Nolina

[Gość: Katula]

Kłopoty pewnie wynikajšce z pory roku, rozpoczętego niedawno sezonu grzewczego, znacznej różnicy temeratur pomiędzy domem a dworem i bardzo krótkiego dnia, ale chodzi o specyficznš ro�linę jakš jest nolina. Otóż od pewnego czasu dolne li�cie zasychajš od końcówek , a następnie całe i dajš się łatwo odrywać. Ograniczyłam jej bardzo podlewanie zgodnie z zaleceniami pielęgnacyjnymi, ale nie mam warunków do obniżenia jej temperatury, przy utrzymaniu odpowiedniego na�wietlenia. Jak inaczej mogę jej pomóc, czy po prostu spokojnie przeczekać. Acha, stosunkowo niedawno nieznacznie zmieniłam jej stanowisko, ale tak gdzie� do 1 m od pierwotnego. Nie sšdzę, aby miało to jakie� znaczenie.
Z góry dziękuję.

[jerzy.wozniak]

Słoniowa noga
Noliny, bliskie krewniaczki agawy i juki, rosną na spalonych słońcach
półpustynnych terenach USA i Meksyku. Potrzebną im do przetrwania okresów suszy
wodę gromadzą w silnie rozszerzonej u dołu łodydze. Nadaje ona nolinom
charakterystyczny oryginalny wygląd i sprawia, że od kilkuset lat są one
poszukiwanymi roślinami doniczkowymi. Jeśli jeszcze do tego dodamy, że łatwo
znoszą warunki panujące w naszych mieszkaniach, to otrzymamy obraz niemal
idealnej rośliny doniczkowej.
Kłopoty z nazwą i nie tylko
Nazwę swą nolina otrzymała już w XVIII wieku na cześć znanego francuskiego
autora książek ogrodniczych P.C. Nolina. W XIX wieku razem z pokrewnym rodzajem
Dasyrilion wrzucono ją do rodzaju baukarnea (Beaucarnea). Już po kilkunastu
latach zwrócono jednak uwagę na różnice w budowie tych dwóch grup roślin i
powrócono do starych poprawnych nazw. Niestety nie wszyscy jednak o tym wiedzą,
gdyż nawet w kwiaciarniach nolina figuruje pod swą dziewiętnastowieczną,
pomyłkowo nadaną nazwą rodzajową. Ale na tym nie koniec kłopotów. W roku 1947
profesor Newton zaliczył je do tzw. sukulentów z kaudeksem (silnie zgrubiałą
podstawą pnia lub magazynującym wodę korzeniem) i choć minęło już sporo czasu
niewielu botaników słyszało o takich sukulentach. Podobnie jak inne gatunki
zaliczone do tej grupy, noliny gromadzą wodę i substancje zapasowe w dolnej
części łodygi. Pozwala im to przetrwać długie okresy suszy. Wyrastające na
krótkiej łodydze delikatne liście w czasie wyjątkowo suchego lata opadają
całkowicie. I to właśnie stało się u Pani rośliny. O lisich i ich zasychaniu
napisze jeszcze dalej teraz dalszy ciąg wywodów o słoniowej nodze.
Znanych jest około 30 gatunków tych roślin; wszystkie są do siebie bardzo
podobne, różnią się wyglądem łodygi oraz wielkością liści. Występują głównie na
pustynnych terenach Meksyku i południowych stanów USA. W uprawie doniczkowej
znajduje się zaledwie kilka gatunków. Najbardziej znaną jest nolina kędzierzawa
o wąskich, jasnozielonych liściach metrowej długości. Są one charakterystycznie
poskręcane i bardzo delikatne (u niektórych odmian uprawnych przypominają
trawę). Rozgałęzia się ona dopiero wtedy, gdy osiągnie ponad metr wysokości
lub gdy zostanie obcięty jej wierzchołek. Drugim dość często spotykanym
gatunkiem jest nolina długolistna (N. longifolia), której młode egzemplarze
mają (wbrew nazwie) stosunkowo krótkie, szerokie liście. Gatunek ten tworzy
najgrubszy "pień", z którego wyrastają liczne, grube łodygi. Ostatnio
wprowadzono do uprawy krzyżówki tych gatunków z noliną Bigelowa (N. bigelowii).
Posiadają one ciemnozielone, nie poskręcane liście z kremowymi paskami.

<img src="/img/forum/gazeta/ogrod/nwck.jpg">
Nolina w calej krasie

Nolina w doniczce
Sukulenty z kaudeksem to w większości bardzo łatwe w uprawie gatunki. Jedyne
czego im potrzeba, aby zdrowo rosły, to słońce i oszczędne podlewanie. Ponieważ
korzenie noliny rosną tuż pod powierzchnia ziemi i są stosunkowo krótkie,
powinna być sadzona do płytkich mis niewiele szerszych od średnicy rozdętej
podstawy pnia. W dużych doniczkach roślina szybko traci korzenie, gdyż podłoże
dłużej tam wysycha, a jej korzenie są bardzo wrażliwe na długotrwałe
przebywanie w mokrej ziemi. Ważna jest nie tylko średnica pojemników, ale
również głębokość. Przy przesadzaniu nolin należy uważać, aby nie uszkodzić ich
delikatnych korzeni. Najlepiej bryłę korzeniowa przenieść nienaruszoną do
nowego niewiele większego pojemnika. Noliny sadzimy tak, aby "pień" był jak
najmniej zanurzony w ziemi, gdyż zamoczony łatwo ulega infekcjom grzybowym. U
młodych okazów liście są na ogół znacznie dłuższe niż łodyga; leżąc na
parapecie łamią się i zasychają. Najlepiej więc sadzić rośliny w wiszących
koszykach lub misach.
Do uprawy nolin stosujemy ziemię do kaktusów i innych sukulentów, dodatkowo
zmieszaną z niewielką ilością gruboziarnistego piasku lub perlitu. Podłoże nie
powinno zawierać torfu i musi mieć pH wyższe niż 6.5, gdyż rośliny te w swej
ojczyźnie rosną w na zasadowych jałowych glebach. Nolin nie wolno nawozić! Jak
większość sukulentów rosną one dość wolno w porównaniu do innych roślin
doniczkowych i nawozy z dużą zawartością azotu, które silnie przyspieszają mogą
spowodować choroby fizjologiczne! Noliny są roślinami ciepłolubnymi i najlepiej
rosną w temperaturze ponad 20(C. Dobrze znoszą suche powietrze w naszych
mieszkaniach, ale będą nam wdzięczne jeśli będziemy je zraszać w upalne letnie
dni. Zasychanie końce liści, opisywane w wielu książkach jako reakcja na suche
powietrze, jest poważną pomyłką. Jest to objaw całkowicie normalny - u
wszystkich gatunków starsze liście powoli zasychają i nie ma to nic wspólnego z
chorobą spotykaną u roślin lubiących wilgotne powietrze takich jak np. maranty.
Zjawisko to jest szczególnie dobrze widoczne u noliny kędzierzawej. Niedowiarki
niech popatrzą na zamieszczone zdjęcia! (Jeśli się załadują)

<img src="/img/forum/ogrod/kn.jpg">
kwiatostan noliny

Opieka nad słoniem
Noliny jak słonie są długowieczne i zdrowe; uprawiane w pomieszczeniach
kilkudziesięcioletnie okazy nie są wcale rzadkością. Niemniej powinniśmy im
zapewnić chociaż minimum troski z naszej strony.
Najważniejsze jest podlewanie; musi być oszczędne i dostosowane do temperatury
powietrza - im cieplej, tym więcej wody. Przed kolejnym podlaniem podłoże
zawsze musi przeschnąć. Pamiętajmy, by rośliny podlewać zawsze na podstawkę!
Dolna część pnia nie powinna być w ogóle moczona, gdyż może to spowodować
(szczególnie w chłodne dni) infekcje grzybowe. Na zgrubiałej części pojawiają
się wówczas miękkie brązowe plamy, rozprzestrzeniające się szybko na całą
łodygę.
W okresie zimowym - jak wszystkie sukulenty - noliny przechodzą przerwę
spoczynkową, trwającą od końca października do końca marca. W tym okresie
powinniśmy przede wszystkim ograniczyć im podlewanie oraz ustawić je w widnym,
ale chłodnym (15-18(C)miejscu. Temperatura nie powinna spadać poniżej tej
dolnej granicy. Zalecane przez niektóre książki temperatury poniżej 10(C są
nieporozumieniem. Jak większość meksykańskich sukulentów gatunki uprawiane w
doniczkach są wrażliwe na zimno.
Wiosną zaczynamy noliny intensywnie podlewać,ale dopiero wtedy, gdy zauważymy,
że wypuszczają nowe liście. Pamiętajmy, że zapasy wody wystarczają im nawet na
rok, pozwólmy, więc, by same zadecydowały, kiedy czas rosnąć. Przyspieszanie
wzrostu sukulentów prowadzi zawsze do ich smutnego końca.
To taki skrót artykułu wysłanego do gazety tak cos około rok temu.
Być może nie było by tylu pytań gdyby choć raz mi ktoś uwierzył, że prowadząc
od trzech lat strony internetowe o roślinach ozdobnych, naprawdę wiem o co
pytają ich miłośnicy! I te artykuły które o nich napisałem nie wynikały z tego,
że miałem takie a nie inne zdjęcia tylko z tego ze odpowiedziałem na ponad
tysiąc listów i wiem!
Pozdrowienia, i mam nadzieje, że o nolinie wystarczy!
Jerzy Woźniak
P.S. Jeśli nie to dopiszę jeszcze trzy razy tyle!

[jerzy.wozniak]

Słoniowa noga
Noliny, bliskie krewniaczki agawy i juki, rosną na spalonych słońcach
półpustynnych terenach USA i Meksyku. Potrzebną im do przetrwania okresów suszy
wodę gromadzą w silnie rozszerzonej u dołu łodydze. Nadaje ona nolinom
charakterystyczny oryginalny wygląd i sprawia, że od kilkuset lat są one
poszukiwanymi roślinami doniczkowymi. Jeśli jeszcze do tego dodamy, że łatwo
znoszą warunki panujące w naszych mieszkaniach, to otrzymamy obraz niemal
idealnej rośliny doniczkowej.
Kłopoty z nazwą i nie tylko
Nazwę swą nolina otrzymała już w XVIII wieku na cześć znanego francuskiego
autora książek ogrodniczych P.C. Nolina. W XIX wieku razem z pokrewnym rodzajem
Dasyrilion wrzucono ją do rodzaju baukarnea (Beaucarnea). Już po kilkunastu
latach zwrócono jednak uwagę na różnice w budowie tych dwóch grup roślin i
powrócono do starych poprawnych nazw. Niestety nie wszyscy jednak o tym wiedzą,
gdyż nawet w kwiaciarniach nolina figuruje pod swą dziewiętnastowieczną,
pomyłkowo nadaną nazwą rodzajową. Ale na tym nie koniec kłopotów. W roku 1947
profesor Newton zaliczył je do tzw. sukulentów z kaudeksem (silnie zgrubiałą
podstawą pnia lub magazynującym wodę korzeniem) i choć minęło już sporo czasu
niewielu botaników słyszało o takich sukulentach. Podobnie jak inne gatunki
zaliczone do tej grupy, noliny gromadzą wodę i substancje zapasowe w dolnej
części łodygi. Pozwala im to przetrwać długie okresy suszy. Wyrastające na
krótkiej łodydze delikatne liście w czasie wyjątkowo suchego lata opadają
całkowicie. I to właśnie stało się u Pani rośliny. O lisich i ich zasychaniu
napisze jeszcze dalej teraz dalszy ciąg wywodów o słoniowej nodze.
Znanych jest około 30 gatunków tych roślin; wszystkie są do siebie bardzo
podobne, różnią się wyglądem łodygi oraz wielkością liści. Występują głównie na
pustynnych terenach Meksyku i południowych stanów USA. W uprawie doniczkowej
znajduje się zaledwie kilka gatunków. Najbardziej znaną jest nolina kędzierzawa
o wąskich, jasnozielonych liściach metrowej długości. Są one charakterystycznie
poskręcane i bardzo delikatne (u niektórych odmian uprawnych przypominają
trawę). Rozgałęzia się ona dopiero wtedy, gdy osiągnie ponad metr wysokości
lub gdy zostanie obcięty jej wierzchołek. Drugim dość często spotykanym
gatunkiem jest nolina długolistna (N. longifolia), której młode egzemplarze
mają (wbrew nazwie) stosunkowo krótkie, szerokie liście. Gatunek ten tworzy
najgrubszy "pień", z którego wyrastają liczne, grube łodygi. Ostatnio
wprowadzono do uprawy krzyżówki tych gatunków z noliną Bigelowa (N. bigelowii).
Posiadają one ciemnozielone, nie poskręcane liście z kremowymi paskami.


Nolina w calej krasie

Nolina w doniczce
Sukulenty z kaudeksem to w większości bardzo łatwe w uprawie gatunki. Jedyne
czego im potrzeba, aby zdrowo rosły, to słońce i oszczędne podlewanie. Ponieważ
korzenie noliny rosną tuż pod powierzchnia ziemi i są stosunkowo krótkie,
powinna być sadzona do płytkich mis niewiele szerszych od średnicy rozdętej
podstawy pnia. W dużych doniczkach roślina szybko traci korzenie, gdyż podłoże
dłużej tam wysycha, a jej korzenie są bardzo wrażliwe na długotrwałe
przebywanie w mokrej ziemi. Ważna jest nie tylko średnica pojemników, ale
również głębokość. Przy przesadzaniu nolin należy uważać, aby nie uszkodzić ich
delikatnych korzeni. Najlepiej bryłę korzeniowa przenieść nienaruszoną do
nowego niewiele większego pojemnika. Noliny sadzimy tak, aby "pień" był jak
najmniej zanurzony w ziemi, gdyż zamoczony łatwo ulega infekcjom grzybowym. U
młodych okazów liście są na ogół znacznie dłuższe niż łodyga; leżąc na
parapecie łamią się i zasychają. Najlepiej więc sadzić rośliny w wiszących
koszykach lub misach.
Do uprawy nolin stosujemy ziemię do kaktusów i innych sukulentów, dodatkowo
zmieszaną z niewielką ilością gruboziarnistego piasku lub perlitu. Podłoże nie
powinno zawierać torfu i musi mieć pH wyższe niż 6.5, gdyż rośliny te w swej
ojczyźnie rosną w na zasadowych jałowych glebach. Nolin nie wolno nawozić! Jak
większość sukulentów rosną one dość wolno w porównaniu do innych roślin
doniczkowych i nawozy z dużą zawartością azotu, które silnie przyspieszają mogą
spowodować choroby fizjologiczne! Noliny są roślinami ciepłolubnymi i najlepiej
rosną w temperaturze ponad 20(C. Dobrze znoszą suche powietrze w naszych
mieszkaniach, ale będą nam wdzięczne jeśli będziemy je zraszać w upalne letnie
dni. Zasychanie końce liści, opisywane w wielu książkach jako reakcja na suche
powietrze, jest poważną pomyłką. Jest to objaw całkowicie normalny - u
wszystkich gatunków starsze liście powoli zasychają i nie ma to nic wspólnego z
chorobą spotykaną u roślin lubiących wilgotne powietrze takich jak np. maranty.
Zjawisko to jest szczególnie dobrze widoczne u noliny kędzierzawej. Niedowiarki
niech popatrzą na zamieszczone zdjęcia! (Jeśli się załadują)


kwiatostan noliny

Opieka nad słoniem
Noliny jak słonie są długowieczne i zdrowe; uprawiane w pomieszczeniach
kilkudziesięcioletnie okazy nie są wcale rzadkością. Niemniej powinniśmy im
zapewnić chociaż minimum troski z naszej strony.
Najważniejsze jest podlewanie; musi być oszczędne i dostosowane do temperatury
powietrza - im cieplej, tym więcej wody. Przed kolejnym podlaniem podłoże
zawsze musi przeschnąć. Pamiętajmy, by rośliny podlewać zawsze na podstawkę!
Dolna część pnia nie powinna być w ogóle moczona, gdyż może to spowodować
(szczególnie w chłodne dni) infekcje grzybowe. Na zgrubiałej części pojawiają
się wówczas miękkie brązowe plamy, rozprzestrzeniające się szybko na całą
łodygę.
W okresie zimowym - jak wszystkie sukulenty - noliny przechodzą przerwę
spoczynkową, trwającą od końca października do końca marca. W tym okresie
powinniśmy przede wszystkim ograniczyć im podlewanie oraz ustawić je w widnym,
ale chłodnym (15-18(C)miejscu. Temperatura nie powinna spadać poniżej tej
dolnej granicy. Zalecane przez niektóre książki temperatury poniżej 10(C są
nieporozumieniem. Jak większość meksykańskich sukulentów gatunki uprawiane w
doniczkach są wrażliwe na zimno.
Wiosną zaczynamy noliny intensywnie podlewać,ale dopiero wtedy, gdy zauważymy,
że wypuszczają nowe liście. Pamiętajmy, że zapasy wody wystarczają im nawet na
rok, pozwólmy, więc, by same zadecydowały, kiedy czas rosnąć. Przyspieszanie
wzrostu sukulentów prowadzi zawsze do ich smutnego końca.
To taki skrót artykułu wysłanego do gazety tak cos około rok temu.
Być może nie było by tylu pytań gdyby choć raz mi ktoś uwierzył, że prowadząc
od trzech lat strony internetowe o roślinach ozdobnych, naprawdę wiem o co
pytają ich miłośnicy! I te artykuły które o nich napisałem nie wynikały z tego,
że miałem takie a nie inne zdjęcia tylko z tego ze odpowiedziałem na ponad
tysiąc listów i wiem!
Pozdrowienia, i mam nadzieje, że o nolinie wystarczy!
Jerzy Woźniak
P.S. Jeśli nie to dopiszę jeszcze trzy razy tyle!

[Gość: Katula]

Witam serdecznie
Informacji przekazał Pan rzeczywiście całe mnóstwo i uważnie przeczytałam je kilka razy. Do dziś dnia wydawało mi się, że mója noga słonia chce ode mnie światła, względnego chłodu (od 15 do 18 stopni), wody, gdy ma już przeschniętą ziemię i świętego spokoju.
Jak na wiosnę zacznie żyć i wypuszczać nowe liście to ma dostawać więcej wody.
Mam nadzieję, że zdałam pozytywnie egzamin
Ale:
1. moja nolina gubi bardzo dużo liści
2. nie czekając na wiosnę wypuszcza nowe liście
3. mizernieje w oczach

Co mogę jeszcze zrobić, aby ją uratować?
Czy może wystarczy spokojne przeczekanie do wiosny i wtedy sama się odrodzi i wróci do normy?

Czy tak samo powinnam postępować także z innymi roślinami które marnieją i gubią liście (np. kolokazja, difenbafia)
pozdrawiam serdecznie
Katula

[jerzy.wozniak]

Gość portalu: Katula napisał(a):

> Witam serdecznie
> Informacji przekazał Pan rzeczywiście całe mnóstwo i uważnie przeczytałam je ki
> lka razy. Do dziś dnia wydawało mi się, że mója noga słonia chce ode mnie świat
> ła, względnego chłodu (od 15 do 18 stopni), wody, gdy ma już przeschniętą ziemi
> ę i świętego spokoju.
> Jak na wiosnę zacznie żyć i wypuszczać nowe liście to ma dostawać więcej wody.
> Mam nadzieję, że zdałam pozytywnie egzamin
> Ale:
> 1. moja nolina gubi bardzo dużo liści Bo jest za suche powietrze i za malo
światła. Niestety na to nic nie poradzisz.
> 2. nie czekając na wiosnę wypuszcza nowe liście BO jest za cieplo, sukulenty do
ktorych należy nolina rosna gdy temperatura jest wyższa niz 20C. To nic ze ich
nie podlewamy, aby zafundować im przerwę spoczynkową muszą stać w chłodnym - 15C
pomieszczeniu. Inaczej dzięki zgromadzonej wodzie będą rosły.
> 3. mizernieje w oczach Niestety to sucha zima mieszkaniowa! Wyjmij ja z
doniczki (ostrożnie!) i sprawdź stan korzeni, może zaczęły gnić?
>
> Co mogę jeszcze zrobić, aby ją uratować? MYŚLĘ że dać jej spokój i wstawić w
chłodne miejsce. Mało podlewać, zapewnić dużo słońca (na ile to możliwe zimą) i
aby do wiosny!
> Czy może wystarczy spokojne przeczekanie do wiosny i wtedy sama się odrodzi i w
> róci do normy?
>
> Czy tak samo powinnam postępować także z innymi roślinami które marnieją i gubi
> ą liście (np. kolokazja, difenbafia)NIE! to rosliny tropikalne i szkodzi im
suche położe (kolokazja może zgubic liscie i zimować jako kłacze) suche powietrze
i chłod. Nie tolerują temperatur poniżej 18C. O kolokazji już pisałem o
difenbachi też.Pozdrowienia,
Jerzy Wożniak
> pozdrawiam serdecznie
> Katula