Masakra pt. "Witaj Szkoło"

[tata.kasi]

się właśnie zaczęła. Już po powitaniach, uśmiechach i opowiadaniu
sobie wrażeń z wakacji. I jest masakra ! Wczoraj odrabianie lekcji
16-20, przy czym samej roboty jest na godzinę, a reszta to
rozpraszanie się, dłubanie w nosie, histeria, kwękanie jakim to jest
się zmęczonym i poprawianie tego, co się przed chwilą odpieprzyło.
Przyznam, że to było jak obuchem w łeb. Wracasz z pracy i nie ma
czasu na nic totalnie, bo odrabiasz lekcje, a potem
pilnujesz, żeby się jeszcze spakowało
A teraz poproszę o pocieszenie , bo tak będzie pewnie przez kilka
tygodni

[mruwa9]

Nie pociesze Cie: tak bedzie przez kilka kolejnych lat... jesli
Twoje dziecko nalezy do bojowych egzemplarzy.

[iva2]

ja ze swoim rozbrykanym siedmiolatkiem umówiłam się, że na odrobienie lekcji ma
godzinę, potem pakuje zeszyty w takim stanie w jakim ukończył. Póki co na mojego
działa. czasu wtedy zostaje, żeby jeszcze trochę się powygłupiać.

[morekac]

To niech sama odrabia... i niech się sama pakuje... Kilka jedynek za
takie głupoty dostanie jak brak zeszytu bardzo poprawia pamięć...

[default]

Ale po co to robisz ? Kręcisz sobie i dziecku bicz, nie wolno tak
postępować, to dziecko ma odrabiać lekcje i spakować się do szkoły,
a nie Ty, w doddatku siedzisz nad nią jak kat (tak wynika z Twojego
postu) i znęcasz się. Obrzydzasz jej naukę już od samego startu.
Okropne. Jesteś potworem. No chyba że ten post to żart.
W życiu nie siedziałam z moim dzieckiem więcej niż 5- 10 minut
dziennie czy co drugi dzień przy lekcjach, głownie celem
towarzyskiej pogawędki o tym jak poradziła sobie z odrabianiem, co
było w szkole i czy coś może chce zapytać. Chwała Bogu i podstawówkę
i dalsze etapy edukacji szczęśliwie zakończyła.

[pam_71]

> Ale po co to robisz ? Kręcisz sobie i dziecku bicz, nie wolno tak
> postępować, to dziecko ma odrabiać lekcje i spakować się do szkoły,
> a nie Ty, w doddatku siedzisz nad nią jak kat (tak wynika z Twojego
> postu) i znęcasz się. Obrzydzasz jej naukę już od samego startu.
> Okropne. Jesteś potworem. No chyba że ten post to żart.
> W życiu nie siedziałam z moim dzieckiem więcej niż 5- 10 minut
> dziennie czy co drugi dzień przy lekcjach, głownie celem
> towarzyskiej pogawędki o tym jak poradziła sobie z odrabianiem, co
> było w szkole i czy coś może chce zapytać. Chwała Bogu i podstawówkę
> i dalsze etapy edukacji szczęśliwie zakończyła.

Dziecko idąc do Ikl nie umie jeszcze samodzielnie się uczyć Po miłym pobycie
w zerówce przedszkolnej, gdzie Pani rozdawała książki i kredki, pilnowała i
podpowiadała - nagle musi samo zanotować co jest zadane, samo to wykonać i samo
zapakować stos zeszytów .... Wydaje mi się, że jak na takiego Malucha to
stanowczo za duże wymagania. Pomoc Rodzica jest tu niezbędna. Pomoc - nie
wyręczenie. Początkowa organizacja czasu (teraz robimy lekcje, a teraz czas na
przyjemności). Przynajmniej na początku. Jedne dzieci "łapią" to w locie ...
innym zabiera to sporo czasu.
Ja z Dużym pierwszy semestr przysiedziałam cały .... też się wiercił, skubał
ołówek .. zagadywał. Potem krok po kroczku odchodziłam na bok ... Młoda ma już
inny charakter i jak tylko znajdzie się w domu to do lekcji pędzi.
Ja osobiście wolę dyskretnie sprawdzić czy na życzenie odpytać niż potem płakać
nad świadectwem (lub co gorsza karać za złe wyniki w nauce).

[lisdene]

Do Pam:

są rózne dzieci i każde z nich wymaga indywidualnego podejścia. Nie
wyobrażam sobie abym swojego 7 latka zostawiła samopas, razem
czytamy - tzn. on mi czyta czytanki, a ja słucham, sprawdzam co ma
zadane i mu tłumaczę co ma zrobić, jesli czegoś nie rozumie to
jeszzcze raz tłumaczę. Zadaję mu dodatkowo ćwiczenie pisania
literek, wycinanie lub malowaanie, jak wszystko zrobi to ma czas na
zabawę. Tak samo było z moją nauką i moich braci w I klasie, przy
tym wyjaśniam moja mama była nuczycielką, więc metodykę nauczania
miała opanowaną.
Jedyny problem jaki widzę w nauce w poruszonym temacie, to za długi
czas na naukę i siedzenie dziecku na karku. Wg mnie należy zadać
dziecku, co ma zrobić, poczekać aż zrobi samemu robiąc co innego, a
na koniec sprawdzić.
Mój syn sam się pakuje, ja mu wcześniej tylko mówię, jakie ma
lekcje, na koniec razem sprawdzamy.



pam_71 napisała:

> > Ale po co to robisz ? Kręcisz sobie i dziecku bicz, nie
wolno tak
> > postępować, to dziecko ma odrabiać lekcje i spakować się do
szkoły,
> > a nie Ty, w doddatku siedzisz nad nią jak kat (tak wynika z
Twojego
> > postu) i znęcasz się. Obrzydzasz jej naukę już od samego startu.
> > Okropne. Jesteś potworem. No chyba że ten post to żart.
> > W życiu nie siedziałam z moim dzieckiem więcej niż 5- 10 minut
> > dziennie czy co drugi dzień przy lekcjach, głownie celem
> > towarzyskiej pogawędki o tym jak poradziła sobie z odrabianiem,
co
> > było w szkole i czy coś może chce zapytać. Chwała Bogu i
podstawówkę
> > i dalsze etapy edukacji szczęśliwie zakończyła.
>
> Dziecko idąc do Ikl nie umie jeszcze samodzielnie się uczyć Po
miłym pobyci
> e
> w zerówce przedszkolnej, gdzie Pani rozdawała książki i kredki,
pilnowała i
> podpowiadała - nagle musi samo zanotować co jest zadane, samo to
wykonać i samo
> zapakować stos zeszytów .... Wydaje mi się, że jak na takiego
Malucha to
> stanowczo za duże wymagania. Pomoc Rodzica jest tu niezbędna.
Pomoc - nie
> wyręczenie. Początkowa organizacja czasu (teraz robimy lekcje, a
teraz czas na
> przyjemności). Przynajmniej na początku. Jedne dzieci "łapią" to w
locie ...
> innym zabiera to sporo czasu.
> Ja z Dużym pierwszy semestr przysiedziałam cały .... też się
wiercił, skubał
> ołówek .. zagadywał. Potem krok po kroczku odchodziłam na bok ...
Młoda ma już
> inny charakter i jak tylko znajdzie się w domu to do lekcji pędzi.
> Ja osobiście wolę dyskretnie sprawdzić czy na życzenie odpytać niż
potem płakać
> nad świadectwem (lub co gorsza karać za złe wyniki w nauce).

[yula]

Sama napisałaś są różne dzieci, u mnie jak będzie przez przypadek więcej zadane
to może wyglądać jak w tym poście. Mały pisze ołówkiem i co jest źle zrobione
jest wycierane i powtórka, chyba że widzę że sie stara i lepiej mu po prostu nie
wychodzi. W ten sposób nie raz jedna linijka jest robiona po 4-5 razy. Mam
nadzieje że w końcu sie nauczy że warto od początku sie starać. To nasze
początki w szkole.

[morekac]

co jest źle zrobione
> jest wycierane i powtórka, chyba że widzę że sie stara i lepiej mu
po prostu ni
> e
> wychodzi. W ten sposób nie raz jedna linijka jest robiona po 4-5
razy.

Na razie twój syn uczy się dwóch rzeczy:
1.że odrabianie lekcji to jakiś hardkor
2.strasznie trudno jest zadowolić mamę

[yula]

nie, uczy sie że warto od razu zrobić porządnie, jak nie będę go pilnować to nie
będzie sie przykładać. W szkole jeszcze ocen nie mają, a nawet jak będą mieć to
nie wiem czy nimi sie przejmie. Ma mocno obniżoną motorykę małą i musi nad nią
popracować. Lepiej teraz niż kiedy będą prace domowe z prawdziwego zdarzenia. A
jak zadowolić mamę to on dobrze wie, tylko prac manualnych bardzo nie lubi.

[morekac]

Ale jest dużo przyjemniejszych ćwiczeń na motorykę małą niż 4-5
krotne ścieranie pracy domowej. Nie dość, że zapewne obrzydzasz mu
odrabianie prac domowych, to jeszcze zeszyt z reguły wygląda po tym
jak papier toaletowy... Na motorykę mała można pisać, rysować,
malować, lepić, ciąć nożyczkami, drzeć - mnóstwo rzeczy można robić.
Można sklejać i malować modele samolotów chociażby.

[yula]

Uwierz mi że w ciągu jego 6-ciu lat próbowałam wszystkiego To jest taki typ że
jak nie wychodzi to od razu rzuca i nie chce robić, rysować nie będzie ale
jeżeli już to na odwal sie, plastelina, ciastolina, modelina to wejście do ręki
wystarcza, koniec. Na modele za bardzo niezdarny nie udaje mu sie więc nie chce.
Ostatnio w szkole tnie nożyczkami dodatkowe kartki z zadaniami, pani pozwala do
właśnie ćwiczenie dla palców, w domu też staramy sie coś wycinać jak ma ochotę i
jest pod niebiosa chwalony za wysiłek, nie rezultat. Mamie wystarczy jak widzi
że sie stara Muszę go troche terroryzować tymi szlaczkami bo z własnej woli to
i do 17-ki sie nie nauczy, woli komputer od kredki w ręku.

[mujer82]

yula napisała:

> Uwierz mi że w ciągu jego 6-ciu lat próbowałam wszystkiego To jest taki typ ż
> e
> jak nie wychodzi to od razu rzuca i nie chce robić, rysować nie będzie ale
> jeżeli już to na odwal sie, plastelina, ciastolina, modelina to wejście do ręki
> wystarcza, koniec. Na modele za bardzo niezdarny nie udaje mu sie więc nie chce
> .
> Ostatnio w szkole tnie nożyczkami dodatkowe kartki z zadaniami, pani pozwala do
> właśnie ćwiczenie dla palców, w domu też staramy sie coś wycinać jak ma ochotę
> i
> jest pod niebiosa chwalony za wysiłek, nie rezultat. Mamie wystarczy jak widzi
> że sie stara Muszę go troche terroryzować tymi szlaczkami bo z własnej woli t
> o
> i do 17-ki sie nie nauczy, woli komputer od kredki w ręku.

Gdybym miała taki problem a moje dziecko lubiłoby komputer kupiłabym mu tablet
graficzny. Bo nauka grafiki komputerowej mogłaby mu się spodobać.No i w
przyszłości można w przemyśle gier komputerowych mieć całkiem fajną pracę.
Mnie niepokoi to,że próbujesz robić coś na siłę i wbrew naturalnym uzdolnieniom
dziecka. A to się nigdy dobrze nie kończy.Zastanów się jak do rozwiązania i
zaangażowania się dziecka w naukę wykorzystać to do czego dziecko samo ciągnie-
bo to świadczy o jego naturalnych predyspozycjach i może być podstawą silnej
motywacji osiągnięć.

To jest wpajanie dziecku jak się NIE uczyć

[big.ot]

pam_71 napisała:

> Dziecko idąc do Ikl nie umie jeszcze samodzielnie się uczyć Po miłym pobyci
> e
> w zerówce przedszkolnej, gdzie Pani rozdawała książki i kredki, pilnowała i
> podpowiadała - nagle musi samo zanotować co jest zadane, samo to wykonać i samo
> zapakować stos zeszytów .... Wydaje mi się, że jak na takiego Malucha to
> stanowczo za duże wymagania. Pomoc Rodzica jest tu niezbędna

Tyle, że ta pomoc powinna polegać na tym, żeby pokazać dziecku JAK się uczyć i JAK sobie organizować czas nauki, a nie stać nad nim jak strażnik obozowy. Zamiast pokazać dziecku, że można wszystko zrobić w dwie godziny, rodzic pokazuje że robi się to w 4 godziny.

Nie dziwię się że po 4 godzinach ślęczenia nad książkami rodzic i dzieciak są zmęczeni

[lisdene]

Małe sprostowanie to nie do Pam, z Nią się zgadzam a do Default.

[pam_71]

Bo jak widzą mamy tę samą metodologię i mamy - nauczycielki ;-p Coś w tym jest
Zaraz nam zarzucą monitorowanie dziecka i nadopiekuńczość (tudzież brak
samodzielności u dziecka) ...

[agni71]

A moja mama była nauczycielka, do tego polonistką, i jakos nie
przypominam sobie wspólnego odrabiania lekcji, chyba, że ewidentnie
pojawil sie jakis problem, ale to w starszych klasach.
Ojciec tez byl nauczycielem i tez ze mna nie siedział przy lekcjach -
więc to nie jest regułą.
W chwili obecnej - moja rola przy odrabianiu lekcji córki, to
sprawdzenie, co i jak zrobiła, ew. na poczatku dopytanie, co w ogóle
jest do zrobienia.

Zreszztą, u nas jest często tak, że ona chce zaraz po powrocie ze
szkoły odrabiać, a ja jej sugeruje najpierw odpoczynek

[mujer82]

pam_71 napisała:

> Bo jak widzą mamy tę samą metodologię i mamy - nauczycielki ;-p Coś w tym jest
>
> Zaraz nam zarzucą monitorowanie dziecka i nadopiekuńczość (tudzież brak
> samodzielności u dziecka) ...
Nie wiem co rozumiesz przez monitorowanie dziecka. Dla mnie to "monitorować"
można akcję serca czy ruch w mieście ale nie własne dziecko.Natomiast widzę w
waszych postach nadopiekuńczość, śrubowanie wymagań, nadmierny rygoryzm i
niepotrzebne przemienianie nauki w mękę,którą nie musi być.Dziecko uczy się
najlepiej przez swoją naturalną ciekawość świata i przez zabawę.Ale widać do
polskich matek jeszcze to nie dotarło.

[pam_71]

Do polskich matek dotarło
Do ministra edukacji jakoś nie za bardzo

U mnie obecnie "monitorowanie" = sprawdzanie lekcji + pomoc na żądanie. Dzieci
w II i IV .
Tak jestem zagrożona "byciem nadopiekuńczą" (uwarunkowania genetyczne) ...
walczę z tym ;-p

[default]

Ja się zgadzam, że dziecko w I klasie nie umie się jeszcze samo
uczyć, ale m.in. po to idzie do szkoły, żeby tego nawyku uczenia
nabyć. I jeśli ktoś katuje dziecko siedząc mu nad głową i sztorcując
od 16 do 20 (!!!) to wszelką chęć i przyjemność uczenia w nim
zabija, a nie rozwija. Zgadzam się, że są różne dzieci, niektóre
może zbyt żywe, nadpobudliwe, nie umiejące się skupić i trzeba mieć
na nie oko, ale bez przesady! W końcu co też takiego może mieć do
odrobienia w I klasie, to chyba raczej zabawa nauką niż prawdziwa
nauka, na wielogodzinne zakuwanie to jeszcze przyjdzie czas w
gimnazjum czy liceum, o studiach nie wspominając
A może ja po prostu miałam jakieś dziwne dziecko i stąd moje
odmienne zdanie. Ja mojego nie pilnowałam w lekcjach praktycznie
wcale, no chyba że samo przyszło z prośbą o pomoc.

[morekac]

I jeszcze jedno: Kasia już chyba ukończyła klasę pierwszą czas temu
jakiś - mam rację, Tato.Kasi?

[bi_scotti]

A corka Ci pomaga bilans w pracy robic?
Tata ma swoja prace w pracy, corka ma swoja prace w szkole. Jak Ona
zawali, to Ona bedzie odrabiac/odpowiadac. W zyciu nie spedzilam
nawet 5 minut kontrolujac odrabianie lekcji. Jedynie jak bylo zadane
cwiczenie czytania na glos to uprzejmie sluchalam.
Wiadomo, jak ma pytanie, czegos nie rozumie to mozna sprobowac
wytlumaczyc ale tylko pod warunkiem, ze sie faktycznie przedmiot zna
(ja bym nic nie mogla wytlumaczyc np. z chemii czy regul gry w
baseball). A jak sie nie zna albo sie czlowiekowi nie chce to sie
delikwentowi podsuwa Internet, telefon do kolegi, opcje spytania w
szkole jeszcze raz. Ja juz swoja szkole skonczylam, drugi raz nie
musze!

[tata.kasi]

Córka jest w 5 klasie, ma kłopoty z koncentracją, bywa rozkojarzona,
ale równoczesnie jest na tyle bystra, żeby próbowac "odwalać" byle
jak prace domowe. Po prostu zapomniała jak się samemu pracuje nad
materiałem z klasy. Szkoda, bo po koniec 4 klasy było juz całkiem
nieźle, ale z drugiej strony nawyki nie są jeszcze utrwalone.
Materiału w 5 klasie jest dużo i jest już trudny, większość zadań
jest na sprawdzenie przyswajania i rozumienia tekstu. Pytania są
sformuowane podchwytliwie. Jest to program dla myślących i wymaga
wysiłku, a jej się zwyczajnie nie chce - co sie dziwić? Ciepło za
oknem, są ciekawsze rzeczy do zrobienia.
Co do zostawiania samemu i ma robić, to nie robi tego porządnie,
tylko na odwal się. Wolę sprawdzić, niż żeby dostawała złe oceny.
A przede wszystkim, trzeba ją nauczyć rzetelności w tym, co robi.
Żadna z tych lekcji nie przekracza jej możliwości umysłowych, ale
sama konieczność zabrania sie za robotę budzi niechęć i coś w
rodzaju otępienia. Jest cieżko, bo skończył się okres ochronny po
wakacjach, i tyle.
Damy radę

Moim zdaniem robisz źle

[scher]

Trzeba określić konsekwencje nieodrobionych albo niestarannie odrobionych lekcji i zdjąć sobie ten problem z głowy, tylko kontrolować rezultaty, wprowadzając w życie w razie potrzeby (a raczej w tym przypadku będzie potrzeba) zapowiedziane konsekwencje. Odpowiedzialność za lekcje trzeba koniecznie przerzucić na dziecko! Dokładnie opisane, co i jak w tym zakresie zrobić, masz tutaj:
www.gwp.pl/product/256.html
Poświęcono temu cały rozdział.

Na razie z twoich postów wynika mi obraz ojca nadopiekuńczego i zbyt pobłażliwego, sorry.

[mruwa9]

scher, a powiedz, jakie konsekwencje nieodrobionych lekcji poniesie
dziecko, jesli w jego szkole nie ma ocen, nie ma mozliwosci powtorki
roku, jesli dziecko odrobi lekcje, bedzie ok, jesli nie, nauczyciel
wzruszy ramionami, stwierdzi, ze trudno i przejdzie nad tym do
porzadku dziennego. Wychodzi na to, ze jedynymi osobami, ktorym moze
zalezec na odrabianiu zadan sa rodzice, bo dziecku w takim ukladzie
tez splywa, a jedyna konsekwencja moze byc szlaban na komputer?

[scher]

Wiesz, nie powiem konkretnie, jakie kary ja bym zastosował w przypadku nieodrobionych lekcji, bo ja mam ten komfort, że rzadko muszę dzieci karcić, najczęściej wystarczy rozmowa, dezaprobata, bardziej stanowczy ton, spojrzenie... Moje dzieci wiedzą, że mogę ukarać - i na ogół sama ta świadomość skutkuje. Nigdy jeszcze nie musiałem ukarać za lekcje.
Ale gdyby była taka potrzeba, na pewno bym coś skutecznego wymyślił.

Mnie nie interesuje, czy szkoła jest może mało wymagająca oraz zbyt liberalna. Nie potrzebuję autorytetu szkoły, żeby wychowywać moje dzieci. Choćby dziecko miało się (na początku) uczyć wyłącznie dla mnie, niezagrożone żadną kara szkolną, to jestem w stanie to wyegzekwować.

[mruwa9]

scher napisał:
Choćby dziecko m
> iało się (na początku) uczyć wyłącznie dla mnie, niezagrożone
żadną kara szkoln
> ą, to jestem w stanie to wyegzekwować.
>

My tez jestesmy to w stanie wyegzekwowac, tylko jakim kosztem
I jak tu czytam, ze zostawic dziecko samo,tylko sprawdzac rezultaty,
to sie trzese..

[sun_of_the_beach]

Oczom własnym nie wierzę - scher poleca ksiązkę wydawnictwa, które ma wnazwie słowo (tfu!) "psychologiczne". Człowieku, to co piszesz, jest tak odhumanizowane, że - choc jest w tym jakaś racja - aż oczy bolą to czytac. Górą ojcowie opiekuńczy i wyrozumiali!

[tata.kasi]

> Trzeba określić konsekwencje nieodrobionych albo niestarannie
> odrobionych lekcj i i zdjąć sobie ten problem z głowy, tylko
> kontrolować rezultaty, wprowadzając w życie w razie potrzeby (a
> raczej w tym przypadku będzie potrzeba) zapowiedzia
> ne konsekwencje. Odpowiedzialność za lekcje trzeba koniecznie
> przerzucić na dzi
> ecko!

To chyba z jakiegoś przestarzałego podręcznika zarzadzania zaspołami
ludzkimi w biznesie? Tak mi jakoś zajechało delegowaniem
obowiązków i weryfikowaniem ich wykonania oraz wymuszeniem kijem i
marchewką.

Przeczytaj tę książkę

[scher]

Będziesz lepszym ojcem.

[morekac]

Będziesz miał te afery, póki nie przerzucisz odpowiedzialnośći na
córkę - odpowiedzialności za JEJ prace domowe. Na razie dajesz się
szantażować ewentualnymi gorszymi ocenami... Skąd pewność, że jeśli
zrobi trochę na odwal, to dostanie gorszą ocenę? Może te masakryczne
4 godziny w żaden sposób nie przekładają się na podwyższenie ocen -
albo przekładają się tak niewiele, że nie jest to warte ani jej ani
twoich nerwów?
Skoro piszesz, że nie są to lekcje wykraczające poza jej poziom
umysłowy, to daj jej myśleć i samej przebijać się przez podchwytliwe
pytania. Zaraz jest szósta klasa i pierwsze egzaminy - a przecież
nie będziesz siedział z nią na sprawdzianie i robił z nią tych
podchwytliwych zadań, albowiem CKE nie przewiduje tego typu pomocy
naukowych.

[woman-in-love]

zgadzam się - masakra. Przerośnięty program, niedołęstwo metodyczne nauczycieli.
W dobrych szkołach (zwłaszcza na zachodzie) nie dopuszcza się do zwalania pracy
na dom. trzeba do maksimum wykorzystywać czas na lekcjach, a jako była
nauczycielka wiem, że jest on w 3/4 marnowany. Niech rodzice zasuwają przy
lekcjach. Dziwi mnie, że rodzice nie wywierają presji o zmianę tej degrengolady.

[mruwa9]

woman-in-love napisała:

>> .
> W dobrych szkołach (zwłaszcza na zachodzie) nie dopuszcza się do
zwalania pracy
> na dom.

oj, naiwna jestes, naiwna....

[morekac]

Zaraz ktoś ci napisze, że widocznie nie jest to dobra szkoła. Cóż,
cała ta metoda jest z założenia do d..., jeśli za brak pracy domowej
nie dostaje się jedynek od nauczyciela, osobnik zaś uczący się nie
jest zbyt chętny do odrabiania lekcji- ale i wtedy przecież swoją
rolę przy odrabianiu lekcji można ograniczyć do sprawdzenia, czy
praca jest jako tako odrobiona, nie zaś do siedzenia komuś na
głowie...

[mruwa9]

..ale to nie dotyczy pojedynczej, konkretnej szkoly, ale calego
systemu szkolnictwa. Od zerowki niemal oczekuje sie od dziecka
samodyscypliny, odpowiedzialnosci i wewnetrznej motywacji do nauki,
a z zewnatrz- brak ocen czy mozliwosci weryfikacji pracy ucznia.
Pierwszy egzamin weryfikujacy wiedze ucznia jest pod koniec 5.
klasy, a i on nie wplywa na promocje lub brak promocji do kolejnej
klasy, daje tylko urzednikom wglad w to, jak stacza sie poziom
szkolnictwa. Jesli dziecko chce, to pracuje ( a pokaz mi ucznia
wczesnej podstawowki, ktory sam z siebie jest na tyle odpowiedzialny
i patrzacy przyszlosciowo, zeby miec wewnetrzna motywacje do nauki),
jesli nie chce lub ma problemy z koncentracja uwagi, moze siedziec i
dlubac w pepku calymi dniami i nikt mu nic nie powie.I wowczas,
jesli rodzicom zalezy, sami musza z dzieckiem przerabiac niemal caly
program szkolny w domu. Bo szkola moze calkiem legalnie NIE UCZYC,
zwlaszcza w pierwszych latach podstawowki i przy braku ocen nie ma
bata ani sily, zeby wplynac na zmuszenie jej do tego (oczywiscie,
program jest realizowany, ale to, czy konkretni uczniowie cos z
tego wyniosa, nalezy do nich samych).

[ib_k]

mruwa9 napisała:
.....

a w jakim to kraju jest taki system edukacji?

[tata.kasi]

Nie uważam, żeby program i metodyka były złe. Są teraz lepsze niż za
czasów, kiedy ja chodziłem do szkoły. Mniej akademicki styl typu
pamięciówki, a wiecej myślenia, analizowania, rozumienia tekstu i
kojarzenia faktów.
Mam wrazenie, że program szkolny teraz ma odsiewać ludzi zdolnych i
inteligentnych, którzy nadają się do rozwoju, a reszta do
przyuczenia zawodu.
Moim zdaniem teraz większy nacisk jest położony na pobudzenie
indywidualnych zdolności intelektualnych niż na wykazanie się wiedzą.

[pam_71]

Ta ... i dlatego w IVkl. uczą budowy mikroskopu na pamięć .. ech.
A może to nasza podstawówka jakąś inną podstawę programową ma :-p
Ja nad moim 10latkiem już nie wiszę ... sprawdzam, pomagam na życzenie. W
niedzielę namawiałam Go (chyba z 3razy) aby sobie przygotował plan do ustnej
wypowiedzi o wakacjach(zad dom). Nie chciało mu się ... trudno. Konsekwencji nie
było - oceny też nie. Nie opowiedział nawet połowy bo zabrakło czasu na lekcji

[tata.kasi]

Nie tyle uczą budowy mikroskopu na pamieć, tylko szybkiego nauczenia
się budowy mikroskopu. Na tym polega różnica, że teraz trzeba
przyswajać szybko. A własciwie, to dlaczego 10-latek ma nie wiedzieć
z czego zbudowany jest mikroskop i jak działa?
To się wydaje dziwne, ale to jest program dla zdolnych ludzi.
Inaczej tego nie potrafię sobie wytłumaczyć, bo obiektywnie 10-
latkowi wiedza o budowie mikroskopu nie jest potrzebna. Ale głód i
pragnienie zrozumienia już tak. Ba, 99,999999% populacji nie jest
wiedza o budowie mikroskopu do niczego potrzebna .
Dlatego kiedyś pisałem na f-m, że w tym wieku kupuje się dziecku w
prezencie książki ze zdjeciami i ilustracjami o tym jaki nasz świat
jest i dlaczego, żeby stworzyć ogólną atmosferę rozbudzania
ciekawości w dziecku.
To nie jest do końca tak, że prace domowe to problem dziecka, że ma
sobie poradzić i już. Chociażby dlatego, że przyjaciele moich
przyjaciół są moimi przyjaciółmi, a ich problemy moimi problemami .

[pam_71]

> To nie jest do końca tak, że prace domowe to problem dziecka, że ma
> sobie poradzić i już. Chociażby dlatego, że przyjaciele moich
> przyjaciół są moimi przyjaciółmi, a ich problemy moimi problemami .

Oczywiście, że nie jest to tylko problem dziecka. Na pewno nie w pierwszych
klasach podstawówki ... ale kiedyś to dziecko trzeba odpępkować - choćby
dlatego, że na wyższym poziomie edukacji nasza wiedza już nie wystarczy (na
pewno nie ze wszystkich przedmiotów) i co wtedy ? Najważniejsze to dziecko
nauczyć uczenia się Sumienności, codziennego wysiłku ... ale codzienne
wiszenie nad głową ;-/ Moja Mama tak nade mną "wisiała" przez całą podstawówkę
... miałam paski i byłam najlepsza w klasie. W LO ciągle pod dyskretną kontrolą
(bo pracowała w tej samej szkole ;-o) - wyniki już gorsze, ale nadal czołówka.
Dopiero na studiach zaczęłam pracować "na własny rachunek" i tak jak
chciałam/umiałam. Efekt to zawalony II rok i poprawki/warunki które ciągnęły się
za mną jak "smród po gaciach" ;-p Studia skończyłam i to w terminie, ale niesmak
pozostał - bo gdy "bata" nad głową w postaci Mamy zabrakło to się zawaliło ... hihi
Odpuść jej trochę

[the_ukrainian]

> Na tym polega różnica, że teraz trzeba przyswajać szybko.

No i nie każdy daje radę przez to. Jedni potrafią przyswajać szybko,
innym zajmuje to więcej czasu i co zrobić skoro dziecko nie nadąża?
Dobrze że uczysz ją jak robić żeby nadążała tylko musisz brać
poprawkę na to że być może nie jest w stanie choć Tobie jako ojcu
ciężko się z tym pogodzić. Nie mówię że tak jest w przypadku Twojej
córki. Tak było w moim przypadku.

[malenstwo123]

a co jest do uczenia w budowie mikroskopu?

jak ktoś choć raz miał do czynienia to opowie z głowy, że śruba
mikro i makro, stolik, statyw, kondensor, tubus, okular, obiektyw,
czasem rewolwer, szkiełko, lusterko lub lampka.

sory ale budowy mikroskopu uczyłam się w 4 kl na biologii a raczej
pani nam pokazała jak z niego korzystać...

To tak jak ktoś widział rower to opowie jak jest zbudowany (dwa
koła, opony, szprychy, siodełko, bagażnik, rama, błotniki, dzwonek,
światełka, przerzutki itp, itd...)- nikt nie wymaga od Twojej córki
budowy mikroskopu elektronowego tylko świetlnego...

Teraz doczytałam, że Twoja córka nie jest w 1 klasie. Człowieku
wyluzuj, daj jej żyć. Ona jest już dużym dzieckiem i zdecydowanie
sama powinna zająć się szkołą. Lektury też jej czytasz do poduszki
bo sama się na nich nie umie skoncentrować???

A co takiego jest do odrabiania przez 4 godz dziennie w podstawówce?
Ja W L.O mniej czasu poświęcałam a chodziłam do dość wymagającego i
renomowanego...

mylisz się więcej niż myślisz ludzi korzysta z mikroskopu- a wiedza
jak jest on zbudowany bardziej przyda się 10 latce niż może Tobie.

Nie wiesz kim zostanie Twoja córka ale z tego co widzę nie ma szansy
na to aby została kimkolwiek bo rodzice ją wyręczą ze wszystkim-
może zajdzie młodo w ciąże i będziecie męczyć swojego wnuka bo córka
szkoły nie skończy... sory za tą uwagę ale mnie rozbroiło, że córka
ma 10 lat! straszne...

[jacksparrow1]

A własciwie, to dlaczego 10-latek ma nie wiedzieć
z czego zbudowany jest mikroskop i jak działa?
Wiesz co?JA nie rozumiem po kiego dzieciak ma sie uczyc wszystkiego
na pamiec z budowy mikroskopu.Mowisz dla zdolnych ludzi?Well, moja
aktualnie 12latka obsluguje mikroskop od dobrych 4 lat.Ba wie jak sie
poslugiwac co do czego sluzy zarowno w jej prostym mikroskopie co ma
na swoim biurku jak i wypasionym do robienia specjalnych zdjec.Wie co
lepiej zobaczyc pod jednym a co pod drugim.Zna roznice miedzy tymi
mikroskopami.Wiedza dokladna o kazdym elemencie mikroskopu jest jej
zbedna.
Wytlumacz mi jak wykucie na pamiec wszystkich elementow mikroskopu ma
dziecku wyjasnic jak to cudo dziala.Wystarczy wiedza ogolna i juz.

[pam_71]

Ten nieszczęsny mikroskop był u nas Syn 10-lat , IVkl.
Trzy lekcje przyrody w tygodniu, w tym tylko jedna w pracowni przyrodniczej.
Czyli tylko 1 w tygodniu (!!!) szansa na zobaczenie owego cudu (jakim jest
mikroskop ;-p) w akcji ... na zasadzie podchodzi uczeń do stolika Pani ...
Budowa mikroskopu na pamięć - oczywiście na ocenę.
Pani nie jest zła - nie mam do niej pretensji Urozmaica jak może - było już
wyjście do pobliskiego lasu na "obserwacje przyrodnicze". Robi kobieta co może
... ale jak każda publiczna szkoła - pieniędzy nie ma na nic
Obaliliśmy komunizm (no właściwie nasi Rodzice), wzięliśmy sprawy w swoje ręce
.. podobno chcieć to móc A w szkole jak było ZZZ tak i jest ZZZ ... a mnie
się nóż w kieszeni otwiera ..
1, 2, 3 .... zawału to wszakże nie warte

[smerfeta7]

tata.kasi napisał:
> Dlatego kiedyś pisałem na f-m, że w tym wieku kupuje się dziecku w
> prezencie książki ze zdjeciami i ilustracjami o tym jaki nasz
świat
> jest i dlaczego, żeby stworzyć ogólną atmosferę rozbudzania
> ciekawości w dziecku.

No widzisz jak różne sa dzieci. Moja corka rozbudzała swoją wiedzę
nie z książki, a na warsztatach i przy okazji zycia codziennego.
Kiedy pierwszy raz zobaczyło skrzydło much pod mikroskopem, to
ogladała bez konca raz przez mikroskop i ponownie bez niego. Byla
tak zaciekawiona, że zaczęła zadawać pytanie dlaczego tak sie
dzieje. I jak myslisz czy kupilam jej najpierw książkę czy mikroskop?
Oczywiście mikroskop, interesowało ja wszystko co w nim sie
znajdowało, kazda część w nim zawarta, była bardzo ciekawa. Dopiero
wtedy wziełam ja do ksiegarni i kupiłam książke, w ktorej sama
szukała sobie informacji, a ja tylko wyjasnialam jej to co chciała
wiedzieć. Moja corka rozwijala swoją wiedzę w świecie, który ja
otaczał, a książka slużyła jej tylko do uzupelnienia tego, czego nie
wiedziała, a chciala wiedzieć.
Zbierała wszelkie pyłki, krople kawy ze szklanki i oglądala, nawet
kroplę swojej krwi, gdzie potem stwierdziła, że juz wie skąd lekarze
wiedzą ile ma krwinek bialych i czerwonych, a miala wtedy 5 lat.
Rozbudzanie ciekawości dziecka to wszystkie zmysły poruszone, i
dobra zabawa. Książka to tylko uzupelnienie wiedzy, ktorą sie
poszerza z wiekiem.
Dzisiaj moja corka mówi mi, że jest szczęsliwa, że spotkala pana
profesora na swojej drodze, że ja naucza, najpierw poprzez
tworzenie, pozniej sama uzupelnia swoją wiedzę z książek i wyciąga
samodzielnie wnioski swoimi slowami, ktore w nastepnym etapie sa
zastępowane fachowym slownictwem.
Choc jej wiedza czasami przekracza mozliwości nasze i kończy sie na
remoncie sufitu w domu, to myslisz, że ona sie martwi, nie!!
zastanawia się dlaczego tak sie stało, a mialo być inaczej i ma
następny powod do rozbudzania ciekawości)

[morekac]

W niektórych zaś szkołąch w klasie V dzieci uczą się o budowie
maszyn dziewiarskich, osnowach, wątkach itp. Nic oczywiście nie
robią na krosienkach, bo po co? Za łatwo byłoby zapamiętać, jak
powstają tkaniny...

[mujer82]

pam_71 napisała:

> Ta ... i dlatego w IVkl. uczą budowy mikroskopu na pamięć .. ech.
> A może to nasza podstawówka jakąś inną podstawę programową ma :-p
> Ja nad moim 10latkiem już nie wiszę ... sprawdzam, pomagam na życzenie. W
> niedzielę namawiałam Go (chyba z 3razy) aby sobie przygotował plan do ustnej
> wypowiedzi o wakacjach(zad dom). Nie chciało mu się ... trudno. Konsekwencji ni
> e
> było - oceny też nie. Nie opowiedział nawet połowy bo zabrakło czasu na lekcji
>
Mnie też uczyli budowy mikroskopu.Nie musiałam kuć na pamięć bo po dziadku
miałam mikroskop i mogłam go osobiście rozebrać na części i obejrzeć każdą z
bliska.Dzieci nie muszą kuć. Można im coś pokazać na żywo.Tylko,że wymaga to
chęci i pomysłowości dorosłych.Zawsze można zabrać dziecko na np. Festiwal nauki
albo do muzeum i coś pokazać a nie czekać aż szkoła wbije wszystko młotkiem do
głowy. Można mu tez kupić mikroskop albo album typu świat pod
mikroskopem.Przecież każdy problem naukowy może być fascynującą wyprawą w nieznane.
Mój tata np.robił ze mną domowej roboty teleskop, kręciliśmy do niego na
adapterze zwierciadło z żywicy, z papieru robiliśmy bryły przestrzenne i różne
modele różnych form węgla, o fullerenach wiedziałam wcześniej niż moja
nauczycielka chemii, o biologii zawsze wiedziałam sporo bo w weekendy zawsze
oglądaliśmy filmy przyrodnicze, poza tym dostawałam sporo książek na ten temat.
Tata na spacerze w lesie czy w parku opowiadał mi o różnych roślinach i
zwierzętach. Do snu czytał mi kiedyś "Bogowie, groby i uczeni" i inne książki z
serii Ceramowskiej więc o archeologii i historii starożytnej tej sporo
wiedziałam. No i w każdy weekend tata czytał mnie i mamie przy porannej kawie co
ciekawsze artykuły z pism "Wiedza i Życie" oraz "Świat Nauki". Obecnie nadal
czytam sporo o odkryciach naukowych, w kilku językach obcych, które znam. Tata
zaraził mnie ciekawością świata i umiejętnością zdobywania wiedzy na jego
temat.Da się? Da się.Tylko nie liczcie na to,że w tym wyręczy was szkoła.
Fascynację wiedzą naukową wynosi się z domu.
A językami obcymi zaraził mnie dziadek. Ilekroć go odwiedzałam brał mnie do
swojego pokoju, mówił w wielkiej tajemnicy "Chodź coś Ci pokażę" i czytał mi
bajki po angielsku, tłumaczył czasy,dał książkę z dużą ilością obrazków i
sensacyjnym komiksem.Pomagał ale nie robił tyrad.Tłumaczył słówka a ja czytałam
z wypiekami na twarzy.

[mruwa9]

Jasne, ze sie da. Tylko, ze nie kazde dziecko ma szczescie dorastac
w tak wyksztalconej i swiadomej rodzinie, jak Twoja. Nie akzde
dziecko mieszka w Warszawie, zeby miec dostep do muzeow i festiwalu
nauki. Nie kazda rodzine stac na wycieczki, kursy jezykowe i kupno
teleskopu. Dzieci dorastaja w roznych rodzinach i w roznych
srodowiskach, czasem z zerowym lub minimalnym zainteresowaniem ze
strony doroslych, czasem rodzice bywaja polanalfabetami, majacymi
problem z przeczytaniem prostego tekstu ze zrozumieniem, wiec jak tu
oczekiwac od takich rodzicow, zeby czytali Cerama (i to po
angielsku dzieciom do poduszki?
Poza tym- juz pisalam: zawsze bylam typem pozeracza ksiazek (od
przedszkola), nigdy nikt nie pomagal mi w odrabianiu zadan, lubilam
i lubie czytac, uczyc sie ( nie w sensie wkuwania, choc z tym tez
problemu nie mialam, ale w sensie zrozumienia roznych problemow,
poznawania, rozszerzania wlasnych horyzontow w przeroznych
kierunkach, od muzyki do astronomii) a trafilam na nieslychany opor
materii w osobie mojego wlasnego dziecka, ktore uczyc sie nie chce,
bo nie, bo to nudne, czytac nie, pisac nie, wszystko na nie. Mimo
proby pobudzenia ciekawosci, rozbudzenia zainteresowan, material
jest wyjatkowo oporny, trudny do obrobki. I tu wszelkie dobre rady z
tego watku naprawde biora w leb.

[pam_71]

Mruwa9 .. jak ja Cię rozumiem Rodzice tacy porządni ...
A ja mam najprawdopodobniej Małą dyslektyczkę w domu .. Ja, która jeszcze
niedawno twierdziła, że te wszystkie dys-coś-tam to tylko wymysły leniwych
rodziców .... I jak tu nie wierzyć, że kara boska nie istnieje ;-p
Po trzykroć Fu**

[pam_71]

Majur82 .. ja nie chcę zwalić wszystkiego na szkołę. Młody ma swoje
zainteresowania i rozwinąć je może tylko poza szkołą ;-p
Miałam jednak złudne nadzieje, że szkoła dzisiaj jest już "inna". Że pokaże jak
zobaczyć coś ciekawego przez mikroskop (jak przygotować preparaty etc.) ... a w
praktyce wygląda to tak, że raz w tygodniu klasa wchodzi do sali przyrodniczej i
Pani ma wtedy okazję pokazać ów mikroskop ....
Dziś mam kupić mikroskop ... jutro pianino ... pojutrze rozmontować silnik z
samochodu ;-p Bo od szkoły nie mogę w zasadzie nic wymagać oprócz przedstawienia
suchej teorii z podręcznika.
Tyle zrozumiałam z twojej odp. Chyba coś nie tak

[morekac]

Mujer, nie wiem, czy masz dzieci w szkole... Ale akurat w
teoretyczne odpytywanie, jak zbudowany jest mikroskop jestem w
stanie uwierzyć. )
Starsza córka w swoim czasie miała klasówki/kartkówki.odpytywania
z wychowania technicznego: z budowy maszyny dziewiarskiej, z
opisywania rodzajów tkanin, teorię robienia na drutach i szydełku,
tudzież teorię przyszywania guzików. Uprzedzam pytania: nie tkali
nic na żadnym krosienku, nic nie szyli, nie robili na drutach...
Czysta teoria z podręcznika.

Szkoda dzieciaków

[the_ukrainian]

Mam przyjaciółkę w V klasie więc wiem jak jest. Dopieprzyli im tyle
materiału że ona ma codziennie po 7 lekcji, jednego dnia 8 i wraca z
tej szkoły juz totalnie wysrana. Dla jedenastolatki to jest za duże
obciążenie i taka ilość lekcji i materiału to jest przegięcie pały.
Baranów odpowiedzialnych za ten stan rzeczy należałoby wywieźć na
furze z gnojem. Ty myślisz że Kasia będzie miała super koncentrację
przez 7 lekcji a potem jeszcze w domu? Nie pomyślałeś że ona może po
tylu lekcjach mieć zwyczajnie dosyć, być zmęczone i w jak zauważyłeś
ciepły dzień iść na dwór, do koleżanek a nie siedzieć znowu nad
lekcjami? Do dupy z taką nauką. Lepiej niech ma gorsze stopnie niż
ma się tak męczyć. Pretensje o to powinieneś kierować do tych ćwoków
z ministerstwa czy kuratorium co program układają w oderwaniu od
rzeczywistości, a nie do córki. Ona nic tu nie zawiniła. Na 6 i 7
lekcji każdy siedzi zrypany jak koń po westernie i tylko patrzy
kiedy będzie koniec. Ja w V klasie pamiętam że miałem jednego dnia
cztery lekcje, dwa dni po 5 i dwa po 6. Moja przyjaciółka nie wie
już co to są 4 lekcje dziennie. Dzieciaki trzeba odciążać a nie
jeszcze dodatkowo ganiać. Pomyśl człowieku o córce a nie tylko o tej
pieprzonej nauce i stopniach. Ona jest ważniejsza i jej samopoczucie
czy jakiś papierek z orzełkiem na koniec roku?

[tata.kasi]

Wszystko OK, zgadzam się, tylko, że inny świat nie będzie i nic
innego jej nie czeka. O tyle myślę o córce, że chcę ją nauczyć tego,
że to są proste rzeczy, jak się na nich skupi. Chcę ją nauczyć
świadomego zarządzania własnym czasem i wykorzystywania swoich
zdolności umysłowych do maksimum. Na razie walczymy z najbardziej
uciążliwymi i najbardziej przeszkadzającymi sprawami: słaba
koncentracja, łatwe zniechęcanie się i brak umiejętności
weryfikowania tego, co zrobiła.
Oceny o tyle sa ważne, że są obiektywną miarą skuteczności działań.
Ale nie są oczywiście celem same w sobie.

[morekac]

że to są proste rzeczy, jak się na nich skupi

Proste rzeczy dla dorosłego - z jego wielokrotnie większym
doświadczeniem niż dziecka 11-letniego... Dla dziecka mogą być to
rzeczy trudne - jak zadanie o cenach różnych rodzajów paliw w
poszczególnych latach. Córkę (IVkl) spłoszyły obce jej doświadczeniu
nazwy: LPG, ON, Pb95 - same obliczenia były banalne...
Jeśli uważasz, że kłopoty z koncentracją to jakiś straszny problem -
przejdźcie się do psychologa, nad czymś takim można popracować,
niekoniecznie przy okazji odrabiania lekcji.
A co do
1.zniechęcania - ktoś stoi nad tobą i co chwila "tu źle, tu popraw,
tu niestarannie, tu bym inaczej zrobił"... - czułbyś się
zmotywowany?
2.brak umiejętności weryfikowania tego, co zrobiła - po co ma
weryfikować, jak ty jej sprawdzasz?

[tata.kasi]

Wiem, zadania są bardzo zawile formuowane, ale cóż to już nie czasy,
że się jabłuszka i śliweczki liczy. To jest element trudności, nic
na to nie poradzę. Ale wiesz co....ja się nie dziwię, że już w 4-tej
klasie to wrzucają. Wiesz ile osób dorosłych ma objawy wtórnego
analfabetyzmu funkcjonalnego w stosunkowo młodym wieku.
Co innego na starość - tu zdolności spadają.
Tak, że to ma sens, żeby było na rodzajach paliwa,a nie na
jabłuszkach .
Tak, chcę iść do psychologa.
Ad. 1 - to nie ja tracę cierpliwość
Ad. 2 - nauczyć autoweryfikacji swoich działań, zawsze omawiamy co
jest nie tak i dlaczego.

[morekac]

To nie o to chodzi, że zawile sformułowane... chodzi o to, żeby
zrozumieć, że dla dziecka może być to trudne - w przeciwieństwie
do ciebie, obeznanego ze stacjami benzynowymi. Dziecko w IV klasie
nie używa na codzień określeń benzyna bezsiarkowa PB95, LPG, ON (do
tego tabelka niemal jak z gazet biznesowych)- nawet ci bardziej
zaawansowani paliwowo 10-latkowie użyją raczej słowa benzyna, olej
czy gaz. Większość dzieci po prostu wie, że na stacji tankuje się
paliwo/benzynę. Po prostu musiałam upewnić pannę, że na tym
samochody też jeżdżą i zadanie nabrało sensu...
Kiedy jeszcze siedziałam z dziećmi nad lekcjami, miałam w sobie
takie myśli "Jejku, jakie to proste... jakie łatwe... po kim się
takie ulęgło, że tego nie potrafi " - nic nie mówiłam, ale to jakoś
ze mnie chyba wychodziło. Z ciebie nie wychodzi po 4 godzinach taka
komunikacja niewerbalna, w sposób istotny zaprzeczająca słowom
pełnym cierpliwości?
Ad2 to czasem też pochwal, co jest dobrze...

[the_ukrainian]

Nie wszystko jest takie proste jak się wydaje. Ona nie musi mieć
wszechstronnych uzdolnień i coś jej może iść bardziej opornie.
Zwłaszcza jak ze szkoły wraca już zmęczona. Oczekujesz od niej że
ona po 7 lekcjach zachowa świeżość umysłu jak na pierwszej czy
drugiej lekcji? Koncentrację ona może mieć bardzo dobrą tylko na jak
długo? To że podniesiesz bez problemu siatkę ziemniaków 10 kilo i
tego nie odczujesz, nie oznacza jeszcze że utrzymasz te 10 kilo
przez kilka godzin. Czy po 7 lekcjach nie należy jej się czas wolny
aż do wieczora? Fajnie że uczysz zarządzania swoim czasem i
wykorzystywania zdolności, ale musisz też zrozumieć ją i jej
potrzeby chociażby nawet było to siedzenie na podwórku i pieprzenie
głupot z koleżankami czy pojeżdżenie na rolkach wkoło bloku a pogoda
ładna więc mnie to wcale nie dziwi że ona nie chce siedzieć nad
lekcjami. Musisz pamiętać że nie jest cyborgiem tylko człowiekiem i
może na przykład dziś mieć dobry dzień i zero problemów z pracą
domową nawet i po 7 lekcjach a pojutrze może mieć kiepski dzień,
otępienie i to co zajmuje jej godzinę, będzie się ciągło w
nieskończoność. Programy nauczania są przeładowane i jeśli rodzice
bedą wyciskać z dzieci ile wlezie żeby nadążyły, to te ćwoki z
kuratorium uznają że można wycisnąć z nich jeszcze więcej i
piątoklasiści zamiast 36 godzin, będą mieli tych godzin 40. No i z
tymi ocenami to tak nie do końca. Może i są miarą skuteczności
działań ale na pewno nie obiektywną. Nie może być obiektywna bo to
za mała skala no i za dużo w tym czynnika ludzkiego, czyli uznania a
także ewentualnych sympatii czy antypatii nauczyciela. Weź takie
kryterium błędów ortograficznych przy ocenie wypracowania. Jak ktoś
ma z tym problemy to choćby nie wiem jak dobre wypracowanie napisał,
dostaje jedynkę. Albo za wypracowanie 5, a za ortografię 1, czyli
średnia wynosi 3. I jaka to obiektywna ocena? Albo jedynka za zeszyt
(który jest dla ucznia a nie nauczyciela) czy nieodpowiednie obuwie
na zmianę.

[fish_flesh_fowl]

>zdolności umysłowych do maksimum. Na razie walczymy z najbardziej
> uciążliwymi i najbardziej przeszkadzającymi sprawami: słaba
> koncentracja, łatwe zniechęcanie się i brak umiejętności
> weryfikowania tego, co zrobiła.

Twoja córka jest teraz w takim wieku, więc to nic dziwnego... niewielką zdolność
do koncentracji będzie miała prawdopodobnie aż do wejścia w okres dojrzewania -
ale potem będzie już lepiej Z kolei Ty jesteś zapewne po trzydziestce, więc
Twoja zdolność do koncentracji i odporność na zmęczenie jest szczytowa. Może
dlatego wydaje Ci się, że córka ma z tym problem, podczas gdy to normalne

[q_fla]

Wolę sprawdzić, niż żeby dostawała złe oceny.
> A przede wszystkim, trzeba ją nauczyć rzetelności w tym, co robi.
> Żadna z tych lekcji nie przekracza jej możliwości umysłowych, ale
> sama konieczność zabrania sie za robotę budzi niechęć i coś w
> rodzaju otępienia.

Do cholery, dla kogo ona się uczy?
Wyraźnie dla ciebie.
Też byłam w 5 klasie dzieckiem raczej nadpobudliwym i odrabiałam na
odwal lekcje. Jak spieprzyłam sprawę, była to moja lufa. Bo ojciec
zawsze mi powtarzał, że uczę się przede wszystkim dla siebie, nie
dla niego, on jedynie prosił, żebym zdała do następnej klasy.
Gdyby nade mną rodzic tak "wisiał" - prawie bym nic nie robiła.
W szkole byłam średnia, potem już było lepiej. Studia skończone, mam
się dobrze.

[morekac]

q_fla, z drugiej strony , jak dostałaś piątkę, to była to wyłącznie
twoja piątka...

[q_fla]

A nie, oboje cieszyli sie bardzo.
Lufa była moja, bo najczęściej wynikała właśnie z mojego olewnictwa.
Ale nikt nie robił z tego wielkiej tragedii, po prostu dla moich
rodziców ważniejsza była m. in. moja dobra kondycja psychiczna i
fizyczna, niz pasek na świadectwie. To po prostu nie był i dla nich
i dla mnie priorytet. I chwała im za to!

[morekac]

Pytanie trochę nieprecyzyjne było. Raczej chodziło o to, czy w twoim własnym
przekonaniu dobre stopnie to była twoja zasługa, nie zaś zasługa rodzica
pilnującego delikwenta z siekierą...

[q_fla]

Tak, w moim przekonaniu była to moja zasługa, choć nie powiem -
wtedy kiedy potrzebowałam ich (rodziców) pomocy - nigdy mi jej nie
odmawiali. I nie oczekiwali za to wdzięczności, np. w postaci
świadectwa z paskiem.

[mruwa9]

tak, masz dziwne dziecko
Mnie nikt nigdy nie pomagal w lekcjach, nikt mnie nigdy do szkoly
nie odprowadzal (poza dniem rozpcozecia roku szkolnego w 1 klasie
podstawowki) i swietnie sobie radzilam. Moj piatoklasista ciagle
wymaga naszego czynnego udzialu w nauce, nawet w czytaniu, co mnie
doprowadza do szalu i migreny, ale facet ma okreslone problemy,
dokladajac do tego niepolska szkole bez ocen (nie ma bata na tych,
ktorzy uczyc sie nie chca, nie chca- to nie), nie widze innego
wyjscia. Moze chlopak skonczy na golej podstawowce, ale gdybysmy go
sami nie dopilnowali, to skonczylby podstawowke jako analfabeta.

[yula]

Ja się zgadzam, że dziecko w I klasie nie umie się jeszcze samo
> uczyć, ale m.in. po to idzie do szkoły, żeby tego nawyku uczenia
> nabyć.

Tiak, ja skończyłam szkołę średnią niemal na same 5-ki, ale uczyć sie nie
nauczyłam. Szkoła wymaga odbębnięcia lekcji, jeżeli to komuś przychodzi bez
wysiłku to sie nie nauczy uczyć. Więc chcę moje jednak tego nauczyć w domu. U
nas początki edukacji więc mam nadzieje że po nabraniu większej sprawności
manualnej przez synka nie będę musiała tak nad nim siedzieć i pilnować go, ale
na razie muszę. Szczególnie że obecny program jest taki wymagający że pani nie
zwraca uwagi że rozdawane ksera on tnie na kawałki zamiast robić zadania z nich,
niech sobie ćwiczy rękę, tak samo wartościowe zajęcie jak te dodatkowe zadania.
W jego przypadku chyba ważniejsze

[default]

yula napisała:
że pani nie zwraca uwagi że rozdawane ksera on tnie na kawałki
zamiast robić zadania z nich, niech sobie ćwiczy rękę, tak samo
wartościowe zajęcie jak te dodatkowe zadania.

Przepraszam, ale nie rozumiem, o co chodzi w tym zdaniu. Może ja
jestem za bardzo staroświecka jak na obecne metody nauczania

[yula]

Program jest "taki wymagający" że te dodatkowe zadania służą do zajęcia dzieci,
a nie do zrealizowania programu. Więc to że mój znalazł im inne zastosowanie niż
zamierzone przez nauczyciela nie sprawia jej problemu, a nawet pochwala bo
ćwiczy rękę i mówi że już widać efekty i lepiej trzyma nożyczki

[plucha]

No to ja już się nie będę wypowiadać, dla mnie to jakiś kosmos.
Faktycznie jestem zacofana

[woman-in-love]

Ukrainian szacunek!

[morekac]

yula napisała:

Szczególnie że obecny program jest taki wymagający

Cóż, niektórzy twierdzą, że obecny program pierwszej klasy jest zbyt
mało wymagający...

[yula]

Nie ma jak zdanie wyjęte z kontekstu Właśnie sens całego zdania taki że
program jest za mało wymagający.

[morekac]

Ech, po prostu w pisanym nie słychać sarkazmu...

[default]

Tak to sobie czytam wszystko i utwierdzam się w przekonaniu, że
miałam naprawdę dziwne dziecko Albo może czasy były inne i inne
podejście rodziców. Co prawda raz w życiu zareagowałam czynnie na
porażkę szkolną mojego dziecka, było to w liceum, dziecko było
zagrożone z matematyki, której dziedzicznie (po mamusi ) nie
przyjmowała do organizmu, wysłałam ją na "ferie z matematyką",
kompetentna osoba (matematyk-pedagog) w trakcie górskich wycieczek i
innych atrakcji wypoczynkowych umiejętnie otworzyła dziecku jakieś
tam zatrzaśnięte klapki w mózgu i dziecko zdało matematykę
śpiewająco. Ale żeby dzień w dzień siedzieć i dręczyć dzieciaka ????
Niepojęte i okrutne dla mnie.

[piastka]

Niestety - sporo jest dzieci z dysfunkcjami w uczeniu się - i tym
trzeba baaardzo dużo pomagać. W ostatnim Newsweeku jest świetny
artykuł na ten temat. Mój o wiele młodszy brat miał ogromne kłopoty
w szkole z powodu swojej dysleksji, mimo stwierdzonego bardzo
wysokiego IQ zakończył edukację na liceum. To były lata 80-te -
niewiedza na temat dysleksji była ogromna - teraz znacznie więcej
wiadomo, jak pomóc takim dzieciom. Ale jest to katorżnicza praca...
Ja nie umiałam mu pomóc.

Dlatego - proszę - nie osądzajcie innych według swoich pociech.

Mam 3 dzieci - dwie starsze córki uczą się bardzo dobrze, ale też w
IV i V klasie zdarzało mi się pomagać im przy niektórych zadaniach z
matematyki i przygotowaniu do klasówek. To jest chyba ten czas,
kiedy dziecko uczy się przyswajać większy materiał o pewnym stopniu
trudności.

[morekac]

Moja starsza córka jest dyslektyczką - zgadazam się, że jest to
ciężka praca, niemniej w wielu przypadkach nie upośledza to ucznia
na tyle, aby nie mógł sam odrobić lekcji i przygotować się do
sprawdzianu (pomijam konieczność wytłumaczenia czegoś od czasu do
czasu). Znalazła swoją metodę na pisanie wypracowań i na naukę
innych przedmiotów - oczywiście te polecane przeze mnie były
zupełnie inne, tyle że w jej przypadku skuteczne okazały się jej
metody...

[q_fla]

Przeczytałam cały wątek i moja pierwsza myśl była taka: jak dobrze,
że nie jesteś moim ojcem...

moje dziecko od 1 klasy

[zonka77]

odrabia lekcje sama! Pomagam kiedy trzeba ale zrobić musi sama. Była bardzo
roztrzepana i miała ogromne trudności ze skupianiem się. I była leniem
niesamowitym - usiłowała robić wszystko na szybko i byle jak. Pierwsze pół roku
szkoły było bardzo ciężkie, buntowała się bardzo. Ponieważ musiała poprawiać do
skutku i przepisywać tyle razy aż napisała przyzwoicie (nie wymagałam super
kaligrafii tylko najładniej jak była w stanie) Nauczyła się że nie ma sensu
odwalać na odczep się bo i tak będzie musiała zrobić to porządnie. Nie pakuję
jej - sprawdzam tylko wieczorem czy ma odrobione lekcjie i czy jest spakowana.
Lekcje odrabia zaraz po szkole, nie może się bawić ani oglądać jeśli nie ma
odrobionych lekcji. Może zjeść i odpocząć jeśli jest zmęczona, potem lekcje
potem ćwiczymy na skrzypcach (wszystko razem nie więcej niż 1,5h) i potem może
robić co chce. Nie użeram się, nie denerwuję. Po prostu spokojnie powtarzam -
źle, nieładnie, popraw to kochanie bo potrafisz o wiele lepiej. Do skutku. teraz
w 2 klasie od pierwszych zadań jest całkiem dobrze, myślę że załapała w zeszłym
roku jak to ma wyglądać i woli się skupić i zrobić szybko. Wie że nie ma
wyjścia. Wie że musi i koniec.

[yula]

mam nadzieje że tak będzie u mnie w końcu

[lavinka]

Olać. Raz czy dwa dostanie pałę za nieodrobione lekcje i od razu
zmądrzeje

[shamsa]

pare jedynek zrobi wiecej, niz ciuckanie sie z leniem godzinami. pogadac z
pania, ze do tej pory dawala oceny za rzetelnosc i pilnosc rodzicom i wy
chcecie, zeby od teraz corka zostala oceniana.

im predzej tym lepiej, bo na egzaminy wstepne nie wpuszczaja rodzicow.

poza tym, skoro jej sie nie chce to niech wyniki ma takie na ile jej sie chce, a
nie na ile wam sie chce.

[morekac]

Sie nie da. Lepsze zszargane nerwy w całej rodzinie, brak życia
towarzyskiego u dwóch osób niż złe oceny...

[malenstwo123]

Znam takie egzemplarze co rodzice ich pilnowali, lekcje z nimi (za
nich odrabiali)- wypracowania pisali, po podręczniki latali itd.
Nic dobrego z nich nie wyrosło bo na 1 klasie odrabianie się nie
skończyło i ciągnęło się całą podstawówkę. Potem dziecko sobie nie
radziło (rodziców też program zaczął przerastać) to na korki... na
studia się oczywiście nie dostali no chyba, że płatne...

Ja nigdy przenigdy nie miałam pytania w domu czy lekcje odrobione
(fakt z patologicznej rodziny się wywodzę-bo mieszkałam od 6 roku
życia bez rodziców po opieką niewiele starszych sióstr). Plecaka też
mi nikt nie sprawdzał. Czasem siostrę namówiłam by sprawdziła czy
błędów ortograficznych nie mam w wypracowaniu ale to tylko wtedy gdy
miała któraś chwilę wolnego i troche chęci.

I co? miałam 5 i 6 na świadectwie i byłam wzorem do naśladowania
choć oczywiście czasem zapomniałam coś odrobić to spisałam na
parapecie na przerwie ale to był mój problem. A najlepsze, że czasem
lepiej "spisałam" tzn dopisałam kila zdań po swojemu i za pracę
domową tworzoną w 5 min dostawałam lepszą ocenę. Co najlepsze nikt
mnie za kujona nie uważał bo kujonem nie byłam bo do systematycznych
osób nie należałam nigdy hihi Koledzy traktowali mnie równo bo
kombinowałam podobnie jak oni i jak miałam coś zrobione zawsze
dawałam też spisać i na klasówkach podpowiadałam...

Jedynki rzadko ale też się pojawiały ale to był mój i tylko mój
problem np. jak nie przeczytałam nudnej lektury i byłąm wezwana
pod tablicę do odp.

I co nie wyszłam na ludzi??? W podstawówce najlepsza w szkole,
olimpiada z biologii i chemii, bez egz do L.O a teraz skończyłam
stomatologię też z b. dobrym wynikiem.

Nie popełniaj błędów zbyt troskliwych rodziców moich kolegów bo
dzieciak nie nauczy się uczyć nigdy. Szkoła jest dostosowana do
wieku więc każdy dzieciak o ile nie jest upośledzony poradzić sobie
musi. Program wcale nie jest przeładowany- dla mnie było go za mało
i zawsze doczytywałam sobie we własnym zakresie jeśli coś mnie
interesowało (gł. biologia).

Jak dziecko pójdzie do pracy też będziesz mu pomagać?

Stanowczo mówię NIE codziennemu pomaganiu w nauce! Szkoła to
obowiązek dziecka! Jego jedynka jest jego problemem a nie problemem
rodziców!

Rodzice swoją szkołę już skończyli teraz czas na dziecko niech się
wykaże!

[samson.miodek]

No coz, mozna wyprostowac dziecie.Tylko ile ma lat?
Po powrocie do domu zagonic dziecko do robienia zadania domowego.Dac
czas w jakim ma byc wykonane.Jak cos jeczy ze zmeczone, ze to ze
tamto.Odpuscic.Nie odrobi raz , drugi trzeci dostanie lufe jedna i
druga, spietrzy mu sie na weekend i zmadrzeje jak nie bedzie mogl sie
ruszyc nigdzie to powino dotrzec do lepetynki ze sie nie oplaca.

[the_ukrainian]

Po pierwsze dom to nie wojsko więc z tym prostowaniem i zaganianiem
nie przesadzaj. Jak chcesz prostować i zaganiać to prostuj banany do
norm unijnych albo zaganiaj krówki do obory. Dziecko to nie banan
ani nie krowa i trzeba tu postępować jak z dzieckiem. Ja bym zrobił
tak że jak wychodzi ze szkoły np o 14.25 to ma się zameldować w domu
na obiad i do 19 ma czas wolny a potem lekcje niech robi. Jak od
razu po szkole weźmie się za lekcje to ma czas wolny do 21 albo
można wtedy na basen wyskoczyć albo co jeszcze innego.

[samson.miodek]

Z tego co przeczytalam wynika ze Kasia ma problem z
koncentracja.NIestety w takich wypadkach odrobine jak to piszesz
wojska sie przydaje.Bo zostawic dziecko samopas to beda
problemy.Kasia jest w 5 klasie to juz nie powinno byc ciaglego
siedzenia nad nia, ale zawezic czas do odrobienia zadania.1-1.5 bez
gadania a jak nie zdazy bo glowa w chmurach - trudno.
Skoro ladna pogoda itp itd to moze po powrocie ze szkoly wywalic
dziecko na 1-2 na dwor zeby sie wybrykalo a potem kolo 6 niech
siadzie i niech zacznie robic.Powinna 5klasistka zdazyc.
I nie chrzan glupot ze nie nie mozna postepowac tak z dzieckiem.Mam
dyslektyka w domu i jakbym nie stala nad nim to nic nie byloby
zrobione.Pal szesc ze przyniesie info ze zadanie nie odrobione.Mi
chodzi o zaleglosci ktore sie nawarstwia.Wiec czy mu sie to podoba
czy nie czytac musi kazdego dnia, to co przyniesie ze szkoly tez musi
byc zrobione.I jak nie mialam problemow z pierwszym dzieckiem -
przychodzilo sporadycznie zapytac jak cos zrobic, tak z drugim mimo
ze w 3 klasie to musze pomagac, i siedziec prawie z batem.Teraz to
jednynie musze byc przy dzieciaku zeby kon trolowac co robi bo sie
nauczyl ze sie nie oplaca przeciagac sprawy w nieskonczonosc.
Z jednym sie zgodze siedzenie nad zadaniem od 16 do 20 to przesada bo
po jakiejsc godzinie, poltoprej dzieciak przestaje myslec.

[the_ukrainian]

Ja miałem problem bo nie potrafilem jednocześnie słuchać i notować.
Jak zająłem się notowaniem to gubiłem wątek w wypowiedzi
nauczyciela, jak chciałem dokończyć notatkę to okazywało się że nie
wiem co tam było dalej więc miałem problemy z przedmiotów
humanistycznych. Takie coś tkwi w mózgu i niektórych rzeczy nie
przeskoczysz. Tak samo problem z koncentracją. Mózg byś chciała Kasi
wymieniać czy doprowadzać ją codziennie do łez i rozpaczy? Ma
problem z koncentracją i trzeba z nią pracować nad jego
rozwiązaniem. Jeśli Kasia przy tym histeryzuje, płacze, wścieka się,
odwala byle jak to znaczy że albo trzeba zmienić metody pracy albo
zmienić osobę która jej pomaga. Zatrudnić na przykład jakiegoś
studenta do pomocy czy kogoś z rodziny albo znajomego poprosić tak
jak mnie nieraz proszą żebym pomógł z historii czy z matematyki.
Dyscyplina wojskowa niekoniecznie musi pomóc i niekoniecznie jest
wskazana. Może jej trzeba tłumaczyć nie po szkolnemu tylko tak
bardziej na luzie, może po każdym wykonanym zadaniu trzeba się z nią
powygłupiać parę minut, pogilgotać ją żeby się śmiała i chwilę jej
umysł odpoczął przed następnym zadaniem. A może trzeba zrozumieć że
na przykład Kasia nie lubi poezji i interpretacja wiersza to nie
jest jej mocna strona i nigdy nie będzie i trzeba jej odpuścić ten
temat, nawet kosztem gorszej oceny. To już rodzice Kasi powinni
wiedzieć jak to zrobić.
No i nigdy nie nauczyłem się podzielności uwagi. Albo słucham, albo
notuję. Da się z tym żyć.

[samson.miodek]

the-ukrainia, i tu sie z Toba zgodze.Trzeba znalezc najlepsza metode by
pomoc dziecku.
I wszystko jedno czy bedzie to "wojskowa" dyscyplina, czy przerwy na
gilgotki.I masz racje rodzice powinni wiedziec najlepiej - w sumie to
dzieciak juz 5 lat w szkole to jak ciagle ma takie problemy to powinni
zasiegnac jakiejs porady.

[pam_71]

Samson - sorki że nie na temat, ale jak u was wyszła dysleksja i gdzie ją
diagnozowaliście ? Jeśli masz czas wyślij mi info na maila gazetowego Jak
wygląda praca z dyslektykiem .. ?!
Dzięki
Pozdr
Pam

[morekac]

Nie na temat, ale chyba też mogę się wtrącić: dysleksja wychodzi
głównie przy kłopotach w czytaniu (dziecko wolno czyta, wręcz duka,
nie chce czytać, czytanie je męczy), dysortografia - przy okazji
robienia błędów ortograficznych - często straszliwych, i nie są to
tylko błędy ó/u, rz/ż, h/ch, ale też dziecko pisze np.: Tagże on
wzią sfoje japko. Słowem: trzeba przeczytać sobie na głos, aby
zrozumieć, co zostało napisane... Myli b/d i ogólnie podobne litery.
Dysgrafia - bazgrze tak, że aż oczy bolą, zeszyt nie przypomina
zeszytu, dziecko pisze wolno i szybko się przy tym męczy. Dodajcie
do tego kłopoty (czasem) z językami obcymi, stronami świata,
myleniem znaków na matematyce, rysowaniem na plastyce, niezdążaniem
z notatkami na lekcjach itp - i robi się kanał nie tylko na
polskim...

[pam_71]

dzięki
Kurcze ... Młoda jest teraz w II kl. Czyta nadal słabo (nie duka, ale do
płynności daleko) .. orty wszędzie - kłopoty z b/d, ę/em, ą/om, ś/si etc. Pisze
bardzo wolno, ale wyraźnie ...
W I kl myśleliśmy, że jak zacznie więcej czytać to i kłopoty z ortami ulecą ..
teraz maja już zadawane słówka (6 wyrazów z "ó") .. raz napisze dobrze, a trzy
razy źle. Spisać z tablicy jeszcze nadąża, ale co dalej ... zaczyna się powoli
zniechęcać
Gdzie ew. szukać pomocy ?

[morekac]

Biegaj z nią do poradni - jak moja była w II klasie, też widziałam
straszne byki. Nauczycielka rzekła, że to nic takiego, wiele dzieci
w tym wieku robi błędy (20% dzieci w klasie miało dysleksję...),
koleżanka w pracy stwierdziła, że jej córka też takie błędy robi (i
jej córka też ma dysleksję)- słowem próbka była niereprezentatywna.
Zamiast w połowie II klasy, u psychologa wylądowaliśmy pod koniec
III - ale przez te 1,5 roku wiara dziecka we własne siły spadła do
zera (albo i poniżej).

[pam_71]

Dzięki
Pójdziemy ... ciągle mam nadzieję, że to chwilowe ... ech
Pam

[mujer82]

pam_71 napisała:

> dzięki
> Kurcze ... Młoda jest teraz w II kl. Czyta nadal słabo (nie duka, ale do
> płynności daleko) .. orty wszędzie - kłopoty z b/d, ę/em, ą/om, ś/si etc. Pisze
> bardzo wolno, ale wyraźnie ...
> W I kl myśleliśmy, że jak zacznie więcej czytać to i kłopoty z ortami ulecą ..
> teraz maja już zadawane słówka (6 wyrazów z "ó") .. raz napisze dobrze, a trzy
> razy źle. Spisać z tablicy jeszcze nadąża, ale co dalej ... zaczyna się powoli
> zniechęcać
> Gdzie ew. szukać pomocy ?

Psycholog dziecięcy.
Na ortografię do nauki wyjątków polecam książkę "Ortografia na wesoło"-sama się
kiedyś z niej uczyłam.
Polecam też dawkowane małymi porcjami wyjaśnienie reguł pisowni różnych liter-
np. jak będzie wiedzieć,że "ż" wymienia się do "g" w niektórych wyrazach to też
będzie jej łatwiej pisać poprawnie bo będzie mieć regułę porządkującą zasady
pisowni. Niech dużo czyta, może razem z wami, dla przyjemności. Wtedy nawet nie
znając reguł będzie wiedzieć,że dany wyraz wygląda tak a nie inaczej.Ja jako
małe dziecko jeśli nie byłam czegoś pewna na dyktandzie często pisałam 2 wersje
wyrazu i wiedziałam,że np.pierwsza wygląda znajomo i jest dobrze a druga obco i
śmiesznie więc pewnie jest błędna.
Nigdy nie miałam z nauką języka problemów ale czytałam sama, od małego, bardzo
dużo.Moja mama do dziś wspomina jak chodziłam za nią po całych dniach z książką
Joanny Papuzińskiej "I gdzie ja się biedniutenki podzieję...? i czytałam jej na
głos tak długo aż zachrypłam.Jak byłam młodsza tata czytał mi do snu np. "Sceny
z życia smoków" a ja śledząc to co on czyta poznawałam nowe połączenia liter i
nowe wyrazy.Niektóre dzieci rozwijają się szybciej inne wolniej ale każdemu
pomaga stymulacja ze strony rodziców i innych osób dorosłych. Jest naukowe
udowodnione,że dzieci nie uczą się skutecznie od rówieśników ale od osób
dorosłych.Przy odrobinie zaangażowania i pobudzania ze strony rodzica dziecko z
czasem zrobi postępy.

[morekac]

Niech dużo czyta, może razem z wami, dla przyjemności. Wtedy nawet
nie
> znając reguł będzie wiedzieć,że dany wyraz wygląda tak a nie
inaczej

Problem polega właśnie na tym, że jeśli młoda ma dysleksję (a kilka
rzeczy na to wskazuje - na razie młodą trzeba zdiagnozować), to to
nie do końca tak działa. Przede wszystkim czytanie bywa tak męczące,
że nawet najciekawsza książka nie jest czytana dla przyjemności. Co
nie znaczy, że nigdy ten stan nie nastąpi.

[morekac]

Też podrzucę kilka pomysłów:
1. po pierwsze zaakceptować, że dzieci się uczą. To co robią, nie
musi być doskonałe i zapewne będzie miało wady - niektóre widoczne
gołym okiem. Nie szkodzi - ważne że praca została wykonana
samodzielnie. Niech dziecko poprawi błedy ortograficzne czy
rachunkowe, wytłumaczcie to, czego nie rozumie, ale nie czepiajcie
się niestaranności czy odwalania pracy - to, że praca jest napisana
brzydko, nie oznacza, że autor odwalił pracę czy też nie starał się.
To może być wręcz niesprawiedliwe. Chociaż oczywiście dorosły
zrobiłby to dużo lepiej
2.pójść jednak do psychologa: może Kasia ma problem z koncentracją,
a może z tatą. W każdym przypadku Tata.Kasi powinien otrzymać radę,
jak dalej postępować...
3.na kłopoty z koncentracją może pomóc np system 15 minut pracy,
kilka chwil odpoczynku - u nas się sprawdzało- inaczej uczennicy
neurony się przegrzewały. To już trzeba testować z własnym
egzemplarzem ucznia.
4.kłopoty ze ładnym pismem - dużo zależy od tego jak dziecko siedzi,
jak trzyma pióro/długopis i ... wielkości biurka. Niestety, przy
standardowych biurkach uczniowskich dosyć trudno jest położyć przed
sobą książkę i pisać ładnie w zeszycie - zwykle łokcie nie mieszczą
się na blacie - a jest to jeden z warunków niemalże koniecznych
czytelnego pisania...
5. jeśli dziecko nieładnie pisze- ćwiczyć, tylko dlaczego robić to
w trakcie odrabiania lekcji? Chyba po to, żeby dziecko
znienawidziło odrabianie lekcji, a przy okazji rodzica. IMHO nie ma
nic bardziej bezsensownego niż pisać, ścierać i znowu pisać (i tak
kilka razy, bez większego efektu estetycznego). Kupcie dziecku
zeszyty do nauki kaligrafii/rysowania (np Zwierzaki-figuraki) i
ćwiczyć codziennie kilka minut po odrobieniu lekcji. Poza tym rękę
wyrabia nie tylko pisanie, ale też mnóstwo przyjemniejszych
czynności - w tym lepienie placków z błota ... Na koncentrację,
kłopoty manualne pomagają ćwiczenia z zakresu kinezjologii. Przy
okazji relaksują nie tylko ucznia.

[morekac]

V klasa, w sumie ostatni dzwonek...

[zalobanarodowa]

a wystarczyło założyć gumę

[fizykoterapeuta]

to zamiast rozpieszczać cały czas dzieciaka i pomagać na każdym kroku, niech sama robi lekcje

naucz samodzielności, inaczej całe życie trzeba będzie wszystko za nią robić

[sloooneczko]

moje dziecko ma dopierpo 14 miesięcy i mam nadzieję zmeini się coś w
naszym szkolnictwie do tego czasuale popieram kogoś kto zwrócił
uwagę na to iż dzieciaki sa po szkole przemęczone często. Młody
człowiek ma w sobie tyle energii, którą musi gdzieś wyładowac po
kilkugodzinnym sztywnym siedzeniu w ławce i wysłuchiwaniu mniej lub
bardziej interesujacych treści.Trzeba o tym pamiętac.
Co do odrabiania za dziecko lekcji, bo tak to trzeba nazwac -
robicie im krzywdę tak naprawdę.Kiedy trzeba wytlumaczyc- tlumaczyc,
zalatwic korki. Musi samo chciec, miec ambicje cos osiągnac aby moc
byc później się realizowac w dalszym życiu.Tak będzie pasywne,
przyzwyczajone, ze to ktos za niego zrobi, pomysli.I nic tu sie
zdadza piatki na swiadectwach i dyplomy magistrow bo sobie nie beda
radzili z obowiazkami w pracy.

[skutecznynastolatek]

A ja znalazłam sposób na ciekawą, kreatywną i przyjemna naukę!
W zasadzie to bardziej różnorodne zajęcia i zdobywanie nowych umiejętności i
perspektyw niz sucha nauka. Do tego ciągle poznaje nowe osoby. Środowisko jest
naprawde kreatywne!

Chodzi o to aby wiedzieć kim się jest, czego się chce, jakie się ma silne i
jakie słabe strony oraz jak je rozwijać. Jakie są umiejętności i cechy które
pomogą osiągać swoje cele? Jak współpracować z innymi?

szkoła daje tylko wiedzę teoretyczną, a ta sama w sobie nei daje satysfakcji i
gwarancji szczęścia.

polecam blog www.skutecznynastolatek.wordpress.com
to mój sposób DDDDD

niestety dotyczy tez nas :/

[int1]

Niestety moje dziecko (3kl) ma problemy... Nie da rady zrobic lekcji
samodzielnie czy dobrze się spakować. Sama nie miałam takich
problemów- bez dużego nakładu pracy wychodziłam zawsze na +.

Niestety słabsi ślęczą godzinami w domu / zaległości z lekcji,
zadanie dom. z zintegrowanej, agielskiego, religii + zajęcia
dodatkowe (korekcyjne, wyrównawcze). To bardzo zniecheca...

[angrusz1]

Jak tu już zaznaczyli poprzednicy , taka walka będzie trwała dłużej
ale jest szansa, że poprawa będzie trwała .
Innej drogi nie ma .Trzeba wychowywać - bez stresów się nie
obejdzie .

Ja ,jako nauczyciel, staram się nie zadawać pracy domowej, bo i tak
nie mam pewności , kto tę pracę odrobił .

Trudno stawiać stopień : korepetytorowi, " mamusi " zapobiegliwej a
nie uczniowi .

Za to robię dość często kartkówki , by i mobilizować do ciągłej
nauki , by mieć stopnie z szerszego materiału , by dać szansę na
poprawę ( jeśli na jednej nie powiedzie się - z kartkówek nie ma
poprawy , jest z klasówek ) , no i by zapobiec ściąganiu .

[olala_29]

Nie rozumiem to Ty chodzisz do Szkoły??
Moje dziecko samo pamięta o lekcjach a jak nie zdąży wieczorem to prosi żeby ją
obudzić przed szkołą i kończy.

Jak się jest nadopiekuńczym i całe życie wyręcza dzieciaka to rośnie niedojda,
któremu mamusia musi spakować plecak ... na zajęcia na studiach

nie wspólczuję

[tarantinka]

sorry ale to jakiś koszmar, jak można siedzieć nad dzieckiem 4
godziny i "odrabiać" lekcje, weż kobieto wyluzuj, sama mam dziecko,
swiat się nie zawali jak krzywo napisze, zawali się dużo bardziej
jak mu wmówisz że jest ostatnią niedojdą.

[allija]

Ze mna nikt nigdy żadnych lekcji nie odrabiał, matka wracała z pracy
późnym wieczorem i tylko pytała "jak tam w szkole". Ja też nigdy ze
swoimi dziećmi lekcji nie odrabiałam, w młodszych klasach tylko
sprawdzałam czy odrobione i wszystko spakowane. I przyznam, nigdy
nie rozumiałam tego nagminnego wspólnego, rodziców z dziećmi,
odrabiania lekcji, przecież to niemozliwe zeby teraz dzieci były
głupsze.

[mruwa9]

"Blogoslawiona ciasnotra horyzontow. Tylko w malym swiecie jestesmy
wielcy" (S.Mrozek)
Ze mna tez nigdy nikt nie odrabial lekcji. Ani z nikim z mojego
rodzenstwa. Ani z moim mezem. A trafilo nam sie dziecko, ktore bez
pomocy ani rusz, choc jest w 5. klasie (pisalam o tym powyzej).
Sa dzieci, wobec ktorych standardowe metody wychowawcze sa
nieskuteczne i bez pomocy z zewnatrz dziecko ZMARNUJE swoj,
nierzadko spory, potencjal intelektualny. Kto takiego dziecka nie
spotkal, nie wie, o czym mowa. A jesli nie wie, niech tak latwo nie
ocenia innych, bo to boli, a zycie nie zawsze jest takie proste i
oczywiste.

[allija]

i właśnie dlatego uzyłam słowa "nagminnego", bo rozumiem, ze ktoś
moze mieć dziecko z trudnosciami ale teraz większość rodziców /to
wiedza z wywiadówek i od znajomych rodziców/ odrabia lekcje z
dziećmi a przeciez nie jest mozliwe zeby wszystkie te dzieci były
dysfunkcyjne

[mruwa9]

a skad wiesz, ze nagminnego? Czlowiek to istota leniwa, jeslui nie
musi czegos robic, to nie robi. Rodzicow to tez dotyczy, nie sadze,
zeby palali az takim zaangazowaniem do odrabiania lekcji dziecka.

[allija]

toz właśnie piszę, że wiedzę mam od koleżanek z pracy, z rozmów na
wywiadówkach, także z forum. A że moje dzieciaki już po maturze to
trochę szkół przerobiłam. Oczywiście, że rodzice nie pałają
ale "muszą bo inaczej ich dziecko nic nie zrobi, nic nie umie, nic
nie rozumie" i podobne tłumaczenia.

[morekac]

Może próbka była niereprezentatywna, może skleroza dopada po
latach... Dawniej to ogólnie lepiej, panie, było. A najlepiej to
było przed wojną(I, II) / za PRL-u /za Piłsudskiego/ prze
rozbiorami/ za Piastów (niepotrzebne skreślić).
Niektórzy rodzice i dawniej z dziećmi lekcje odrabiali - u mnie w
rodzinie przykładem jest moja ciotka, z którą podobnież lekcje do
matury trzeba było odrabiać - czyli proceder występował i 40 lat
temu. Z moich szkolnych lat pamiętam opowieści, że program
przeładowany, że rodzice muszą za dzieci lekcje odrabiać albo z nimi
siedzieć itp. W szkole nikt się nie przyznawał, że starzy z nim
siedzą, więc nie wiem, na ile to prawda.
Teraz zaś jest internet i człowiek ma wrażenie, że odrabianie lekcji
z dziećmi to proceder powszechny. A w dyskusji kilkanaście (a może
tylko kilka) osób napisało, że odrabia z dziećmi lekcje, drugie tyle
napisało, że dzieci odrabiają same.

[morekac]

Myślę, że dawniej też rodzice odrabiali lekcje wraz z dziećmi -
tylko akurat nie ty chodziłaś na wywiadówki. Teksty o przeciążeniu
programu i konieczności pomocy dzieciom w nauce krążą od lat
trzydziestu (albo i dłużej...). BTW: są dzieci z dys-, które swoje
lekcje odrabiają same.

[smerfeta7]

allija napisała:
I przyznam, nigdy
> nie rozumiałam tego nagminnego wspólnego, rodziców z dziećmi,
> odrabiania lekcji, przecież to niemozliwe zeby teraz dzieci były
> głupsze.

To nie dzieci są głupsze, to rodzice pogłupieli. Dzieci są bystre,
cwane i baaardzo inteligentne i potrafia wykorzystać głupotę
rodzicow. To rodzicom zalezy na ocenach, stąd siedza godzinami nad
lekcjami dzieci. To rodzice sami robią ze swoich dzieci, niezaradne
istoty. Siedzenie godzinami z dzieckiem przy lekcjach, utwierdza je,
ze samo nic nie potrafi zrobić. Dziecko traci wiare w siebie i nie
ma nawet szansy popracować samodzielnie nad sobą, czegoś zmienić,
czy poprostu samo puscić wodzy swojej fantazji w wypracowaniach, bo
rodzic zaraz poprawia, że to nie tak.
Nie dziwi cie fakt, że tacy rodzice, muszą wiecznie pomagać swoim
dzieciom, nawet w dorosłym zyciu, bo same nie potrafią sobie
zorganizowac zycia, wybrac w zyciu co dla nich było by najlepsze.
Przecież nawet szkoly czy studia są wybierane przy pomocy rodzicow.
zdaża się i to, że zony czy małżonkowie są wybierani pod gust
rodzica))
Im silniejsze uzaleznienie dziecka od siebie tym dłuzsza pomoc
rodzica w zyciu tego dziecka. Tylko co dalej, jak jego braknie???
Te silniejsze dzieciaki, w okresie dojrzewania buntują się na swoj
sposob, popelniając po drodze wiele bolesnych błędów, na ktorych się
uczą żyć i to nie zawsze zgodnie z prawem. I to jest bolesne, do
czego może doprowadzić kochający slepą milością rodzic.
Ja wole, aby moje uczyło sie już samodzielności od najmlodszych lat,
moze nawet czasami bolesnej, ale pod okiem rodzica, ktory pozwolu mu
zrozumiec błędy na własnej skórze.

[pam_71]

Smerfeta7 - ładnie piszesz, ale to jest wszystko perspektywa Rodzica mającego
genialne dziecko. Gdy w domu masz przeciętniaka lub dziecko zagrożone dysleksją
to pozostawienie Go samemu sobie jest sadyzmem, bo oprócz wielu jedynek jakie
przyniesie to nadal nie będzie czytało ani poprawnie pisało. A jak nie przeczyta
zadania z treścią to choćby był geniuszem z Matmy, to i tak nie rozwiąże ...
niestety.
Zgodzę się z Tobą, że przesadna i nieuzasadniona pomoc zabija samodzielność
dziecka. Ja z Dużym siadałam do lekcji przez cały pierwszy semestr Ikl. Nie po
to żeby Go wyręczać czy uzależnić od siebie, ale po to aby nauczyć Go i
przyzwyczaić do odrabiania lekcji. Potem już nie wymagał wsparcia
Młoda jest w II kl i codziennie czytamy/piszemy dyktanda. Nie chcę i chyba nie
mogę zostawiać jej samej z problemem.
Może trochę to nie do końca na temat, ale chciałam pokazać jaka mogła być geneza
owego "wiszenia" nad dzieckiem Taty.kasi ... choć oczywiście nadmiernej
nadopiekuńczości nie mogę wykluczyć
Żeby to wszystko było takie czarno-białe

[smerfeta7]

pam_71 napisała:

> Smerfeta7 - ładnie piszesz, ale to jest wszystko perspektywa
Rodzica mającego
> genialne dziecko. Gdy w domu masz przeciętniaka lub dziecko
zagrożone dysleksją
> to pozostawienie Go samemu sobie jest sadyzmem, bo oprócz wielu
jedynek jakie
> przyniesie to nadal nie będzie czytało ani poprawnie pisało. A jak
nie przeczyt
> a
> zadania z treścią to choćby był geniuszem z Matmy, to i tak nie
rozwiąże ...
> niestety.

Co całkiem inna sytuacja. Kiedy dziecko ma problem, to nalezy jemu
pomóc i poswięcić wiele czasu i nie tylko na lekcje, ale także na
dodatkowe zajęcia, terapię itd.. Wtedy kazdy wysiłek chocby w małym
stopniu punktuje dla dziecka.
Pozostawienie takiego dziecka, było by "zbrodnią" wobec niego.
Napewno sama na siłę bym nic nie robiła, a zrobila bym wszystko dla
niego zgodnie ze wskazówkami fachowców prowadzących dziecko.
Myslę, że córeczka autora watku nie ma takich problemów, bo tatuś
Kasi o nich nie pisze.

> Zgodzę się z Tobą, że przesadna i nieuzasadniona pomoc zabija
samodzielność
> dziecka. Ja z Dużym siadałam do lekcji przez cały pierwszy semestr
Ikl. Nie po
> to żeby Go wyręczać czy uzależnić od siebie, ale po to aby nauczyć
Go i
> przyzwyczaić do odrabiania lekcji.
Tu takze przyznam ci rację. Ty uczyłas dziecko samodzielności już od
pierwszej klasy i zasad radzenia sobie. ja musialam tego uczyć corkę
w wieku 4 lat, ponieważ juz czytała i liczyła do 20. Chciala naraz
czytać i pisać, oraz bawić się, stąd ustalalam jej czas na wszystko,
co wypunktowało szybką nauką na zegarku Doskonale zaczela sobie
rodzić z planowaniem. Wybierała co chce w danym czasie robić, czy
czytać, czy iść na plac zabaw i bawić się z dziećmi. Zamieniała
sobie czynności i nie było płaczu wieczorem, że chce czytać sobie
sama bajkę. Przychodziła godzina, szla do łazienki wykapać się i bez
problemów spać.



>Potem już nie wymagał wsparcia

Brawo!!!
Wysiłek wypunktował szybko.

> Młoda jest w II kl i codziennie czytamy/piszemy dyktanda. Nie chcę
>i chyba nie mogę zostawiać jej samej z problemem.

Jezeli nie ma innych problemów, poza "niechce mi się"
Zostawila bym i pozwoliła ponosić konsekwencje swojego "nie chce mi
się" szczególnie, że jest w 2 klasie, 1 nauczyciel i ma szansę
szybko się nauczyć planowania. Parę minusów i uwagi w nauczaniu
początkowym nie zaszkodzą, a wiele mogą nauczyć.

> Może trochę to nie do końca na temat, ale chciałam pokazać jaka
>mogła być geneza owego "wiszenia" nad dzieckiem Taty.kasi ... choć
>oczywiście nadmiernej
> nadopiekuńczości nie mogę wykluczyć
> Żeby to wszystko było takie czarno-białe



Nigdy nie jest
Wszystko nalezy dobrać odpowiednio do swojego dziecka. Przeciez to
my rodzice, "najlepiej je znamy", i to jest nasz błąd, bo nauczyciel
może także wiele wskazowek nam przekazać. W końcy nasze dzieci inne
sa w domu, a jeszcze inne w szkole.
Moja corka nie lubi prac plastycznych i jak ma cos zrobić, to
niestety jest problem. Myślisz, że pomagam? Nie!!! i nigdy nie
pomoge, jak zrobi tak będzie oceniona.
Ostatnio zrobiła orła (godło) na papierze i wyklejała, Dla niej był
sliczny, a moim zdaniem wyglądał jak "upadły anioł" z dziobem w dół.
Zapytalam corki, dlaczego ten orzeł jest taki smutny. nic nie
odpowiedziala. Wieczorem przyszla do mnie i powiedziała, że to
smutny orzeł, bo jak fruwa i patrzy na wszystko co się dzieje, to
nie może być wesoły. Zaniosła orla do szkoly i dostała + cieszyła
się mowiąc, nawet udał mi sie ten orzeł) Widzisz jak bardzo ją
cieszył jej sukces, skoro pani w szkole powiedziała, że bardzo ladny.
W domu zrobila sama sobie 2 orła, ale ladniejszego i powiedziala, że
ten to dopiero jest extra)
Jak widzisz, ja nie moge pomagać dziecku, bo nie będzie miało z
czego się cieszyć i poprowić na lepsze.
A tak ja mam spokoj, moje dziecko radość, co i mnie cieszy jej
usmiech na buzi.

[morekac]

Pam, ale to nie znaczy, że zawsze będziesz musiała z nią siedzieć
nad tymi lekcjami.

[martadyna]

I juz prawie mamy Ameryke:
-za duzo nauki
-za trudne
-biedne dziecko samo nie zrobi, nie potrafi, jeszcze jest za
male.... I tym sposobem dobijecie do Amerykanskiego standardu, ze 13
latek nie zrobi pracy domowej jak mama/tata/opiekunka mu nie
powiedza co trzeba napisac i w ktorej linijce... Aha: no i jeszcze
nastolatek nie bedzie robil kompletnie nic w domu (sztandarowe
wynoszenie smieci tez odpada), bo przeciez on musi robic lekce, od
16 do 20. Wiec taki "malec" kiedys sie nauczyl tego, ze caly czas po
szkole ma na odrabianie lekcji, lepiej 3 godz. narzekac jaka to
szkola jest straszna, i wkurzac mame niz odrobic te lekcje i miec
czas na pomoc rodzicom...
Dlaczego Polska i Polacy tak zachwycaja sie zachodnimi
standardami???
"Czego JAs sie nie nauczyl, tego Jan nie bedzie umial"

[pam_71]

Marta ...a czytałaś post autora wątku Tu chodzi o pomoc przy wyraźnym braku
koncentracji u dziecka ...
Ja nie mówię, że
-za duzo nauki
> -za trudne
> -biedne dziecko samo nie zrobi, nie potrafi, jeszcze jest za
> male....
ale że głupotą wg mnie jest nauka w stylu ZZZ, w dodatku rzeczy względnie
przydatnych jak np. budowa mikroskopu na pamięć, przy braku wykorzystania
takowego sprzętu na lekcjach ... ot przykład jakich wiele w polskiej
rzeczywistości szkolnej.
Nie wiem jak jest na "Zachodzie". Nie byłam już ładnych parę lat. Jest tu w
Polsce i pewne rzeczy mi się nie podobają. Uważam, że lepiej o tym mówić niż
położyć uszy po sobie - bo tak już musi być i koniec.

[tata.kasi]

Dziękuję za wiele ciekawych uwag !
The_ukrainian - dziękuję Ci za zwrócenie uwagi na element
przemęczenia, kwestię zdolnosci osobistych i konieczność stworzenia
przyjaznej atmosfery przy odrabianiu prac domowych i nauce w ogóle.
Samson.miodek - tak, córka ma problem z koncentracją i to będzie
badane przez psychologa, zgadzam się też, że współcześnie sami też
mamy problemy ze skupianiem się, o czym wspomniała Piastka, choćby
dlatego, że wciąz jesteśmy bombardowani nieistotnymi wiadomościami,
które sa podane tak, aby skupić naszą uwagę, np. ofensywna reklama
na gazecie .
Morekac - dzięki za konkretne 5 punktów !
Mruwa9, Olala_29...może nie napisałem tego wprost, ale ja nie
odrabiam lekcji za córkę ! Nie wyręczam jej, ani również nie
przejmuję od niej odpowiedzialności za odrobione lekcje.
Nie jestem też zbytnio ambitny w zakresie jej wyników szkolnych i
ocen. Nie jest to cel.
Celem jest pokazanie jej, że jak sie skupi i chce, to portafi
pokonywać trudności.
Tak w oóle teraz myślę, ze mogła mieć wtedy jakiś gorszy dzień. Tyle
to trwało, bo sama twierdziła, że nie rozumie, ale jak się jej
próbowało tłumaczyć, to nie słuchała, tylko histeryzowała i kwękała,
że jest zmęczona. Gdyby się nastawiła na zrozumienie i wykonanie
zadań, trwałoby max 1h ze sprawdzaniem.
Ja tylko sprawdzam wykonane prace domowe i jak jest gdzień błąd, to
staram, abyśmy dociekali dlaczego jest źle i skąd się wzięło.
Pod koniec 4-tej klasy takich problemów nie było, dlatego
napisałem "Masakra", bo widać, że zapomniała nawyków, które wydawały
mi się utrwalone.
Już jest nieco lepiej . Jest zmęczona, owszem, ale wczoraj sama
usiadła do lekcji prosząc, że mam tylko sprawdzać, na co skwapliwie
przyznałem, że "nie bedę nad nią ślęczał". Odrabianie lekcji trwało
2 h, w międzyczasie dwa razy prosiła o wytłumaczenie treści
polecenia.
Wcześniej rozmawialiśmy o lekcjach i nauce, namawiałem ją do
skupiania się i sensownego gospodarowania czasem, mówiłem, że nie
może narzekać na ilość lekcji, bo nie znmieni tego i jedyne sensowne
wyjście, to starać się zrobić to dobrze i skutecznie kierując się
inteligencją. Zwróciłęm też jej uwagę, że większość poleceń, jakie
ma wykonać jest złożona, zawierają kilka informacji, które sa
wzajemnie powiązane i isnieją między nimi reguły, które celowo nie
są jasno sformuowane. Dlatego wymagają uwolnienia myśli, a nie
mechanicznego wykonania punkt po punkcie. Uzgodniliśmy też, że
będzie prace domowe wykonywać (lub zaczynać) na świetlicy, a ja
potem będę sprawdzał i będziemy omawiali ich poprawność. Umówiliśmy
się też, że przechodzimy na system "Odrabiamy lekcje zadane dziś, a
nie tylko te na jutro". I zobaczymy

[default]

Jak przeczytałam cały wątek to doszłam do wniosku, że: albo obecny
program szkolny jest zbyt przeładowany, albo dzieci obecnie mamy
jakieś ograniczone.
I tak - z tego co pamiętam z lat swojej edukacji, a także edukacji
swojego dziecka, to wcale lekko nie było i materiału do opanowania
było mnóstwo. Lekcje odrabiało się codziennie bez przypominania, bo
jakby było to wiadome i normalne, że taki mus. Jak ktoś się
decydował nie odrobić, to miał świadomość konsekwencji (lufa,
zaległości itd). To potem nadrabiał. Rodzice rozliczali przeważnie
po wywiadówkach, na bieżąco raczej rzadko. I jakoś wszystko się
udało, co Wy u Boga Ojca wyprawiacie teraz z tymi dziećmi ??? Jak
patrzę czasem na program "Super-niania" to włos mi się na głowie
jeży, do czego można doprowadzić! Nie można to dzieci tak zwyczajnie
wychowywać zamiast wydziwiać jakieś cuda na kiju ???

[pam_71]

Nie można to dzieci tak zwyczajnie
wychowywać zamiast wydziwiać jakieś cuda na kiju ???

Czyli jak .. poczekać do wywiadówki, a jak przyniesie 1 to du.. skroić tak żeby
przez tydzień siedzieć nie mogło ? Tak kiedyś się wychowywało

[default]

pam_71 napisała:

> Nie można to dzieci tak zwyczajnie
> wychowywać zamiast wydziwiać jakieś cuda na kiju ???
>
> Czyli jak .. poczekać do wywiadówki, a jak przyniesie 1 to du..
skroić tak żeby przez tydzień siedzieć nie mogło ? Tak kiedyś się
wychowywało

No mnie tak nie wychowywano, ja mojego dziecka też tak nie
wychowywałam, chociaż jak po wywiadówce okazywało się coś niemiłego,
to zawsze rozmowa była (bez wrzasków, rzeczowa). Ale jak czytam - na
forum chociażby) - ile to teraz jest dzieci "z dysfunkcją nauki",
dysleksją, dysgrafią, dyskalkulią i co tam jeszcze się wymyśli, to
się zastanawiam, jak te poprzednie pokolenia były w stanie przebrnąć
przez kolejne szczeble nauczania, skoro wtedy nikt sobie tym głowy
nie zawracał, a i siedzenie z dzieckiem dzień w dzień przy lekcjach
raczej nie było praktykowane.

[berdebul]

Poprzednie pokolenie funkcjonowało, mam dysleksję, dysgrafię i dysortografię. Nikt ze mną lekcji nie odrabiał, chyba że poprosiłam o pomoc.
Za to mój siostrzeniec, też najprawdopodobniej dyslektyk (jest za młody na postawienie diagnozy) lekcji już sam nie odrobi i potrzebuje obecności kogoś dorosłego. Wszystko zależy od dziecka, nie od tego czy ma dysleksję czy jej nie ma.

[pam_71]

Ale jak czytam - na
forum chociażby) - ile to teraz jest dzieci "z dysfunkcją nauki",
dysleksją, dysgrafią, dyskalkulią i co tam jeszcze się wymyśli, to
się zastanawiam, jak te poprzednie pokolenia były w stanie przebrnąć
przez kolejne szczeble nauczania, skoro wtedy nikt sobie tym głowy
nie zawracał, a i siedzenie z dzieckiem dzień w dzień przy lekcjach
raczej nie było praktykowane.

Przyznam, że ja też długo patrzyłam na "dysfunkcje nauki" jako na zasłonę dymną
i wybieg leniwych rodziców dla swoich leniwych pociech. Do czasu, aż moja
8-latka nie zaczęła pisać dyktand w stylu: "Dórza ksiąrzka o wrużkach" ... a
ćwiczymy porządnie czytanie i pisanie. Teraz szukam pomocy psychologa - nie po
to by dostać papierek i nim "pomachać" Nauczycielom, ale by ktoś mi pokazał jak
efektywnie(nie zniechęcając Młodej) wyprowadzić ją na prostą
W "naszych" czasach większość problemów z nauką rozwiązywał "autorytet ojca"
czyli strach po prostu (niekoniecznie przed biciem - jest cała masa gorszych kar
niż cielesne .... ).

a i siedzenie z dzieckiem dzień w dzień przy lekcjach
> raczej nie było praktykowane
U mnie w domu było - jeszcze w IVkl, bo (o zgrozo!!) nie czytałam jeszcze dość
płynnie

Pozdr

[morekac]

"Dórza ksiąrzka o wrużkach"

Może być jeszcze gorzej:
Dósza ksioszka o fruszkah.

[pam_71]

"Fszystkich Świentych"
Jak klepiemy wyraz po 5x, to za szóstym wychodzi ok ... tylko czasu na wszystkie
wyrazy nie starczy do końca życia .... i nie o to chyba chodzi

[berdebul]

Pam_71 w swoim życiu napisałam wyraz 'drzwi' już setki razy, a i tak pierwszy odruch do dżwi. mimo że po d powinno być rz.
W angielskim jeszcze fajniejsze kwiatki wychodzą - jak mogę unikam słowa plaża.

[smerfeta7]

tata.kasi mialam i mam okresowo takie sytuacje z dzieckiem. Wiesz co
zrobilam? ustalilam czas na zrobienie wszystkich lekcji. Kiedy minął
czas, mimo nie zrobienia, kazałam zamknąć książki i wsadzić do
plecaka. Nie pozwolilam dalej ich kończyc. Rano w szkole
porozmawialam z nauczycielka, że ustalilam nowe metody, które mam
nadzieję zmobilizują córkę i poprosiłam, aby akurat jej sprawdziła
zadanie domowe z wszystkiego. I tak było, oficjalnie pani wpisala
minke i uwage do dzienniczka przy calej klasie. Było jej bardzo
wstyd przed dziecmi.
Kiedy przyszła ze szkoly, ponownie ustalony czas, ja robiłam calkiem
coś innego, nie siedząc przy niej. Zmieścila sie w czasie i zrobiła
sama. A jak czegoś nie rozumiała i przyszła do mnie to musiała
czekać, aż ja znajdę czas dla niej, bo ja także byłam zajeta. Jeżeli
zadanie było latwe i wystarczyło pomysleć, mowilam jej, idz
przeczytaj dwa razy a zrozumiesz, bo jest łatwe. rzeczywiście
rozwiązywała i zaczęła bardzo szybko myslec, bo jej czas sie
kończył. Nie zdążyła, trudno, pakowała książki i koniec dyskusji.
Rozliczenie w szkole u pani.
Ja poswięcam jej czas, tylko przy wyjasnieniu rzeczywiście trudnych
dla niej, nowych pojęć lub niezrozumialych dla niej.
Ustal jej konkretne zasady odrabiania lekcji, ustal czas i nie siedz
przy niej wogóle. czas mija, przychodzisz zamykasz książki i koniec
zabawy. Dziecko to baaaardzo inteligentna istota, jak wyczuje
słabośc rodzica, to odpowiednio wykorzysta)
Uprzedz nauczyciela o swoim planie, dogadaj się z nim i poproś o
pomoc, sadzę, że nie odmowi. A to bardzo jej pomoże nauczyć sie
szybko zasad panujących w szkole. Dzisiaj wszyscy się trzęsą nad
dziecmi, ja także, ale to jest zgubne dla nas rodzicow i przejmuje
ich odpowiedzialnośc na siebie, łącznie za lekcje. dziecko należy
uczyć odpowiedzialności i obowiązkowości za siebie od małego. Szkoła
a szczególnie 1 klasa to sprawdzian dla rodzica, na ile nauczył
dziecko tej odpowiedzialności i samodzielności. I warto to wziąc pod
uwagę i zmienić jak najszybciej. Mała porażka w szkole hartuje,
dziecko i szybko uczy.
Może podziała i na twoje dziecko. Dzieci to tacy mali
słodcy "teroryści")

[morekac]

Przy tej metodzie tata.kasi musiałby oblecieć pół grona
pedagogicznego, córka w V klasie... I w sumie już trudno ustalić
odgórnie czas odrabiania lekcji - raz tego czasu trzeba więcej, raz
mniej, czasem są rzeczy naprawdę trudne dla dzieci... Ale pewnie w
młodszych klasach można czasem polecić. Zwłaszcza rodzicom, którzy
każą przepisywać zadania po 5 razy, bo "niestarannie".

[smerfeta7]

Napewno masz racje. Ale nigdy nie jest za pózno i napewno sa
przedmioty, ktore robi szybciej. Wystarczy popracowac nat tymi,
ktore wolniej a i nauczycieli bylo by mniej A wstyd przed klasa
wiekszy niz w mlodszych klasach. Skoro tak nauczono dziecko odrabiać
lekcje od klas poczatkowych, to dla dobra dalszej nauki, nigdy nie
bedzie za pózno, szczegolnie, że to podstawówka. Co moga miec
dodatkowo poza polskim i matematyka?? przyrodę, historię i
informatykę. To tylko 3 nauczycieli i podstawowka. Nie jest jeszcze
za póżno)
Pomysl, ile jeszcze lat wspólnego siedzenia ich czeka(
To pewnie, tato doczeka sie predzej renty niz studiow corki

[morekac]

Jest jeszcze plastyka, muzyka, wt i wf, i język pewnie. W tym wieku
to nieodrobione lekcje to może być wstyd przed klasą, a może być i
honor...A przede wszystkim nauczyciele nie będą pamiętać, co to
mieli zrobić... Niemniej nawet bez tego, nawet przy
indywidulizowanym czasie odrabiania lekcji - kilka wpadek można
zaliczyć i się nauczyć.
Tylko że problemem części rodziców jest to, że dzieci robią
lekcje "na odwal i niestarannie, i trzeba poprawić, i wolę zrobić,
niż żeby złą ocenę dostało, i trzeba uczyć dokładności" - wszystko w
czasie tego odrabiania lekcji. No to jak ma być krótko?

[smerfeta7]

morekac tak to jest, jak rodzice chodza do szkoły a dziecko, jest
tylko ich reprezentantem w szkole. Dlatego rodzic martwi sie o swoja
ocene i odrabia lekcje.
A dziecko jest znudzone siedzeniem przy lekcjach)
Pare dwojek uczy wiele i nie tylko rodzica, który je dostał, ale i
dziecko. A tak wlasciwie to komu dać jedynkę za tyle lat pracy
wspolnie z dzieckiem??
Ale nigdy nie jest za pózno na zmiane. Żal mi tego taty, ktory po
powtornej nauce w podstawowce zamiast studiów dziecka dostanie rentę
chorobową Ale dobrze, ze pyta, bedzie miał szanse przemyslec i
wybrać to co dla niego najlepsze. Bo dziecko swoje dobra potrafi
wybrać, jak czytam w watku autora.

morekac napisała:

> Tylko że problemem części rodziców jest to, że dzieci robią
> lekcje "na odwal i niestarannie, i trzeba poprawić, i wolę zrobić,
> niż żeby złą ocenę dostało, i trzeba uczyć dokładności" - wszystko
w
> czasie tego odrabiania lekcji. No to jak ma być krótko?

I to jest pytanie do autora wątku, lub odpowiedz-przestań robić
lekcje. Zostań rodzicem. Pozwol dziecku nauczyc sie
odpowiedzialności za siebie, chocby dostalo na poczatek kilka
jedynek. Co do oceny, to wcale nie swiadczy o uczniu i jego
wiedzy. No ale dla rodzica jest wazniejsza niż samodzielność
dziecka, odpowiedzialność za siebie itd..a to, że niewiedza dziecka,
brak samodzielności i tak wyjdzie, to nie jest ważne.
Dobrze, że autor watku, ma juz tego dosyć, widac dobro dziecka
zaczyna sie usmiechac, stąd plus dla niego. Teraz wystarczy
przemyslec co jest wazniejsze i działac. Trzymam kciuki za autora i
jego inteligentne i bystre dziecko. Bo na tyle lat wrobić w lekcje
rodziców nie kazdemu dziecku sie udaje.

[morekac]

Kiedy minął
> czas, mimo nie zrobienia, kazałam zamknąć książki i wsadzić do
> plecaka. Nie pozwolilam dalej ich kończyc.

W sumie ta metoda ma pewne zalety - uczy pracy na czas - umiejętność bardzo
istotna przy pisaniu tych wszystkich testów...

[tata.kasi]

Ciekawy sposób, jeżeli sie sprawdził, to ma sens. Ja go nie bardzo
widzę w zastosowaniu u siebie.
- nie zawstydzam córki przed klasą, w ogóle staram się nie
zawstydzać pzed nikim, bo to podważa jej zaufanie do mnie.
- nauka, to robota na akord, że maszyna o 16-stej staj i ile
wyrobisz, to twoje, a za resztę płacisz frycowe. Zakładam, że w
stresie będzie może pozornie efektywniejsza, ale celem jest rozwój
samodzielnego myślenia i stosowania zdobytej wiedzy.
- jak będzie trudniej, to może bardziej przeżywac niepowodzenia, aż
do paraliżu przed ważnymi egazminami. Długotrwałe działanie stresu
skutkuje albo zachowaniami depresyjnymi, albo agresywnymi. Ja ich w
domu nie potrzebuję.
- sa ludzie, którzy myślą wolniej, tak, jakby swoim tempem, ale nie
znaczy, że myślą źle, lub głupio. Jeszcze nie wiem jak pod tym
wzgledem jest córka.
- myśleniu twórczemu raczej sprzyja atmosfera luzu, ciepła,
zaciekawienia, otwartej dyskusji, swobodnego kojarzenia. Wielu ludzi
na najlepsze pomysły wpada w czasie wolnym od zajęć koniecznych lub
przymusowych.
- córka rozumie, że nie ma nieograniczonego czasu na prace domowe,
bo traci swój wolny czas. Jak mi się wydaje dobrze to do niej
zaczyna docierać.

Do plusów Twojej metody można zaliczyć dobre przygotowanie do
testowej weryfikacji wiedzy, ale mi nie tyle zależy, żeby była
maszynką do zaliczania testów, co osobą pewną swojej wartości, ufną
we własny rozum i nielękającą się nowości.

[smerfeta7]

tata.kasi przeczytałam twoje punkty. napewno nie są złe, ale z tego
co piszesz widać, że zawiodły na całej lini (masakra w szkole- tytuł
twojego watku)
Jezeli nie skutkuja przez tyle lat, to znaczy, że są bezsensowne.
Przeciez to ty robisz lekcje, ona tylko pisze to co ty myslisz i
robisz, dyktujesz czy jak tam wolisz.
Metody motywacyjne są różne. Inaczej podchodzi się do małego
dziecka, a inaczej do piątoklasistki.
Teraz będziesz miał swiadectwo szkolne super (potrzebne do
gimnazjum) ale co dalej (gimnazjum, liceum itd..)
Ja stosuję ta metodę. Corka nauczyła się szybko myslec (bo jak się
ma widzę w glowie, to nie ma potrzeby myslec godzinami, a jak sie
nie ma to sie czeka, aż tata podpowie. Tyle, że na egzaminach nie
bedzie taty)stąd nie ma problemu z robieniem lekcji.
Godzinę poswięca na lekcje z 2 szkół, gdzie w drugiej szkole
wszystko kompletnie ma w języku angielskim. Mozna nauczyc dziecko
samodzielności i szybkości i szybkości myslenia. na to nigdy nie
jest za pózno. Moja corka jest bardzo spokojnym i pogodnym
dzieckiem, stad jak widzisz metoda nie spowodowała u niej stresu, a
tylko zmotywowała.
Nie kazde dziecko jest jednakowe, jezeli wogole ma problemy z nauka,
to niestety rodzic musi poswięcić jemu czas . Ale twoja jest w 5
klasie, więc biorac twoje metody jakie opisałeś i zawiodły (watek na
forum) będziesz się uczył wiecznie z dzieckiem, chyba, że zakończy
edukacje na liceum, bo bedziesz juz zmeczony.
Ja stosuję rózne metody, jezeli zawodzi zmieniem pod kątem dziecka.
Mogę tylko zyczyć tobie powodzenia w nauce i duuużo zdrówka.

[smerfeta7]

tata.kasi napisał:

> Ciekawy sposób, jeżeli sie sprawdził, to ma sens. Ja go nie bardzo
> widzę w zastosowaniu u siebie.
> - nie zawstydzam córki przed klasą, w ogóle staram się nie
> zawstydzać pzed nikim, bo to podważa jej zaufanie do mnie.

Jakie zaufanie, skoro za nieodrobione lekcje zostanie ukarana.
No chyba, że to zaufanie polega na odrabioniu i mysleniu za nia.


> - nauka, to robota na akord, że maszyna o 16-stej staj i ile
> wyrobisz, to twoje, a za resztę płacisz frycowe.

Resztę czasu poświęca sie na odpoczynek umysłu, a nie siedzenie z
tatą od 16 do 20 wieczór.

>Zakładam, że w
> stresie będzie może pozornie efektywniejsza, ale celem jest rozwój
> samodzielnego myślenia i stosowania zdobytej wiedzy.

Jest w 5 klasie, powinna juz dawno samodzielnie mysleć, posiadać
wiedzę na tym poziomie i stosować ją.
No, chyba że, jej nie ma a ty ja posiadasz za nia. Pozwol jej na
samodzielne zdobywanie wiedzy, na takim poziomie na jakim sobie
radzi. Ocena to nie wszystko. Musi byc adekwatna do dziecka i jego
mozliwości. No chyba, że tobie tylko zależy na b,dobrych ocenach i
wyslaniu córki do lepszej szkoły, w ktorej dopiero pojawią się
problemy, bo tam będzie potrzebna jej wiedza, a nie twoja.
Sa dzieci ktore mniej sobie radzą, ale rodzic powinien być dumny z
ich osiągnięć na ich poziomiePowinien wspierać i motywować, a efekty
same przyjdą.
Ale to osiaga się przez szybkość samodzielnego myslenia i wiedzę
dziecka.


> - jak będzie trudniej, to może bardziej przeżywac niepowodzenia,
aż
> do paraliżu przed ważnymi egazminami.


Nie! wiezmie się poprostu za samodzielna naukę, wiedząc, że może
liczyć w trudnych sytuacjach na ciebie. A nie na siedzenie godzinami
z tatusiem.

>Długotrwałe działanie stresu
> skutkuje albo zachowaniami depresyjnymi, albo agresywnymi. Ja ich
w
> domu nie potrzebuję.

To po co narzekasz na forum?? że masz juz dośc. Widać stres w domu
wziął górę.

> - sa ludzie, którzy myślą wolniej, tak, jakby swoim tempem, ale
nie
> znaczy, że myślą źle, lub głupio. Jeszcze nie wiem jak pod tym
> wzgledem jest córka.


5 klasa i nie wiesz??

> - myśleniu twórczemu raczej sprzyja atmosfera luzu, ciepła,
> zaciekawienia, otwartej dyskusji, swobodnego kojarzenia. Wielu
ludzi
> na najlepsze pomysły wpada w czasie wolnym od zajęć koniecznych
lub
> przymusowych.

Ale widać, że nie ma u ciebie takiej atmosfery (twój watek)

> - córka rozumie, że nie ma nieograniczonego czasu na prace domowe,
> bo traci swój wolny czas. Jak mi się wydaje dobrze to do niej
> zaczyna docierać.
>

Tylko trochę pózno to dociera, szczególnie, że ty masz juz dosyć
tego.

> Do plusów Twojej metody można zaliczyć dobre przygotowanie do
> testowej weryfikacji wiedzy, ale mi nie tyle zależy, żeby była
> maszynką do zaliczania testów, co osobą pewną swojej wartości,
ufną
> we własny rozum i nielękającą się nowości.


Mylisz się. Widze efekty po swoim dziecku.
Uczeszcz łacznie na zajęcia na Universytet i nie boi się nowości, a
wręcz ciągna ja jak wilka do lasu i potrafi sobie sama wybierać je i
radzic z nimi. czasami tylko przychodzi po poradę a ma dopiero 8 lat
i jest w 3 klasie.

[tata.kasi]

> tata.kasi napisał:
>
> > Ciekawy sposób, jeżeli sie sprawdził, to ma sens. Ja go nie
bardzo
> > widzę w zastosowaniu u siebie.
> > - nie zawstydzam córki przed klasą, w ogóle staram się nie
> > zawstydzać pzed nikim, bo to podważa jej zaufanie do mnie.
>
> Jakie zaufanie, skoro za nieodrobione lekcje zostanie ukarana.
> No chyba, że to zaufanie polega na odrabioniu i mysleniu za nia.

* Nie, zaufanie nie polega na wyręczaniu, zawstydzanie dziecka przed
innymi podważa jego zaufanie do rodzica ponieważ zawstydzanie jest
grą psychologiczną o ukrytym przesłaniu.

> > - nauka, to robota na akord, że maszyna o 16-stej staj i ile
> > wyrobisz, to twoje, a za resztę płacisz frycowe.
> Resztę czasu poświęca sie na odpoczynek umysłu, a nie siedzenie z
> tatą od 16 do 20 wieczór.
>
> >Zakładam, że w
> > stresie będzie może pozornie efektywniejsza, ale celem jest
rozwój
> > samodzielnego myślenia i stosowania zdobytej wiedzy.
>
> Jest w 5 klasie, powinna juz dawno samodzielnie mysleć, posiadać
> wiedzę na tym poziomie i stosować ją.
> No, chyba że, jej nie ma a ty ja posiadasz za nia. Pozwol jej na
> samodzielne zdobywanie wiedzy, na takim poziomie na jakim sobie
> radzi. Ocena to nie wszystko. Musi byc adekwatna do dziecka i jego
> mozliwości. No chyba, że tobie tylko zależy na b,dobrych ocenach i
> wyslaniu córki do lepszej szkoły, w ktorej dopiero pojawią się
> problemy, bo tam będzie potrzebna jej wiedza, a nie twoja.
> Sa dzieci ktore mniej sobie radzą, ale rodzic powinien być dumny z
> ich osiągnięć na ich poziomiePowinien wspierać i motywować, a
efekty
> same przyjdą.
> Ale to osiaga się przez szybkość samodzielnego myslenia i wiedzę
> dziecka.

* Przepraszam, ale przeczytaj przynajmniej wszystkie moje wypowiedzi
w wątku, oceny nie są najistotniejsze. Napisałem to wprost.

>
> > - jak będzie trudniej, to może bardziej przeżywac niepowodzenia,
> aż
> > do paraliżu przed ważnymi egazminami.
>
>
> Nie! wiezmie się poprostu za samodzielna naukę, wiedząc, że może
> liczyć w trudnych sytuacjach na ciebie. A nie na siedzenie
godzinami
> z tatusiem.
>
> >Długotrwałe działanie stresu
> > skutkuje albo zachowaniami depresyjnymi, albo agresywnymi. Ja
ich
> w
> > domu nie potrzebuję.
>
> To po co narzekasz na forum?? że masz juz dośc. Widać stres w domu
> wziął górę.

* Narzekam? Raczej pytam o zdanie...Sformuowanie "Masakra..." to
chwyt redakcyjny rodem jak z felietonu.

> > - sa ludzie, którzy myślą wolniej, tak, jakby swoim tempem, ale
> nie
> > znaczy, że myślą źle, lub głupio. Jeszcze nie wiem jak pod tym
> > wzgledem jest córka.
>
>
> 5 klasa i nie wiesz??

* No nie wiem, wygląda na to, że myśli OK, ale szybko się zniechęca
i jeżeli nie wpadnie na pomysł od razu, to sobie odpuszcza. Niew
weryfikuje sama tego, co zrobiła. A tego można się nauczyć.

> > - myśleniu twórczemu raczej sprzyja atmosfera luzu, ciepła,
> > zaciekawienia, otwartej dyskusji, swobodnego kojarzenia. Wielu
> ludzi
> > na najlepsze pomysły wpada w czasie wolnym od zajęć koniecznych
> lub
> > przymusowych.
>
> Ale widać, że nie ma u ciebie takiej atmosfery (twój watek)

* z czego to wynika? Wątek jest o powakacyjnej trudności w zabraniu
się za prace domowe, akurat co, jak co, ale wojskowego drylu to u
nas nie uświadczysz (patrz mój wątek o sprzątaniu i bałaganieniu )

> > - córka rozumie, że nie ma nieograniczonego czasu na prace
domowe,
> > bo traci swój wolny czas. Jak mi się wydaje dobrze to do niej
> > zaczyna docierać.
> Tylko trochę pózno to dociera, szczególnie, że ty masz juz dosyć
> tego.

* No i co z tego, że późno. Ważne, żeby nie za późno

> > Do plusów Twojej metody można zaliczyć dobre przygotowanie do
> > testowej weryfikacji wiedzy, ale mi nie tyle zależy, żeby była
> > maszynką do zaliczania testów, co osobą pewną swojej wartości,
> ufną
> > we własny rozum i nielękającą się nowości.
>
> Mylisz się. Widze efekty po swoim dziecku.
> Uczeszcz łacznie na zajęcia na Universytet i nie boi się nowości,
a
> wręcz ciągna ja jak wilka do lasu i potrafi sobie sama wybierać je
i
> radzic z nimi. czasami tylko przychodzi po poradę a ma dopiero 8
lat
> i jest w 3 klasie.

* Nie rozumiem, ma 8 lat i uczęszcza na zajęcia na Uniwersytecie?
Może masz wybitnie uzdolnione dziecko, moje nie jest.

[smerfeta7]

tata.kasi napisał:
> * Nie rozumiem, ma 8 lat i uczęszcza na zajęcia na Uniwersytecie?
> Może masz wybitnie uzdolnione dziecko, moje nie jest.

Moje takze nie jest wybitnie uzdolnione, ale uwielbia kilka
przedmiotów i poza nauka podstawowa w szkole-obowiązkową, dodatkowo
ma zajecia na uniwerku z kilku przedmiotów i profesora, ktory
nadzoruje jej naukę.
To jej pasja, a jak chce pasjonowac się pewnymi naukami, których nie
ma w szkole podstawowej, to niestety musi odrabiać lekcje ze szkoły,
ktore nawiasem mówiąc ja kompletnie nudzą, stad ustalony czas
odrabiania, bo jakby mogla, to by podawała wyniki z matematyki bez
pisania ich w książce i rozbijania na dziesiątki i jedności co musi
robić w szkole.
Do pozaszkolnych przedmiotów nie musze nawet pytać i sprawdzać, robi
je z pasja, nie ograniczając się tylko do podręczników.
Trudni mi tobie radzić, ale ja obowiązkowości uczyłam od małego
(np.roczne dziecko samo zbieralo zabawki z podlogi i układało) i nie
musiałam siedzieć z dzieckiem przy lekcjach, tak jak i nie uczylam
czytać czy pisać, czasami odpowiadalam na jej pytania, lub
wyjasniałam jaka to literka, ale tylko na jej pytanie.

Mysle, ze powinieneś wziąć się w garść tzn. nie siedzieć nad głowa
corki przy lekcjach, odpuścić corce, daj jej mozliwość decydowania z
czego będzie najlepsze i co najbardziej lubi. Wtedy będzie
odpowiedzialna sama za siebie z mozliwością decydowania, o tym co ja
pasjonuje a czego nie lubi. Nie musi miec samych piatek ze
wszystkiego. Wazne aby rozwijała w sobie to co naprawde ją "kręci"
Wydaje mi się, że ty wszystko kontrolujesz, łącznie lekcje, a to
błąd.
Pozwól jej byc samodzielną, co może na poczatek nie punktowac w
nauce, ale nauczy się odpowiadać za lekce, kontrolować sama swój
czas. A ty idz na spacer z zoną
Trochę zaufania do niej i wszystko sie ułoży. Ja ufac corce i
pozwalam decydować we wszystkich co jej dotyczy.
Obecnie pani bardzo chciala, aby wzieła udział w alfiku i kongurku i
rozmawiala ze mna, ale corka nie chce więc ja nie zmuszam, to jej
decyzja. To nie ja będę brać w nim udział.
Tak zawsze robilam, choc były i wspolne dyskusje, o które sama
prosiła, ale wnioski z nich wyciągala sama.
Może i robię błąd, ale ja mam spokoj a moja corka wie, że jej ufamy
i wspieramy ja w jej decyzjach.

[tata.kasi]

Przyznaję Ci rację. Przemyślałem sobie i wprowadzenie limitu
czasowego na wykonywane zadania ma sens. A potencjalne korzyści
przekroczą możliwe problemy.
Co do zaufanie do córki, to już od pewnego czasu lansuję tu tezę,
żeby w ogóle dzieci w tym wieku traktować zdecydowanie poważniej niż
7-8 latka, bo już na to czas. Tak, że ja też stawiam na
samodzielność.
Chyba już wszystko wraca do normy, wczoraj robiła sama, ale ciągle
jest sporo błędów wynikających z nieuważnego czytania i wykonywania
poleceń, ogólnie - z pośpiechu, żeby zrobić i mieć z głowy.
Trochę się obawiam, ze jak zaczniemy wprowadzać limit czasowy, to
będzie się starała w nim wyrobić i już w ogóle "pojedzie po
bandzie"...i wykonana praca będzie bezwartościowa. Właśnie to mnie
martwi, że robi byle jak. Jak ją przekonać do staranności i
przykładania się? W tej chwili nie ma problemy, że ona wprost nie
chce robić, albo oczekuje, ze się za nią zrobi. Problem jest, że
kompletnie zwisa jej jakość. To chyba jednak muszę trochę w tym
uczestniczyć - w sensie weryfikacji...

[smerfeta7]

tata.kasi napisał:

> Przyznaję Ci rację. Przemyślałem sobie i wprowadzenie limitu
> czasowego na wykonywane zadania ma sens. A potencjalne korzyści
> przekroczą możliwe problemy.
> Co do zaufanie do córki, to już od pewnego czasu lansuję tu tezę,
> żeby w ogóle dzieci w tym wieku traktować zdecydowanie poważniej
niż
> 7-8 latka, bo już na to czas.

dziecko w każdym wieku chce byc traktowane poważnie. Kiedyś moja
corka powiedziała w szkole do swojej pani "mama mnie traktuje
poważnie i ufa mi, więc muszę być odpowiedzialna za swoje błędy i
ocena jest sprawiedliwa (ocena na punkty była 2)Mało tego poszła do
pani, że zle sprawdzila na swoja niekorzyść" i to mi sie podobało.
Nie było płaczu i stresu. W domu powiedziala, że ma kiepska ocenę,
ale sprawiedliwą i musi sie poprawić.
I o to mi chodzi, aby dziecko samo zauważalo swoje błędy i uczyło
sie poprawiac.


>Tak, że ja też stawiam na
> samodzielność.
> Chyba już wszystko wraca do normy, wczoraj robiła sama,

Brawo tatusiu za rozsadek i zrozumienie dziecka.


>ale ciągle
> jest sporo błędów wynikających z nieuważnego czytania i
wykonywania
> poleceń, ogólnie - z pośpiechu, żeby zrobić i mieć z głowy.


Przyjdzie i na to czas, że sama bedzie je zauważac i nawet poprawiać
w szkole przed lekcją. daj jej trochę czasu, nikt niczego odrazu nie
zbuduje:-0

> Trochę się obawiam, ze jak zaczniemy wprowadzać limit czasowy, to
> będzie się starała w nim wyrobić i już w ogóle "pojedzie po
> bandzie"...i wykonana praca będzie bezwartościowa.


Dla ciebie bezwartościowa, dla niej nie. Z czasem zrozumie widząc
inne samodzielne prace i zacznie sie strać. Nie martw się na zapas.
Chwal i wspieraj.
Doceń jej trud samodzielności, bo to dla niej także nowość.
Musi być ambitna skoro siedziala z toba tyle godzin więc i
zacznie sama pisać dla niej wartościowe prace.
Ufaj jej i pozwalaj na samodzielnośc. napewno za miesiąc dwa
zobaczysz efekty i sam odpoczniesz.


>Właśnie to mnie
> martwi, że robi byle jak.


dla ciebie byle jak. Taj jak pisałam wyżej, daj jej czas na
zauważenie tego i porównanie z innymi pracami. Zrozumie i sama
bedzie się starała napisac lepiej.


>Jak ją przekonać do staranności i
> przykładania się? W tej chwili nie ma problemy, że ona wprost nie
> chce robić, albo oczekuje, ze się za nią zrobi. Problem jest, że
> kompletnie zwisa jej jakość. To chyba jednak muszę trochę w tym
> uczestniczyć - w sensie weryfikacji...

Nie rób tego, niech nauczyciel to oceni, a ona będzie miala szansę
to zauważyć sama, wysłuchać uwag nauczyciela i poprawić swoje prace.
Nie bądz tatą nadzorcą tylko tatą, który wspiera. Przyjdzie moment,
że i to zauważy. Moja corka pisze prace, potem zauważa, czytając ją,
że coś nie tak i ponownie poprawia. Dopiero wtedy przepisuje sobie
do zeszytu, to zauwazylam jak pisała.
Jeżeli ty będziesz konsekwentny w tym co piszesz, to i corka będzie.
Daj jej poprostu czas na samodzielne myslenie, wnioski i
poprawianie, nawet kosztem ocen. Ocena to nie wszystko.
czas i zaufanie rodzica do dziecka czyni cuda, no może w twoim
przypadku nie odrazu, ale przyjdzie czas, że zauważysz.
Napewno będzie dobrze, o ile zmienisz swoje postepowanie i etat z
ucznia, nadzorcy na wspanialego wspierającego tatusia

[morekac]

Wprowadź te limity czasowe, człowieku, bo dziecko zamęczysz i naukę
obrzydzisz do końca. Zacznie się wyrabiać czasowo, to i jakość sobie
poprawi - chyba nie zamierzacie zdobywać norm ISO? Żadna wykonana
przez nią praca nie będzie bezwartościowa - bo będzie wykonana
samodzielnie. Dostanie niższą ocenę (albo i nie) za to "byle jak"
(twoim zdaniem), to się będzie na przyszłość starała (albo i nie,
ale przynajmniej nie będzie traciła 4 godzin na odrabianie
lekcji...).

[olala_29]

I to jest sposób! Bo metoda usuwania dziecku wszystkich trudności to najlepszy
ze wszystkich sposobów wychowania życiowej kaleki i bluszczu.

[iwonka_h]

nie mówię z pozycji rodzica, tylko nauczyciela
drogi tato_kasi, nie wiem ile lat ma Twoje dziecko, ale zakładam ze
jest to jego szkolny debiut
4 godziny odrabiania lekcji dla szkraba to masakra!
rozumiem że śleczysz nad dzieckiem i śledzisz jego postępy - błąd,
dziecko ma się uczyć samo, a Ty masz tylko skontrolować czy
wykonało swoje zadanie.
Propozycja:
pytasz co Maluch ma zadane, mówisz żeby odrobiło jakąś część, pytasz
czy rozumie, jak nie rozumie wyjaśniasz, zostawiasz w spokoju np. na
20 minut, po tym czasie sprawdzasz postępy, później dajesz odsapnąć
i zabieracie się do kolejnegoz adania.
życzę powodzenia

[pam_71]

Iwonko .. z całym szacunkiem - jeśli włączasz się do dyskusji przeczytaj (choćby
pobieżnie) część postów
Kasia jest w Vkl ...