 i 40-latek to młodzik
winny biegania mu po papieroski do kiosku!
Ale wracam do meritum sprawy.
Nie rozumiem dlaczego pracodawcy usuwają pracownikow doświadczonych
i dyspozycyjnych? Taka pani w wieku 50 lat jest już wolna niczym
ptak, dzieci ma odchowane, usamodzielnione, nowych nie chce (tak, sa
wyjątki, wiem) i jako pracownika można ją wykorzystać z jej
przyzwoleniem.
A może lepiej, gdy społeczeństwo, konkretnie: młodzi pokryją koszta
utrzymywania tych ludzi ciągle zdolnych zarobić na siebie?
Nie rozumiem tej polityki...

[maria73]

Ania pisze,ze w wieku 47 lat została skazana na śmierć zawodową.
Sorry ,że to napiszę ,ale myślę że troszkę sama się na to skazałaś.
Nasze pokolenie niestety nie potrafi przystosowywać się to
sytuacji.Zostaliśmy nauczeni,że praca jest.Często zatem bywało,że
osoby które w ramach restrukturyzacji czy innych zdarzeń zostawały
bez pracy opuszczały ręce zamiast zacząć coś innego.Wiadomo,że
zawsze tego typu decyzje wiążą się z ryzykiem.Uda się czy nie??? Ale
kto nie ryzykuje ten nie wygrywa.
Wierzcie mi znam osoby którym się udało.Mam np. znajomą ,która po
zwolnieniu z pracy zaczynała od sprzedaży ciuchów ( które brała na
kredyt z zakładu) na targowisku.Dzisiaj ma 2 sklepy,urodziła drugie
diecko,powodzi jej się świetnie.
Ona dziękuje losowi ,że ktoś ją z pracy zwolnił.
A więc i tak może być.
Nigdy nie należy opuszczać rąk i ograniczyć się do szukania winnych.

[graga211]

Pewnie, że może być, i na szczęście, że bywa!
Ale dalczego, co jest przyczyną takiej sytuacji, jaką opisuje
autorka artykułu? Bohaterka arta próbowała wszystkiego, czyli nie
opuściła rąk bezradnie. Przeczytaj. Scyzoryk w kieszeni się otwiera.
Jeśli człowiek ma nóż na gardle, to już nie czeka na zmiłowanie
nieba, gdyż wie, że to juz nie te czasy, w których praca była dla
każdego, wystarczyło tylko się na nią zgodzić.
Po prostu czekała na obywatela.
Teraz chyba też czeka (przecież mnóstwo ludzi wyemigrowało), tylko
jakoś straszliwie wybrzydza...

Przedluzenie wieku emerytalnego

[pia.ed]

"Mam znajomą ,która po zwolnieniu z pracy zaczynała od sprzedaży
ciuchów na targowisku ..."

Nie kazdy jest stworzony do handlu czy otwierania wlasnego biznesu.

Wydaje mi sie, ze w Polsce to juz tradycja, ze babcie pomagaja
wychowywac wnuki i specjalnie nie pala sie do podejmowania
nowej pracy - jesli maja sie z czego utrzymac.

Poza tym wczesna (w porownaniu z innymi krajami) emerytura
nie zacheca pracodawcow do zatrudniania kobiet okolo 50-ki.
Gdyby tak jak w innych krajach kobiety pracowaly
do 67 roku zycia, to byloby co innego.
W pracownice ktora zostanie w zakladzie jeszcze 15 lat
warto inwestowac, w innym przypadku nie bardzo ...
pracodawcow

Kult młodości

[wiga2008]

Niestety, w naszym kraju panuje niezmiennie od początku lat 90-tych kult
młodości. Cytowany artykuł potwierdza to.

Moja przyjaciółka, będąca główną księgową w dużej firmie, opowiedziała o
ubiegłorocznym poszukiwaniu pracownika do jej wydziału.Po wielu spotkaniach
kwalifikacyjnych jej wybór padł na kobietę pod 50-tkę właśnie, z dobrymi
kwalifikacjami i wieloletnią praktyką w zawodzie. Zarząd firmy zdecydował
inaczej i wybrał 24-letnią studentkę ostatniego roku, z minimalną praktyką.W
efekcie dziewczynie do orła daleko, ale nie ma już problemu, bo kilka dni temu
urodziła dziecko. A tamta starsza osoba pewnie do dziś poszukuje pracy.
Niestety,ciągle się mówi o programach pomocy, o aktywizacji zawodowej ludzi po
50-tce, ale póki co nic się nie dzieje w tym zakresie.

Przyznam, że nie spotkałam nikogo w tak drastycznej sytuacji życiowej jak
bohaterowie artykułu, ale wiem też,że w trudnych momentach kobiety radzą sobie
znacznie lepiej. Są bardziej odporne psychiczne. W efekcie imają się różnych
zajęć, ze sprzątaniem włącznie, aby tylko utrzymać się na powierzchni.