Książki

[Gość: Jack]

Szanowny Panie Jerzy
Do poruszenia tematu książek skłoniło mnie pana zdanie o wymianie poglądów o
książkach i ocena rynku wydawniczego z wątku "Ptaki ziem polskich" - zgadzam
się z tym że PWN prowadzi dziwną politykę wydawniczą - najlepsze przykłady
to "Historia ogrodów " prof. Majdeckiego nie wznawiana od 1980 i cykl
Senety "Drzewa i krzewy". Nie mogę się zgodzić jednak z tym że obecni wydawane
są jedynie ksiązki z obrazkami bez fachowych wiadomości - faktycznie wydaje się
sporo książek, wśród nich wiele kiepskich ale wolę sytuacje obecną gdzie mogę
wybrac z 30 pozycji te wartościowe niż gdy 10 lat temu miałem do wyboru 3
książki.
Pozdrawiam.

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
Ta polityka wydawnicza nie odnosi się jedynie do PWN, chociaż akurat mnie
osobiście to najbardziej boli. Za czasów komuny właśnie tu ukazywało się
najwięcej fachowych książek o roślinach i zwierzętach, pisanych przez znawców
tematu. Takie tytuły jak książki Senety prawdopodobnie nie ukażą się już nigdy
gdyż, ludzie którzy tworzyli te książki już pewnie dawno odeszli z wydawnictwa –
nazywa się to selekcja negatywna. Zresztą i tak nie są potrzebni bo obecnie
panuje przekonanie, że najłatwiej sprzedać książki i pisma obrazkowe, czyli
dużo ładnych zdjęć i mało tekstu.
Pisze Pan ze woli pan sytuację obecną, ja po trochu też, ale jest to
sytuacja patologiczna gdyż na naszym rynku większość książek to przedruki
spadów z rynku zachodniego. Tłumaczę te książki i wiem, co one są warte i jakie
kryteria decydują o ich wydaniu. Jeśli ktoś zna się trochę na roślinach to
łatwiej mu wybrać te trzy wartościowe pozycje z 30 chłamu. Jeśli jest
początkującym np. ogrodnikiem kupi te która mu się najbardziej podoba, gdyż
nie ma możliwości merytorycznej oceny tekstu. Dlatego ja wole, aby na rynku
były trzy mądre i żadnych głupich. Gdy wydajemy książki mądre to po co wydawać
głupie? Niestety mamy błędny wizerunek rynku wydawniczego na świecie. W samych
tylko Stanach wydawanych jest rocznie więcej książek niż w całej Europie, czy
naprawdę wierzy Pan że są to w większości wartościowe pozycje??!!
Teraz niech mi pan odpowie na pytanie, jaką książkę wybierze Polski
wydawca, najlepszą, drogą i dobrze wydaną, czy taką, która już skończyła żywot
na tamtejszym rynku, a jej wznowienie nie ma sensu w związku, z czym jej cena
jest nikła? Tak właśnie są wybierane książki do tłumaczenia na nasz rynek.
Oczywiście nie mówimy tu o beletrystyce czy światowych bestsellerach na których
i u nas można nieźle zarobić. Czy książka pisana dla Anglika i przeznaczona na
tamtejszy rynek będzie wartościową pozycją także u nas?
Na koniec, wydałem na zachodzie dwie książki i służyłem wiedza przy 2
następnych, w Polsce nikt nie chciał słyszeć o ich wydaniu, mimo że sam je
złożyłem, opracowałem i obrobiłem elektronicznie wszystkie zdjęcia. Nie musze
tez mówić że obecnie moje zdjęcia roślin są drukowane wyłącznie na zachodzie,
a nie w Polsce. Mało kilku wydawców przygotowujących przewodniki (nie u nas)
znalazło mnie jakimś cudem i zamówiło u mnie zdjęcia typowo turystyczne, takie
jak hotele, ciekawe miejsca czy zabytki Północnej Afryki. Od dziesięciu lat w
takiej sytuacji nie jestem tylko ja, ale wielu polskich autorów nawet tak
zasłużonych dla polskiego rynku wydawniczego jak Profesor Seneta. Osobiście,
więc wolę, aby były wydawane dobre książki polskich autorów i żadne inne –
chyba, że merytorycznie poprawne - niż chłam który zalegał w piwnicach
zachodnich wydawców, szkoda na niego drzew z naszych lasów.
Pozdrowienia,
Jerzy Woźniak

[Gość: Katula]

Witam
Czegoś tu nie rozumię
Skoro uważa Pan, że zarzucanie naszego rynku taką ilością "chłamu" z zachodu trąci brakiem szacunku dla czytelników, a wręcz przestępstwem, to dlaczego bierze Pan czynny udział w tym procederze i tłumaczy te śmieci?
Osobiście zgadzam się z Jackiem, że obecna sytuacja, kiedy można wybrać z pośród 30 pozycji przynajmniej te 3 nadające się do czegoś jest zdecydowanie korzystniejsza niż ta sprzed wielu lat.
Ponadto uważam, że początkujący amator, jeżeli nie trafi na księgarza profesjonalistę w księgarni naukowej i tak nie będzie wiedział jak dokonać wyboru.
Ponadto w takich dziedzinach jak ogrodnictwo, dendrologia, zoologia , ornitologia odpowiednio duża ilość najwyższej jakości zdjęć jest niezmiernie ważna - umożliwia rozpoznawanie gatunków, ich dobór, a także ich choroby.
Pozdrawiam
Katula

[Gość: Jack]

Witam
Katula, Panie Jerzy dzięki za cenne głosy...
Oczywiście że nie warto kupować książek podających błędne informacje, czy
opisują wymagania roślin dla innej strefy klimatycznej..cóż...nie zabronimy
wydawnictwom ich wydawania. Ale nie wszystko co obce to złe ( Brooks ) .. Jeśli
zdjęć jest w książce więcej niz tekstu to faktycznie niezbyt dobrze o niej
świadczy ale w wielu pozycjach zdjęcia są konieczne, z pewnościa początkujący
ogrodnik nie kupi Dendrologii Senety gdzie zdjęcia sa czarno - białe i
niewiele. I w końcu myślę że ostatnie lata przynosły sporo książek pisanych
przez rodzimych fachowców... kilka przykładów.. Bugała - drzewa - edycja ze
zdjęciami, Majorowski - świetne Ogrody japońskie, Mynet, Czekalski,
Tomrzyńska.... itd..Jak widać wszystko ma swoje plusy i minusy...
Cóż ...życzmy sobie żeby w 2002 wychodziły tylko doskonałe książki...

[jerzy.wozniak]

No tak tu mnie zażyliście uważając, że w czambuł potępiam cały rynek
wydawniczy. To oczywiście nieprawda, ale będę bronił swego stanowiska jeśli
chodzi o książki naukowe, bo tylko takie mnie interesują. Zgadzam się że wyszło
sporo niezłych książek, ale nie są to książki naukowe, a co za tym idzie
podejście do tematu często jest rzekłbym luźne. Co do zdjęć, to jak do tej pory
w kluczach do oznaczania roślin są wyłącznie rysunki gdyż te pozwalają na
podkreślenie szczegółów budowy umożliwiających identyfikację gatunku. Dla
informacji - rysownik który ilustruje klucz do oznaczania roślin w książce o
endemicznej roślinności Wysp Kanaryjskich do której wykonuję zdjęcia, bierze za
kilkaset rysunków więcej niż reszta autorów. Gdyby więc rysunki świadczyły o
staroświeckim wydaniu to żaden wydawca nie zatrudnił by rysownika. Do
wymienionych przez Pana kilku nazwisk polskich autorów – w większości praktyków
ogrodników, których wiedza jest najcenniejsza, powinien Pan dołączyć listę
ponad stu autorów zagranicznych, w tym wielu byle jakich (nie mówimy tu o
Brooks’ie) których książki ukazały się na naszym rynku – relacja jest bardzo
niekorzystna!
Dyskusje o książkach przyrodniczych uważam za bardzo cenną, ale widział
bym tu nie tylko nasze dywagacje na ten temat, co lepsze, a co gorsze, a przede
wszystkim wasze oceny poszczególnych książek. Wy możecie to zrobić na forum –
pisma nie, bo wydawcy skrytykowanych tytułów podniosą larum i będą grozić
sądami.
Czekam na listy, i przestańmy skakać sobie do gardeł! Te dyskusje musza
przynieść korzyści reszcie czytelników!
Jerzy Woźniak

[jerzy.wozniak]

> Witam
> Czegoś tu nie rozumię
> Skoro uważa Pan, że zarzucanie naszego rynku taką ilością "chłamu" z zachodu tr
> ąci brakiem szacunku dla czytelników, a wręcz przestępstwem, to dlaczego bierze
> Pan czynny udział w tym procederze i tłumaczy te śmieci? TAK to Typowe w tym
kraju widzenie negatywne - TŁUMACZĘ JE TAK, a właściwie pisze od nowa, aby były
użyteczne na naszym rynku. Ale pracując w wydawnictwie wiem jakie są inne książki
i inni tłumacze. Stąd wnoszę, ŻE TAK TO WYGLĄDA WSZĘDZIE.
> Osobiście zgadzam się z Jackiem, że obecna sytuacja, kiedy można wybrać z pośró
> d 30 pozycji przynajmniej te 3 nadające się do czegoś jest zdecydowanie korzyst
> niejsza niż ta sprzed wielu lat.
> Ponadto uważam, że początkujący amator, jeżeli nie trafi na księgarza profesjon
> alistę w księgarni naukowej i tak nie będzie wiedział jak dokonać wyboru.
> Ponadto w takich dziedzinach jak ogrodnictwo, dendrologia, zoologia , ornitolog
> ia odpowiednio duża ilość najwyższej jakości zdjęć jest niezmiernie ważna - umo
> żliwia rozpoznawanie gatunków, ich dobór, a także ich choroby. CO DO CHORÓB SIĘ
zgadzam ale nie wiem czy Pani wie ze zdjęcia np. ptaków mówią niewiele, więcej
rysunki lub dobre opisy. Widać to na pani przykładzie, gdy myli pani pustułkę z
innym sokołami. Nawet lornetka nie jest za bardzo przydatna gdy obserwujemy takie
ptaki jak np. pierwiosnka i piecuszka gdyż specjalista rozróżnia je po zachowaniu
nie po wyglądzie. W ich wypadku zdjęcia są w ogóle nie potrzebne! I tak się na
nic nie zdadzą musi być rzeczowy i dobry tekst. Są to najpospolitsze ptaki w
Polsce (oczywiście oprócz wróbli) i możemy je spotkać właściwie w każdym
drzewostanie oprócz drągowiny iglastej. Zachowanie to przejrzysty opis, taki
który przedstawia życie danego gatunku. Bo właśnie po zachowaniu można go
dokładnie zidentyfikować. Ponieważ widzę że moi czytelnicy to zwolennicy
obrazkowych encyklopedii to proszę mi napisać śpiew jakiego ptaka lud rymuje tak -
tata bije, tata bije, zbił zbił zbił zbił, kto to widział kto to widział.
Wystarczy powtarzać to szybko i znać odgłosy ptaków, aby bez trudu zgadnąć kto
zacz. Pisze to, dlatego że ptaki jak każdy element przyrody są wplecione w nasza
kulturę i tego nie dadzą nam kolorowe bajery. Dokładne opisy jak np. odróżnić
paszkota, drozda czy pospolitego ostatnio kwiczoła są niezbędne. A takie cechy są
podane w każdej dobrej książce ornitologicznej. I jeszcze zagadka na koniec jak
ptak śpiewa - nie będzie suchej kobyle nic -? Pozdrowienia,
Jerzy Woźniak
> Pozdrawiam
> Katula

[Gość: Katula]

Witam naprawdę serdecznie
Panie Jerzy zgadzam się z Panem, że dyskutując na tym forum, powinniśmy myśleć
przede wszystkim o możliwych korzyściach i naukach płynących dla wszystkich
którzy to forum z taką nadzieją odwiedzają.
Pana zagadki są rzeczywiście dosyć trudne,
co do pierwszej to stawiam na ziębę
co do drugiej na trznadla.
Bardzo proszę jednoczesnie o zarekomendowanie przez Pana jakiś innych dobrych
pozycji książkowych na temat ptaków na ziemiach polskich, z których zdobyciem
nie będzie tyle problemu co z "Ptakami ziem polskich" profesora Jana
Sokołowskiego.

Pozdrawiam i z okazji nadchodzącego Nowego roku życzę wszystkim forumowiczom
wiele radości, spokoju, pogody ducha i spełnienia przynajmniej części marzeń

Katula

[jerzy.wozniak]

Druga odpowiedź bomba! A myślałem, że jest trudniejsza niż pierwsza. Pierwsza
to jeden z najpospolitszych ptaków-zaganiacz. Niestety jak większość takich
popularnych ptasząt jak pierwiosnki czy piecuszki ugania się wyłącznie wyżej
niż nasze głowy i właściwie słychać tylko jego pospieszny śpiew. Następna
zagadka – czyj śpiew otwiera V Symfonię Beethowena?
Z rekomendacja gorzej, regulamin forum i inne tego typu ograniczenia,
które stawiają pod znakiem zapytania wolność słowa i wolność na forum. Wy
możecie o tym pisać mnie nie wypada. Myślę, że zrobimy tak ze bedę zamieszczał
listę książek na rożne tematy związane z ogrodem i stawiał przy nich plusy
(tylko plusy), czyli jak plusów mało - można sobie darować, dużo wybitna.
Przyznam się, że to nie tylko problem forum, ale prasy w ogóle. Nawet w pismach
ogrodniczych nie pojawiają się się ( a szkoda) krytyczne oceny książek i
artykułów w czasopismach. Może zrobimy cos na forum – np. książka miesiąca lub
warto mieć?
Dziękuję za życzenia i wzajemnie Wszystkiego Najlepszego w Nowym
Tysiącleciu!
Pozdrowienia i trzymam kciuki za Nowy Rok 2002!
Jerzy Woźniak

[Gość: piasia]

Witam Panie Jerzy i Forumowicze!
Zagadki są super! Powinny się znaleźć w osobnym wątku!
"nie będzie suchej kobyle nic" to naprawdę trznadel???? Kilkakrotnie spotkałam
się z podobnym opisem śpiewu zięby, dokładnie "zdechłemu cielęciu nie będzie
niiiic?"
Zaganiacza rozpoznałam (a kto mi to uwierzy? ;-)), mam tego ptaka w ogrodzie i
nasycić się nie mogę jego śpiewem, ciągle mi mało...

A to kto: "Zofija wywija! Teofilu! Teofilu!" :-)

[jerzy.wozniak]

Naprawdę trznadel, nie wiem skąd Pani wzięła tekst o ziębie bo jej
głos „przetłumaczono” na – czekaj, czekaj, cos zrobiła , a widzisz!. I jest on
taki naprawdę! Drugi mniej trafiony to – „myślisz, żem cię na śliwkach nie
widział!!
Kiedyś zięby były cenionymi ptakami śpiewającymi (trzymane w klatkach)
i zależnie od rejonu skąd pochodziły odróżniano ponad 40 typów ich
nieskomplikowanej piosenki. Ponieważ właściwie każdy ptak śpiewa nieco inaczej
urządzano konkursy ziębiego śpiewu, a te, które nie zaniedbywały melodyjnej
końcówki osiągały nawet cenę krowy.

Na po sylwestrowe zmęczenie podaje łatwą zagadkę – duży i głośno śpiewa tak:
Kita lis, kita lis, kurę zjadł, kurę zjadł, mam pieska burego, poszczuje go,
huź go, huź go, huź go!
Miłego Sylwestra!
Jerzy Woźniak

[Gość: Katula]

Witam serdecznie
Litości jeszcze się całkiem dobrze nie obudziłam
Ale:
V symfonię Beetovena rozpoczyna ortolan
Zofiję nawołuje wilga
a nad tematem ostatniej zagadki muszę jeszcze pomyśleć
Pozdrawiam
Katula

[jerzy.wozniak]

Brawo!
I czekam na rozwiązanie ostatniej zagadki.
Może przenieśmy sie na nowy watek bo o ile pamietam w watkowości tez sa jakieś
techniczne ograniczenia.
Pozdrawiam,
jerzy Woźniak
P.S Skąd wiedziałaś o ortolanie?

[Gość: Katula]

Witam serdecznie:)))))))))))
UWAGA UWAGA UWAGA
przenoszę wątek ptasich zagadek
Katula

Naprawdę Książki

[Gość: Katula]

Witam
Jeżeli wolno to sukcesywnie opiszę większość książek o ogrodach, lasach, zwięrzętach, przyrodzie wokół i o ptakach, z których korzystam. Mam nadzieję, że moje "recenzje" i uwagi Pana Jerzego pomogą innym Forumowiczom w doborze lektury.

Odcinek 1
Książki o ptakach
Pozycją, z której najczęściej korzystam jest Leksykon Przyrodiczy "Ptaki lądowe" Friedera Sauera w tłumaczeniu i adaptacji Ewy Turyn i Barbary Urbańskiej
osobiście bardzo cenię tę książkę i uważam, że dobrze spełnia moje oczekiwania w zakresie podstawowej wiedzy na temat ptaków. Przy wielu gatunkach podanych jest szereg wyczerpujących wiadomości na temat ich wyglądu, zachowania, lęgów, śpiewu, środowiska i pożywienia.
W zakresie ptaków drapieżnych uważam, że godny polecenia jest Przewodnik "Ptaki drapieżne Europy" Theodora Mebsa w tłumaczeniu i adaptacji Andrzeja Kruszewicza. Przy każdym gatunku rysunki i kilka zdjęć, a co najważniejsze szereg informacji na temat występowania w Europie Środkowej, cech rozpoznawczych, głosów, zasięgu, środowiska, rozmnażania, długości życia i literatury źródłowej
Bardzo często korzystam z Atlasu Jana Sokołowskiego "Ptaki Polski", jednakże książka ta ma układ typowego atlasu, w związku z czym jak dla mnie zawiera zbyt mało informacji tekstowych
Te trzy są dla mnie najważniejsze, ale nie jedyne.
Bardzo wysoko cenię sobie artykuły przyrodnicze, w tym oczywiście o ptakach Adama Wajraka i Jego narzeczonej Nurii (nazwiska dokładnie nie pamiętam, a nie chciałabym przekręcić), publikowane w Gazecie Wyborczej. Czytanie o krukach, orłach , czy o sowach śnieżnych to przednia rozrywka.
Na dziś wystarczy
Pozdrawiam wszystkich cierpliwych, którzy dobrnęli do końca tego wywodu
Zwariowana Ptasiara Katula

[Gość: piasia]

Gość portalu: Katula napisał(a):

> Pozycją, z której najczęściej korzystam jest Leksykon Przyrodiczy "Ptaki lądow
> e" Friedera Sauera w tłumaczeniu i adaptacji Ewy Turyn i Barbary Urbańskiej
> osobiście bardzo cenię tę książkę i uważam, że dobrze spełnia moje oczekiwania
> w zakresie podstawowej wiedzy na temat ptaków. Przy wielu gatunkach podanych je
> st szereg wyczerpujących wiadomości na temat ich wyglądu, zachowania, lęgów, śp
> iewu, środowiska i pożywienia.

hmmmm....
A mnie ta książka bardziej przeszkadzała niż pomagała w rozpoznawaniu ptaków :-(
Np. informacja, że jakiś ptak jest podobny do innego, tylko jaśniejszy, albo
mniejszy - trochę to nieścisłe. Najpierw trzeba doskonale znać wygląd
tego "innego", żeby mieć punkt odniesienia.
Bardzo długo nie mogłam rozpoznać mojego ogrodowego zaganiacza - po wyglądzie
pasowało kilka zdjęć, z opisu zachowania robił mi się w głowie kompletny mętlik.
W książce przeczytałam, że (cytuję z pamięci) zaganiacza trudno zobaczyć pomiędzy
liśćmi, krótko śpiewa skacząc po gałązkach. A moje ptaszysko siedziało na czubku
gruszy po kilka godzin, widoczne ze wszystkich stron, i śpiewało na całe gardło
też po kilka godzin dziennie.
No chyba że to nie jest zaganiacz! Ale np. w polecanej przez Eksperta
książce "Gniazda ptaków" (mam wydanie sprzed 30-tu lat) wyczytałam, że
zaganiacz "długo i wytrwale śpiewa w pobliżu gniazda". I to by się zgadzało.
Teraz korzystam z czterech książek naraz i wyciągam średnią ;-)
Moje książki to właśnie "gniazda ptaków", Leksykon przyrodniczy "Ptaki lądowe",
kupione niedawno "Ptaki w moim ogrodzie" (autora nie pamiętam, bo książka leży w
biblioteczce na działce, 40 km stąd, za zaspami, za śniegami...) i mini
encyklopedia ptaków. Na "Ptaki ziem polskich" zacznę chyba polować. Będę miała
piątą książkę...

[jerzy.wozniak]

Ot i wyszło na moje chociaż to w tym wypadku żadna satysfakcja. Zaganiacz
śpiewając nigdy! nie biega z gałęzi na gałąź jak pokrzewki. ZAWSZE siedzi w
ulubionych koncertowych miejscach i drze się na całe gardło. Miejsca te są
zwykle położone dość wysoko, a sam ptak w razie niebezpieczeństwa salwuje się
ucieczką w gęstwinę liści. Nazwa zaganiacz została mu nadana z tego powodu ze
jest to niezwykle ruchliwe ptaszydło ciągle gnające przez gęstwiny gałęzi za
gąsienicami, pająkami itp. kąskami.
Szkoda ze w książkach są zamieszczane takie nieprawdziwe informacje.
Jurek

[Gość: Katula]

Dobry wieczór
Czy można prosić o plusy lub ich brak przy podanych przeze mnie i Asię tytułach?
Mogę je poukładać w listę, a przy okazji dopiszę pozostałe 10 tytułów.
Pozdrawiam
Katula

[Gość: piasia]

te mylne informacje o zaganiaczu były właśnie w Leksykonie przyrodniczym "Ptaki
Lądowe".
Więcej konkretów wyciągam z książki "Ptaki w moim ogrodzie". Ma naprawdę
wspaniałe zdjęcia. Panie Jerzy, gdy tylko dotrę na działkę (zaspy!!!), gdzie
mam tę książkę, napiszę autora, tłumacza i recenzenta.

Ponawiam pytanie - co śpiewa nocą w czerwcu (ok. 23-ej)? Tylko słowiki czy coś
jeszcze? I czy możliwe, żeby słowiki mieszkały sobie nieopodal huty, w krzakach
i drzewach na podmokłej łące (olsze, tarniny, wierzby) w ilości kilkunastu
sztuk na 2-3 hektarach?
Jeden szczególnie wytrwały śpiewak siedział w krzakach tuż koło dworca i węzła
kolejowego, w sąsiedztwie pętli tramwajowej, pod wiaduktem, po którym mknęły
ciężarówki. Słowik?!
Pozdrawiam

[Gość: Irga]

Znalazłam "źródło" gdzie można kupić "Ptaki ziem Polskich" prof. Sokołowskiego
w cenach 100-120 zł.
Mnie kusi, kusi, ale rozsądek i stan portfela jeszcze nieśmiało walczą..
Irga

[Gość: Katula]

Gość portalu: Irga napisał(a):

> Znalazłam "źródło" gdzie można kupić "Ptaki ziem Polskich" prof. Sokołowskiego
> w cenach 100-120 zł.
> Mnie kusi, kusi, ale rozsądek i stan portfela jeszcze nieśmiało walczą..
> Irga
Irga litości, mnie kusi już od dawna i gdybym wiedziała gzdie można to kupić, to nie wiem czy rozsądek i stan portfela miałyby jakiekolwiek sznase w tej walce.
Sądząc po tym, że zapomniałaś podać adres, to stan Twojego rozsądku jest mniej więcej zbliżony do mojego
Czy mogę prosić o adres?
Z góry dziekuję
Katula

do Katuli :-)

[Gość: Irga]

Wybaczyć poetce..
Otóż wszelkie książki wydane dziesiąt lat temu najlepiej zakupić w Allegro
(aukcje on-line)www.allegro.pl/
Ja się złamałam i .. kupiłam. Ale jest jeszcze jedna pozycja II-tomowa, i kilka
mniejszych. Pozdrawiam serdecznie!

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
Po raz kolejny mam nikła satysfakcję ze to co pisałem o książkach sprawdza się
na 100%. Nawet w tak podstawowej sprawie jak śpiew ptaków nie są one w stanie
przekazać wam podstawowych informacji. Podkreślam podstawowych! Zacznijmy może
od tego że w Polsce żyją dwa gatunki słowika szary i rdzawy. Zajmują one różne
biotopy, ale czasem nawet dochodzi do krzyżówek, ale o ich zwyczajach napisze
po odpowiedzi na pytanie.
Słowik trzyma się w cieniu krzewów i na otwartą przestrzeń wychodzi bardzo
rzadko. Jego oczy są przystosowane do półmroku i w nocy widzi prawie tak samo
dobrze jak w dzień. Swoje wędrówki odbywa wyłącznie nocą. Samce przylatują
znacznie wcześniej niż samice od razu zajmują dawne rewiry i zaczynają
koncertować najpilniej przed zachodem słońca i w nocy od godziny 23 aż do
rana. Właśnie te godziny sa bardzo charakterystyczne dla tych ptaków! Nocne
wydzieranie się (oj ma on głos) ma na celu przywabienie samic, które w tym
czasie jeszcze są na nocnym ciągu, zmierzając na tereny lęgowe. Słowik śpiewa
do czasu aż młode wyklują się z jaj, co zwykle następuje w połowie czerwca.
Ponieważ w niektórych populacjach jest znacznie więcej samców niż samic często
na niewielkim tereni śpiewa jeden samiec z gniazdem i kilku bez pary. Na mojej
niewielkiej działce o powierzchni około 3500m.kw.zwykle śpiewa 2-5 samców.
Teraz może trochę o samych słowikach. Bo nie wiem jakie informacje podano wam w
książkach. Ptaków nie rozróżniamy po ubarwieniu czy wyglądzie lecz po głosie!
Ale o tym może innym razem, gdyż mam ciągłe uwagi że to nie gazeta tylko forum
i mam odpowiadać w pięciu zdaniach. Ponieważ taka odpowiedź jest w moim
zrozumieniu obraźliwa dla pytającego bo oznacza wg. Mnie „odczep się” - nie
będę się do tego stosował, ale nie mogę tez szaleć!
Słowik szary panoszy się wśród zarośli wierzb, olch i osik, na terenie mokrym,
z dla od siedzib człowieka, często w dolinach rzecznych, w biotopach zbliżonych
do naturalnych, położonych zwykle z dala od cywilizacji. Słowik rdzawy znosi
towarzystwo człowieka a z drzew woli bez lilak, dąb, leszczynę i dzikie
porzeczki. Gnieździ się w pobliżu domów na terenach zurbanizowanych i znacznie
suchszych, chociaż ta ostatnia cecha nie jest regułą. Często zakłada gniazda w
zaniedbanych ogródkach działkowych parkach miejskich, dużych nie
zagospodarowanych iglakami ogrodach i działkach rekreacyjnych lub często na
cmentarzach. Tak upraszczając to słowik rdzawy trzyma się bliżej zabudowań,
dróg, torów kolejowych i starych zabudowań otoczonych lilakami. Słowik szary
natomiast brzegów rzek i jezior, a także w tarasach zalewowych rzek i biotopach
parkowych.
Tu uwaga dla koneserów jego śpiewu, piszę to nie pierwszy raz a ciągle
otrzymuje listy „chce mieć w ogrodzie słowika co zrobić?” TAM gdzie nie ma
opadłych liści, tam słowiki nie zakładają gniazd i nie śpiewają z tego powodu
opuszczają zbyt czysto utrzymane ogrody. Jeszcze uwaga dla posiadaczy lornetki -
słowiki jeszcze bardziej przystosowały się do biegania po ziemi niż kos i
siadają na krzewy lub drzewa tylko po to aby rozejrzeć się czy w pobliżu nie
łazi ukochany kotek sąsiada (koty niszczą 80% populacji piskląt), lub po to by
pośpiewać. Nawet wtedy unikają nasłonecznionych widnych miejsc toteż wykonanie
dobrego zdjęcia śpiewającego słowika jest nie lada sztuką. Podczas śpiewu
słowik szary milknie gdy zbliżymy się na około 70 metrów, słowik rdzawy
dopuszcza człowieka nawet po sami drzewo nie przerywając śpiewania.
To tak pokrótce o słowiku.
Pozdrowienia,
Jerzy Woźniak

[Gość: mjot]

Wtrącę się, choć „nie w temacie”! Boć to przecie wątek o literaturze.

Moim skromniutkim zdaniem, to słowiki!
W swoim skromniutkim życiu największe „usłowiczenie” (ale sobie paskudne słowo
wykombinowałem, prawda?) spotkałem we Wrocławskich parkach. Nie opieram swoich
spostrzeżeń tylko na słowach piosenki. Naprawdę nigdy i nigdzie nie słyszałem
ich tylu na raz, co w parku Południowym. One jak wszystkie ptaszęta, w mieście
są zdecydowanie odważniejsze, nie przeszkadza im hałas pospólstwa czy
przeraźliwe tramwajowe zgrzyty.
Obecnie w lesie śpiew słowika to dla mnie rarytas! Słucham ich, gdy wyrwę
się na ryby i zaszyję w chaszczach nad Wisłokiem. Ale to nie ta ilość, co we
Wrocławiu, bywam tam czasami i wiem, że nie jest to wytwór mojej wyobraźni
podkolorowanej nostalgią.
A swoją drogą skąd w tym niewielkim gardziołku taka potęga?

Najniższe ukłony!
Zaszyty w krzakach M.J.

[Gość: Katula]

Witam bardzo serdecznie

I tym oto sposobem dowiedziałam się, że mi i mojemu mężowi znak strumyczka wśród olch, leszczyn, dębiny, brzózek przepięknie wrzeszczą słowiki szare.
Na szczęście i w ogrodzie gdyby chciały znalazłyby dla siebie kącik słowiki rdzawe.

Do następnego spotkania
Katula

[Gość: piasia]

Dziękuję za informację! Podejrzewałam, że słowiki, ale teraz już wiem na pewno.
Szare, szare, szare.... tyle że trochę "oswojone", bo śpiewanie w krzakach koło
dworca, bez oglądania się na pociągi i podróżnych, (tudzież Piasię i jej psa
stojących w zachwycie nieopodal) wymaga pewnego samozaparcia. ;-)

Wracam do tematu książek. Przedarłam się przez zaspy na działkę i przywiozłam
je sobie do domu. A więc, Panie Jerzy: książka, którą się podpieram w moim
rozpoznawaniu ptaków to "Ptaki w ogrodzie. Praktyczny poradnik dla całej
rodziny". Wydawnictwo Delta ( a nie Prószyński, jak pisałam wcześniej). Autor -
dr Michael Lohmann, konsultacja merytoryczna - dr Friedrich Koegel.
Tłumaczenie - Barbara Zych. Piękne zdjęcia, sporo tekstu, tabela pokarmu,
wymiary skrzynek lęgowych - ot, taki właśnie poradnik. Dla mnie na początek
całkiem wystarczający, zresztą - jak już pisałam - każdą informację znalezioną
w jednej książce sprawdzam z innymi książkami, żeby potwierdzić, że dobrze
rozpoznałam jakąś skrzydlatą piękność.

Niestety, wciąż nie ma na rynku najpotrzebniejszej ptasiarzom rzeczy - czyli CD
z głosami ptaków. Nie "ptasich głosów na tle muzyki relaksacyjnej", tylko
rzetelnego zapisu śpiewu. Do wydania takiej płyty przymierzało się
profesjonalne gdańskie wydawnictwo od efektów dźwiękowych, jak ustalę czy
wydało - napiszę. Cena jednak takiej płyty jest dość wysoka - ok. 80 zł (buuu!)

Pozdrowienia