Pilkarze Legii okiem kibica Wisly

[Gość: Bonhart]

Oto kwiatek ze strony internetowej Wisly K.
Przyznam, ze niezle sie usmialem, aczkolwiek ciekaw jestem, czy autor
bylby rownie dowcipny (i rownie chamski) przy opisywaniu wlasnej druzyny.
Cisnie mi sie jednak na usta pytanie: w jaki sposob Biala Gwiazda wtopila
z druzyna brzydali, przyglupow i pilkarskich nieudacznikow? Moze czas
zaczac szukac wad na wlasnym podworku?


(cytat)
PODSTAWOWY SKŁAD

Bramkarz – Artur BORUC. Młody, wysoki i ambitny piłkarz, o dość wyrazistych
rysach twarzy, wykrzywiających się karykaturalnie podczas nieudanych
interwencji, które regularnie znaczą tory jego kariery. Jednak równie często
zmieniają się w grymas triumfu, zwłaszcza przy obronie rzutów karnych i
płaskich lub półgórnych strzałów, do których rzuca się na lewą stronę, a
także w sytuacjach sam na sam. Ale bramkarski fach to nie tylko płaskie
strzały: to także wyłapywanie dośrodkowań, które wychodzi mu przeciętnie –
raz chwyci futbolowkę, raz powali kolegę, raz niczym kiepski cyrkowiec
zacznie żonglować nieposłuszną piłką – gra nogami, która daleka jest od
ideału, komunikacja z partnerami, przypominająca czasem w wydaniu Boruca
zabawę w „głuchy telefon”, obrona uderzeń z dystansu, które jeśli lecą w
środek bramki pod poprzeczkę wielokrotnie w zadziwiający sposób mijają jego
ręce. Często za bardzo się „podpala”, reaguje zbyt szybko i nerwowo, co można
wykorzystać. Na pewno ma talent i potencjał, ale na razie schowane pod grubym
płaszczem nieokrzesania, chimeryczności i nieprzewidywalnej psychiki. Dlatego
zawsze warto atakować Boruca – nie bez kozery „futbol to gra błędów”.
Największe zalety: rzuty na lewą stronę, sytuacje sam na sam, obrona karnych
Największe wady: komunikacja z obrońcami, chimeryczność, mocne i górne
strzały z dystansu
Klasa piłkarska (skala 1-10, w zgodzie z realiami naszej ektraklasy): 6
W porównaniu z poprzednim sezonem: stagnacja
Aktualna forma: dobra
Prawonożny

Prawy obrońca – Wojciech SZALA. Piłkarz, którego nazwisko przywodzi na myśl
podobnie brzmiące miano Jakuba Szeli, przywódcy rabacji chłopskiej w 1846
roku. Skrajny defensor Legii niczym historyczny oprawca jest synonimem
brutalnej siły, która zbiera spore żniwo czerwonych kratek, bezpardonowych
uderzeń łokciami i ostrych kopnięć po goleniach, bez troski o sens godnej i
uczciwej walki oraz szacunku dla zdrowia przeciwników – walki, która z
techniką, finezją i grą fair ma tyle wspólnego, ile alkoholik z trzeźwością.
Na boisku umie dośrodkować, choć w akcje ofensywne włącza się dość rzadko,
stosując w pojedynkach 1 na 1 wobec indolencji technicznej obieg i pracę rąk,
W defensywie ustawia się jak żołnierz na defiladzie – sztywno, prosto,
czytelnie, ale dość blisko linii bocznej, co mocno komplikuje skrajnym
pomocnikom rywali akcje oskrzydlające. Jeśli oceniać Szalę miarą talentu,
można odnieść wrażenie, że wybierając sportową karierę pomylił dyscyplinę –
bo ma zdolności do futbolu, ale...amerykańskiego, gdzie gra się rękami, myśli
instynktem, a taranowanie rywala jest cnotą.
Największe zalety: konsekwencja taktyczna
Największe wady: zbyt ostra gra, technika, inwencja
Klasa piłkarska: 3
W porównaniu z poprzednim sezonem: bez większych zmian
Aktualna forma: dobra
Prawonożny

Środkowy obrońca/libero – Jacek ZIELIŃSKI. „Żaden kaktus nie ma tak gęstych
kolców, by nie było dość miejsca dla jednego kwiatu” – mawiał Wincenz Erath.
Parafrazując jego słowa, można powiedzieć, że nawet w tak zmanierowanej,
pełnej bufonady i megalomani drużynie jak Legia można znaleźć chlubny wyjątek
w postaci piłkarza powszechnie szanowanego, docenianego, o dużej kulturze
osobistej - który zna smak słów rozsądek oraz skromność. Zielinski jest
chwalony nie tylko za prezencję, ale i ogromne jak na polską ligę
umiejętności, wyrażane kapitalnym zmysłem taktycznym i pewnością interwencji.
Obok naszego Arka Głowackiego z pewnością najlepszy defensor ligi. Znakomicie
dyryguje całym blokiem obronnym, w dodatku umie przełożyć doskonały przegląd
pola nawet na bardzo odległe podanie, tyleż precyzyjne co sprytne. Groźny
przy rzutach rożnych oraz strzałach z dystansu. Po stronie wad prawem wieku
ma braki w szybkości, zwrotności i dynamice, ale doskonale nadrabia je
ustawieniem i doświadczeniem.
Największe zalety: doświadczenie, przegląd pola, ustawianie się, taktyka
Największe wady: szybkość, zwrotność, dynamika
Klasa piłkarska: 9
W porównaniu z poprzednim sezonem: bez większych zmian
Aktualna forma: dobra
Prawonożny

Drugi środkowy obrońca – Dickson CHOTO. Żywy przykład na to, że czarnoskórzy
piłkarze w polskiej lidze są zagadkowi i nieprzewidywalni jak sekrety puszki
Pandory – nigdy nie wiadomo, co wymyślą i jak się zaprezentują. Choto w
porównaniu do niedawnych występów w Pogoni Szczecin czy wcześniej w Górniku
Zabrze, zmienił się niemal jak kameleon, dopasowując grę do znacznie wyższego
poziomu. Dawniej w interwencjach wystraszony i niepewny, teraz konkretny i
treściwy – wybija piłki bez wahania i daleko. Dawniej wyzuty z wyczucia
rywala, teraz z łatwością powstrzymuje niemal każdego oponenta, który stanie
mu na drodze (oby tylko do piątkowego wieczora i osoby Zurawskiego :) ).
Dawniej w destrukcji nieszkodliwy jak witamina „C”, teraz uciążliwy jak kac
po hucznej imprezie. Ewidentnie bardzo wiele zawdzięcza Zielińskiemu, którego
obecność dodaje mu pewności i spokoju w grze, a rady doskonale eliminują
poważne błędy w ustawieniu. Silny fizycznie, ale i zbyt nieokrzesany we
wślizgach – nie umie dobrze wygarniać nimi piłki, łatwo tu wymusić faul.
Podaje czytelnie, acz niestety dokładnie, nie popełnia większych wpadek w
wyprowadzaniu futbolówki. Technicznie bardzo słaby, w ofensywie unika gry 1
na 1, stara się jak najszybciej oddać piłkę partnerom. Potrafi za to groźnie
strzelić głową. Obecnie prezentuje solidny ligowy poziom.
Największe zalety: siła fizyczna, wybicia, destrukcja
Największe wady: technika, wślizgi, zastawianie i przytrzymywanie piłki
Klasa piłkarska: 7
W porównaniu z poprzednim sezonem: ogromny postęp
Aktualna forma: bardzo dobra
Prawonożny

Trzecim stoperem kandydującym do gry jest Marek JÓŻWIAK. Niczym nowy Lepper
polskich miast, gotowy przed kamerami blokować i piętnować wszystko, co
wiejskie i prowincjonalne. Wysoki, o oślizgłej twarzy kałamarnicy i lekko
postrzępionej czuprynie, lubi popisywać się na medialnej arenie wątpliwym
poczuciem humoru i uszczypliwymi docinkami pod adresem rywali, które z
inteligentnym polotem, a także dobrym smakiem nie mają wiele wspólnego. Na
boisku bardzo doświadczony, poprawnie się ustawia, aczkolwiek czasem z pełną
lekceważenia galanterią, która owocuje kompromitującymi kiksami (np.:
pierwszy mecz sezonu w Wodzisławiu). Pozbawiony szybkości, zwrotności i
błyskawicznego startu do piłki, dlatego jest bezradny w powstrzymywaniu
rozpędzonego napastnika, który sprytnie wypuści sobie futbolówkę obok niego –
musi wówczas faulować. Podaje przeciętnie, choć próbuj niekiedy odważnych
rozwiązań: długiego przerzutu, crossowego uruchomienia skrzydłowych. Jeśli
nasi piłkarze zagrają dynamicznie, zmuszając go do dużej ruchliwości,
powinien szybko zgasnąć kondycyjnie.
Największe zalety: doświadczenie, spokój,
Największe wady: chimeryczność, szybkość, zwrotność, technika
Klasa piłkarska: 5
W porównaniu z poprzednim sezonem: wyraźny regres
Aktualna forma: słaba
Prawonożny

Lewy obrońca – Wobec kontuzji Tomasza Jarzębowskiego najprawdopodobniej zagra
Dariusz DUDEK. Już Biblijny przykład Kaina i Abla dobrze obrazuje, jak różni
mogą być bracia. Różnica ta dobrze uwidacznia się również w przypadku Dudków –
jeden sławny, rozsądny w wywiadach, grający w Premiership, o uznanej
indywidualnej opinii i marce, prezentujący spokojny i pr

[Gość: Bonhart]

styl boiskowej walki - drugi przeciwnie, o sławie może tylko pomarzyć, o
rozsądku i umiarkowaniu w wywiadach porozmyślać, Premiership oglądnąć przed
telewizorem, a o uznaniu zapomnieć, bo styl i umiejętności które prezentuje
opierają się wyłącznie na sile fizycznej, nie obarczonej tchnieniem
jakiejkolwiek finezji czy wykroczenia poza ubogi polski standard. Były piłkarz
Odry może nam zagrozić jednie przy stałych fragmentach gry, strzałach z
dystansu oraz bezpośrednich pojedynkach w których odwołuje się często do
bezpardonowych interwencji niosących ogromne ryzyko kontuzji. Jako obrońca
przeciętny, wolny, często nie nadąża za rywalami, słabo indywidualnie kryje.
Można go łatwo obiec. Dużo trudniej zwyciężyć nim podczas powietrznego
pojedynku, dlatego lepiej grać dołem, wykorzystując nikłą zwrotność Dudka.
Największe zalety: siłą fizyczna, gra w powietrzu, siła strzału
Największe wady: zwrotność, technika, szybkość
Klasa piłkarska: 4
W porównaniu z poprzednim sezonem: lekki regres
Aktualna forma: słaba
Prawonożny

Prawa pomoc - Tomasz SOKOŁOWSKI I. Charakterystyczny zarost równie gęsty jak
amazońska dżungla, spokojny głos zrezygnowanego melancholika i wysuszona cera
strudzonego bywalca afrykańskich pustyń - to część „pozaboiskowych” przymiotów
starszego z dwóch Tomaszów Sokolowskich, znajdujących się w kadrze zespołu z
Łazienkowskiej. Jeden ze skromniejszych Legionistów, który umie zachować się
zarówno przed kamerą jak i na boisku, choć daleko mu do klasy Jacka
Zielińskiego. Zawodnik doświadczony, który jednak z powodu dużej
kontuzjogenności rzadko mógł utrzymać dłuższy czas wysoką dyspozycję. Dobry
technik, obdarzony silnym i precyzyjnym strzałem z prawej nogi, przyzwoicie
grający głową. Specjalizuje się w uderzeniach z dystansu, zdobywając nimi wiele
ładnych bramek, dlatego nie należy zostawiać go bez opieki w sąsiedztwie pola
karnego. Prezentuje zadowalającą jakość podań, która zupełnie nie idzie w parze
z wytrzymałością, miewa liczne okresy boiskowego przestoju. Kiepsko broni.
Największe zalety: strzał z dystansu, doświadczenie
Największe wady: kondycja, destrukcja
Klasa piłkarska: 6
W porównaniu z poprzednim sezonem: lekki postęp
Aktualna forma: dobra
Prawonożny

Teraz Tomasz SOKOŁOWSKI II – Podobnie jak poprzednik kandyduje do gry na prawej
pomocy. Ze starszym imiennikiem łączą go nie tylko dane personalne, ale i
zbliżony styl gry: Lubi dużo strzelać, nie unika uderzeń z dystansu, głownie po
krótkim rogu. Technicznie poprawny, nieźle walczy 1 na 1, choć obecnie w tym
względzie wyraźnie mniej skuteczny niż dawniej. Dość kreatywny, potrafi
stworzyć sobie i kolegom sytuację, nie gra schematycznie. Słaby w powietrznych
pojedynkach i na niwie obronnej, tu nie stanowi większego problemu dla rywali.
Bardzo kontuzjogenny, źle znosi twardą, kontaktową walkę. Ustawia się szeroko,
dobrze współpracuje z partnerami.
Największe zalety: strzał, technika, kreatywność
Największe wady: kontuzjogenność, gra głową, destrukcja
Klasa piłkarska: 5
W porównaniu z poprzednim sezonem: odbudowuje formę i zdrowie
Aktualna forma: słaba
Prawonożny

Środkowy pomocnik/rozgrywający - Aleksandar VUKOVIC. Kolejny wielki faworyt i
ulubienic nowego dyrektora sportowego Legii Jerzego Engela, który nawet
gdy „Vuko” gra beznadziejnie, z rozbrajającą pompą mówi o nim „najlepszy
rozgrywający polskiej ligi”. Te słowa, wspominając choćby na osoby Szymkowiaka
czy Burkhardta, dobrze oddają specyficzną „pomroczność jasną”
zawsze „nieomylnego” Engela, Bo Vukovic owszem, nie ma sobie równych, ale w
kategorii „najlepszy pochlebca i wazeliniarz” ekstraklasy. Wie jak się
przypodobać stołecznym kibicom, którym zdołał skutecznie wmówić, że kocha i
ceni Legię, Kazimierza Deynę, ba, w ogóle wszystko co warszawskie, równie mocno
jak ubóstwianego Partizana Belgrad. Ale zostawiając już problem naiwnej wiary
sympatyków Legii w deklaracje Serba, trzeba stwierdzić, że na boisku dużo
widzi, ale mało z tego pożytku, bo często gra chaotycznie. Technicznie nie
odstaje od typowej „polskiej” normy, aczkolwiek umie wymienić krótkie,
dynamiczne podanie z partnerem. Potrafi też przyspieszyć. Pod agresywnym
kryciem traci wiele na wartości, ma problemy z opanowaniem piłki, obróceniem
się w stronę bramki rywala. Jest bardzo groźny wówczas, gdy zostawi się mu
sporo miejsca i czasu lub dopuści w okolicę pola karnego – często znakomicie
wówczas podaje prostopadle za linę obrońców, rozgrywa „klepkę”, wymienia
zagrania na jeden kontakt. Warto pamiętać, ze Vukovic potrafi też uderzyć z
dystansu z pierwszej piłki (vide gol z Polonią). Po względem defensywnym, gubi
się w destrukcji, kompromituje w odbiorze. Jeśli nasi piłkarze zafundują mu
twardy pressing, nie powinien zaistnieć.
Największe zalety: przegląd pola, strzał, szybkie podejmowanie decyzji
Największe wady: defensywa, gra głową, szybkość
Klasa piłkarska: 7
W porównaniu z poprzednim sezonem: postęp
Aktualna forma: dobra
Prawonożny

Drugi środkowy pomocnik – Łukasz SURMA. Piłkarz, który w przeszłości otarł się
o wymowne wzory Bogusława Radziwiła, Seweryna Rzewuskiego, F.K.Branickiego i
S.S. Potockiego, sprzeniewierzając się swym barwom klubowym. I nigdy za to nie
przeprosił, nie wyraził skruchy. Gra w Legii miała być spełnieniem jego
piłkarskich marzeń, jednak rzeczywistość okazała się dużo mniej obiecująca.
Surma zaliczył wprawdzie epizod w reprezentacji narodowej, ale później znacznie
obniżył loty. Nie nauczył się dobrego i szybkiego rozegrania, choć potrafi
dokładnie podać. W destrukcji radzi sobie bardzo dobrze, ale daleko mu do
perfekcji. W powietrznej walce słabiutki, znacznie niebezpieczniejszy przy
strzałach z dystansu. W nowym systemie gry Legii (1-4-4-2), ustawia się często
trochę głębiej od kolegów z drugiej linii, asekurując obrońców. Rzadziej niż
kiedyś angażuje się w ofensywę, ale gdy już atakuje, umie stworzyć przewagę.
Najlepiej wychodzą mu płaskie podania, dlatego nasi piłkarze powinni spodziewać
się podobnych zagrań znacznie częściej niż górnych przerzutów. Teraz trochę
więcej o wadach – Surma ma braki szybkościowe, nie jest sprinterem. Również
technicznie nie zalicza się do wirtuozów, nie będzie więc sięgał po szczególnie
sprytne dryblingi. Uważny pressing stanowi dobrą broń także na niego.
Największe zalety: destrukcja, konsekwencja taktyczna, odbiór, strzał z dystansu
Największe wady: gra w powietrzu, dryblingi, długie przerzuty
Klasa piłkarska: 7
W porównaniu z poprzednim sezonem: bez większych zmian
Aktualna forma: przeciętna
Prawonożny

Lewy pomocnik – Tomasz KIEŁBOWICZ. Od lat prezentuje styl gry oparty na
szybkości i dośrodkowaniu, popartym częstymi strzałami w krotki róg. W polskiej
lidze przynosi mu to względne profity, w konfrontacji z zachodnimi drużynami
już nie, bo ani ta szybkość nie jest wybitna, ani strzały szczególnie kąśliwe.
Lepiej wyglądają, gdy uderza ze stojącej piłki, czyli np.: z rzutów wolnych,
oraz gdy strzela padając na murawę – wtedy osiąga najwyższy procent celności.
Mizernie gra głową, orientuje się za to w grze kombinacyjnej, właściwie
wykorzystuje wolne pole na nabranie prędkości. Dobrze schodzi do linii bocznej,
choć jest w tym schematyczny – mija przeciwnika niemal wyłącznie w ten sposób,
wypuszczając sobie futbolówkę i biegnąc ile sił. W defensywie ruchliwy,
uciążliwy dla skrajnego pomocnika, ale podatny na dynamiczne dryblingi, nie
umie wybijać piłki prawą nogą, toteż gdy rywal w pojedynku 1 na 1 udanie i
szybko zetnie do środka, będzie bezradny – nie zdoła już później mu
przeszkodzić. Ustawia się poprawnie do przecinania krzyżowych podań.
Największe zalety: szybkość, dośrodkowanie, rzuty wolne
Największe wady: prawa noga, gra głową, technika
Klasa piłkarska: 6
W po

[Gość: Bonhart]

W porównaniu z zeszłym sezonem: bez większych zmian
Aktualna forma: Dobra
Lewonożny

Pierwszy napastnik – Stanko SVTLICA. Ciemnowłosy piłkarz, o rozlanych rysach
twarzy, znamionujących inteligencję tak błyskotliwą, że aż niezauważalną i
pokaźnym wzroście idącym w parze z tupetem, zwłaszcza w rozumieniu tematu
honoru polskiej piłki. Najlepiej wychodzi mu zastawianie piłki, walka bark w
bark i ustawianie się w obrębie pola karnego rywala. Lato zamiast na treningach
spędził na długich i daremnych wojażach po Europie w poszukiwaniu nowego
pracodawcy – niestety, nikt nie chciał zainwestować w jego przymioty. Wolny,
rusza się jak kura na grzędzie, dlatego żyje z podań. Technicznie niezły, mimo
pokaźnego wzrostu przeciętny w posługiwaniu się głową. W defensywie jedynie
statystuje. Niestety można powiedzieć, że ma patent na naszą Wisłę – w każdym
meczu z Białą Gwiazdą na przestrzeni ostatnich sezonów trafia do siatki. Nie
wolno go więc zlekceważyć.
Największe zalety: strzał, ustawianie się, zastawianie piłki
Największe wady: szybkość, start do piłki, gra głową
Klasa piłkarska: 7
W porównaniu z poprzednim sezonem: duży regres
Aktualna forma: słaba
Prawonożny

Drugi napastnik - Marek SAGANOWSKI – Aktualnie główny ulubieniec warszawskiej
prasy i mediów, które promują go na każdym kroku, gdzie tylko się da. Czasem
mocno na wyrost, aczkolwiek trzeba przyznać, ze „Sagan” w ostatnich miesiącach
uczynił gigantyczny postęp, powoli odzyskując dyspozycję z dni, kiedy grając
jeszcze w ŁKS Łódź był największą nadzieją polskiej piłki. Znów prezentuje
bardzo groźny i precyzyjny strzał, jest szybki, w naszej lidze bardzo łatwo
dochodzi do okazji bramkowych. Umie wystartować do podania w tempo, zmyślnie
wykorzystuje każde wolne pole. Technicznie nie jest wirtuozem, ale prezentuje
solidne wyszkolenie. Trzeba bardzo uważnie go pilnować, pamiętając, ze potrafi
też strzelać głową.
Największe zalety: szybkość, strzał, instynkt napastnika
Największe wady: chimeryczność, słabsza lewa noga
Klasa piłkarska: 9
W porównaniu z poprzednim sezonem: postęp
Aktualna forma: dobra
Prawonożny

[Gość: Bonhart]

A teraz moje ulubione :)))

<cytat>SŁOWO KOŃCOWE

Mimo, iż forma zespołu z Łazienkowskiej na razie nie jest jeszcze
ustabilizowana, prezes Zarajczyk z tradycyjną butą zapowiada, że piątkowy mecz
będzie przełomem dla Legii, która rozpocznie od niego dynamiczny marsz ku
mistrzostwu i nowym sponsorom. Również w niektórych mediach panuje nastrój,
jakoby zwycięstwo Legii było już przesądzone, bo Wisła jest tylko cieniem
siebie z ubiegłego sezonu. Roztaczają one widmo wielkiej szansy na
bezdyskusyjne upokorzenie krakowskiego rywala. Dlatego mam głęboką nadzieję, że
nasi piłkarze w piątkowy wieczór zadadzą kłam tym opiniom, wznosząc się na
wyżyny ofiarnej i skutecznej gry, w której stawkę stanowi nie tylko sukces, ale
ich osobista ambicja i godność, a także nauka pokory dla niektórych rozpalonych
głów w stolicy. Wierzę, że jak mawia Kaspserczak, „zareagują pozytywie” na
słowne prowokacje, a typowo legijna pycha i megalomania znajdą właściwy odpór
na murawie.

autor: Markus
<koniec cytatu>

ROTFL!
Pozostaje tylko powiedziec AMEN :)

[berserk75]

słowo końcowe jest z tego wszystkiego najlepsze :)))) buta i megalomania
została ukarana.

kolejne przystanki: Nijmegen, Groclin

wrzesień należy do Wisły :))))))

[Gość: skalar]

Chimerycznego autora wątku proszę o podanie źródła

[Gość: Bonhart]

Gość portalu: skalar napisał(a):

> Chimerycznego
??? ;)))

>autora wątku proszę o podanie źródła

sluze uprzejmie: oczywiscie www.wislakrakow.com
dzial artykuly - "charakterystyka rywala - Legia Warszawa"
(cud ze nie napisali LegŁa, pewnie przez pomylke)

[Gość: Bonhart]

A zeby bylo smieszniej (a raczej straszniej) jeszcze jedna opinia kibica,
tym razem prostu z forum WK. Dotyczy ona pilkarza Legii - Lukasza S., ktory
w przyplywie radosci SMIAL NIKCZEMNIE ucalowac eLke po strzelonej bramce!
Co za lajdak!

Pisze niajaki "planc" (z ilosci postow wywnioskowalem, ze jest to staly bywalec
i wieksza persona tegoz forum )

<cytat>surma pozegnał sie z krakowem rzucając koszulke na ziemie i mając
pretensje do całego swiata, za ściągnięcie go po 15 minutach kalectwa
boiskowego.
do tamtego meczu był przykładnym Wiślakiem. Piekne wywiady, miłość do Wisły,
serce ma pięć ramion i jest białe.
Jak go wypierdolili, przygarnęli go folksdojcze.
wystarczył sezon, by surma prawie sobie wytatuował R na czole. Drugi jamróz,
który po strzelonym golu w swoim 3 meczu przedstawił koszulkę PSYCHOFANS.
ile sie surma nagrał w ukochanym niemieckim klubie ?
krótko, bo przygarnęła go kurtyzana, a on pokochał ją jak matke. zresztą
oakzuje sie że kochał ją niezmiennie od pierwszych godzin swego skundlonego
życia, a najwieksze cierpienie przechodził gdy musiał grać w Wiśle.

powstaje pytanie:
lech ma kase, brak im defensywnego,
legia nie ma kasy, a ma defensywnego.

surma kocha lecha ?
za sezon, może już w zimie...


choc mam nadzieje, że ulegnie powaznemu wypadkowi, który zakończy jego kurewski
żywot.

tak surma, życze ci kurwo, żebyś zdechł.
za ten jeden, jedyny gest w strone kibiców Wisły podczas piatkowego meczu.

nawet k...y i pedofile mają swój honor.
ten śmieć nie ma nic.
_________________
<koniec cytatu>

Hmmm... coz za poziom. Komentarz zbyteczny.

[Gość: Antyplanc]

To ja Plancowi powiem tak:
Nie zycze ci smierci w wypadku, ja zycze ci, planc robaku, zebys mial
permanetny wzwod i zebys nigdy nie mogl zaruchac i cale twoje doswiadczenie
seksualne ograniczalo sie do tego, co masz teraz czyli - podgladanie
najstarszych i najbrzydszych tirowek na drogach pln-wsch rumunii

[Gość: duch olabogi]

forum wislakrakow.com jest taie jakie jeste - tzn. takie samo jak forum kibicow
Legii i tyle.

[Gość: Bonhart]

Gość portalu: duch olabogi napisał(a):

> forum wislakrakow.com jest taie jakie jeste - tzn. takie samo jak forum
kibicow
>
> Legii i tyle.

A nieprawda, drogi kolego. widac, ze prawdopodobnie ani razu nie wszedles
na forum Legialive. Tam moderatorzy respektuja napisany przez siebie regulamin
i tego typu posty sa kasowane (jesli w ogole ktos cos takiego napisze).
Myslalem, ze szczytem przegiecia byly teksty rzucane przez niektorych
kretynkow pod adresem Szczesnego. Ale teraz wiem, ze daleko im do
"Wislakow" pokroju planca

[Gość: duch olabogi]

Markus jest OK. Jego analizy sa w miare w porzadku - oczywiscie, musza byc
ubarwione okreslonymi przymiotnikami, przeciez sa publikowane na forum
ultrasow. Jezeli odjac przymiotniki to oceny wystawione graczom Legii -
szczegolnie wartosc wyliczona w punktach - sa w miare obiektywne. Bardzo fajna
dal ocene ocene porazki Wisly.

[Gość: Bonhart]

Gość portalu: duch olabogi napisał(a):

> Markus jest OK. Jego analizy sa w miare w porzadku - oczywiscie, musza byc
> ubarwione okreslonymi przymiotnikami, przeciez sa publikowane na forum
> ultrasow. Jezeli odjac przymiotniki to oceny wystawione graczom Legii -
> szczegolnie wartosc wyliczona w punktach - sa w miare obiektywne. Bardzo
fajna
> dal ocene ocene porazki Wisly.

Owszem. Czytajac te analize pare razy niezle sie usmialem. Jednak uwazam,
ze jesli podstawa opisu pilkarza jest wyrzucanie mu, ze ma glupi wyraz
twarzy i jest idiota, to sorry... Naprawde nie wypada. Szczegolnie jak
w slowie koncowym pisze sie o czyjejs bucie i megalomanii.

[Gość: Porter]

> Markus jest OK. Jego analizy sa w miare w porzadku - oczywiscie, musza byc
> ubarwione okreslonymi przymiotnikami, przeciez sa publikowane na forum
> ultrasow. Jezeli odjac przymiotniki to oceny wystawione graczom Legii -
> szczegolnie wartosc wyliczona w punktach - sa w miare obiektywne. Bardzo
fajna
> dal ocene ocene porazki Wisly.

Moim zdaniem, to w ogole nie sa analizy, tylko dywagacje. Mozna im postawic im
w zasadzie tylko cztery zarzuty, ale one powoduja, ze nie warto tych dywagacji
czytac.
Po pierwsze - autor napisal kilka oczywistych bzdur, czyli slabo zna przedmiot
rozprawy.
Po drugie - autor jako fakty przedstawia wlasne opinie. A z pierwszego zarzutu
widac, ze sa to opinie goscia nie majacego wielkiego pojecia.
Po trzecie - co wynika z punktu trzeciego, tresc rozprawy jest bardzo watla i
autor ratuje sie rozbudowujac forme ponad miare.
Po czwarte, ta rozbudowana forma, przytlaczjaca watla tresc, jest dosc
ciezkostrawna, bo dowcipy autora sa niestety dosc ciezkie.

[Gość: duch olabogi]

te oceny pilkarzy Legii, rzeczywiscie nie sa najlepszym produktem Markusa. Ale
czytalem jego lepsze kawalki. Tak samo Twoje, Porterze, kawalki sa lepsze i
gorsze... czasami zawiera zarowno dowcipy jak i wnioski, lagodnie mowiac,
drugiej swiezosciiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

[Gość: Bonhart]

Gość portalu: duch olabogi napisał(a):

> te oceny pilkarzy Legii, rzeczywiscie nie sa najlepszym produktem Markusa.
Ale
> czytalem jego lepsze kawalki. Tak samo Twoje, Porterze, kawalki sa lepsze i
> gorsze... czasami zawiera zarowno dowcipy jak i wnioski, lagodnie mowiac,
> drugiej swiezosciiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

Nie chce adwokatowac Porterowi ale jedno male zastrzezenie:
Porter nie publikuje swoich "kawalkow" na najbardziej poczytnym forum
swojego klubu. A Markus owszem.
Rozumiem, ze Markus chcial blysnac humorem, ale przeplatanie naprawde
fajnych momentow chamskimi zaczepkami wobec pilkarzy i klubu nie swiadczy
o nim zbyt dobrze. I traca nieco kompleksami (tfu, a mialem nie uzywac tego
slowa!).

[Gość: vik]

Chamstwo pokryte cienką warstwą pseudoerudycji. Styl Urbana lub Barańskiego...

[Gość: zetka]

... no i Wisła przegrała z TAKIMI (he he) kopaczami...