liście

[jolazuk]

Witam forumowiczów
Dostałam od znajomej wielkie płaskie liście z informacją, że jest to kaktus,
który podobno pięknie kwitnie. Ale nigdzie nie ma informacji o takich
kaktusach. Co to może być?
Jolażuk

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
Ale żeście mi podpasowali temat! Kaktusy epifityczne zwane popularnie
epikaktusami to tak naprawdę jedyne kaktusy dobrze rosnące w mieszkaniu.
Testowały to już nasze babcie gdyż kiedyś "Grudnik" lub inaczej "Barbórka" był
w każdym domu.
Większość sądzi że kaktusy rosną tylko na skąpanych w słońcu pustyniach , mało
kto wie że prawie jedna trzecia z obecnie opisanych gatunków to rośliny
rosnące w cienistych lasach zwrotnikowych. Podobnie jak bromelie są epifitami,
porastają konary w koronach wysokich drzew lub skalne ściany i półki otoczone
wilgotnym tropikalnym lasem. Właśnie takie kaktusy najlepiej rosną w
mieszkaniach, wielu gatunkom wręcz szkodzi bezpośrednie nasłonecznienie. Po
swoich pustynnych kuzynach odziedziczyły niezwykle piękne i duże kwiaty, ale w
odróżnieniu od nich kwitną bardzo obficie nawet w mieszkaniu. Kaktusy te są
bardzo popularnymi w krajach anglosaskich roślinami doniczkowymi, oraz są
namiętnie kolekcjonowane . Dzięki hodowcom - kolekcjonerom co roku na rynku
pojawia się kilka nowych krzyżówek , które w odróżnieniu od coraz rzadziej
uprawianych czystych gatunkowo roślin mają znacznie większe kwiaty i obficiej
kwitną. Kaktusy te nie sprawiają kłopotów w pielęgnacji, ponieważ większość ma
płożące lub zwieszające się pędy to najefektowniej wyglądają w wiszących
doniczkach lub koszykach dla epifitów. Najlepiej rosną w widnych, ale nie
bezpośrednio nasłonecznionych miejscach w pobliżu okien i ocienionych częściach
balkonów i tarasów. Wszystkie są roślinami ciepłolubnymi i szkodzą im
temperatury niższe niż 15C.

Te najczęściej uprawiane
Najczęściej spotykane w naszych kwiaciarniach to krzyżówki rodzaju Shlumbergera
z innymi rodzajami, maja one krótkie, płaskie podzielone na człony pędy.
Ponieważ czyste gatunki w naszym klimacie kwitną w grudniu to do wszystkich
krzyżówek przylgnęła popularna nazwa Grudnik, Barbórka ,lub kaktus Bożego
Narodzenia. Często spotykamy również krzyżówki tego rodzaju z rodzajem
Rhipsalis, Echinopsis i innymi rodzajami, ponieważ kwitną wczesna wiosna
nazywane są kaktusami Wielkanocnymi. Rzadziej uprawiane są krzyżówki
Aporophyllum otrzymane z rodzaju Aporocactus i Epiphyllum charakteryzujące się
długimi cienkimi pędami. Rośliny wymienione powyżej nie osiągają większych
rozmiarów i zwykle tworzą niewielkie gęste krzewy kulistego pokroju, w
odróżnieniu od krzyżówek rodzaju Epihyllum popularnie zwanymi kaktusami
liściastymi z powodu długich płaskich podobnych do liści pędów lub epifilum.
Krzyżówki te na świecie są nazywane epikaktusami. Osiągają one znaczne rozmiary
nawet do kilku metrów wysokości, a ich długie pędy często są wykorzystywane do
porastania ścian w oranżeriach i ogrodach zimowych. Kwitną bardzo obficie, a
ich kwiaty maja ogromne rozmiary osiągające u niektórych krzyżówek nawet 38 cm
średnicy!! Inne rzadziej uprawiane i nie polecane do uprawy w mieszaniu to
kwitnące nocą gatunki takie jak słynna ze swych pięknych kwiatów "Królowa nocy"
Selenicereus grandiflorus, i inne mylone z nią gatunki tego rodzaju, oraz
rodzaj Rhipsalis kwitnący niezwykle obficie, ale posiadający niewielkie kwiaty
o nieatrakcyjnym ubarwieniu. Istnieje jeszcze kilkanaście innych rodzajów tych
kaktusów, ale są one znane tylko niewielkiej grupie kolekcjonerów tych roślin.


Pielęgnacja
W odróżnieniu od swych pustynnych krewniaków wszystkie kaktusy epifityczne
wymagają kwaśnego i przepuszczalnego podłoża, oraz regularnego podlewania w
okresie wegetacji. Wiele gatunków nie toleruje przesuszania podłoża i traci
wówczas cześć korzeni które trudno się odbudowują. Najlepiej rosną w
mieszankach torfowych ( gotowe tzw. podłoże torfowe) z dodatkiem dużej ilości
perlitu który zapewnia dostęp powietrza do korzeni. Rośliny w okresie wzrostu w
lecie i na jesieni powinny być nawożone co dwa tygodnie. Szczególnie szybko
rosnące rodzaje i ich krzyżówki Epiphyllum i Selenicereus wymagają intensywnego
nawożenia i dużych doniczek.
Najbardziej dekoracyjnie wyglądają w koszykach dla epifitów lub w wiszących
płaskich misach. Koszyki dla epifitów nie są polecane do uprawy w mieszaniu,
mimo że wiele gatunków rośnie w nich najlepiej, ale ich wadą jest kapiąca woda
niszcząca podłogę i meble oraz konieczność częstego podlewania. Zdecydowanie
bardziej praktyczne są donice lub misy np. z terrakoty bez otworów w dnie.
Rośliny wyglądają w nich estetycznie i nie wymagają częstych zabiegów
pielęgnacyjnych.
Ponieważ kwiaty zawiązują się na młodych pędach, rośliny trzeba raz w roku
przycinać . Najlepiej robić to po kwitnieniu, usuwamy wówczas stare chore i
nieestetyczne pędy. Po przycięciu rośliny wypuszczają dużo młodych przyrostów,
na których szybko tworzą się pąki kwiatowe.

Tajemnica obfitego kwitnienia.
Czyste gatunkowo kaktusy epifityczne, aby zakwitły muszą przejść krotka przerwę
spoczynkową, przypada ona najczęściej w okresie letnich upałów i trwa około
półtora miesiąca. W tym czasie rośliny podlewamy oszczędniej tak aby lekko
przeschły. Również po kwitnieniu nie podlewamy ich przez dwa trzy tygodnie.
Większość krzyżówek nie musi przejść wspomnianych wyżej przerw w wegetacji aby
zawiązać pąki, ale przerwa taka zawsze powoduje obfitsze kwitnienie. Niestety
zarówno pierwsze jak i drugie kwitnące w dzień kaktusy są wrażliwe na długość
dnia, gdyż w tropikalnych lasach dzień jak i noc trwa 12 godzin. Dlatego
większość kaktusów epifitycznych zaczyna zawiązywać pąki dopiero wtedy gdy
długość dnia wynosi około 12 godzin. Niektóre gatunki (Schlumbergera truncata)
są tak wrażliwe na światło że nawet sztuczne światło może zakłócić zawiązywanie
paków kwiatowych. Dlatego rośliny te jesienią i w zimie nie powinny stać w
pomieszczeniach w których długo pali się światło. Takie rośliny nawet jeśli
zawiązują pąki i kwitną to ilość kwiatów jest zwykle niewielka.
Pozdrowienia,
Jerzy Woźniak