Drugie dziecko

[ezrapound]

Moje drogie, nie mogę ostatnio pozbyć się myśli o drugim dziecku. Czy je
mieć, czy nie, a jeśli tak, to kiedy. Były na ten temat (burzliwe) dyskusje
na niemowlaku, które jeszcze bardziej mnie natchnęły do myślenia. Ja wiem, że
nie ma odpowiedzi na pytanie "czy mieć drugie dziecko" bo ta odpowiedź będzie
inna dla każdej pary rodziców. Ale chciałabym poprosić Was o refleksje - jako
mamy, które mają jedno/dwoje/więcej dzieci, które planują lub nie planują
następnych. Dlaczego chcecie/nie chcecie kolejnego dziecka? Jaka różnica
wieku wydaje się Wam najsensowniejsza (jeśli nie bierzemy pod uwagę takich
oczywistych warunków zewnętrznych jak pieniądze, praca, etc). Chwilami
przychodzi mi do głowy taka szalona myśl, żeby mieć drugie dziecko już teraz -
byłaby niewielka różnica wieku między dzieciakami, no i całą tę robotę
wczesnego dzieciństwa odwaliłabym "na raz". Nie jestem typem matki polki.
Początki macierzyństwa znosiłam z trudem, miałam ogromnego doła, mozolnie i z
trudem uczyłam się nowej roli. Ale nagroda za to jest wspaniała - i chociaż
ciągle walczę z brakiem snu i cierpliwości do mojego małego diabła
tasmańskiego - to mam właśnie takie zaskakujące refleksje. Napiszcie co Wy
myślicie w tej sprawie.

[luleczka1]

wszyscy pewnie na dworze-piekna pogoda)))a mój diabełek tasmański(he dobre)
chory na zapalenia oskrzeli..różnica między moimi dziciakami to pełne 6 lat.i
mimo ze jest fajnie, bo syn już duży,to trochę żałuję ze nie postaraliśmy się
trochę szybciej o drugie dziecko. dla mnie idealną różnicą byłoby tak ze 3
lata.mały ma teraz siedem, mała maiałaby 3w sumie już "odhodowana".ja też mam
brata o 6 lat młodszego i mimo że nasze relacje są dobre to są dwa inne światy.
nie martw się tak, ja przy pierworodnym też żle znosiłam adaptację do
macierzyństwa. ale to tak sie dzieje dlatego że tak naprawdę zadna z nas nie
wie na co się decyduje.pierwsze tygodnie i miesiące są trudne. no chyba że ma
się dziecko które je i spi jak janioł.
jeśli chodzi o moje zdanie to radziłabym drugie dziecko ale nie po tak długiej
przerwie jak moja!!!

luleczka

[ezrapound]

Zapalenie oskrzeli? Kurcze, to niefortunne. Życzę zdrowia.
Mówisz, że 3 lata? Niektórzy twierdzą, że w tym wieku dziecko jest bardzo
zazdrosne o "następcę". Ale pewnie nie ma żadnych regół.

[alexsc]

hej, to ja też przyłączę się do dyskusji
Otóż świadomie nie zdecydowałabym się na drugie dziecko. Dlaczego? bo: nie mam
tyle czasu dla córeczki co miałam dla synka. ALeksander ma 22 miesiące,
Wiktoria 2, on wymaga dużo uwagi troski i w ogóle ona także. I trudno mi
pogodzić się z tym że Wiktorii poświęcam mniej czasu niż jemu gdy był w jej
wieku! Niby mówi się że to za jednym "praniem pieluch" ale to nieprawda. Ja
jestem bardziej zmęczona, nie mam dużo czasu. To oczywiście kwestia organizacji
ale szczerze przyznaję, żę łatwo nie jest. Oczywiście nie żałuję że mam
córeczkę! nie zrozum mnie źle, ale po prostu śwaidomie nie zaszłabym w drugą
ciąże. Pewnie że mniejsza różnica wieku to może lepiej bo dziecko nie rozumie
jeszcze za bardzo ale i tak jest zazdrosne. Staram się dzielić mój czas
naprawdę jak tylko mogę, ale i tak czasem zdarza się ze żal mi jegnego bo nie
poświęcam mu tyle czasu.

alexsc

[ezrapound]

No, wyobrażam sobie jak Ci jest teraz ciężko. Ale wyobraź sobie co będziesz
miała za dwa lata! Prawdziwy raj. Dwa odchowane dzieciaczki, które będą się
razem bawiły!!! Ale rozumiem, że w tej chwili to jest trudne. Ja bym chyba nie
podołała.

[wiolkak]

Ezra, my właśnie zastanawiamy sie nad drugim dzieckiemi to właśnie z powodów,
które opisałaś
po pierwsze boję się, że jeśli się nie zdecyduję teraz, póki jeszcze jestem w
szoku to później zrobie sie za wygodna.
Już mam spore opory i obawy - kaśka jest coraz fajniejsza, wszystko jakoś się
unormowało, mam dosyć siedzenia w domu, a ona jest na tyle duża, ze śmiało może
siedzieć z babcią, a dalej w przedszkolu. Strasznie się też boję, że nie bedę
jej poświęcała tyle uwagi ile potrzebuje, nie będę miała czasu, stanę się
jeszcze bardziej nerwowa.
Boję się jak będzie wyglądało "dzielenie" miłości miedzy oboje dzieci, wiem że
teoretycznie kocha się tak samo, ale...
Znam wiele rodzin, w których jedno z dzieci jest faworyzowane i nie wierzę w
ten równy podział. Boję się, że albo nie pokocham tego nowego tak jak Kaśki,
albo przeleję całe uczucie na to malenstwo, bo bezbronne, a Kaśka np. rozrabia,
a powinna już pewne rzeczy zrozumieć, itd., itp.
Z drugiej strony bardzo chciałabym mieć jeszcze jedno dziecko, właśnie w
zblizonym wieku, żeby Dziobas nie był sam na świecie jak ta sztacheta u płota
Jak patrzę na te niesamowite zmiany jakie nastąpiły w jej rozwoju, to już mi
żal, ze to mija i chce mieć jeszcze raz takie przygody

szybko :)

[guruburu]

Jak by nas było stać to bym już zachodziła w ciążę (córka skończyła właśnie
7 miesięcy) - bo podoba mi się mała różnica wieku. Nietstey obecna ciąża byłaby
finansowym samobójstwem lub prawie. Ja jestem jedynaczką i nie chcę takiego
losu dla mojej córki. też się boje, jak bede potrafila zajmowac sie dwójka
dzieci na takim samym 'poziomie'. No wiec obym tylko mogla szybko pójsć do
pracy, a jak już pójdę i będę miała kontrakt to zachodzę w ciążę

Wiolka

[ezrapound]

No właśnie - ja też myślę sobie, że chciałabym te "przygody" powtórzyć. A wiem,
że za dwadzieścia lat nie da rady ich powtórzyć. Albo wkrótce, albo nigdy...

[mooh]

A ja nie wiem. Tak bardzo nie wiem, że się chyba nie wypowiem. Wątpilwości,
które miałam zanim zaszłam w ciążę nie są już tak wielkie. Wtedy to było jak
skok do bardzo głębokiej wody dla kogoś, kto nigdy nie skakał i wie, że z
pływaniem średnio. Początki macierzyństwa też nie było najłatwiejsze. Finansowo
samobójstwo by to może nie było. Kariery też bym nie poświęciła, bo takowej nie
robię, ale dalej NIE WIEM...

[sylwiawm]

Mi ostatnio pojawiają się takie myśli. Na razie to nic poważnego. Dopiero jak
te myśli zamienią sie w pragnienie drugiego dziecka to fakt, że nie stać na
drugie dziecko przestanie mieć znaczenie. Wtedy zdrowy rozsądek zaczyna mieć
mniejsze znaczenie od tego pragnienia. Wiem, że teraz są takie czasy, że dla
wielu to raczej luksus posiadanie drugiego dziecka, bo chcemy, aby miało
wszystko, aby nas było stać choćby na te pieluchy, które są piekielnie drogie,
nie mówiąc już o reszcie. To bardzo trudny wybór. Ja bym chciała mieć trójkę,
ale w tych czasach to na takie rodziny już patrzy się inaczej. Jeszcze troche,
albo może i już w naszym kraju będzie model rodziny 2+1. Nie mówię, aby
rozmnażać się jak króliki, ale fajnie by było gdyby pieniądze nie decydowały o
tym ile chcemy mieć dzieci.

[pampeliszka]

A ja tez sama nie wiem. Z jednej strony przekonuje mnie model mojej siostry,
gdzie starsza corka juz za rok spada na studia i beda ja widywac pewnie raz w
miesiacu, za to druga jest jeszcze przed gimnazjum, wiec wciaz z nimi. Z drugiej
strony, Malgol juz dobrze spi w nocy, nie jest jakos szczegolnie meczacy, zycie
jest strasznie fajne, nie wiem, czy tak latwo sie mi bedzie od nowa zdecydowac
na ciaze i te trudne poczatki (Wiolka, mam jak Ty). I fajnie byloby za jednym
zamachem przez to przejsc, ale po co sie meczyc i robic to na sile, skoro
chwilowo nie mam ochoty, do tego nie wiemy, czy zostaniemy w Czechach, czy
wrocimy do Krakowa... Chyba wole poczekac ze 4 lata, zeby Malgol juz sam mogl
sie soba zajac choc przez chwile, a nam sie sytuacja wyjasnila. Chcialabym miec
drugie dziecko przed 35 rokiem zycia, zobaczymy, jak to wyjdzie.

[miodzio_k]

ja też bym chciała drugiego dzieciaczka, ale targają mna te same uczucia co wami
tzn. co z tą dzieloną miłością i dzielonym czasem. I jak popatrze na mojego
Orzeszka to żal mi, że będę musiała zabrać jej czas by dać go maluszkowi. Ale
też chcaiłąbym tą przygodę przeżyć na nowo. Ja jestem drugim dzieckiem moich
rodziców. I choć mi poświecano mniej czasu niż siostrze - mama rozkręcała firmę
więc zajmował się mną głównie tato i babcia - to właśnie moja siostra czasem ma
"żzl" że to ja jestem ulubienicą, że ona zawsze czuła się opuszczona, że ona
zawsze musiała wszystko sama. Ale to jej rodzice poświęcali czas przez całe 4
lata non stop - mama nawet zabierała ją do WC bo on nigdzie sama nie zostala.
Nie chcę aby takie uczucia wykiełkowałay w Orzeszku. Może dlatego moja siostra
nie chce więcej dzieci, jedno jej wystarcza. A ja CHCĘ! Tylko trochę się boję!

Sylwiam

[ezrapound]

Masz racje, nie powinno być tak, że względy finansowe uniemożliwiają posiadanie
upragnionego dziecka. Ale tego pragnienia to Ci zazdroszczę - nie czułam go za
pierwszym razem, nie poczuję i teraz. Chciałabym móc tak po prostu powiedzieć -
"chcę mieć drugie dziecko" i koniec. Niestety instynkt macierzyński pojawia
się u mnie dopiero PO urodzeniu dziecka (i to wcale nie natychmiast).

Ezra

[mooh]

Mam tak samo. Teraz już nie wyobrażam sobie życia bez Zosi, ale początki nie
były łatwe. Nie doznałam nagłego przypływu uczuć macierzyńskich, gdy
przyniesiono mi dziecko. Ciąża była planowana, ale pierwsze tygodnie były
koszmarne i to wcale nie z powodu samopoczucia fizycznego.

mooh,

[ezrapound]

[ezrapound]

Kliknęło się i wysłałam puste. A więc czułyśmy się podobnie - dla mnie pierwsze
dwa miesiące były właściwie koszmarem emocjonalnym. Nie cieszyłam się i czułam
się winna z powodu tego braku radości. Kochałam to małe, bezbronne stworzonko,
ale często chciałam od niej uciec na koniec świata. Myślę sobie tylko, że przy
drugim dziecku byłoby już łatwiej. Po pierwsze - ten wielki przewrót -
narodziny pierwszego dziecka - mam już za sobą. Po drugie wiem, że ten
najtrudniejszy okres naprawdę szybko mija. Znamienne jest to, że przez pierwsze
miesiące życia J wogóle wykluczałam możliwość posiadania następnego dziecka -
teraz już nie wykluczam.

[mmala6]

my postanowilismy, ze chcemy aby drugie dziecko urodzilo sie jak Matek bedzie
mial 3,5 - 4 latka.Roznica nie za mala i nie za duza.Mala roznica wieku nie
wchodzi w gre ze wzgledu na mnie, chce sie poswiecic calkowicie Mateuszowi i
miec przyjemnosc z macierzynstwa a nie 'szarpac' sie z jednym zabkujacym i
drugim z kolkami.Takze czysty egoizm oraz, nie ukrywam, kasa.Nie nalezymy do
ludzi oszczednych niestety i wydajemy wiecej niz maz zarabianie bede tu
rzucac liczbami ale nas naprawde nie byloby stac na drugie dziecko.Wiec dajemy
sobie troche czasu na rozruch finansowy.
W przypadku gdy coreczka Ola (hehehe) pojawi sie gdy Matek bedzie mial 4 latka,
to dziada wysle do przedszkola a ja bede miala czas dla malejtak to sobie
wykombinowalam.
Moja kuzynka ma syna, ktory ma 5lat i coreczke co ma 16 m-cy.Bardzo fajny uklad
bo synek jest bardzo samodzielny i nie wymaga calodobowej obslugi, chodzi do
przedszkola a kuzynka rozkoszuje sie spacerami z coreczka.
Ja tez tak chce
Aha, to ze bedzie drugie dziecko nie podlega dyskusji.Ja mam brata i sobie
chwale (7 lat roznicy), moj maz jedynak i tym bardziej nie chce aby Mateusz
podzielil jego los.
No i z psychologicznego punktu widzenia uklad 2+2 ( lub 2+) jest zdrowszy i dla
dzieci i dla rodzicow

Mmala!!!

[ezrapound]

Wyjaśnij, proszę, dlaczego 2+2 jest lepszym rozwiązaniem z psychologicznego
punktu widzenia. To ciekawa kwestia.
Co do różnicy wieku 3-4 latka - nie obawiasz się, że starsze dziecko w tym
wieku może być bardzo zazdrosne o konkurencję? Myślisz, że dzieciaki z taką
różnicą wieku będą umiały potem bawić się ze sobą? Bo ostatnio ktoś mi mówił,
że to najgorszy układ z możliwych. Starsze kuma już na tyle dużo, że poczuje
się "zdetronizowane", a jest na tyle małe, że nie da się zaapelować do rozsądku
i uczuć wyższych. Czy jako psycholog myślisz, że może coś w tym być, czy bujda?
A brata masz starszego, czy młodszego?

[xemm1]

raczej nie zgodziłabym się z opinią, że różnica 3-4 lata to najgorszy układ,
otóż mam brata 4,5-lata starszego ode mnie i uwierz mi na każdym etapie naszego
życia zawsze jesteśmy razem Super się dogadujemy! A gdy się urodziłam, mój
brat był niesamowicie opiekuńczy i troszczył się o mnie, a nawet zmieniał mi
pieluchy!!!
Myślę, że to kwestia podejścia rodziców...

[pampeliszka]

Ezra, podobno najbardziej egoistyczne stworzenie na swiecie to jest 2-letnie
dziecko...Tak twierdzil moj szwagier, po zajeciach z psychologii rozwojowej
zdaje sie. Sama mialam przyjemnosc obserwowac w Norwegii parę 2-latek+ 3 m-czna
dziewczynka, cos potwornego.
Jestem za wersja Mmali, tez mam nadzieje, ze tak u nas wyjdzie i ze zmieszcze
sie przed 35 rokiem. Z drugiej strony, moja mama urodzila mnie gdy miala 40 lat,
wiec sie nie bede az tak bardzo tym przejmowac.

Pam,

[ezrapound]

a wiesz, że ja też jestem bardzo późnym dzieckiem? Ale dla mnie granica 35 jest
raczej nieprzekraczalna. Za dużo naczytałam się o częstotliwości występowania
wad genetycznych u dzieci urodzonych później i pewnie bardzo bym się
denerwowała (chociaż to nie jest do końca racjonalne - tak jakby wiek 34
gwarantował mi jakieś większe bezpieczeństwo). Poza tym, chociaż bardzo kocham
moją mamę, to różnica wieku między nami (prawie 40 lat) jest sporym problemem.
Nigdy nie umiałyśmy się przyjaźnić, chociaż chętnie sobie nawzajem pomagamy.

[mmala6]

co do roznicy wieku pomiedzy rodzenstwem, to tak jak dziewczyny napisaly,
kwestia podejscia rodzicow.Kazda roznica wieku ma swoje plusy i minusy, podobnie
jak w ogole posiadanie dwojki dzieci ma plusy i minusy, podobnie jak posiadanie
dziecka w ogole (przypominijcie mi jakies minusy...aaaa...brak wyspania sie).
Moj brat jest o 7 lat mlodszy ode mnie i jak sie urodzil to bylam zazdrosna jak
diabli.Nie da sie tego uniknac, jest to normalny zdrowy samozachowawczy odruch
kazdego czlowieka, dziecka tym bardziej.Ale po to ma madrych wspierajacyh
rodzicow aby przez etap pojawienia sie nowego czlonka rodziny przeszlo
bezbolesnie.Mnie sie udalo, choc, poniewaz bylam duza, pamietam do dzis ze mama
scierala jablko dla mnie i dla brata, ze dawala mi jesc z butelki, heheale i
przeszlo mi dosc szybko i potem bronilam brata wlasna klata

Model 2+2 lub wiecej jest lepszy dla dziecka poniewaz uwaga rodzica nie skupia
sie tylko na nim jednym.I o ile na poczatku jest to fajne to bardzo latwo
przedobrzyc (oczywiscie uogolniam, bo sa fantastycznie wychowan jedynacy)i
wychowac istote albo egosityczna nastawiana na branie albo jednostke
'uszkodzona' psychicznie przez nadmierne oczekiwania rodzicow.Jedynak staje sie
'koniem wyscigowym' (pojecie psychologiczne, nie smijecie sie)ktory ma spelniac
wszelkie nieosiagnieta marzenia rodzicow np mama marzyla aby byc baletnica, wiec
na sile wysyla corke na balet, tato ma firme i od wieku przedszkolnego
'skazuje' syna jedynaka, ze kiedys przejmie ow interes rodzinny.Przy jednym
dziecku mimowolnie uwaga, emocje, uczucia, pieniadze etc ogniskuja sie na nim
jednym a dziecko po prostu nie daje rady wszystkiemu podolac i udzwignac tego,
co rodzice sobie dla niego wymyslili.Wyrasta wiec na czlowieka niepewnego
siebie, bojacego sie marzyc i miec wlasne zdanie albo wprost przeciwnie odwraca
sie od rodzicow aby po swojemu budowac wlasne zycie.Poza tym rodzice bardzo
czesto oczekuja, ze dziecko sie nim zajmie na starosc.Jak jest jedno dziecko to
z gory wiadomo kto POWINIEN zajac sie rodzicem czy rodzicami za te 50lat.
Dlatego dla, nazwijmy to, rownowazni dobrze jest miec drugie dziecko.Dzieci ucza
sie dzielenia, dawania a nie tylko brania, wspolzycia w grupie, tolerancji, tego
ze czasem trzeba ustapic a czasem postawic na swoim, tego jak walczyc o swoje
prawa, wspolpracowac etc.To taka probka mini spoleczenstwa, ktora bardzo ulatwia
wkroczenie w prawdziwa grupe spoleczna jak np szkola.
No ten slodki ciezar milosci rodzicow dzieli sie na pol.
Sytuacja mojego meza jest klasycznym przykladem jak mozna schrzanic wychowanie
jedynaka.Wymyslili sobie, ze bedzie taki i taki, ze bedzie robil to co oni sobie
dla niego wymsylili, bo oni 'wiedza najlepiej co jest dla niego dobre', bo maja
go jedynego, w niego wlozyli wszelkie nadzieje i marzenia (czy raczej wymysly) i
jak on sie temu przeciwstawil to jest najgorszym synem na swiecie, bo 'my Tobie
wszystko dalismy, a Ty sie teraz tak odwdzieczasz'.Jestem pewna, ze gdyby moj
maz mial rodzenstwo jego rodzice nie traktowaliby go jak wlasnosci, ktora mozna
ustawiac dowolnie wg wlasnego widzimisie.A mojemu mezowi lepiej by sie zylo, bo
czasem czepialby by kogos innego poza nim

[tata_olka]

Gratuluję ci mmala tego męża ...

Mmala

[mooh]

To, co napisałaś o jedynakach i ich relacjach z rodzicami jest bardzo
prawdziwe. Jestem jedynaczką, którą tata się kompletnie nie interesował, za to
mama i jej dwie siostry wręcz za bardzo. Mam uraz do sytuacji, w których
opiekunowie próbują w jakiś sposob dziecko definiować. Ja była biedną,
nadwrażliwą, chorowitą mimozą. Moim zadaniem było zapewniać ujście niespożytym
instynktom opiekuńczym mojej mamy. Żeby nie dać się zwariwać, obrosłam w grubą
skorupę i zamknęłam sie we własnym świecie. Do tej pory muszę zdzierać z siebie
tę skorupę.

[kubona]

a ja na pewno będę miała jeszcze dzieci. nie teraz, za rok lub dwa. róznica
wieku nie jest ważna znaczy nie zastanawiałam się nad tym nigdy. choć
najbardzie tochciałabym zalożć rodzinny dom dziecka, lub rodzinę
zastępczą.....i mieć tych dzieci do woli ale to w dalekiej przyszłości.

[tata_olka]

kubona, to mniej więcej tak jak ja

[kubona]

ale na razie pracuję nad przekonaniem Mariusza do tego pomysłu, bo on pochodzi
z innego świata niż ja.

tato_olka, tak przy okazji, mam problem z programem
do zgrywania zdjęć -dołaczonym do aparatu. wcześniej go instalowała, i było
oki, teraz po formacie dysków nie mogę go uruchomić. czy jest taka opcja,że
zablokowana jest jakaś funkcja w Xp? czy to co na płycie można zainstalowąc
tylko raz? aaaa kodak easyShare

[mmala6]

no wlasnie.A czesto jest niestety tak, ze schematy sa powielane, bo po prostu
nie ma sie innego wzrorca.
Wierze, ze jestes tego swiadoma i z Klusia nie postapisz tak jak z Toba Twoja
mama, bo sama widzisz jakie sa tego skutki.Tak samo jak moj maz nie postapi z
Mateuszem tak jak jego ojciec z nim.
Oczywiscie moglas byc zbuntowana corka, ktora ucieka z domu, daje sobie w zyle
zeby zapomniec, ma dziecko z przygodym facetem i laduje w Domu Samotnej Matki.

[mooh]

mmala6 napisała:
> Oczywiscie moglas byc zbuntowana corka, ktora ucieka z domu, daje sobie w zyle
> zeby zapomniec, ma dziecko z przygodym facetem i laduje w Domu Samotnej Matki.

Ależ, Mmala, aj JESTEM zbuntowaną córką, która - wyobraź sobie - lubi swojego
męża, kocha go i bardzo szanuje, zamiast traktować jak piąte koło u wozu.
Powinnam wynieść z domu przekonanie, że każdy facet to drań, powinnam zostać
przez jakiegoś porzucona i dołączyć do grona cierpiętnic. A ja mam fajnego
męża, którego jednak moja mam nie za bardzo akceptuje. Właściwie nic
konkretnego nie może mu zarzucić, ale chyba nie podoba jej sie, że ten człowiek
nie wpadł w jej matczyne ramiona z okrzykiem MAMO na ustach i nie dał z
adoptować do nowej rodziny.

[mmala6]

To ze jestes taka a nie inna, zawdzieczas zapewne wielkiej ciezkiej pracy nad
soba.Moj maz mial i ma podobnie.On nadal pracuje nad soba, choc widze ze ma dosc
i czasem nie daje rady.Dobrze, ze ma zone psychologa
U nas sytuacja jest podobna, tyle ze ja jestem na miejscu Twojego meza.Niestey
nie sprostalam oczekiwaniom rodzicow mojego meza.Na szczescie sprostalam
oczekiwaniom meza, a moze on wybral mnie wlasnie dlatego ze jestem taka a nie
inna, tzn taka, ktora nie spodobalaby sie jego rodzicom.Troche to zagmatwane ale
czasem czlowiek nieswiadomie tak wlasnie sobie zycie uklada, zeby wszystkie
puzzle do siebie pasowaly.

[mooh]

Miałam ułatwione zadanie z poszukiwaniem mężczyzny, który nie zostanie
zaakceptowany, ponieważ żaden mężczyzna nie miała szans na akceptację. Kryteria
są niespełnialne. Musiałby być wysoki, ale niski; zimny, ale ciepły; szczupły,
ale przy kości; musiałby być łagodnym brutalem; palącym, ale bez nałogów ...

[mmala6]

masz racje.Moj maz twierdzi, ze 'oni zawsze beda niezadowoleni' bo ja sie
jeszcze na poczatku przejmowalam, chcialam zeby bylo dobrze ale i tak bylo zle.
'Oni byliby zadowoleni jakbym siedzial u nich w tym malym niebieskim pokoiku,
ktory, jak nie omieszkaja przy kazdej okazji wypomniec, specjalnie dla mnie
wyremontowali.Mowiliby mi co mam robic, sprawdzali moja korespondencje i
skrzynke odbiorcza w telefonie.Mama bylaby szczesliwa jakby sie rozwiodl bo
mogalby powiedziec 'widzisz synu, masz tylko nas na swiecie a taki byles dla nas
niedobry' a ojciec jakbym musial go blagac o pieniadze, bo wtedy mieliby nade
mna kontrole, wladze i musialbym ich sluchac'.
Nie, na pewno Matek bedzie mial rodzenstwo.Nie chce aby bylo nawet mikroskopijne
ryzko,ze bedziemy podobnymi rodzicami.

[mooh]

Mój mąż też sie na początku starał, ale szybko załapał, że tego konkursu nie
można wygrać i odpuścił. To chyba moją mamę najbardziej mierzi.

[mmala6]

podobnie jak moja tesciowa."Ja jej (czyli mnie) serce na dloni a ona nie chce do
mnie na tydzien przyjechac"i obraza majestatu.To bylo jak jeszcze byly JAKIES
relacje.Teraz nie ma zadnych.

[mooh]

Ja podziwiam mojego męża za cierpliwość, bo u nas , z racji wspólnego
mieszkania, jakieś relacje być muszą. Czasem się tylko obawiam, że któregoś
dnia mama palnie coś głupiego od niechcenia i wtedy się wyleje za kilka lat
wstecz.

[mmala6]

a ja sie obawiam co bedzie za parenascie lat, jak ktores z tesciow zostanie
samo, bedzie niedolezne i trzeba sie bedzie nim/nia zajmowac.

[ezrapound]

No, to wizję jedynactwa roztoczyłyście bardzo pesymistyczną. A ja powiem tak.
Mam dwie dużo starsze siostry. Między nimi jest niewielka różnica wieku, około
2 lat (ja przyszłam kilkanaście lat później i chowałam się, w zasadzie, jako
jedynaczka). Moje siostry przez całe dzieciństwo i młodość nienawidziły się
serdecznie. Dopiero w dorosłym życiu nauczyły się jakoś się dogadywać, ale
przyjaźń to to nie jest. Mój mąż ma starszą siostrę, którą kocha, za to ta
siostra uciekła przed nim (i całą swoją rodziną) na drugi koniec świata.
Posiadanie młodszego brata wspomina jako największy koszmar swojego dzieciństwa
i bardzo nie chciała więcej niż jednego dziecka (ułożyło się inaczej).

Mam dwie przyjaciółki: jedna z nich ma starszą siostrę, druga jest jedynaczką.
Ta, która ma siostrę, jest bluszczem, jej przyjaźń jest zachłanna i toksyczna.
Ma wobec świata postawę roszczeniową, uważa, że wszyscy mają obowiązek jej
pomagać. Ta, która jest jedynaczką, jest dojrzałą, dobrą osobą. Potrafi dawać,
ale nigdy się nie narzuca. Cieszy się z przyjaźni, ale jej nie wymaga, nie
spodziewa się, że będzie się na każde jej zawołanie, dlatego potrafi docenić
to, co się jej daje.

Mmala, w swoim wcześniejszym poście wspomniałaś też, że posiadanie więcej niż
jednego dziecka jest korzystne dla rodziców - mogłabyś napisać o tym coś
więcej? To mnie bardzo zaciekawiło. Tak, te wszystkie argumenty o egoistycznym
i skomplikowanym jedynaku (w przeciwieństwie do altruistycznie nastawionych
osób wychowujących się w większej rodzinie) są dość dobrze znane. Jednak, jak
sama przyznajesz, są to tylko pewne uogólnienia.

Co do złych stron posiadania dziecka wogóle - moim zdaniem jest ich mnóstwo -
niewyspanie, brak czasu, brak wolności. Zazdroszczę Ci, że o nich nie pamiętasz.

Ezra (Mama Królewny ur. 24 czerwca 2005)

Moja Krolewna ma…

[pampeliszka]

Ale sie fajna dyskusja rozwinela.
Ja sama mam az 4 rodzenstwa, oni wszyscy rok, dwa obok siebie, a ja ponad 15 lat
pozniej.Ale to ja najlepiej sie dogaduje z druga z kolei siostra, odkad poszlam
na studia i troche doroslam. Dziecinstwo bylo boskie, bo wszyscy mnie
rozpieszczali, niemal jak jedynaczke, hehe.
Kiedy lezalam w ciazy z Malgosia i umarl moj tata, ja 400 km od rodzicow, nie
moglam jechac na pogrzeb, nie moglam mamie w zadem sposob pomoc, to wtedy zdalam
sobie sprawe z tego jakim blogoslawienstwem jest rodzenstwo, ktore sie wszystkim
zajelo i znalazlo jeszcze sile zeby i mnie wesprzec na odleglosc.Miedzy innymi
dlatego nie chce, zeby Malgos byla jedynaczka. Sama chcialabym miec 3 dzieci,
ale watpie, czy to sie uda.

Streotypy o jedynactwie

[mooh]

uważam za bzdurne. Jako jedynaczka, żona jedynaka, przyjaciółka, koleżnaka i
znajoma wielu jedynaków, nie uważam, by egoizm występował w tej grupie w
większym nasileniu, niż wśród osób posiadających rodzeństwo. Mamy może nieco
silniejszą potrzebę posiadania własnej przestrzeni, nieco szerszy margines
prywatności, co niektórzy mogą odbierać jako niechęć do ludzi. Większość
jedynaków ma problem z asertywnością i walką o swoje. Ale nie jest to chyba
reguła.
Nie chciałam roztaczać jakiejś straszliwej wizji jedynactwa. Napisałam tylko o
własnych doświadczeniach, dla których fakt, że jestem jedynaczką ma pewne
znaczenie. Pewne - nie znaczy całkowicie negatywne. Paradoksalnie, całe
szczęście, że nie mam brata, bo byłby on bardzo nieszczęśłiwym człowiekiem.
Moja mama chciała mieć dziecko, pod warunkiem, że będzie to dziewczynka. I ma.
Ale gdyby los spłatał jej figla i dał syna, to biedny chłopak musiałby całym
życiem wynagradzać jej swój "feler". Nie wspomnę o układzie córka i syn. Trzeba
wielkiego charakteru, by wznieść się ponad animozje zasiane przez rodziców
faworyzujących jedno z rodzeństwa, kosztem drugiego.
Chciałabym, żeby Zosia miała rodzeństwo, żeby rozlać moją miłość na dwoje (lub
troje). Mnie miłość mamy i jej sióstr nieco przytłoczyła. Za dużo, jak na jedną
osobę. Myślę, że dla mojej mamy ten układ też nie jest zdrowy. Gdyby mi sie coś
stało, uznałaby, że nie ma po co żyć. Ciężko jest być jedynym celem w życiu
swoich rodziców.

Mooh,

[ezrapound]

Teraz do mnie lepiej dotarło to, co napisałaś. Wygląda na to, że lepiej mieć
rodzeństwo. Ale zdecydować się na drugie dziecko tylko dlatego, że tak będzie
lepiej dla mojej córeczki? Jejku, tak bardzo chciałabym po prostu poczuć ten
zew.

[wiolkak]

u mnie jest podobnie, moja mama mnie urodziła jak miała skonczone 40 lat,
rodzenstwo jest ode mnie starsze o 15 i 17 lat
jestem wiec taką pseudo jedynaczką, poniewaz jak sie urodziłam to oni byli już
w internatach, a w weekendy niechetnie się mną zajmowali ze zrozumiałych
względów
Mimo małej róznicy wieku, nigdy nie bylo miedzy nimi szczególnie bliskiej
więzi, w tej chwili lepiej żyją ze mna niż ze sobą.
Posiadanie rodzeństwa tak naprawdę okazało sie zbawieniem w momencie, kiedy
zmarli nasi rodzice, zamieszkalam z bratem i to z nim jestem bardzo zżyta, w
zasadzie wraz z żoną zastąpili mi matkę i ojca, a ich dzieci są dla mnie jak
prawdziwe rodzeństwo.

[izka_74]

Między moimi chłopakami jest prawie 9 lat różnicy i - powiem szczerze - jestem
tym zachwycona Nie wiem, jak się to dalej będzie układać, ale narazioe mogę
dawać każdemu z nich to, czego najbardziej potrzebuje na swoim etapie rozwoju,
nie ma zazdrości ani problemów z odrzuceniem. Już myślę o następnym dziecku za
jakieś 5-6 lat, jak nas będzie stać
A między mną a moim bratem było 3 lata różnicy i nigdy się za dobrze nie
rozumieliśmy, raczej walczyliśmy całe dzieciństwo a jako taki kontakt
nawiązaliśmy jako osoby dorosłe.
Z kolei ma najbliższa przyjaciółka ma synka 2-letniego i niedawno urodziła
drugiego i przeżywa nieustanny koszmar - rozmawiając z nią dziękuję
najwyższemu, że mnie to nie spotkało

[kangur4]

Kurczę, trochę mi niezręcznie, ale przyglądając się temu wątkowi cały czas
zbierałam się do napisania postu o dużej różnicy wieku między rodzeństwem.
A chciałam tą dużą różnicę wieku miażdżąco skrytykować.

Izka, proszę, nie traktuj tego jako osobistej wycieczki, ale ja, jako starsza o
10 lat siostra młodszego o 10 lat brata mam zgoła inne doświadczenia.

Wiem, że wielu rodzicom takie rozwiązanie wydaje się idealne - starsze się
samoobsługuje, wiele rzeczy mozna mu wytłumaczyć a nawet (albo i przede
wszystkim)zaangażować do pomocy przy młodszym. Po prostu idylla.

Niestety z punktu widzenia tego starszego, a szczególnie, jeśli jest to
dziewczynka, sprawy nie wyglądają tak różowo.
Moi rodzice nie są tradycjonalistami (pod żadnym względem), ale jakoś nie udało
im się uniknąć stereotypowych zachowań. Ponieważ byłam dziewczynką, starszą,
mądrzejszą, nadzwyczaj samodzielną i rozsądną (tak, tak, nawet jedynaki mogą
być takie) moi rodzice z góry założyli, że pewne rzeczy po prostu rozumiem i
przyjmuję z dobrodziejstwem inwentarza. Błąd.
Pamiętam, że na początku byłam niezmiernie podekscytowana. Kiedy zbliżał się
mamy poród, uroczyście uprałam wszystkie ubranka wszystkiech moich lalek,
poprasowałam i schowałam głęboko do szafy - wiedziałam, że czas zabawy lalkami
już się definitywnie skończył i że wkraczam w nowy etap życia. Niestety po
jakims czasie rzeczywistośc zaczęła skrzeczeć.
Byłam dużą dziewczynką i w przeciwieństwie do dwu, trzy czy czterolatków
doskonale pamiętałam jak było przed narodzinami mojego brata. I po pierwszej
euforii, która minęła, bardzo długo przystosowywałam się do nowej sytuacji. Nie
ma o czym mówić - świat spadł mi na głowę. A najgorsze w tym wszystkim jest to,
że taki dwu, trzy czy czterolatek może w zasadzie bezkarnie wyrazić swoją
złość, zazdrość i frustrację. Dziesięciolatka, która ma choć trochę oleju w
głowie - już nie. Wie, że nie wypada, wie już jak bardzo słowa potrafią ranić,
więc milczy. A jeszcze u mnie zbiegło się to z okresem dojrzewania (byłam z
tych szybkozakwitających). Naprawdę wspominam to fatalnie. A jak jeszcze dodam,
że do narodzin brata byłam trochę córeczką tatusia... Ech, szkoda gadać.

Kocham bardzo mojego brata, szczególnie, że jest bardzo fajnym młodym
człowiekiem (dobrze go wychowałam, skubańca) ale cały czas nasz kontakt nie
jest typowo bratersko-siostrzany. On raczej traktuje mnie jak zastępczą mamę.
No, ostatnio trochę się polepszyło, bo mój brat wkroczył w świat dorosłych,
zaczął pracowac, zarabiać nawet jakies pieniądze, więc dystans się zmniejsza.
Ale cały czas myślę, że tego dystansu nie będzie dopiero wtedy, kiedy ja będę
miała 40, a on 30 lat.

Matylda też, siłą rzeczy będzie czyjąś starszą siostrą. Teraz mam idee fixe -
nie dopuścić aby choć przez chwilę czuła się z tego powodu poszkodowana. I
wiem, że to nie będzie takie proste, bo pewnych rzeczy nie da się przeskoczyć.

[izka_74]

Kanur - znam ten ból, bo sama byłam starszą siostrą a z powodu głębokiej
dysfunkcjonalności mojej rodziny musiałam bardzo szybko wydorośleć i to w
całkiem poważnym zakresie. Na dodatek nikomu nie mogłam się pożalić i wyrosłam
na klasycznego "bohatera rodziny". I różnica wieku nie miała tu nic do rzeczy,
raczej inne okoliczności.
Ponadto tutaj ma ogromne znaczenie różnica płci - chyba. U nas w domu Mati
niewiele musi robić w związku z posiadaniem młodszego brata (poza tym ma kilka
obowiązków domowych, ale miał je i przed narodzinami), nawet sam się wyrywa,
aby robić więcej. Mamy dobry kontakt i zdaje się, że jakiejś traumy nie
przeżywa. A że wkracza w wiek, gdy chce być bardziej samodzielny, to tym lepiej
się składa, że zeszło z niego trochę naszej uwagi A dawać mu młodego do
opieki na podwórko też nie zamierzam, może więc jakoś to przeżyje
Generalnie chyba więc nie ma jednego najlepszego schematu, co nie zmienia
faktu, że róznicy wieku mniejszej niż 3 lata bym nie chciała, z czystego
egoizmu i troski o własne zdrowie psycho-fizyczne

[mmala6]

nie ma zlotego schematu.Bo jak widzcie kazda z nas potrafi rzucac jak z rekawa
przykladami plusow duzej roznicy wieku i minusow malej czy odwrotnie.Opierajac
sie na wlasnych doswiadczeniach i przemyslaniach kazda decycyduje sama a potem
jak juz drugi potomek jest na swiecie, to pozostaje 'tylko' zorganizowac
wszystko od nowa i starac sie nie powielac bledow rodzicow, jezeli takowe byly i
nas uwieraly

[kangur4]

Masz rację Mmala, nie ma ideałów. I rację ma Izka, że u mnie różnica płci
zagrała najistotniejszą rolę.

Ja cały czas podtrzymuję gotowość zajścia w ciążę pod koniec tego roku -
jeszcze tylko wakacje - potem znów z dwa lata nie będę mogła nurkować , a
potem chyba jakoś zaczniemy...

Aczkolwiek ostatnio wyrwało mi się, że powinniśmy sobie z mężem kupić rowery,
bo M juz jest na tyle duża, że może jeździc na siodełku, a nasze nowe
mieszkanie jest w przepięknej okolicy, idealnej na rowerowe wycieczki - Wisła,
Powsin, Konstancin... No i ZONK... Nie będzie rowerów, nie będzie wycieczek,
będą pieluchy i spacery z wózkiem i wierzgającą i parskającą jak źrebak
trzylatką... Trochę mi żal...

[mooh]

kangur4 napisała:

> Nie będzie rowerów, nie będzie wycieczek, będą pieluchy i spacery z wózkiem i
wierzgającą i parskającą jak źrebak trzylatką... Trochę mi żal...
>
> Jak patrzę na mojego pięknego górala z amortyzowanym widelcem, moje rękawice
i kask, to aż mnie rwie. Na dodatek pogoda jak marzenie... Ale Klucha właśnie
zapałała miłością do cyca i siłą rzeczy znowu jestem na smyczy.

[kura17]

my raczej nie mozemy sobie pozwolic na zbyt duza roznice wieku...
mojemu mezowi w tym roku stuknela 40-tka, ja za rok bede miec 35... i tak juz
dosc pozno na dzieci, a chcialoby sie miec trojeczke...
z drugiej strony chielibysmy, by kurczak mial troche czasu "tylko dla siebie"...
myslelismy o roznicy wieku ok 3 lat, pewnie trzeba by zaczac sie starac pod
koniec tego roku, bo w naszym wieku, to nie wiadomo, ile nam to zajmie...

``````````````````
kurczak: 03.03.05

[agga_27]

No to Kura będziemy sie starac o drugiego dzidziusia w tym samym czasie Choc
mój mąz ostatnio stwierdził - podczas pewnego wiosennego spaceru gdzie Julka
była wyjątkowo grzeczna- że jest juz gotowy na drugie dziecko. No cóż tylko, że
ja jeszcze nie jestem, to zbyt mała różnica wieku, oczyma wyobraźni widziałam
już siebie z dwójką rozwrzeszczanych dzieciaków na rękach (Julka non stop domaga
się bycia u mnie na rękach), a jeszcze wczesniej z brzuchem i Julką na rękach.
Co to, to nie! Idealna byłaby z mojego punktu widzenia różnica 2,5-3 lat, a więc
tak mniej wiecej starania trzeba by zacząć pod koniec roku właśnie. W
przeciwieństwie do Mmalej, ja wolałabym uniknąć sytuacji, kiedy starsze dziecko
idzie do przedszkola kiedy rodzi się młodsze, starsze mogłoby poczuć się wtedy
odrzucone. A tak Julka pójdzie do przedszkola gdy będzie miała 3,5 roku, więc
zdąży posiedzieć w domu ze mną i drugim dzieciaczkiem. Tak to sobie perfidnie
zaplanowałam, a co z tego wyjdzie, zobaczymy. W każdym razie rodzeństwo dla
Julki jest dla mnie sprawą oczywista, sama mam 4 rodzeństwa (dwóch starszych
braci (o 6 lat i o 3 lata), młodszą o 2 lata siostrę i młodszego o 3 lata
brata), i nie wyobrażam sobie, aby Julka mogła być jedynaczką.

Płeć

[ezrapound]

To jest refleksja, która już wcześniej przyszła mi do głowy, a którą Wasze
posty potwierdzają - układ starsza siostra - młodszy brat jest trudny. Pewnie
lepiej, jeśli dziewczynka ma starszego brata. Ale przecież STARSZEGO brata jej
nie urodzę!

agga_27 - wyobrażam sobie, że super jest być jedną z pięciorga dzieciaków! Ale
masz wspaniałą rodzinę. No ale czworo rodzeństwa dla mojej córeczki to jest
opcja, która niestety nie wchodzi w grę

[wiolkak]

oj Ezra! zaraz tam nie urodzisz starszego, więcej optymizmu!
obecnie jest modna taka filozofia życiowa, która mówi, ze można osiagnąć w
życiu wszystko, trzeba tylko mocno w to wierzyc i chceć!))
powiem Wam, ze swoja drogą, dopóki drugie dziecko jest w sferze gdybania, to
chcę, ale jeśli zaczynam bardziej wnikać, to jakoś tego nie widzę w realu

Wiolkak,

[ezrapound]

mam identycznie. Ale z pierwszym też tak miałam - gdybać, owszem, zdecydować
się - trudniej. Na szczęście zaliczyliśmy wpadkę (chociaż ja głęboko wierzę, że
podświadomie podjęłam decyzję i dlatego ta wpadka była możliwa)

[wiolkak]

u mnie to była bardzo świadoma i zaplanowana ciąża, przyznam jednak, że nie
wynikała ona z miłości do dzieci, a z czysto pragmatycznych pobudek -
wiek, "nacisk" męża, no i zmęczenie kilkunasto godzinną dziennie pracą

[agga_27]

Ezra, owszem bywało i bywa nadal wesoło Ja też nie planuję aż tak dużej
rodziny, co w obecnych czasach jest nie lada wyczynem, ale dwójeczka na pewno, a
trzecie może kiedyś, na razie za wcześnie by o tym mysleć, się zobaczy. Tak mi
się teraz skojarzyło, że w tak dużej rodzinie jak nasza to najtrudniej było
mojemu najstarszemu bratu, ja odkąd pamiętam zawsze miałam rodzeństwo i był to
dla mnie stan naturalny, tak że o zazdrości nie było mowy. A starszy brat
biedaczek nie raz musiał się nami opiekować, ostatnio (dopiero!) przyznał się
nawet, że przywiązywał mnie do nogi od stołu, żebym mu nigdzie nie poraczkowała
Ale rzeczywiscie układ: dwójka rodzeństwa starsza siostra - młodszy brat to dla
dziewczynki nie najlepszy układ, zawsze się bowiem od córki oczekuje że zajmie
się młodszym braciszkiem, bo gdyby było na odwrót, to rzadko kiedy rodzice
wymagaja od syna by zajął sie młodszą siostrą. Mam koleżankę, która ma 4 lata
młodszego brata i z dzieciństwa najbardziej pamięta jak kombinowała, co by tu
zrobić, żeby uciec młodszemu bratu, którego rodzice kazali jej zawsze ze sobą
zabierać. Ale teraz z kolei maja doskonałe relacje, przyjaźnią się i spędzaja ze
soba mnóstwo czasu, nawet imprezy i wakacje organizuja zawsze wspólne.

[mmala6]

Aga, alez oczywiscie masz racje z przedszkolem!!jak moglas pomyslec ze w dniu
narodzin drugiego dziecka wyslalabym Matka do przedszkola!!Oczywiscie ze
byloby to tak zorganizowane ze najpierw posiedzialby w domu z nami a potem
poszedl do przedszkola.Albo najpierw poszedlby do predszkola a w miedzyczasie
urodziloby sie drugie dziecko, tak aby nie bylo skojarzenia 'nowe dziecko=Matek
do przedszkola'.
No jakos tak w kazdym razie.

Mmala

[agga_27]

No rzeczywiście Cię nie zrozumiałam, a powinnam bo przecież ty jesteś psycholog,
biję się w mleczne piersi zasłużenie!!! Czyli chodzi nam dokładnie o to samo z
różnicą wieku.

20 miesięcy!!! :)

[myszka785]

taka będzie różnica wieku między moimi pociechami
nie wiem jak dam sobie radę, ale wiem, że jakoś będzie...
nie chciałabym różnicy wieku między dziećmi większej niż 3 lata...
wydaje mi się, że lepiej kiedy różnica nie jest duża - moja mama tak twierdzi a
wychowała nas czworo (rocznik:67-brat,69-siostra,71-brat,78-ja), pierwsza
trójka co dwa lata i mówi, że dzieci wychowywały się "same", a jak pojawiłam
się ja to już było rodzeństwo do pomocy...
nie chciałabym różnicy 5 czy 7 lat bo musiałabym latać od zeszytów do
pieluszek - wolę siedzieć w samych pieluchach a potem w zeszytach ))
pozdr!

[pringleski]

Między córą a synkiem jest duża różnica.Córa ma lat 11 a Szymuś 2
miesiące.Dopiero teraz zdecydowaliśmy sie na drugie bo wspomnienia z pierwszego
porodu przerażały mnie długo.do tego jeszcze stwierdziłam,że teraz jako 30
letnia mama będe mądrzejsza.Mądrzejsza może nie jestem,ale na pewno
cierpliwsza.Zresztą pomiędzy mną a rodzeństwem też jest duża różnica wieku.Brat
jest starszy o 21 lat,siostra o 17 a druga siostra o 12 i było w porządku.Byłam
taką pocieszką mamy na starsze lata.

[nika1228]

no to i ja napiszę coś mądrego (hihihi)
Paula ma teraz lat osiem, jak się urodziła i długo, długo po tym niezwykłym
zdarzeniu twierdziłam, że więcej dzieci mieć nie będę, ona była grzeczna,
posłuszna nie sprawiała żadnych kłopotów ale ja nie czułam potrzeby posiadania -
okropnie to brzmi- drugiego dziecka, aż do momentu kiedy Paula skończyła pięć
lat, potem musiałam długo namawiać Małża do takiego kroku no i w końcu się
udało, między moimi Córami jest prawie równo 7 lat różnicy, i wydaje mi sie że
to całkiem dobra różnica przynajmneij w moim przypadku, Paula jest grzecznym
dzieciakiem i bardzo kocha Olkę, bawi się z nią, popilnuje przez chwilkę jak ja
muszę coś zrobić itp, itd .. tylko Młoda jest przeciwieństwem Pauli z oka jej
spuścić nie można na 1 setną sekundy bo gwarantowane jest ze coś wywinie, albo
wejdzie po schodach albo uwiesi się jak Małpka na krzesełku do karmienia albo
wymyśli coś ciekawszego, w każdym razie jedno dziecko to za mało uważam i n ie
wykluczam trzeciego )

oooo ale sie rozpisałam, uuppsss

A ja???

[tropikalna]

Ja podobnie jak mooh sama nie wiem.
Ze względu na to, że długo się staraliśmy o Zuzie teoretycznie powinniśmy już
zaczynać. I właściwie chyba to robimy, bo zabezpieczeń nie stosujemy żadnych.
I chwilami myślę że to chyba życie za mnie podejmie w tej sytuacji decyzję.
Jestem pewna, że jeśli się dowiem że jestem w ciąży będę przeszczęśliwa.
Nie znaczy to jednak że wątpliwości nie mam żadnych i nie zastanawiam się nad
tym jak będzie, bo początki macierzyństwa jak prawie u Was wszystkich nie były
najłatwiejsze, brak pokarmu i bezsenność 3 miesięczna, potem depresja.
Ale teraz już wiem, co mnie czeka, jestem spokojniejsza i wiem na pewno że w
ciąży pracować już nie będę tylko pójde na zwolnienie bo jestem przekonana, że
stres i atmosfera w pracy zrobiły swoje i wpłynęły na dziecko.
Właściwie moge śmiało napisać że dołączam do listy starających się...

[leluchow1]

U nas plany staraniowe są "przyszłoroczne" . Chcemy zeby różnica miedzy
dziecmi była ok. 2,5 - 3 lat. Nie mozemy czekac dłużej bo chcemy trojeczke a ja
chce byc mamą a nie babcią
ania

[joana.mz]

Bardzo się z Tobą identyfikuję, tzn z tym co piszesz. Też nie jestem
typem "matki polki", mam dwumiesięczne maleństwo i kolejną w ciążę planujemy
już zajść na początku przyszłego roku a może i wcześniej. Podobnie jak Ty
myślę, że lepiej to "odwalić" za jednym razem. Podobno jak się wyjdzie z okresu
pieluch to jużtrudno do tego wrócić. Drugie dziecko chcemy, bo po prostu
uważamy, że tak będzie lepiej, mała będzie miała rodzeństwo, będzie "pełniejsza
chata", myślieliśmy na początku o trójce, ale to się jeszcze zobaczy. Ja się
nie realizuję spędzając czas z moim niemowlęciem, ale te parę miesięcy jestem w
stanie całkowicie poświęcić każdemu dziecku, potem opiekunka, przedszkole itd a
ja wracam do mojego dość intensywnego trybu życia.
Jednocześnie zdaję sobie sprawę z tego, że w naszym społeczeństwie będzie coraz
więcej jedynaków, bo coraz mniej par decyduje się na to drugie dziecko.

pozdr

[tu.acha]

Bardzo chciałabym drugie dziecko, najlepiej jak najszybciej, czuję straszne
parcie. Chcielibyśmy zacząć starania w lecie, choć nie powiem, żebyśmy teraz
jakoś specjalnie uważali. W ogóle to myśleliśmy o czwórce, ale zobaczymy jak
poukłada nam się życie. W każdym razie dla mnie i dwójka to mało Mam potężny
instynkt macierzyński, od momentu kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży
miałam ogromne pokłady uczucia dla Okrucha, a kiedy ją zobaczyłam zmiękłam
zupełnie, choć nie jestem nawiedzoną mateczką. Zresztą, wprawiam się teraz w
opiece nad dwójką i jakoś ciągnę wózek

Poza potrzebą kolejnej ciąży, zależy mi też, żeby między dziećmi była mała
różnica wieku. Sama jestem starszą o 6 lat siostrą młodszego brata i nie jest
to dla mnie opcja optymalna - ze względów opisanych już przez was wyżej. Kiedy
się urodził byłam przeszczęśliwa, nie było z mojej strony żadnej zazdrości,
potem było coraz gorzej i dopiero parę lat temu mocno się zżyliśmy. Ale młody
wyrósł na bardzo niesamodzielnego kolesia, który sam z siebie nic nie zrobi, bo
wszystko miał podstawiane pod nos. Moja mama strasznie dużo pracowała i część
obowiązków spadła na mnie, ja byłam starsza i dziewczynka, więc miałam się
braciszkiem opiekować. To się w pewnej formie do dzisiaj utrzymało. Lubię
gnojka jak nie wiem, bo fajny z niego facet, ale wkurza mnie czasem potężnie, a
i z bajek całkiem różnych jesteśmy - i różnica wieku jest jeszcze odczuwalna.
A! On uważa, że taka relacja, jak między nami (6 lat różnicy wieku, starsza
siostra) jest najlepsza, bo zna kilka takich przypadków Cóż, punkt widzenia
zależy od punktu siedzenia... Natomiast mój facet ma siostrę młodszą o 2 lata i
są świetnymi przyjaciółmi - wspólne imprezy, znajomi, klimaty. Fajnie.

[anita.anita80]

my tez zdecydowalismy sie wczesnie na drugie dziecko a r óznica miedzy dziecmi
wynosi 25 miesiecy zawsze tak chcielismy iudało jak siedziec w pieluchach to za
jednym zamachem pózniej moze bym sie nie zdecydowała a jakos nie wyobrazam
sobie jedynaka w domu i dałam to co najcenniejsze mojej córce kogos bardzo
bliskiego

Podsumowanie

[ezrapound]

Wygląda na to, że nie było wogóle żadnych głosów na rzecz jednego dziecka - i
skąd potem te wszystkie jedynaki? Hę?
Chyba zdecyduję się na drugie dziecko. Jeszcze nie teraz, nie w ciągu
najbliższych miesięcy, ale może za rok.

[kpaxstar]

I tak trzymaj Jedno dziecko to chyba ma smutno takie biedne samo)
My zawsze chcieliśmy mieć dwójkę (mąż 3kę z niewielką różnicą wieku. Sami też
mamy rodzeństwo z różnicą rok i 10m-cy. A ostatnio coś mnie taka myśl coraz
bardziej nachodzi, że możeby tak siostrzyczkę Szymusiowi...)

[kasia011]

Ezra,
nasze pierwsze dzieciatko urodzilo sie dokladnie rok wczesniej niz Twoje, za 5
dni stukna Oli 23 miesiace, a na kanapie obok spi niespelna dwumiesieczna
Maja
Swiadomie z mezem zdecydowalismy sie na kolejne dziecko i oboje jestesmy bardzo
szczesliwi mimo ze bardzo zmeczeni (maz jeszcze dodatkowo konczy teraz
podyplomowe studia co tez jest niestety pracochlonne i wymaga duzo czasu o co
przy takich dwoch bardzo trudno). Obie wymagaja duzo uwagi i czasu, ale smiech
starszej i pierwsze usmiechy mlodszej rekompensuja cale zmeczenie i stres. I
nie ukrywam, ze gdzies tam podswiadomie i niesmialo liczymy na wiecej hihihi
Zycze trafnych decyzji...
Kasia