Widok z okna

[ptasik]

Witam
Wielu z bywalców forum chwali się (szczerze uważam, że jest czym)tym, że mieszka na wsi, pod lasem, albo wręcz w domku w lesnych krzakach ;-)
Chciałabym zaproponować zabawę w opisywanie tego co widzicie z okien Waszych domów, a skłonił mnie do tego własnie widok jednego poranka.

A było tak - zadzwonił budzik, odleżałam swoją najlepszą poranną chwilkę (pewnie 90 % ludzi tak robi) no i chcąc nie chcąć zwlekłam się z wyrka do kieratu dnia codziennego. Ale było inaczej niż zazwyczaj, bo pierwsze co zobaczyłam to był widok z okna. Niby ten sam co zawsze a jaki inny. Czyste, bezchmurne niebo ze słońcem w roli głównej sprawiło, że rozległe pole przed domem było przepieknie oświetlone, a na środku pola stała para saren - jedna podjadała oziminę, druga patrzyła w moja stronę. Niby nic, a sprawiło, że poranek był zupełnie inny.

To tyle na dziś, następnym razem będzie widok z kolejnego okna :-)))

Za oknem!!

[danam]

U nas Pani Zima rozciągnęła swoją białą pościel, którą „suszy” na dachu
stodoły, na podwórku i między drzewami lasu.
Ptaki regularnie odwiedzają moją jadłodajnię. Sójki wrzaskliwie o czymś
rozprawiają w koronie wspaniałego buka, który dźwiga swoje konary wysoko ponad
stodołę i stanowi doskonały punkt obserwacyjny dla tych „plotkarek”.
Na drzewach już śniegu nie ma. „Iglaki” ciemną zielenią starają się ukryć
szarość drzew liściastych. Przy pochmurnym niebie wszystko ma barwy
pociemniałe, tylko ptaki brylują swoimi kolorami i gaworzą na gałązkach wesoło.
Od czasu do czasu widzę szybujące nad lasem myszołowy. Dzień spokojny, 0
stopni, tylko słoneczka nie ma, więc trochę smutno
Pozdrawiam Danuta.

[ptasik]

No to niestety prawda jak jest pochmurno to jest i smutno...
I u nas na Zachodzie :-)))) zrobiło się bardziej zimowo i też ciemnawo (nie mylić z nasłonecznieniem z racji godziny powrotu do domu :-))))) ) , ale za to mój widok z okna od paru dni obejmuje nie parę saren ale stadko, 5 sztuk.

[jack_]

Około 7 odsłoniłem zasłony okna, spojrzałem na opecione delikatną mgłą komin i
hale nieczynnej, powoli rozkładającej się huty szkła, spojrzałem na ulicę w
dole - szron pokrywał szyby mojego samochodu. Z komina pawilonu sąsiadującego z
garażami snuł się siwy dym - widać ten gruby facet uruchomił ogrzewanie w
Zakładzie Pogrzebowym wcześniej niż zwykle - o... właśnie wychodzi z Zakładu i
wsiada do swojego żuka...

Do Jacka - to wiele tłumaczy :-)

[ptasik]

Twój widok z okna wiele tłumaczy, nic tylko współczuć :-)
Katula

[jack_]

Katula ...jesteś psychologiem?

[malgosiaf]

Chyba mieszkacie w jakiś " ziemskich rajach " , co my mieszczuchy mamy do
opowiedzenia , że na dziedzińcu miedzy blokami dalej leży śnieg , a na
brzózkach siedzą smutne sroki i też czekają na wiosnę ... i chociaż kiedy idę
do metra , żeby dojechać do centrum widzę las , ale śniegowe czapy nadal
przyginają sosenki do ziemi .
Mieszkacie w krainach moich marzeń !!! gdzie mogłabym grzebać sobie w ziemi
własnego ogródka , a nie tylko doniczek.

Pozdrowienia

M.

[elaos]

A ja jestem takim tworem zawieszonym pomiędzy mieszczuchem a "ziemskim
rajem".Przez całą zimę, z małymi wyjątkami, z mojego okna widzę tylko
blokowisko i ponure podwórko oblegane przez różnych pijaczków ( w pobliżu sklep
monopolowy), ale gdy zaczynam regularne wyjazdy do mojej wiejskiej chałupy to
widok z okna zmienia się bajkowo. Z połnocnego okna mam widok na bocianie
gniazdo, w którym co roku pojawiają się 2-3 maluchy, z zachodniego okna można
pod wieczór zobaczyć podchodzące do sadu sarny, a z okna kuchennego rewię
kolorów za przyczyną kwiatów nasadzonych tak gęsto, że nie wiadomo jakie kwiaty
przynależą do których łodyg. Póżną jesienią, gdy wieczorem podejdę do okna,
obserwuję z zachwytem przeloty gęsi tak wielkimi kluczami, że gdy jeszcze byłam
100% mieszczuchem to nie myślałam, że na świecie jest tyle gęsi.

Jeszcze nie wiosna, ale?

[danam]

Wstał piękny jasny, choć nie słoneczny dzień. Chmury przykrywające niebo są
cieniutkie, dzięki czemu światło dnia może przebić się przez nie i wraz z
leżącym na ziemi śniegiem dawać poczucie ciepła.
Korony drzew ożywione podmuchami delikatnego wiatru grają swoją melodię,
zachęcając ptaszęta do wtóru.
Sójki latają gromadami i z zainteresowaniem spoglądają na młode sosenki jakby
tam właśnie przyszło im podzielić się na pary. W moim karmniku nieprzerwany
ruch stałych stołowników. Nie ma się co dziwić, u nas jeszcze trzyma mróz, a
śniegowa pokrywa nie ułatwia poszukiwaczom zadania.
Od ciemnej zieleni sosen odbijają się sporo jaśniejsze daglezje, a rude pnie
udoskonalają widok. Właściwie nic wizualnie nie zapowiada wiosny, ale radosne
głosy ptaków zwiastują niewątpliwy przełom. I nam jakoś robi się raźniej! Coś w
tym jest!
Pozdrawiam! Danuta.