ze korespondyncji

[szwager_z_laband]

"Prowadza strona o Stolorzowicach i mom tam pora rzeczy myśla, że
ciekawych. Szukoł zech coś o Laband i tak zech trefioł na ta strona.
Hohenlieben pisze o jednym ciekawym zdarzyniu i jo sie pozwoloł ja
na stronie o Stolorzowicach wykorzystać. A czymu? To trza
przeczytać: Mutter! Mutter!"

Achim

www.forumromanum.de/member/forum/forum.php?action=ubb_show&entryid=1075557361&mainid=1075557361&USER=user_239103
&threadid=2&page=2

[szwager_z_laband]

stolarzowice.info/index.php?
option=com_content&view=article&id=129:mamo-mamo-co-tam-si-
strasznego-wydarzyo&catid=53:1945&Itemid=114

ps

[szwager_z_laband]

do tych co se niy dali rady tam wlys(sprobojcie ale dalyj bo som tam
orginalne dokumynty!):

"Mamo! Mamo! Co tam się strasznego wydarzyło!
Mój ojciec Wiktor Janus Wrócił z Rosji w 1948 roku w stanie
skrajnego wyczerpania też musiał się zgłosić przy kopalni "Centrum".
Tam mama odwiedzała jego, a jej siostra Anna Kusch, swojego męża
Roberta Robert Kusch zmarł w Rosji w lecie 1945 roku, a 19 listopada
1945 roku został ten fakt odnotowany w spisie sporządzonym przez ks.
Wyciska w Aneksie do Księgi Zgonów Parafii pw. Chrystusa Króla w
Stolarzowicach w pozycji 348. Pewnego dnia okazało się, że już ich
nie ma, bo część ludzi została wywieziona do Łabęd. W związku z tym
mama z ciocią zdecydowały się zanieść paczki z jedzeniem tam
właśnie. Poszły tam pieszo ze Stolarzowic. Na miejscu okazało się,
że wokół obozu jest dużo kobiet, które przyszły zobaczyć swoich
mężczyzn. Patrole rosyjskich żołnierzy chodziły przy ogrodzeniu z
drutu kolczastego i nie dopuszczały nikogo, żeby podać paczkę z
jedzeniem. Mężczyźni wychodzili przed baraki i obserwowali, czy
wśród kobiet jest ktoś z ich bliskich. Czasem, kiedy żołnierze
oddalali się kawałek lub odwracali się plecami, niektóre kobiety
podbiegały do ogrodzenia i przerzucały paczki na drugą stronę.

Ojciec i wujek zauważyli, że mama z ciocią stoją po drugiej stronie
ogrodzenia i ich szukają. Zawołali po imieniu i zostali zauważeni.
Obie siostry czekały na okazję, żeby dobiec do ogrodzenia z drutu.
Kiedy strażnicy oddalili się trochę i byli odwróceni plecami, kilka
kobiet a wśród nich mama i ciocia, wykorzystało okazję i odważyło
się podbiec, żeby podać paczki. Zrobiły to szybko i równie szybko
biegły z powrotem. Nagle mama usłyszała strzały i tuż obok niej
jedna z kobiet upadła na ziemię. Żadna z pozostałych się nie
zatrzymała, tylko biegły ile sił w nogach i jak najdalej od tego
miejsca.

Mama z ciocią były pod tak wielkim wrażeniem, że już więcej nie
odważyły się wracać w to miejsce. Do domu wróciły w wielkim szoku.
Zebrała się cała nasza rodzina. Ciocia nie była w stanie powiedzieć
ani słowa. Od razu położyła się do łóżka i bez wychodzenia leżała w
nim kilka dni. Mama opowiadała o całym wydarzeniu z wielkim
przejęciem i łzami w oczach. Śniło się jej to później po nocach.
Pierwsze słowa, które powiedziała, to: "Mamo! Mamo! Co tam się
strasznego wydarzyło!"

Wilfriede Wrobel (Janus), Stolarzowice

Pod tym adresem pewne wydarzenie jest opisywane następująco:

W obozie w Laband boł tyż mój ujek Edmund Jendrossek. Wszystkie
chopy ze HohenliebenŁubie (za wyjontkiem powstńców, którzy
wprowadzali władza polsko we Hohenlieben) musieli iść piechty w
kolumnie do obozu w Laband. Ciotka po tym poszła do Laband z
jedzeniem, a kilkadziesiont metrów przed obozym chopy ze obozu
zaczli krzyczeć do ni, ażeby sie nie zbliżała do drutów kolczastych
bo przedwczoraj tyż jedno kobieta chciała podejść pod obóz ze
jedzeniem to strażnik nia zastrzeloł. Pytała sie gośno czy jest ujek
Edmund, a chopy i pedzieli gośno, że niy ma Go bo zabrali go do
wagonu i pojechoł z innymi do rusyje. Wyminiali tyż inne nazwiska co
pojechali."

[szwager_z_laband]

stolarzowice.info/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=53&Itemid=114

posrednio ...

[szwager_z_laband]

Ogłoszenia były porozwieszane wszędzie. Po polsku i niemiecku.
Informowały, że wszyscy mężczyźni między 17 a 50 rokiem życia muszą
się zgłosić koło kopalni "Centrum" w Bytomiu. Nikt nie wiedział po
co. Tam na początku sprawdzali zdolność do pracy. Jeżeli ktoś był
niezdolny, dostawał zaświadczenie i mógł wrócić do domu. Ale takie
zaświadczenie dostawali tylko ci, którzy byli kalekami, inne choroby
nie miały znaczenia. Prowizoryczny obóz dla mężczyzn znajdował się
po prawej stronie drogi w kierunku kopalni, gdzie obecnie znajdują
się bloki. Na terenie tego obozu były baraki, w których wcześniej
przebywali radzieccy jeńcy wojenni zatrudnieni do pracy w
kopalni "Centrum". Obóz był na bieżąco rozbudowywany, ponieważ
jeńców nie było tam tylu, ilu zbierano mężczyzn z okolic Bytomia.
Wzdłuż ogrodzenia na zewnątrz jak i wewnątrz obozu chodziły patrole
radzieckich żołnierzy pilnujących tymczasowego obozu.

Ojciec miał wtedy 34 lata więc jak inni mężczyźni zgłosił się w
wyznaczonym miejscu. Przy kopalni "Centrum " był około dwóch
tygodni. W tym czasie odwiedzaliśmy go razem z moją mamą albo
jechałem do niego sam na rowerze, żeby mu zawieźć coś do jedzenia.
Tam chowałem rower i chodziłem wzdłuż ogrodzenia obozu wypatrując
ojca. Trzeba było bardzo uważać na radzieckich żołnierzy, bo nie
pozwalali zbliżać się do tego ogrodzenia. Inni mężczyźni ze
Stolarzowic i Górnik mnie znali i widząc, że jestem, informowali
ojca i robili sztuczne zamieszanie, żeby można było szybko podać im
jedzenie. Jednego dnia moja mama nie mogła jechać ze mną, więc
napiekła placków i kazała mi na rowerze jechać do ojca. To był dla
mnie pechowy dzień. Chciałem jechać na nowym rowerze, ale mi mama
nie pozwoliła, więc musiałem na starym. Już mi się to nie podobało.
No ale cóż, trzeba jechać. Już w lesie między Stolarzowicami a
Dąbrową okazało się, że miała rację. Zatrzymał mnie patrol
radzieckich żołnierzy. "Dawaj maszynku". No to dalej pieszo. Przy
kopalni jak na złość jeden patrol za drugim. Tata już mnie zauważył.
Mężczyźni powoli zaczęli zbliżać się do ogrodzenia. Żołnierze chyba
zauważyli, że coś się będzie działo, bo kiedy ja znalazłem przy
płocie oni nie wiadomo skąd też się tam znaleźli. Złapali mnie, ale
udało mi się przerzucić paczkę z plackami na drugą stronę. Dostałem
wtedy kilka razy kolbą karabinu a ojciec z drugiej strony tylko
krzyczał: "Lothar! Lothar! Uciekaj!" Udało mi się wyrwać żołnierzom
i w nogi. Po drugiej stronie mężczyźni tak szybko pozbierali
rozrzucone placki, że zanim z tamtej strony dobiegli żołnierze, już
nikogo przy płocie nie było.
W tamtym czasie tata pracował na kopalni "Bytom". Razem z nim
pracowali również radzieccy jeńcy wojenni. Mówiliśmy na
nich "niewolniki". Mama, kiedy szykowała ojcu jedzenie do pracy,
zawsze dawała mu więcej, żeby mógł się z nimi podzielić posiłkiem.
Po około tygodniu pobytu w obozie koło kopalni ojciec dostał
jednodniową przepustkę i przyszedł do domu nas odwiedzić. Wtedy
wszyscy mu mówili, że go gdzieś ukryją, żeby tylko nie wracał z
powrotem a został w domu. Ale on powiedział, że Rosjan się nie boi,
bo sam im pomagał i na pewno też mu ktoś pomoże. A nie będzie
narażał rodziny i nie pójdzie do więzienia. "Bo jestem uczciwym
człowiekiem". I wrócił do obozu. Pewnego dnia nie mogłem znaleźć
ojca i ktoś ze znajomych ze Stolarzowic powiedział mi, że ojca
zabrano. Na drugi dzień pojechaliśmy razem z mamą, ale tam
potwierdzono nam, że już go nie ma. Nikt jednak nie wiedział, gdzie
wszystkich wywożą. Myśleliśmy, że na pewno gdzieś blisko do prac
porządkowych, bo przecież brakowało ludzi do pracy.

Z braku środków do życia mama musiała znaleźć jakąś pracę. Jakiś
czas pracowała w Bytomiu na Rynku przy odbudowie kina "Gloria".
Miałem jeszcze dwóch małych braci-bliźniaków. Pomagała nam również
rodzina i znajomi. Nie mieliśmy żadnych informacji od ojca. W 1948
roku przyszedł do nas nieznajomy mężczyzna. Okazało się, że jest z
Rokitnicy i był razem z ojcem w Rosji. Opowiadał nam jak ciężkie
warunki panowały w niewoli. Przed wyjazdem wymienili się adresami i
umówili się, że kto będzie pierwszy w domu, ten przekaże informacje
rodzinie. Wyjeżdżających ładowano do dwóch różnych pociągów, a
ludzie mówili między sobą, że jeden jedzie do domu do Niemiec, a
drugi w głąb Rosji, tylko nie wiadomo, który. My już nigdy nie
dowiedzieliśmy się, co stało się z ojcem.

Powstał wtedy problem. Czy mama jest dalej mężatką, czy wdową?
Nawet w Gminie mówili, że na powrót ojca nie ma co liczyć. Żeby to
załatwić, trzeba było znaleźć świadków, którzy mogą potwierdzić, że
kiedyś tam widzieli ojca po raz ostatni. Kogo? A musiało być
przynajmniej dwóch. Odbyła się rozprawa w sądzie i na
podstawie "zeznań" "świadków" Sąd Grodzki w Bytomiu wydał
postanowienie, na mocy którego sporządzono "Akt Zejścia". I tym
sposobem w nieuczciwy sposób postanowiono o uczciwym człowieku.

[ballest]

Nerwujam se , jak to czytom, bardzo fest se nerwujam

[ballest]

[ballest]

Jest lepi jak link wrazam
stolarzowice.info/images/stories/articles/ausweis1.jpg