Z pamiętnika lajkonika

[kleopatryx]

Lajkonic = podmiot nie znający znaczenia słów: górny spit, długi lot oraz
brak asekuracji.

Dzisiejszą cover story pragnę poświęcić naszej wczorajszej wyprawie na
Sukiennice.
Wszystko poszło źle, ponieważ ogień słoneczny zbyt mocno pełgał (?) nad
skałami. W każdym bądź razie uznaliśmy to za powód frustracji.
Kolega o nicku PowerW nie wdrapał się na 3 okapiki. Wdrapał się na ½
pierwszego :> he he he, buahahaha. (I teraz wszyscy dowiedzą się o tym hehe).
Kolega , którego nie ma na tym forum (nazwijmy go Arcov) znowu powiesił mi
wędkę na Rysce Tygryska. I znowu po wdrapaniu się do szczeliny tkwiłam przez
jakiś czas w bezproduktywnej pozycji.
Generalnie było do bani.

jesli wolno wyrazić opinię :)

[aard]

podoba mi się idea tego wątku. Czekamy na dalsze cześci ;)

Jak gdzieś w góry uderzę (czyli w Tatry w połowie sierpnia pewnie dopiero), to
postaram się dopisać swoje porażki ;)

[kleopatryx]

Sukcesy też możesz dopisywać. To nawet wskazane, aby mnie motywować :)

Okej, jeśli jakieś będą ;)

[aard]

to i sukcesy dopiszę ;)

Więcej szczegółow z tej wyprawy

[kklement]

Mnie to już strasznie frustruje i frustruje coraz bardziej i mam
już dość wspinaczki, a Sokołów najbardziej. A ten wyjazd to od
początku był do d.... Najpierw kolega zwany roboczo Arc'offem
utknął na autostradzie ( ale był sam w aucie z koleżanką, co
tłumaczy, dlaczego nie narzekal potem za bardzo ). My z PowerW
byliśmy sprytni i zrobiliśmy cwany myk przez Świdnicę,
wykorzystując moją znajomość Przedgórza Sudeckiego. I to był koniec
sukcesów.

Usychałem z pragnienia w aucie PowerW, bo nic tego dnia nie piłem.
I obsesyjnie marzyłem o zimenj coli, którą sobie kupię w Trzcińsku
czy jak się ta wiocha nazywa. I jedziemy i jedziemy i ja usycham i
marzę i jest, JEST ! sklep, wysiadka, no i co ? I się okazało, że
kleopatryx nie zabrała kasy ( o tym nie napisałaś, co ? :p.... ), a ja też nie
miałem, bo bankomat po drodze był zepsuty. No i ja się prawie z nią o to
rozwiodłem, kurcze. A potem było już tylko gorzej.

No i przyjechaliśmy na ten parking, co jak na mój gust to by mógł być na
szczycie tej górki, a nie u samego jej podnóża. I przyszedł jak zwykle ten
dziwak, który się parkingiem opiekuje (?). I albo ja jestem coraz głupszy, albo
z nim jest coraz gorzej, bo tym razem to już ni cholerę nie rozumiałem, co on
do nas bredził. Poza tym, że po pięć zeta od auta, jak zawsze. A auta były już
dwa, bo dojechał Arc'off z panną i - o radości iskro bogów - litrową colą,
którą w swojej naiwności pozwolił mi nieść w plecaku, co rozwiązało moje
problemy z pragnieniem.

No i zawsze to samo pytanie: co chcecie robić. Odpowiedź z mojej strony była
taka, że chcę grać na komputerze, ale głośno nie powiedziałem, żeby mnie nie
pobili albo co. Zresztą i tak mało mówiłem, bo się nadal gniewałem na
kleopatryxa o ten hajc. Zresztą jakbym miał precyzować, na co chcę się wspinać,
to bym odpowiedział uczciwie, że na drabinę. Ale taką ze szczeblami co 2 metry
20 cm, bo wtedy ja bym sięgał, a reszta zespołu nie i to by było bardzo miłe.

No i stanęło na początek na Kanciku na Sukiennicach, bo to taka prostota, że
istniało podejrzenie, że nawet ja wejdę, chociaż się na wspinaczkę obraziłem.
No i co, wszedłem, co mam na 4+ nie wejść, i tylko raz ( eee, dwa razy )
chciałem się wycofać.

I weszli wszyscy, a PowerW to wszedł i zszedł, bo to taki ambitny typ. I na 3
Okapy się pchał, ale podobno nie dał rady, ale ja nie widziałem tej walki, więc
nie gadam.

No i co dalej ? To samo co zawsze. Taaaa, Ryska K... Tygryska. Arc'off założyl
wędala i PowerW wszedł. A ja nie wszedłem. Nawet opanowałem dwie nowe,
eleganckie i szybkie sposoby dotarcia do miejsca, które mnie przerasta - to
tak, żeby się szybko i elegancko sfrustrować. To znaczy ja parę razy wlazłem
wyżej, prawie do końca ( do końca z naszej paczki to tylko Arc'off wlazł, no
ale on musiał, żeby nam wędala założyć ), ale się nie naumiałem i dalej to
kwestia probablistyczno - heroiczna. I kleopatryx też nie weszła, ale to
dlatego, że się bała, że jak wejdzie po tym jak ja nie wszedłem, to ja już w
ogóle od niej odejdę. Poudawała tylko, że nie daje rady. Ale ja ją przejrzałem
i i tak się naburmuszyłem jeszcze bardziej.

A PowerW wlazł na Nitkę czy jak się ten syfa nazywa. Ja się na nim od ziemi
odbić nie mogę, a on to robi jak chce, a wspina się od maja, a ja od września.
I co ? Każdy by się k... sfrustrował. A Arc'off na luzaku na jakieś "hapół" czy
jak się to nazywa wlazł i bardzo był happy. Na szczęście zrobiło się ciemno i
trzeba było kończyć. Z tym na szczęście to sie pospieszyłem, bo potem musiałem
po ciemku złazić z liną. Pozakładali sobie te czołówki, a ja po ciemku. PowerW
poświecił, jak ja już tymi k... mocno porzucałem, a kleopatryx, jak na nią
wrzasnąłem. No i potem po kamulcach w dół. Że sobie nikt jeszcze nogi na tych
nocnych złazach nie złamał to cud. Pewnie ja sobie złamię, jak znam swoje
szczęście do wspinaczki. Taka ironia będzie.

Jak na parking dotarliśmy, to już total ciemnota była. A ja się musiałem mieć
na baczności. Poprzednią razą to już byłem taki happy i odprężony, że to finito
i do domu i komputera jadę, że się zagapiłem i zrobiłem mistejk. Bo było
ciemno, ciemno jak cholera, a tu nagle JEBUT ! Błysk jakby piorun rąbnął. A to
ja rabnąłem. Czołem w klapę tej cholernej toyoty PowerW.

No, ale tym razem to już się nie dałem podstępnie zaskoczyć.

I wyprawa się skończyła. Jeszcze tylko sobie pospaliśmy w aucie. To znaczy ja i
klepotaryx, bo PowerW chyba nie spał, co wnioskuję z tego faktu, że nas dowiózł
do Wrocka.

I tyle.

brawo!

[aard]

Jesli wolno wyrazić opinię, całkiem udatna bujdałka :)))
A następnym razem nie idźcie na Sukiennice, tylko gdzie indziej i miast się
frustrować, spróbujcie czegoś nowego.
Jakby Wam było brak pomysłów, co to ma byc, zajrzyjcie tutaj:
www.wksg.internetdsl.pl/dozent/sokoliki/sokoliki.html

[Gość: PowerW]

Hm, a mi wspinaczka i tak się podoba. A na 3 okapy też kiedyś wejdę. Jak nie
będę próbował to nie wejde napewno.

[Gość: wentylator]

grunt to mieć CEL
generalnie filozoficznie nieprzypadkowo jednakowoż jak mawia jeden z niepoetów
ruch to życie bo...
życie to ruch
a kto sie nie rusza temu... JEST ZIMNO
(jak mawia wentylator :) )
pozdro for kleoptrx i życzenia piekących przedramion i zaognionych łydek w
punkcie celowym i ogólnego samozadowolenia kopytko


(co za bełkot)

na deske trza pozdro

Z pamiętnika lajkonika

[aard]

Wszystko poszło źle. Byłem bez formy, nie chciało mi się jechać i zapowiadali
dupówę. Mimo to pojechałem. Sobotę spędziłem śpiąc na taborze w Moku. Po
południu trochę siąpiło. Mimo to rano zerwaliśmy się i - w lampie - uderzyliśmy
na Czołówkę MSW. Szare Zacięcie plus Starek-Uchmański czekały.

Zaczęło się nieszczególnie - w kluczowym miejscu pierwszego wyciągu mnie
wybrało i musiałem założyć stan tuż poniżej trudnosci zacięcia. Ściągnąłem
Kaszkadera, który po chwili przebiegł trudności VI+ i założył stan na wielkiej
trawiastej póle. Przeżęziłęm zacięcie w jednym miejscu azerując, po czym wbiłem
się w lekko wilgotny płytowy wyciąg V+ z przewieszonym miejscem VI, gdzie
oczywiście znów mnie wybrało, a na dodatek się pośliznąłem i AF. W końcu jednak
załoiłem i założyłem wiszący stan powyżej przewiszki. Następny wyciąg pod
okapem to był horror: Kaszkader skradał się na średniej asekuracji po totalnie
mokrej skale z wodą co i raz kapiącą za kołnierz. Na koniec trawers w prawo
przez ruchomy blok na małą trawiastą półeczkę. Chwila odpoczynku i zasłuzone
pogwizdywanie z podziwem na widok otwierającej się pod nami lufy.

Stamtąd miałem łatwy technicznie choć skomplikowany orientacyjnie wyciąg
połogim zacięciem, a potem trawersem w przeciwnym kierunku. Potwornie
przesztywniłem i musiałem wybierać każdą żyłę z osobna. Następny wyciąg by
Kaszkader nie zapisał się niczym szczególnym w pamięci. Niedługi i nietrudny.
Potem ja miałem wyjście na trawiastą półeczkę - głupie, bo chwyty były
niewyraźne i mokre, ale w końcu złapałem się kępy trawy i jakoś wyszedłem. Crux
mojego wyciągu był jednak wyżej i znów mnie postanowił nie puścić. Założyłem
stan poniżej i ściągnałęm Kaszkadera, który tym razem musiał sporo się namęczyć
i parę razy cofnąć, zanim wreszcie zrobił cały wyciąg (z fragmentem VI+) i
wyprowadził nas na system półek powyżej Czołwki MSW. Powrót czterema zjazdami
był na szczęście formalnością.

Drugiego dnia poszliśmy na czołówkę Kopy Spadowej, gdzie mieliśmy Walczyć o
Ogień. Tyle że opis Cywińskiego jakoś nam nie przypasował i wbiliśmy się na
żywca, w trekach i z plecakami (w których w środku były uprzęże) w ścianę w
miejscu, gdzie - jak się potem okazało - ewidentnie nie było żadnej drogi.
Podejście miejscami trójkowe po chwili już zaczęło nas napawać wątpliwościami
co do możliwości zejścia. Na mikropółce założyliśmy więc dupowspory i
iluzoryczny stan i heja do góry szukać drogi. Kaszkader namierzył jakąś starą
pętlę na bloku, ale to nam niewiele pomogło, bo w opisie drogi miało być sporo
haków, a tu ani jednego! Potem przyszła pora na mnie - po piątkowym zacięciu i
przewinięciu się za filarek znalazłem się... na półce, gdzie zaczynają się
trudności Skłodowkskiego i Pachniesz Brzoskwinią, czyli ładnych kilkanaście
metrów na prawo od zamierzonej linii drogi! W tej sytuacji postanowiliśmy
zakończyć tę nierówną Walkę o Ogień i powąchać Brzoskwinię, która to miałą być
przyjemna i łatwa orientacyjnie, bo obita.

Tu jednak moja nadszarpnięta brakiem formy i ogólną marudnością wola walki się
skończyła definitywnie i resztę wyciągów (trzy) prowadził Kaszkader. Na jednym
z nich nie omieszkał zresztą podyndać. Dwa pierwsze miały miejsca VII- (gdzie
wisiałem), ostatni za to przez ok. połowę swoich 40 metrów trzymał trudności
szóstkowe. Ten udało się zrobić bez większych problemów i - nareszcie! - w
ciągu. Oczywiście pod koniec zaczęło padać i padało coraz bardziej aż do
nastepnego ranka, kiedy to spakowałem mokry szpej i podążyłem do Palenicy...

jest problem

[aard]

bo następny wyjazd był całkiem udany ;)

Nie będę wnikał we wszystkie szczegóły, opiszę tylko jedną drogę, a właściwie
jej pierwszy wyciąg, który był jednym z najpiekniejszych, jakie w życiu
zrobiłem. Chodzi o Prawy Komin VI+ na Sokolicy w Dolinie Będkowskiej.

Tego dnia psycha była średnia, a nie poprawiała jej dodatkowa atrakcja w
postaci samoistnie sypiących się od czasu do czasu ze szczytu skały kamieni. My
oczywiście (wszak to skałki!) bez kasków. Wbiłem się w wyciąg w oesie.
Początkowo prowadził niewybitną rynną lub wybitną depresją, która była na tyle
szeroka, że w zasadzie o zapieraczce nie było mowy. Na szczęście były niezłe
dziurki. Mimo to po trzeciej zakładanej w lekkim przewieszeniu wpince byłem już
nieco wybrany i bardzo doceniłem następujący po dość masywnym sięgnięciu w lewo
rest na półeczce z dudniącym blokiem.

Rest był więc fizyczny, ale psycha jakoś nie spieszyła się piać peanów na jego
cześć. Mój partner też chyba zachwycony nie był, bo pobłagosławił mnie na
dalszą drogę słowami "Spie..j stamtąd natychmiast!". Co też po chwili
uczyniłem. Następny dwuwpinkowy odcinek prowadził przekrokiem w prawo i ładną
pięćplusową sekwencją do nyży, gdzie w całości się umościłem na dłuższy rest.
Dłuższy niż przewidywałem, bo okazało się, że nie ma specjalnie pomysłu jak z
niej wyjść. Owszem stopni w jej ścianach bocznych było sporo, ale wychylając
głowę i tułów na zewnątrz już po krótkim czasie traciłem szansę korzystania z
jedynego przyzwoitego chwytu - dwupalczastej odciągowej dziurki na pół paliczka
prawej ręki. No i oczywiście nad nyżą mydło. Widziałem co prawda jeden
domniemany chwyt, ale kompletnie poza zasięgiem, a innych nie widziałem, może
dlatego, że właśnie wtedy wreszcie zaświeciło mi słońce... prosto w ryj.

Cofnąłem się do nyży na naradę bojową z samym sobą i po chwili wylazłem
jeszcze wyżej na nogach chwytając się podchwytowego oblaka w samym jej dachu.
To starczyło na wysięgowy ruch do niezłej klamki będącej płetwą położoną daleko
w lewo i na dodatek w lewo opadającą. Musiałem zaryzykować i ostrożnie
poszedłem na tarcie w jej stronę. Lekko mnie bujnęło, ale utrzymałem. Nastepny
ruch to wstawka prawą nagą na mikrostopień poniżej lewej ręki i smutna
konstatacja, że tam, gdzie miał być domniemamy pod słońce chwyt jest
nieprzydatny (bo zbyt nisko położony) oblak, za to wyżej, w rysie... no, ale
tam trzeba sięgnąć! Delikatne cofnięcie, restowy zwis w klamie i bulderowa
wstawka lewą nogą do lewej ręki. Ustałem! Potem już prawa reka w upatrzoną
ryskę, prawa noga poniżej na wzgardzony przez rękę oblak i heja! Ostatnie
siedem metrów było czwórkową formalnością, a cały wyciąg o długości ok. 35
metrów zapisał się w pamięci chyba najszczegółowiej ze wszystkich przebytych
przeze mnie w oesie dróg... :))

Pozdrawiam,
aA
Rd