Triathlon: Ewa Dederko

[Gość: Magda Jelenia Góra]

szkoda Ewo,że Ci się nie udało........Niestety jesteśmy my kobiety w Polsce
niedoceniane aby nie powiedzieć dyskryminowane w sporcie tym zawodowym a
także amatorskim....

[Gość: Wojciech Szyller]

W żadnego zawodnika, czy zawodniczkę polskiego triathlonu nie zainwestowano
tyle środków i wysiłku, co w Ewę. Czytanie tak stronniczych i niezgodnych z
prawdą wywiadów budzi niesmak... Zwłaszcza u człowieka, który też
bezinteresownie coć w temacie zrobił.

[Gość: Artur Osicki]

Jeżeli ma pan takie zdanie, to proszę poczynić rozpoznanie w rzeczywistości
polskiego sportu i porównać kwoty wyłożone czy jak pan woli zainwestowane w
sportowców uprawiających triathlon z kwotami wykładanymi na inne dziedziny.
Jako były zawodnik, który musiał zrezygnować ze sportu na rzecz inwestycji we
własną osobę, w tym wypadku wybrałem szkołę, nie uznaję pańskich wywodów za
poważne. Proszę postawić się w sytuacji młodego człowieka, który chce osiągnąć
wyżyny w sporcie, a musi walczyć o każdą złotówkę. A co z treningiem,
odpoczynkiem i wszystkimi rzeczami, które pozytywniie na ten trening wpływają?
Czy kiedykolwiek zadał pan sobie którekolwiek z tych pytań? Pozdrowienia z
pracy.....

[Gość: Wojciech Szyller]

Też kiedyś wybrałem szkołę i pracę, bo mając 16 lat byłem "za stary" do
wyczynowego uprawiania kolarstwa. Do nikogo nie mam o to pretensji. Sport to
szczególna dziedzina życia. Bardziej "krwista" i intensywna niż to codzienne,
ale uprawiana przez ludzi ze wszystkimi ich zaletami i wadami. Również takimi
jak egoizm, brak obiektywizmu, małostkowość... Nie przypisuję ich ani Ewie
Dederko, ani czołowemu jeszcze nie tak dawno duathloniście i triathloniście -
Arturowi Osickiemu. Znam jednak dość dobrze historię zmagań wewnętrznych i
zewnętrznych o jak największe środki i jak najlepsze warunki rozwoju kariery
Ewy Dederko. W czasach mojej aktywności w PZTri konsekwentnie, od pierwszego
znaczącego sukcesu Ewy w Lubaszu popierałem tą zawodniczkę niezależnie od tego
jakie nastroje wywoływała huśtawka jej zmiennych, zwłaszcza na arenie
międzynarodowej wyników. Znam też doskonale miejsce polskiego triathlonu na
finansowej mapie krajowego sportu. Najszybciej może ją zmienić po prostu
sportowy sukces! Nie koniecznie na miarę Małysza. Ewa jednak do Aten nie
pojechała. To nie koniec świata, ale i nie powód do radości. Nadal uważam, że
wysiłek finansowy i organizacyjny PZTri, klubu i sponsorów włożony w
zawodniczkę był ogromny, a stworzone warunki, znacznie lepsze niż miał
ktokolwiek z innych zawodników, czy zawodniczek pozwalały na osiągnięcie
lepszych wyników. Mówię to szczerze. Nie zamierzałem w żaden sposób rozliczać
sympatycznej dziewczyny, której cały czas życzę jak najdłuższej i najlepszej
kariery. Nie mogę jednak zgodzić się z czymś, co oceniam jako próbę rozlicznia
drugiej strony i promowanie swojej osoby poprzez kreowanie wizerunku
opuszczonej, dyskryminowanej sportsmenki. A taki był automatyczny odbiór osoby,
która pierwsza zareagowała na artykuł! No i mamy bajkę, w której wstrętni,
opaśli działacze pojechali na wyspę Wanuatu spijać mleko kokosowe z szampanem
pozostawiając zawodniczkę ze zsiadłym mlekiem w Żabiej Woli. Ale oni nie
pojechali... Pozdrowienia z pracy - W.S.

[Gość: Artur Osicki]

Bajkę opowiedział pan sobie sam. Dość duża wyobraźnia przebija przez pańskie
słowa. Ale nie o tym mowa. Bardziej chodziło mi o podejście do ludzi
wkraczających w dorosłe życie, którzy nie są w stanie trenować i studiować
jednocześnie i o sumę pieniędzy, które należałoby zarezerwować, aby mogli oni w
wieku seniorskim uprawiać sport na wysokim poziomie. Takich możliwości
oszczędził mi Polski Związek, który nie mógł znaleźć miejsca w swoim budżecie
na stypendium dla mnie. Drugie pytanie: ilu młodych ludzi staje wobec takich
dylematów? Jak dobrze wiemy wynik się liczy, ale w wkategorii ELITE. Tylko jak
go osiągnąć, jeżeli sport wyczynowy kończy się na etapie początku studiowania?
Takie zainwestowanie wiąże się z dużym ryzykiem, ale ono towarzyszy takim
przedsięwzięciom. Ile razy w PZTri ryzykowano oglądając ten sam film po kilka
razy, licząc, że ten pociąg w końcu się spóźni? (i tu jest bajka) Pozdrowienia
z rzeczywistości, nieczęsto bajkowej.....

[Gość: Henry]

pczeczytałem uważnie wszystkie opinie na temat Ewy podziwiam siłę woli jednak
nie zacharakter, zabrakło go w ostatniej chwili, marzenie o przymierzanie
kostiumówreprezentacyjnych było ważniejsze niż start i walka o punkty. Pan
Wojtek ma duzo racji,lecz nie można ich odmówic i P,Osickiemu cały system
polskiego spory gubi zawodników uzdolnmionych lecz jeszcze nie mających wyników
na miarę stypendium olimpijskiego, a sponsorzy ?

[Gość: Artur Osicki]

Pozdrawiam. Dawno się nie widzieliśmy. Podziwiam Cię za tyle uporu... Dawno sam
bym zrezygnował. Życzę dalszej silnej woli.

[Gość: Artur Osicki]

Nie popadajmy w skrajności. Nie chodzi o gorsze traktowanie kobiet, tylko o
gorsze traktowanie sportowców względem działaczy. Opinia ta dotyczy znanego mi
duathlonu i triathlonu, "na własnej skórze".

[Gość: Stasiek]

Witam wszystkich w sieci!

[Gość: Fokakoko]

Podziwiam panią Ewe za to co robi dla polskiego triathlonu. SAm trenuje i wiem
że ten sport nienależy do najtaszych, ale warto trenować triathlon dla włąsenj
satysfakcji!