Czymu Wikigowie nie mogli byc Slowianami,

[ballest]

Obecnosc Wikingow w Polsce polskou historiagrafia tlumaczy, ze byli najemnymi
wojokami wynajetymi przez Mieszka i Chrobrego!
- ale przed Wikingami sie trzeba bylo chronic, a wynajac ich
mogli tylko wielkie panstwa, ktore w razie ich buntu mieli do
dyspozycji Armie, ktora im czola stawic mogua.
Taka konstelacja dysponowalo Bizancjum, ale w zadnym wypadku MIESZKO!
Moze mi ktos podac, czym by mial Mesico tych najemnikow placic, zlotem?
Jesli tak, to skad je mial miec, byly wtedy polanskie plemiona takie
bogate?
Prowadzili Polanie wtedy handel z Europa? zna polska historiografia jakis
bogatych kupcow polanskich?
Jesli Mieszko Slowianskie korzenie mial, to skad by sie jego
bogactwo wzielo?
Inaczej wyglada sprawa , jesli Mieszko, czytaj Dago Ksieciem
normanskim byl, wtedy mial swoja druzyne i tu mozna tez wytlumaczyc
jego powiazania rodzinne do Skandynawii i fakt, ze jego, badz
Boleslawa, czytaj Burisleifa w normanskich sagach wspominano.

[hanys_hans]

Kim są Polacy?

Nigdzie indziej nie spotkałem tylu fascynujących typów twarzy" - stwierdził
niedawno David Lynch, amerykański reżyser. Dlatego casting do jednego ze
swoich nowych filmów postanowił zrobić w Polsce. Lynch zauważył to, co
kaznodzieja Jakub Olszewski w połowie XVII stulecia. Olszewski
pisał: "Rzeczpospolita jest jak ptak pstry, wszytek farbowany". Kim tak
naprawdę są Polacy? Geny jakich jeszcze narodów nosimy w sobie? Badania
przeprowadzone na Akademii Medycznej w Warszawie dowodzą, że współcześni
Polacy mają bardzo ujednolicony bagaż genetyczny: jest on dość równomierną
mieszanką genów wielu nacji. - Stanowimy zupełne przeciwieństwo takich
narodów jak Włosi, Francuzi czy Hiszpanie. Ich mapa genetyczna pokazuje, że w
jednym społeczeństwie żyją obok siebie grupy genetycznie odmienne. W Polsce
większość społeczeństwa ma tymczasem ten sam koktajl genów - mówi dr Rafał
Płoski, jeden z autorów badań.

Polacy po łagodnej selekcji
O ile mniej więcej wiadomo, jak wyglądają przeciętny Skandynaw albo Włoch,
Niemiec czy Rosjanin, o tyle stworzenie obrazu przeciętnego Polaka wydaje się
kwadraturą koła. Polak może mieć bowiem zarówno płowe włosy i niebieskie
oczy, jak i ciemną karnację oraz piwne oczy (niczym Cygan), czy być rudym
niczym Irlandczyk bądź garbatonosym brunetem z ostrymi rysami w typie
semickim. Z badań przeprowadzonych na warszawskiej akademii medycznej wynika,
że jesteśmy Słowianami, ale z domieszką wpływów germańskich i nordyckich, a
także litewskich, semickich, ormiańskich, węgierskich, ruskich, włoskich i
żydowskich. I wszystkie te genetyczne zapożyczenia są mniej więcej równo
rozłożone.
Bogusław Pawłowski, antropolog, uważa, że choć określenie homogeniczna (czyli
jednorodna) różnorodność jest oksymoronem, to doskonale oddaje genetyczny
profil Polaków. Tę pozorną sprzeczność wyjaśnia znana w antropologii teoria
klina. Mówi ona, że w warunkach ostrej selekcji premiowane są określone
cechy. To taka ostra selekcja sprawiła, że większość mieszkańców Skandynawii
jest do siebie podobna, tak samo jak ludzie żyjący w ciepłych krajach basenu
Morza Śródziemnego. W klinie leżącym pomiędzy tymi strefami, czyli w
umiarkowanej strefie klimatu umiarkowanego, selekcja jest znacznie
łagodniejsza. W Europie ten klin rozciąga się mniej więcej od Francji na
zachodzie, po Rosję na wschodzie, od Morza Bałtyckiego na północy, po
Półwysep Bałkański na południu. Polska leży w samym środku tego klina,
dlatego mieszkańcy tych terenów równomiernie absorbowali zewnętrzne wpływy. I
to nie tylko genetyczne, ale i kulturowe.

Czy Mieszko I był Wikingiem?
Pod koniec PRL przestano nachalnie rozpowszechniać naciągane teorie, mówiące
o tym, że nad Odrą, Wartą i Wisłą Polacy żyli od czasów prehistorycznych.
Pojawiliśmy się na terenach dzisiejszej Polski najwcześniej w V lub VI wieku
naszej ery. Praojczyzną Słowian były tereny między Bugiem a środkowym
dorzeczem Dniepru. Nasi przodkowie żyli tam spokojnie, aż doszły ich wieści o
tym, że ludy ruszyły na południe, do dawnego Cesarstwa Rzymskiego. Jeżeli
Lech, Czech i Rus istnieli, to rozdzielili się właśnie wtedy.
Już w drugiej połowie X wieku pojawia się na naszych ziemiach spora liczba
grobów skandynawskich wojowników. Naukowcy dowiedli, że Mieszko I zbudował
swoje państwo dzięki sile swojej trzytysięcznej drużyny, złożonej głównie z
pochodzących z północy Waregów, najdzielniejszych wówczas wojowników. - To
oni głównie tworzyli taką ówczesną Legię Cudzoziemską - mówi prof. Henryk
Samsonowicz, historyk. Część polskich historyków twierdzi wręcz, że Mieszko I
sam był Waregiem, a państwo polskie powstało w wyniku najazdu z północy.
Tego, że skandynawskie wpływy są faktem, dowiódł m.in. antropolog Maurycy
Stanaszek. Przebadał on kilka tysięcy szkieletów z X wieku z Wielkopolski,
Małopolski i północno-środkowej Ukrainy. - Już wtedy zdecydowanie różniliśmy
się od naszych pobratymców ze wschodu. Widać wyraźny wpływ ludności
skandynawskiej na nasz wygląd - mówi Stanaszek. Potwierdzają to także
odkrycia - m.in. odnalezione przed kilkoma laty na Mazowszu groby wareskich
wojowników z XI wieku. Ziemię nadano im w zamian za obronę naszych granic
przed najazdami Prusów. Skandynawski komponent genetyczny wzmocniły szwedzkie
najazdy. Chodzi nie tylko o powszechność gwałtów, ale też o to, że wielu
Szwedów osiadło wtedy na terenach Rzeczypospolitej. Na przykład legenda
rodziny Jana "Rudego" Bytnara, bohaterskiego żołnierza AK głosi, że ich
przodkiem był żołnierz armii Gustawa Adolfa, która najechała Polskę.

Von Baysen, czyli Bażyński
Z badań przeprowadzonych na warszawskiej akademii medycznej wynika, że od
Niemców różni nas tzw. marker R1a1 w męskim chromosomie Y. U naszych sąsiadów
z zachodu ten marker występuje rzadziej. Oznacza to, że jesteśmy znacznie
mniej wymieszani z Niemcami niż na przykład Czesi. Zdaniem Płoskiego,
genetycznie stoją oni pośrodku między nami a Niemcami. Z tymi ostatnimi
mieszaliśmy się od XIII w., kiedy zaczęli przybywać na polskie ziemie. -
Związki mieszane już wtedy były masowe. Dystans pomiędzy Polakami a Niemcami
wcale nie był tak wielki, bo ówczesne miasta w większości przypominały wsie -
mówi prof. Samsonowicz.
Niemieckie ślady genetyczne to też pozostałość po polonizowaniu się
niemieckiej szlachty wchodzącej z Polakami w rodowe alianse. Wedlowie-
Tuczyńscy opisani w "Potopie" Sienkiewicza jako ród potężny, władający ziemią
wałecką, w istocie byli brandenburskimi rycerzami, którzy nazwisko wzięli od
rodowej siedziby. Spolonizowali się w jednym pokoleniu za panowania
Władysława Jagiełły. Aby to podkreślić, do nazwiska dodali końcówkę "-ski"
(Wedelski). Jako lennicy polskiego króla najeżdżali kuzynów z Recza i
Choszczna, uznających zwierzchnictwo Brandenburgii.
Asymilowanym w Polsce Niemcem był Johann von Baysen, przywódca pomorskiego
rycerstwa, walczącego po stronie Kazimierza Jagiellończyka przeciw Krzyżakom.
W Polsce stał się Janem Bażyńskim. Szlachta niemieckiego pochodzenia robiła u
nas państwowe kariery - jak Dohnhoffowie i Wejcherowie, którzy sprawowali
urząd wojewody. Począwszy od XVI wieku, asymilowali się niemieccy mieszczanie
w takich ośrodkach jak Kraków czy Poznań. Szczególnie łatwo przychodziło to
niemieckim katolikom. Dobrym tego przykładem są bambrzy sprowadzeni do
Poznania i Wielkopolski z katolickiej Bawarii.

Litwinopolacy
Mieszanie genów przebiegało na większą skalę między narodami, które
dobrowolnie się federowały. Tak było po zawarciu unii polsko-litewskiej. Z
badań polskich genetyków wynika, iż genetycznie najbardziej są do nas podobni
Litwini (a także Łotysze). To podobieństwo genów można też tłumaczyć tym, że
Bałtowie i Słowianie mieli wspólnych przodków.
Po zawarciu unii polsko-litewskiej na wschód szeroko promieniowała nie tylko
polska kultura, ale też nasze geny. Radziwiłłowie np. szybko weszli w związki
krwi z najlepszymi rodami Korony i zostali uznani za "esencję polskiej
magnaterii". Przedstawiciele ruskich rodów posyłali swoich synów do polskich
jezuickich kolegiów, co ułatwiało ich polonizację. Sportretowany przez
Henryka Sienkiewicza jako okrutny polski magnat Jeremi Wiśniowiecki wywodził
się z prawosławnej ruskiej rodziny. Był on pierwszym z rodu, który ożenił się
z polską szlachcianką Gryzeldą Zamoyską. Ich syn, Michał Korybut
Wiśniowiecki, zasiadł na tronie polskim. Jak zauważa historyk Michał
Kopczyński, choćby ten fakt pokazuje, jak otwarta na obce nacje była dawna
Rzeczpospolita.
W czasach Rzeczypospolitej wielu narodów zasymilowało się u nas niemało
Czechów, Ormian, Wołochów, a także Madziarów. W końcu XVI w. żyło na naszych
ziemiach aż 100 tys. Szkotów! Jako lokalne mocarstwo Rzeczpospolita
przyciągała najaktywniejszy żywioł z krajów ościennych. Tamte wędrówki ludów
widać choćby w genach Roberta Makłowicza. W jego żyłach płynie krew
węgierska, ukraińska

[hanys_hans]

W czasach Rzeczypospolitej wielu narodów zasymilowało się u nas niemało
Czechów, Ormian, Wołochów, a także Madziarów. W końcu XVI w. żyło na naszych
ziemiach aż 100 tys. Szkotów! Jako lokalne mocarstwo Rzeczpospolita przyciągała
najaktywniejszy żywioł z krajów ościennych. Tamte wędrówki ludów widać choćby w
genach Roberta Makłowicza. W jego żyłach płynie krew węgierska, ukraińska i
ormiańska. - Polonizacja różnych innych nacji jest fenomenem na skalę światową.
Można zrozumieć, że stawali się Polakami ci, którym nadawano w zamian za to
przywileje. Jednak polonizowało się tysiące cudzoziemców w XIX wieku, kiedy nie
mieliśmy państwa. Polska kultura ma ogromną siłę przyciągania - podkreśla
Samsonowicz.

Żydopolacy
Najtrudniej postępowała asymilacja Żydów, największej ich diaspory w ówczesnym
świecie. Mimo że Żydzi mieszkali w Polsce od czasów średniowiecza, do połowy
XIX wieku ogromna większość żyła w odosobnieniu i zachowywała kulturową
odrębność. Wieść gminna wiązała wprawdzie niektórych wielmożów (w tym króla
Kazimierza Wielkiego) z żydowskimi kochankami, ale nie prowadziło to do
znaczącej wymiany genów. Zmieniło się to za sprawą mieszkających na terenach
Polski zwolenników haskali, czyli Żydów postulujących kulturową
asymilację. "Być Żydem w domu, a człowiekiem na ulicy" - głosiło ich
najbardziej znane hasło.
Zasymilowani Żydzi szybko się laicyzowali i polonizowali - najczęściej przez
małżeństwa. Proces ten świetnie opisuje Joanna Olczak-Ronikier w głośnej
książce "W ogrodzie pamięci". Przodkiem pisarki był Jakub Mortkowicz, wydawca i
przyjaciel najwybitniejszych poetów. Gdy popełnił samobójstwo, w pożegnalnym
liście napisał: "Nie byłem kupcem i nie umieram jak kupiec". W ten sposób
Mortkowicz podkreślał, że należał już do innej kultury. Jedną z najbardziej
znanych zasymilowanych rodzin żydowskich byli Słonimscy. Doktor Chaim Słonimski
wydawał najważniejsze pismo zwolenników asymilacji - "Ha-cfira", a jego wnuk,
wybitny poeta Antoni, jeszcze w latach 20. napisał tekst wzywający pobratymców
do porzucenia gett.

Sarmaci i Europejczycy
Wiele o nas mówi nie tylko to, skąd pochodzimy (genetycznie), ale i to, skąd
swoje pochodzenie wywodzimy w sensie kulturowym. Na początku XIV wieku
kronikarz Dzierzwa napisał, że jesteśmy potomkami Wandalów - ludu, który w 455
r. złupił Rzym, a potem w północnej Afryce stworzył własne państwo. Współcześni
Mieszkowi I dostojnicy Kościoła kilkakrotnie określają go w dokumentach jako
dux Vandalorum, czyli książę Wandali. Kronikarz Wincenty Kadłubek wywodzi
Polaków od Wandali, twierdząc nawet, że od nich pochodzi imię Wanda. Kazimierz
Wielki uważał, że Polacy pochodzą od Gotów. Dlatego na grobowcu Bolesława
Chrobrego kazał wyryć napis "Rex Gothorum et Polonarum" ("Król Gotów i Polaków".
W XV i XVI w. pojawiły się rzekomo starożytne mapy, na których na terenach
Polski i Ukrainy widniały plemiona Sarmatów. Mit sarmacki stał się wtedy
oficjalną ideologią szlachty. Dowody na jego prawdziwość są wątłe, ale, jak
zauważa historyk prof. Jacek Banaszkiewicz, był on nam potrzebny do
uzasadnienia ekspansji na wschód. Odwołując się do sarmackiego mitu, szlachta
utwierdzała swój etos wojownika mającego w pogardzie handel i pracę na roli.
Mit o sarmackim pochodzeniu szlachty podważył Joachim Lelewel na początku XIX
wieku, dowodząc naszej słowiańskości.

[hanys_hans]

Skąd się wzięła Polska - czyli o Słowianach, koczownikach i prawach historii,
oraz dlaczego powinien u nas stanąć Pomnik Czyngis-Chana

Zagadkowy Lud Słowianie

Skąd się wzięła Polska? Większość Rodaków, (również ci, którzy pamiętają ze
szkoły historię), z pewnością uzna to pytanie za dziwne. Jak to? Przecież
byliśmy tu zawsze... Jakoś słabo się u nas upowszechniła świadomość faktu, że
nasi przodkowie przybyli na nadwiślańskie ziemie jakieś (bez mała) tysiąc
pięćset lat temu, i podbili resztki miejscowej ludności, które przetrwały zamęt
Wielkiej Wędrówki Ludów, wywołanej najazdem Hunów. Ale taka jest reguła:
większość ludów zamieszkuje swoje obecne ojczyzny dzięki podbojom, których
dokonali ich przodkowie. Dotyczy to tak samo dzisiejszych Włochów (którzy są
echem rzymskich podbojów w Italii) jak i Amerykanów, którzy gwałtem przecież
zajęli północnoamerykański kontynent. Jedne narody zachowały pamięć swojego
Zajęcia Ojczyzny (na przykład Węgrzy), inne (przykładem my i Słowianie w ogóle)
zdążyły o tym zapomnieć. Na marginesie zauważę, że są też narody, które właśnie
w naszych czasach przeżywają swój heroiczny etap historii - na przykład Tutsi...

W starożytności Słowianie nie byli w ogóle znani! - To znaczy, rzymsko-grecki
świat o nich nie słyszał, przeciwnie niż o Germanach, z którymi walczył i o
których zebrał nader dokładne wiadomości. Słowianie na historycznej scenie
pojawiają się dopiero po 500 roku i są postrzegani jako lud "nowy" i wcześniej
nie znany. Lubomir Czupkiewicz, autor cienkiej, ale bardzo treściwej książeczki
o genezie Słowian, przypuszcza, iż przywędrowali oni spod Uralu, znad Kamy (z
obecnej Baszkirii), zajmując najpierw ziemie nad Dnieprem, potem Wołyń, i stąd
rozeszli się po całej środkowo-wschodniej Europie. Tak więc nasi przodkowie
przeszliby podobną drogę, jak 400 lat po nich Madziarowie, z tą różnicą, że
przodkowie Węgrów, jako koczownicy-stepowcy szli przez Dzikie Pola, a
Prasłowianie, mieszkańcy wilgotnych lasów, zapewne przenosili się wodą, wzdłuż
Wołgi, Oki, Dniepru i Prypeci.

Wiele faktów, głównie archeologicznych, świadczy o tym, że Słowianie nie są
tubylcami na ziemiach dzisiejszej Polski. O tym samym świadczą nazwy naszych
rzek. Żadna znaczniejsza rzeka w Polsce nie nosi nazwy, która by się dała
objaśnić po słowiańsku! Przyzwyczailiśmy się do nazw Wisły, Odry, Narwi, Bugu,
Bzury, Warty, Dunajca, Sanu... i mało kto widzi, że te słowa ani po polsku, ani
w dawniejszych wariantach słowiańszczyzny, nie znaczą nic! Są swojskie, ale
równie nie znaczące, co Mississippi albo Limpopo. A do tego nazwy Wisła i Odra
(Vistula, Viadrus) były znane rzymskiej starożytności, czyli używane były
jeszcze przez ówczesną ludność naszych ziem, głównie Germanów.

Przeciwnie, nazwy miast w ogromnej większości (jeśli nie wszystkie) dają się
wyprowadzić od słowiańskich rdzeni, a większość z nich znaczyła pierwotnie:
"gród takiego-to-a-takiego" - Kraków, gród Kraka, Wrocław, gród Wrócisława,
Radom, gród Radoma, Wolbórz, gród Wolibora. Można stąd wnioskować, że
napływający na nasze ziemie Słowianie uczyli się nazw rzek od podbitej ludności,
ale miasta zakładali sami i nazywali je po swojemu, od imion wodzów, którzy
twierdzami zarządzali.

Słowianie, przybysze z terenów oddalonych od starych centrów starożytnej
cywilizacji, a więc przez to zapóźnieni w rozwoju, mogli odnieść swój sukces,
jakim było zajęcie połowy Europy, tylko dlatego, że środek kontynentu był
ogarnięty w owym czasie przez chaos i kryzys. Przyczyną tego kryzysu, którego
przejawem była Wielka Wędrówka Ludów oraz wyludnienie ziem nad Wisłą, Dunajem,
Odrą i Łabą, byli Hunowie, którzy przybyli do Europy aż spod Chińskiego Muru. W
ten sposób natrafiamy na wątek, który długo się odtąd będzie przewijał w
historii, mianowicie wzajemne stosunki i oddziaływania Słowian (i innych
rolników) - i stepowych koczowników.

[hanys_hans]

Cywilizacja Wielkiego Stepu

Aż zdumiewa, jak cicho i bez śladu potrafią znikać z mapy świata cywilizacyjne
formacje, które przez stulecia trzęsły dosłownie całym światem. Dzisiejsi nędzni
i żyjący na marginesie swoich społeczeństw Beduini oraz mongolscy i kazachscy
pasterze, to wszystko, co pozostało z potężnych koczowniczych, stepowych kultur,
które jeszcze trzysta lat temu z okładem zdolne były do budowania imperiów. Tyle
właśnie lat temu groźni byli nadal w Europie Tatarzy, zaś ich pobratymcy z
przeciwległego krańca Wielkiego Stepu, Mandżurowie, podbijali właśnie
przeogromne i przebogate Chiny. (Wyglądało to tak, jakby dziś Czeczeni zbrojnie
utworzyli swoje państwo na miejscu Rosji!)

Na Wielki Step, na obszar trawiastych równin rozciągających się miedzy 40-tym i
55-tym stopniem szerokości geograficznej północnej, oraz od Karpat i Dunaju po
Rzekę Żółtą i Amur, możemy patrzeć jak na wielki generator etnicznych prądów. Tu
właśnie istniał, przez tysiąclecia, gorący ludzki kocioł, z którego niemal co
stulecie wyrajały się masy gotowych na wszystko wojowników, którzy łączyli się w
nowe narody, łamali opór sąsiadów i kolonizowali Azję i Europę. Stąd wyszli
Ariowie, którzy zasiedlili Iran i Indie, Hetyci, zdobywcy Azji Mniejszej,
przodkowie Greków, Italików, Celtów, Germanów. Po Indoeuropejczykach, kolejną
falą były plemiona mówiące językami tureckimi i mongolskimi. W tym samym
obszarze Wielkiego Stepu mają swoje korzenie Turcy, Tatarzy, Bułgarzy, Jakuci,
Mandżurowie, nie licząc tych ludów, które na tej ziemi do dziś pozostały. Wir
stepowych wędrówek wciągnął również syberyjskich myśliwych, przodków
późniejszych Madziarów, a dzisiejszych Węgrów.

Centra cywilizacji leżały dalej na południe: w Mezopotamii, Egipcie, Iranie,
Indiach, Chinach i na Morzem Śródziemnym. Tam powstawały techniczne,
organizacyjne i religijne wynalazki, tam wynajdywano pismo, uprawę roli, obróbkę
metali. Tam prorocy objawiali Słowo Boże. Na tle tych kultur stepowy koczownik
pozostawał prymitywem. Pisma się nie uczył i nie ufał księgom, kowali sprowadzał
z południa. W życiu duchowym długo wystarczał mu szamanizm. Jedynym, co step
miał do zaoferowania światu, była ludzka energia - ta energia, która rodzi się z
wolności. Sąsiedzi stepowców doświadczali przewagi tej energii co parę pokoleń,
gdy od Dzikich Pól nadciągali amatorzy dorobku ich życia.

Rolnika trudno było przekwalifikować w wojownika. W rolniczych społeczeństwach
obroną i wojaczką zajmowali się specjaliści, i było ich względnie niewielu. Oni
także, jako klasa społeczna, sprawowali tu władzę. W społeczeństwach stepowych
producent-hodowca był jednocześnie wojownikiem. Sztuka wypasu bydła i owiec była
zawsze nieodłączna od sztuki złodziejstwa oraz obrony stad przed sąsiadem konio-
i bydłokradem. Konni pasterze nie musieli być specjalnie szkoleni, organizowani,
odżywiani. Wojenny potencjał Stepu był stale pod bronią! Potrzeba było tylko
dostatecznie zdolnej jednostki, która by potrafiła te masy, mówiące różnymi
językami, ale żyjące na jedną modłę, skrzyknąć i poprowadzić w określonym kierunku.

Przewagę rolników i miejskiej cywilizacji, którą ci żywili, nad Stepem,
zgotowała dopiero nowożytna rewolucja naukowo-techniczna. Koczownik,
przemieszczający się konno i uzbrojony w łuk rewersyjny, długo miał przewagę nad
państwowym żołnierzem. Nawet prymitywna broń palna nie pozbawiła go jego atutów.
Stopniowo jednak słabł, aby przegrać dopiero z armatami, koleją i telegrafem.

My sami jesteśmy potomkami jednej z fal osadniczych, jakie wyłoniły się z
Wielkiego Stepu. Było to jednak dawno, z pewnością dawniej niż trzy tysiąclecia
wstecz. Słowianie, kiedy pod koniec Wędrówki Ludów u schyłku Starożytności
przybyli na nasze ziemie, nie byli już koczowniczymi pasterzami, lecz rolnikami,
którzy ponadto swój byt wiązali z wodą, i osiedlali się nad rzekami i jeziorami.
Gdyby tradycje Stepu były wśród nich żywe, zasiedliliby w pierwszej kolejności
równiny nad Morzem Czarnym i Panonię, tymczasem właśnie te stepowe ziemie
ominęli lub (znad Dunaju) dali się łatwo wyprzeć Madziarom, co świadczy tylko o
tym, że na stepach czuli się nieswojo i do tego środowiska nie byli dobrze
przystosowani. Step czyli strefę czarnoziemu Rosjanie i Ukraińcy zaczęli
uprawiać dopiero w dziewiętnastym wieku, już w innej epoce technologicznej.
Niechęć europejskich rolników do stepów przeniosła się zresztą za Ocean: uprawa
ziemi na amerykańskich preriach liczy zaledwie sto lat, a wcześniej ta strefa
była pospiesznie mijana przez osadników zmierzających nad Ocean Spokojny.

W piątym wieku najazd typowych Stepowców - Hunów - wytworzył cywilizacyjną
pustkę w środku Europy, w którą następnie wniknęli Słowianie. Dlaczego oni?
Dlaczego ówczesna fala ruchu ogarnęła tylko ich, a pokrewni i po sąsiedzku
stojący Bałtowie pozostali nie poruszeni? Dlaczego Germanów nie interesowały
ziemie, które pokolenie wcześniej opuścili? Tego zapewne nigdy się nie
dowiemy... Nie znamy przyczyn, które pobudziły do ruchu właśnie Słowian - lecz
całe to zjawisko, proces nagłego poruszenia pewnego ludu, daje się ująć we wzory
i porównać z innymi podobnymi procesami w historii.

[hanys_hans]

Etnogeneza czyli Wyrojenie Ludu

Przez kilka tygodni krążyłem w księgarniach wokół książki Lwa Gumilowa "Od Rusi
do Rosji" Z jednej strony cenię jej Autora; jego wcześniejsze książki, o
Mongołach i Turkach, przeczytałem kilkakrotnie od deski do deski, ale ten temat
wydawał mi się aż nadto dobrze znany: o historii Rosji parę grubych ksiąg stało
już na moich półkach... Tymczasem okazało się, że książka rosyjskiego historyka,
z pozoru poświęcona dawnej Rusi, naprawdę opowiada o czymś więcej.... Ta książka
zawiera oryginalną wizję dziejów! Uderzyło mnie, że ten niedawno zmarły rosyjski
profesor prezentuje coś, co jest wielkim darem u autorów ośmielających się pisać
o historii ludzkości, mianowicie zdolność panoramicznego widzenia i talent do
wielkiej syntezy.

Książka Gumilowa mówi o "etnogenezie" Rosji. Sztywny i muzealny jakby termin
"etnogeneza" oznacza, w jego kodzie, właśnie to zjawisko, o którym powyżej
wspomniałem: poruszenie się narodu do historycznego zrywu. Zazwyczaj losem
ludów, "etnosów", jak je nazywa Gumilow, jest homeostaza. Czyli stan stabilnego
(przy danym poziomie sił wytwórczych) przystosowania do potencjału środowiska
geograficznego. Co jakiś jednak czas przez ludzi żyjących "z dziada pradziada",
"jak Bóg przykazał" (lub: duchy przodków) - przebiega prąd. Pojawia się wśród
nich nadmiar energicznych jednostek, które nie mieszczą się w zastanym świecie,
którym za ciasno jest w rodzimych opłotkach. Ci kłócą się miedzy sobą, skrzykują
podobnych sobie ryzykantów, toczą wojny, wyprawiają się na sąsiadów, często
szukają szczęścia w odległych krajach. Pozostawiają po sobie potomstwo, które
dziedziczy ich geny (być może korzystnie zmutowane!) i pragnie dorównać i
przewyższyć swoich sławnych i zbuntowanych ojców. Takich ludzi Gumilow nazywa
"pasjonariuszami" ,a ów prąd, który ich stawia na nogi: "impulsem pasjonarnym".

Według Gumilowa historia jego kraju notuje dwa takie wielkie impulsy pasjonarne,
bodźce etnogenezy: pierwszy z tych impulsów stworzył Słowian, a właściwie kazał
zagubionemu w bagnach prymitywnemu plemieniu ruszyć na podbój Europy (nie
zapominajmy, że dawni Słowianie osiedlali się pod dzisiejszym Hamburgiem, w
Bawarii, na Peloponezie, a nieliczni dotarli jakoby nawet do Syrii...).

Drugi impuls postawił na nogi (a raczej posadził na końskich siodłach...)
mieszkańców północno-wschodniej rubieży Rusi, zasiedlających okolice Riazania,
Tweru, a przede wszystkim Moskwy. Tam, w wiekach trzynastym i czternastym, pod
twardym, mongolskim protektoratem, rodziła się nowożytna Rosja, naród (w
terminologii Gumilowa: etnos) należący wcale nie do Zachodniej Europy, lecz do
szerokiej strefy, która zaczyna się od Karpat i ciągnie na wschód aż po Pacyfik,
od południa odgrodzona łańcuchem kosmicznych gór centralnej Azji. Gumilow czuje
się patriotą tej strefy, którą wcześniej już dwukrotnie jednoczyły różne ludy,
najpierw Staro-Turcy, a później Mongołowie, poddani Czyngis-Chana. Ich
współczesnym spadkobiercą w dziele jednoczenia przestrzeni miedzy Europą a
Chinami jest - według Gumilowa - Rosja.

Spomiędzy wierszy książki "Od Rusi do Rosji" dają się wyczytać osobiste (a może
też kulturowe) sympatie i antypatie jej Autora. Gumilowowi Zachód wydaje się
obcym żywiołem, który zagraża oryginalnemu rozwojowi Rosji i całej tej
euro-azjatyckiej strefy, której osią jest Wielki Step. Zachodnich Europejczyków
postrzega on jako zwarty etnos, który swoją heroiczną, "pasjonarną" epokę
przeżył pięć stuleci wcześniej niż Moskwa, a zatem jest starszy i dalej
posunięty w rozwoju. W rozwoju, który nieuchronnie - według rosyjskiego
historyka - prowadzi do zaniku twórczych, pasjonarnych sił i do pogrążenia się
na powrót w biernej, jałowej egzystencji homeostazy. (Gdy się bez uprzedzeń
przyjrzeć dziejom Zachodu w ostatnim stuleciu, nie sposób nie przyznać mu
racji!). Kopiowanie europejskich wzorców przez Rosję przypomina mu zabiegi
dziewczynki, która maluje usta i patrząc w lustro wydaje się sobie dorosłą
kobietą. Oczywiście Gumilow nie ma wątpliwości, że Polska jest częścią
zachodnioeuropejskiego etnosu, i miedzy nami a Rosją przebiega od wieków
cywilizacyjna granica.

Warto wnikliwie przestudiować książkę Gumilowa, ponieważ mogą z niej wypływać
praktyczne i polityczne wnioski. Dziś Rosja wraz ze swymi satelitami przeżywa
okres "smuty", czyli (po rosyjsku): zamętu, chaosu. Najsłynniejsza rosyjska
"smuta" miała miejsce z początkiem siedemnastego wieku, kiedy wygasła stara
dynastia Rurykowiczów (jej ostatnim wybitnym - na swój sposób - przedstawicielem
był Iwan Groźny), a władzę w Rosji usiłowali przechwycić Samozwańcy, wspierani
przez polską interwencję. Rosjanie do dziś nie potrafią nam wybaczyć polskich
wojsk okupujących Kreml w świętej Moskwie! Współczesna "smuta", upokorzenie
mocarstwowych ambicji Rosji, to czas przejściowy. Po załamaniu się
marksizmu-leninizmu i proletariackiego internacjonalizmu, czyli tej wiary, która
dotąd usprawiedliwiała potęgę imperium nad Wołgą i Amurem, Rosjanie będą
gwałtownie poszukiwać nowych ideologii. Książka Gumilowa pozwala wejrzeć w stan
ducha najwybitniejszych przedstawicieli tego narodu. Nauka o pasjonarnych
impulsach nie jest akademicką teorią: gdy się czyta tę książkę, emanuje z jej
kart ładunek duchowej siły, która, włożona w usta zdolnego przywódcy, jest
wstanie poderwać "etnos" do państwowotwórczych czynów...

Gumilow do swojej wizji historii doszedł w czasie, kiedy był więźniem łagrów.
Jego również nie ominęła stalinowska pajdeja. Rosyjska cywilizacja tak jest
zaprojektowana, że stale zmusza własnych ludzi do wyrzeczeń, poświęceń, cierpień
i męczeństwa. Rosjanie płacą daninę krwi i głodu nie tyle obcym najeźdźcom, co
własnym tyranom i własnym, "natchnionym" społecznym eksperymentatorom. My, obcy
temu światu, widzimy, że ów haracz jest absurdalny, i cierpienia zesłańców i
gierojów domowych wojen nie służyły żadnej wyższej sprawie. (Bo jakież to
ponadczasowe wartości dała światu Rosja? Czy okupi swoje okrucieństwa
powieściami Dostojewskiego?) My możemy na nich patrzeć z dystansu... (Też nie
zawsze. Zarówno mój ojciec, jak i dziad zwiedzili kopalnie Uralu jako niewolnicy
komunizmu...) Ale Rosjanie muszą wierzyć w wyższy sens swoich cierpień i ofiar.
Chyba nie popełniam błędu, gdy sądzę, że Rosja czeka na przyjęcie nowych,
historiozoficznych wizji. Że właśnie tam potrzeba intelektualnego i mentalnego
oswojenia żywiołu historii musi być najbardziej paląca...

[hanys_hans]

Polski Archaik, Paleozoik, Kenozoik

Ale oddaliliśmy się od tematu "Czyngis-Chan a sprawa polska". Jak zauważył
Gumilow, tajemniczy w swojej istocie impuls pasjonarny nie jest udziałem tylko
pojedynczych narodów (etnosów). Zwykle obejmuje pewien rozleglejszy pas ekumeny.
W trzynastym stuleciu Autor "Od Rusi do Rosji" dostrzega jeszcze, podobne jak na
Rusi Za Lasami, narodotwórcze prądy u jej sąsiadów: w tym samym czasie bowiem
aktywizuje się Litwa pod wodzą księcia Mendoga; później, pod jej wpływem, zaczną
się procesy, które nakażą osobną drogą iść Białorusi i Ukrainie. Dalej na
południe z masy tureckich stepowych ludów uformują się Krymscy Tatarzy, a
jeszcze dalej, niezależnie od nich - choć też w tym samym stuleciu - powstanie
prężny, młody etnos Turków Osmańskich, którzy już wkrótce zjednoczą krąg
cywilizacji Bliskiego Wschodu i zagrożą Europie.

W tym momencie warto wrócić do naszej, polskiej historii. Wystarczy szkolna
wiedza, aby zauważyć, że historia Polski ma wiele wspólnego z geologicznymi
dziejami skorupy ziemskiej. Polska ma swój archaik, paleozoik, mezozoik (epokę
dinozaurów) i wreszcie kenozoik, czyli historyczną współczesność. Archaik, to
pierwsza cywilizacja słowiańska. Ta, po której pozostały nam jedynie nazwy (i
lokalizacje) miast, męskie imiona wzywające do dzielności, gościnności i
heroizmu (Zbygniew, Wojciech, Radosław, Włodzimierz... jest ich około trzech
tysięcy, w większości niemodnych i niezrozumiałych), oraz jakieś 50 procent
naszego języka: jego najstarsza, ale wciąż płodna i soczysta warstwa.

Polska epoka paleozoiczna, to Polska Piastów. Ta historyczna formacja ma swój
wyrazisty początek - zjednoczeniowy wysiłek Polan pod wodzą Mieszka, uwieńczony
przyjęciem chrztu, czyli przyłączeniem się, z ciałem i duszą, do cywilizacji
zachodniego chrześcijaństwa. Nie była to wymuszona konieczność. Wybór był wolny
- nasi wschodni sąsiedzi, tacy sami Słowianie jak my, zapisali się przecież do
innego klubu narodów. Polska Piastowska miała swój wyraźnie określony teatr
działań. Obejmowała Śląsk, Wielką i Małą Polonię, Mazowsze, oraz - z
zastrzeżeniami - Pomorze. Interesy miała w Czechach, Morawach, w słowiańskich i
niemieckich krajach nad Łabą. Wchodziła w stosunki z sąsiadami ruskimi,
pruskimi, węgierskimi. Nie miała (oprócz zakusów maniakalnie ambitnego Bolesława
Chrobrego) dążeń imperialnych, sił ledwie wystarczało (a częściej nie
wystarczało...) aby utrzymać w całości dziedzictwo Mieszka. Była tamta Polska
jednolita etnicznie, jednej wiary i przywiązana do monarchicznego modelu
państwa. Oprócz nieco późniejszego startu i peryferyjnego położenia, nic jej nie
różniło od reszty cywilizacyjnego kręgu Zachodu. Z Polską następnej epoki będzie
już inaczej.

Wiek Trzynasty nie tylko na Rusi, ale i w naszej części Europy zmienia
dotychczasowe pole sił. Nad Bałtykiem pojawia się, jakby powiedział Gumilow,
nowy etnos (a może tylko "subetnos"), mianowicie ramię organizacji, która
powstała pod pustynnym niebem Jerozolimy - Zakon Krzyżacki. W błyskawicznym
tempie zakonni rycerze budują swoje imperium. Odtąd, przez czas jakiś, na
naszych ziemiach istnieją dwa ośrodki państwowotwórcze: stary, rodzimy, nad
górną Wisłą w Krakowie, oraz konkurencyjny, nowy i kolonialny nad Wisłą dolną, w
Malborku. Gdyby Łokietek działał z mniejszą determinacją, moglibyśmy dziś żyć w
kraju niemieckim, ze stolicą nad Bałtykiem, i uczyć się, że nasza historia
zaczyna się od wypraw krzyżowych.

Władysław Łokietek odbudował Polskę Piastowską, choć tylko na części jej
terytorium, i zapewne dałoby się wykazać, że jego pokolenie doświadczyło
pasjonarnego zrywu. Za to na panowanie jego syna Kazimierza przypada wydarzenie,
które można uznać za symboliczną datę kończącą polski piastowski paleozoik. Był
to rok 1349, rok zbrojnego opanowania Lwowa. Polska zmienia wtedy swoją
polityczną orientację. Wchodzi na drogę, która doprowadzi do unii z Litwą.
Zaczyna się formowanie organizmu państwowego, który niewiele będzie przypominał
starą Polskę Piastów.

I w tym miejscu nasze dzieje krzyżują się jeszcze raz z losami Mongołów, Turków
i całego Wielkiego Stepu. Najazdów Stepu na Europę było od czasu Hunów kilka;
jeden z nich doprowadził do powstania sąsiedniego etnosu - Węgrów, ale dopiero
najazd mongolski w pierwszej połowie trzynastego wieku pozostawił po sobie - jak
tamten huński - polityczną i cywilizacyjną próżnię na wschodzie kontynentu. Pod
ciosem Mongołów załamała się dawna Ruś. Zanikły ośrodki władzy, i ruscy
wieśniacy oraz drobni książęta stali się łupem dla nowych protektorów. Nad
Dnieprem powstała wolna przestrzeń zachęcająca do ekspansji. W tej luce
utworzyły się nowe organizmy państwowe, a właściwie coś więcej: używając terminu
Gumilowa - nowe etnosy. Jednym z nich była Rosja, rozrastające się państwo
moskiewskie. Drugim była odnowiona i wyrwana z homeostatycznego letargu Litwa.
Trzeci amator wschodnioeuropejskiego tortu przybył aż z Ziemi Świętej - to byli
Krzyżacy. Kolejne etnosy powstały w procesie rozpadu mongolskiego imperium:
nadwołżańska Złota Orda, a z niej Tatarzy Krymscy i Kazańscy. Na marginesie
zauważmy, że teoria etnogenezy Gumilowa nie wyjaśnia, dlaczego w całej tej
strefie pozostał jeden etnos, który pochłonął wszystkie sąsiednie. Dlaczego w
wyniku omawianego procesu powstało w końcu jedno imperium, moskiewskie, i
dlaczego pasjonarny impuls właśnie w Rosji okazał się najsilniejszy. Mógłby
przecież utrwalić się tam stan równowagi wielu politycznych ośrodków, jak na
Zachodzie Europy.

Zarówno Rosja Moskiewska, jak i nasza Rzeczpospolita Obojga Narodów, mogły
powstać tylko dlatego, że utworzyła się wolna przestrzeń dla ekspansji nowych
społecznych organizmów. Tę przestrzeń wytworzył najazd wnuków Czyngis-Chana, i
dlatego okrutny wódz Mongołów zasłużył sobie (w historycznym sensie) na okazały
pomnik od wdzięcznych Polaków. Polska, czy raczej jagiellońskie państwo
polsko-litewskie zawdzięcza swoją karierę ludzkiemu prądowi, który narodził się
gdzieś na zabajkalskich pustkowiach. Dokładnie tak samo Słowianie otrzymali
wolną drogę, przestrzeń do swojej ekspansji, jakieś osiemset lat wcześniej,
kiedy mogli ruszyć na zachód śladem pogorzelisk po Hunach.

Polska "mezozoiczna", czyli konfederacyjne państwo Litwy i Korony, była
najwyraźniej nowym etnosem, który powstał na obszarze Polski (nie całej, gdyż
bez Pomorza i Śląska), Litwy, oraz zachodnich ziem ruskich. Polsko-Litwa (tworzę
ten neologizm na wzór Austro-Węgier) zajmowała inny i dużo większy obszar niż
Polska piastowska, częściowo tylko pokrywając się z terytorium swojej
poprzedniczki. Nowa formacja wchłonęła tradycje nie tylko Krakowa i Gniezna, ale
też Wilna, Lwowa, Kijowa i Witebska. Aspirowała do tego, aby objąć ponadto
Królewiec i Rygę. Nowe państwo nie było już językowo i kulturowo jednolite.
Przeciwnie, stanowiło mozaikę języków i dzieliło się na dwie części z dwiema
odmianami chrześcijaństwa, zawierając też w pewnym okresie silną domieszkę
nadbałtyckiej protestanckiej schizmy. Nowy etnos nie objął całej ludności:
uformował się jako naród szlachecki. Zauważmy znowu, że nie była pod tym
względem osamotniona: na wschodzie Europy tworzyły się wówczas właśnie takie
państwa, gdzie inna była szlachecka głowa, inne chłopskie ciało. Tak
skonstruowane były Inflanty (niemiecki szlachcic, bałtyjski lub fiński chłop),
Węgry, państwo Habsburgów, Prusy, czy też wschodnia połowa Szwecji - Finlandia.

[hanys_hans]

Polsko-Litwa nie była monarchią. Powstał w niej ustrój szlacheckiej demokracji,
z królem faktycznie będącym dożywotnio wybieranym prezydentem. Wreszcie,
Rzeczpospolita nie całkiem przystawała do zachodniej cywilizacji, stojąc w niej
jakby tylko jedną nogą, wiele zapożyczając od Bliskiego Wschodu. Spójrzmy na
szlacheckie kontusze! Takiemu etnosowi potrzebna była własna ideologia, i taka
powstała, jako sarmatyzm.

Na marginesie zauważmy, że z dwóch członów Litwa była młodsza i dłużej pozostała
kulturowo twórcza. Nie przypadkiem z Litwy pochodzili, już w następnej epoce,
Mickiewicz i Słowacki, Sienkiewicz i Piłsudski.

[hanys_hans]

Naród Wstecz Obrócony

Polska Piastów jest dziś muzealnym zabytkiem. Trudno znaleźć w niej oryginalne
kulturowe dziedzictwo, które by było żywe do dziś. Średniowiecze nie wzbudza w
Polsce żadnych emocji, inaczej niż we Francji, Anglii czy we Włoszech. W
przeciwieństwie do tego, Polsko-Litwa sarmacka trwa nadal w naszej świadomości.
Dlaczego tak się dzieje, w sytuacji, kiedy tamto państwo padło dwieście lat temu
i nie odrodziło się - bo Polska dwudziestowieczna jest jednak czymś innym? W
myśl koncepcji Gumilowa widzimy przyczynę: mianowicie od heroicznych czasów
Łokietka, Kazimierza, Jagiełły i unii polsko-litewskiej nie poruszył naszych
ziem dostatecznie silny pasjonarny prąd. Szczyt potęgi Polsko-Litwy przypadł na
czasy między Zygmuntem Starym a Władysławem Czwartym. Potem były okresy
odrodzeń, husarskich szarży, narodowych powstań, tworzenia takich czy innych
kadłubowych tworów w miejsce dawnej Rzeczypospolitej (zaliczam tu zarówno
Księstwo Warszawskie, jak i Polskę międzywojenną i pojałtańską), ale postępowało
gubienie ziem i ludzkiej substancji, konfiskaty majątków, wysiedlenia i
przesiedlenia (wraz z ostatnim znad Ikwy nad Odrę), a przede wszystkim utrata
tej części dawnego kulturowego kręgu, który poszedł ścieżką litewską, białoruską
i ukraińską, a nam, Polakom, nie udało się utrzymać tamtych "szczepów" pod
wspólną koroną.

Polska współczesna, polski kenozoik, liczy się od ostatniego rozbioru, a raczej
wcześniej, od reform Sejmu Czteroletniego. Wtedy odrzucono sarmatyzm i dawny
porządek szlacheckiej demokracji, zaczęto w zamian kopiować wzory francuskiego
Oświecenia, z jego wiarą w arbitralne, urzędowe rozwiązania. Rzeczpospolita była
Unią - nowa Polska zaczęła się organizować jako formacja jednego narodu, według
wzorów nowoczesnego, europejskiego nacjonalizmu.

Polska Nowoczesna (czyli od roku 1791, od Konstytucji Majowej) jawi się przy tym
jako twór wtórny, obrócony w przeszłość (nie przypadkiem nasza Pieśń Narodowa
zaczyna się od jakże znaczących słów "Jeszcze Polska Nie Zginęła..."), jako
świat nostalgiczny i zapatrzony w cudze wzorce i mody. Polska Nowoczesna swoje
siły zużywa w walce o przetrwanie, lecz luksus własnego państwa dany był jej
przez ledwo 27 lat na całe jej dwustulecie (z tego sześć lat to te ostatnie...).
Ta Polska wędruje po mapie, aby w końcu, ubocznym skutkiem działań potężnych
sąsiadów, zamknąć się znowu w granicach pierwszych Piastów. Pasjonarny zryw,
który stworzył "polski kenozoik", był widoczne zbyt słaby i zużył się w
powstaniach. Jeżeli oceniać to z perspektywy stuleci, dwa ostatnie wieki
wyglądają jak powrót do homeostazy. Możemy się pocieszyć, że naród w tym stanie
może trwać bardzo długo... Baskom udaje się ta sztuka od chyba trzech tysiącleci.

[hanys_hans]

Palec Boży nad Bostonem

Impuls pasjonarny nie powstaje na poziomie jednostek. Nie może być zadeklarowany
przez żadną władzę, ani puszczony w ruch przez pojedynczego, nawet genialnego
człowieka. Chociaż zdarza się, że jeden człowiek staje na czele nowego ruchu i
firmuje go swoim imieniem, jak to było choćby z Prorokiem Mahometem.

Ostatnim wielkim impulsem, który przeobraził cały kontynent i doprowadził do
powstania nowego, wielkiego i do dziś twórczo aktywnego etnosu, był ten, który
wypromieniował z osady Plymouth, dziś w aglomeracji Bostonu. Mówię o Amerykanach.

Tak właśnie działa impuls etnogenezy: jedno miasto, jak Rzym, jeden peryferyjny
gródek, jak Moskwa, jeden natchniony mąż (plus jego rodzina, jak Mahomet), jedna
osada założona przez imigrantów na obcym lądzie. Ta społeczna formacja następnie
puchnie w oczach, wydaje ludzi, którzy górują nad innymi osobistą energią i
zdolnością do poświęceń, i wyżej cenią ideały niż własne życie. Proces
etnogenezy ma więc swój wyrazisty aspekt moralny... Powstaje nowa społeczność,
która bije sąsiadów umiejętnością skutecznego współdziałania i narzucania sobie
ponadjednostkowych celów. Przeciwieństwem jest społeczność w stanie homeostazy,
która współdziałać nie chce i nie umie, tych, którzy się wyróżniają, zwalcza, i
w jedną stronę pójdzie tylko przypadkiem.

W dalszym etapie rozwoju etnosu pojawia się wielkie zapotrzebowanie na ludzi,
tak wielkie, że nie wystarczają podboje ani wysoki zazwyczaj w owej fazie
przyrost naturalny. Nowy etnos działa jak potężna pompa, wciągająca ludzi z
zewnątrz. Masowa emigracja do Północnej Ameryki była tu przykładem na największą
dotychczas skalę, ale jest to zjawisko typowe: podobnie przyciągała przybyszów i
rosnąca Moskwa, i ekspandujące państwo Turków-Osmanów, gdzie roiło się od
zarówno dobrowolnych, jak również przymusowych poturczeńców. Dlatego Turcja była
takim rynkiem zbytu na jasyr! Ale i Ameryka w czasie swego rozrostu sprowadzała
jasyr afrykański. Po okresie dynamicznego rozrostu połączonym z największymi
heroicznymi czynami: wojennymi, handlowymi, osadniczymi (Gumilow nazywa tę fazę:
"akmatyczną", od greckiego słowa oznaczającego szczyt rozwoju albo wiek męski),
przychodzi okres "przełomu", kiedy etnos rezygnuje z ekspansji i przechodzi do
bardziej stabilnej formy istnienia. Jego państwo osiąga wtedy zazwyczaj swoje
"naturalne" granice. Tak stało się z Ameryką około roku 1880, a z Rosją mniej
więcej sto lat wcześniej. Dla nas ten moment nastąpił wkrótce po bitwie
grunwaldzkiej. Potem mogą nastąpić długie wieki, kiedy energia etnosu odwraca
się od twórczości politycznej, i wyładowuje się w dziedzinie literatury,
budownictwa i sztuk pięknych. Faza "akmatyczna" własnej etnogenezy, czyli epoka
heroiczna, pozostaje przecież stałym źródłem natchnienia dla artystów, a także
tradycją, wokół której skupia się etniczna świadomość wspólnoty. Taką epoką
bohaterską dla Zachodu Europy długo było rycerskie średniowiecze, zaś
współczesna Ameryka wciąż powraca do odpowiednich własnych epopei: do Wojny
Secesyjnej i westernu.

Rozważając te sprawy miejmy jednak na uwadze, że procesy etnogenezy dzieją się
na wyższym poziomie, niż ten, w którym działa ludzka wola, a nawet moc całych
państwowych organizacji. W losach narodów każdy z nas uczestniczy i nasze
indywidualne życiorysy zależą od nich, ale są to prądy, które przenoszą się
gdzieś ponad naszymi głowami. Jeżeli ktoś dopatrzy się w następstwie narodów i
cywilizacji jakiegoś wyższego porządku, to będzie to i tak porządek ponadludzki.
Ktoś mógłby się w tych procesach dopatrywać śladów Bożego Palca na ziemi.

Artykuł oprócz fragmentów zamieszczony był w tygodniku "Najwyższy Czas!" wiosną
1997.

Książki wspomniane:
Czupkiewicz, Lubomir, "Pochodzenie i rasa Słowian", wyd. Nortom, Wrocław 1996.
Gumilow, Lew, "Od Rusi do Rosji", tłum. E. Rojewska-Olejarczuk, wyd. PIW,
Warszawa 1996.

[ballest]

Hanys, tys wielkou robota zrobiou !
Tera trocha o Dubrawie, kerou boua wdowom po Markgrafie Gunterze von Merseburg!
"Dubrawka von Böhmen (tschechisch Doubravka, polnisch Dąbrówka oder Dobrawa
Przemyślidka; * um 925; † 977) war die Tochter des böhmischen Herzogs Boleslav
und der Biagota. Sie entstammte der Dynastie der Přemysliden und war ab 965 als
Ehegattin Herzogs Mieszko von Polen, durch Heirat Herzogin von Polen.




Dubrawka war angeblich zunächst mit Günther von Merseburg verheiratet und hatte
mit ihm einen Sohn, Ekkehard von Meißen, den späteren Herzog von Thüringen.

Sie heiratete danach den polnischen Herzog Mieszko, der im Rahmen der Hochzeit
erst seinem heidnischen Glauben abschwören musste und anschließend den
christlichen Glauben annahm.

Diese Ehe band die beiden slawischen Herzogtümer Böhmen und Polen politisch
enger aneinander. Ihr größter Verdienst war, dass ihr polnischer Mann sich dem
Christentum zuwandte und sich später taufen ließ.

Ihrem polnischen Mann gebar sie einen Sohn, den späteren König Boleslaw den
Tapferen und eine Tochter, die schwedische und dänische Königin Świętosława.
Vermutet wird, dass auch der spätere böhmische Herzog, Vladivoj, aus dieser Ehe
stammte."

Dodom, ze Polska nigdy nie przejela Chrztu od Czech jak w Polsce pisza, bo w tym
czasie w Pradze nawet biskupstwa nie bylo.

[sloneczko1]

z my momy co z wikingow?

[ballest]

Suoneczko, momy tela, ze se prouwdy dowiadujemy, a yno uo prouwda
nom chodzi!

[alladyn15]

Tacy Wikingowie,na ten przyklad.To mlodzi historycy z
Bialorusi,staraja sie wykazac,ze to wlasnie oni byli pierwszymi na
ich ziemi.Czy dziwne...nie wiem,chca sie odciac od azjatyckiego
pochodzenia.
Lecmy dalej z tymi sprawami,mam troche czasu.Pierwszymi osadnikami
na pieknej wyspie Albion(GBR)byli Saxoni.Nikt o to kopii nie kruszy
tutaj.Wioske gdzie zamieszkuje,zalozyl pewien saxsofonistyczny
wojownik.Malo o tym wiadomo,ale na pewno byla jakas polanka w lesie
ze strumyczkiem leniwie plynacym(dalej jest),skad wode mozna
pobierac,lub sie do niego wysrywac regularnie a woda,choc leniwa
wszystko zabierze.Czasami moze i cos sie przyhaczylo do potokowych
kamieni lub tez nadbrzeznych zarosli,ale kto o to dbal w tamtych
latach,badzmy szczrzy ze soba tez.
A tacy na przyklad Rzymianie,wyslali kiedys 3 Legiony za Dunaj
(Ren),aby powiekszyc swoje Cesarstwo.Tam byl taki prymityw wsrod
tych germanskich plemion,ze nikt nie wrocil.Wielu
dzielnych,cywilizowanych Rzymskich zolnierzy poprzybijano do drzew.

[ballest]

To wiemy, ze pierwszymi byli Celtowie, Sasi, Angle (Angeln krajina w Niemcach
na pograniczu do Danii) i Jutowie,
-przeciez se godou Anglosasi;)

Angosasi ale o tym wiedzom a Poloki niy!

[1fatum]

sloneczko1 napisała:

> z my momy co z wikingow?
***********************************

Jak to co?
Rogi. Rogi, kochane słoneczko. Oj nejeden i niejedna posiada (choć o tym nie
wie) piękne poroże.

[ballest]

Kiedys uech czytou, ze Markgraf Gero Mieszka do przyjecia Chrztu
zmusiou!
Co najmni jedno jest pewne, juz ani jeden polski historyk sie nie
odpowazou pedziec, ze Polska Chrzest od Czechow przyjoua, bo
wiedzom, ze to najwiekszou BZDURA

[sloneczko1]

a jo tak sie myśla,że mogli być słowianami:)
wojynki im w głowie i na ekonomii sie niy znajom :)

[ballest]

Suoneczko jesli myslisz, ze tych ludzi ludzi Polanin Mieszko
ujarzmiou? To mysl tak dali!
"Pierwsze najazdy Normanów na Europę Zachodnią miały miejsce w II
połowie VIII w.
a kierowały się na Anglię (od 789 roku), Irlandię ( Normanowie
dotarli tu w 874
roku) oraz Szkocję. Sprzyjało temu w tym czasie opanowanie
Szetlandów. W 793r.
miał miejsce pierwszy napad wikingów, który wywołał " głośne echo" w
Europie.
Normanowie zrabowali i doszczętnie zniszczyli klasztor Lindisfarne w
Nortumbrii.
Z czasem bardzo aktywni Normanowie duńscy uzależnili od siebie
Anglię. Duńczycy
zajęli krainę nizin, obejmującą wschodnie tereny oraz część
środkowych i
północnych terenów wyspy. W 878 roku zawarli umowę z angielskim
królem-
Alfredem, co umożliwiło Normanom stworzyć swoje własne państewko-
Danelaw. W
następnych latach Normanowie powoli powiększali jego granice. W 1013
roku
panujący Swen I Widlobrody został uznany przez część ludu za władcę
całej
Anglii. Jego syn- Kanut I Wielki kontynuował podboje swojego ojca i
w 1017 roku
opanował całą wyspę, którą przyłączył do swojego wielkiego,
potężnego władztwa
duńskiego. Po jego śmierci sytuacja nieco się zmieniła. Panowanie
Duńczyków
załamało się, jednak w II połowie XI w. Wilhelm Zdobywca- książę
Normandii
odnosi spektakularne zwycięstwo w bitwie pod Hastings w 1066 roku i
tym samym
królem zostaje królem Anglii. W IX wieku wyprawy normańskie nieco
zmieniły
charakter. Nie były to jednorazowe wypady, Normanowie zaczęli
zakładać bazy, w
których spędzali zimę. Przy długich wyprawach zdarzało się, że
wojownicy
zabierali ze sobą w podróż rodzinę. W tym samym czasie Normanowie
zaczęli
opanowywać wybrzeża Irlandii, gdzie założyli królestwa w Dublinie,
Corku i
Limericku. Świetną karierę zrobili synowie normandzkiego rycerza
Tankreda
d'Hauteville. Jeden z nich- Robert Guiscard, zjednoczył większość
księstw
południowo- włoskich i wyparł z Włoch zarówno Arabów , jak i
Bizantyjczyków.
Inny, Roger od 1061 roku rozpoczął podbój Sycylii. Syn Rogera, Roger
II,
połączył pod swoim panowaniem posiadłości normańskie na Sycylii i w
południowych
Włoszech a w 1130 roku przyjął tytuł królewski. Władcy normańscy
południowych
Włoch rozwijali ekspansję na Grecję, próbójąc zająć Epir, podczas
pierwszej
krucjaty w 1098 roku założyli w Syrii księstwo ze stolicą w
Antiochii. Zaś inni
Normanowie udawali się na wschód, penetrując wszystkie przebyte
tereny wzdłóż
rzek Wołchow, Dźwiny i Dniepru, aż po Morze Czarne, gdzie okradali
przybrzeżne
miasta Cesarstwa Bizantyjsiego. Bogacili się nie tylko łupieniem,
ale także
handlem. W 843 roku Normanowie pod wodzą Rollona dotarli do Francji.
Następnie
płynąc Sekwaną dotarli do Paryża, skąd w późniejszych latach
podejmowali
następne najazdy łupieżcze w głąb Francji. Król Francji, aby temu
zapobiec,
zdecydował się zawrzeć pewien układ z nowymi przybyszami. W 911 roku
wódz
normański Rollon przejął w lenno podbitą przez siebie północno-
zachodnią część
Francji ( Normandię) w zamian za to wikingowie mięli stać się
obrońcami Francji.
Początek X wieku wiąże się z tym, że Normanowie przyjęli chrzest i z
czasem
ulegli szybkiej romanizacji, a to ułatwiło im utworzenie królestwa.
Książe
Edwadr Wyznawca, który uciekał przed Kanutem I Wielkim znalazł na
dworze
Normandzkim schronienie. Obiecał on, że w razie swej bezpotomnej
śmierci
przekaże swój tron władcom Normandii. Normanom spodobał się ten
pomysł i dlatego
bardzo chętnie wspierali oni jego powrót na wyspę w 1035 roku.
Jednak nie
wszyscy patrzyli ze spokojem na obecność Normanów na angielskim
dworze. Po
bezpotomnej śmierci Wyznawcy w styczniu 1066 roku miejscowi
feudałowie wnieśli
na tron Harolda II- najpotężniejszego wśród nich, ale zapoczątkowało
to wiele walk. "

[kubiss]

Ty Ballest masz naprawde powazne zaburzenia na tle narodowosciowym .
Mnie juz sie nawet nie chce na forum toczyc jakichkolwiek potyczek a ty wciaz
walkujesz tematy o jakichs Wikingach o ktorych gowno wiadomo .
I co ?
Kogo to obchodzi czy Wikingi to Poloki czy Germanie ?
Powiem ci w stylu fatum ze Sram na to kto byl moim pra pra pra ....
Wazne jest kim ja jestem teraz ..... KubiSS

[1fatum]

kubiss napisał:

> Powiem ci w stylu fatum ze Sram na to kto byl moim pra pra pra ....
> Wazne jest kim ja jestem teraz ..... KubiSS
************************************************

Siostro!, Siostro!

Kubiss się zesrał. Trzeba mu rozwiązać kaftan bezpieczeństwa i umyć, bo od
własnego smrodu zgłupieje jeszcze bardziej.

************

Tak na marginesie, tylko świr czyta wszystko, co zostanie napisane. Normalni
ludzie sami dobierają sobie literaturę i nie marudzą. Nie interesuje kogoś dany
watek, to przechodzi do innego. Przecież nie oglądamy wszystkich programów w TV,
mimo, że są nadawane.

Osobiście uważam, że poruszony przez Ballesta temat jest nie tylko interesujący
i dogłębnie opracowany, ale niesie ze sobą znaczny ładunek nieznanej szerszemu
ogółowi wiedzy historycznej.
Przyznaję, że wcześniej coś tam na ten temat słyszałem, ale posiadana wiedza
była niezwykle powierzchowna i nie poparta żadnymi szczegółami historycznymi o
randze dowodów lub mocnych poszlak.

Komu nie podobają się podobne tematy?

Głupim szowinistycznym prymitywom, które wierzą, że nie ma ani prawdy, ani
miniowych wydarzeń, jeżeli się o nich nie mówi, albo przekłamuje fakty.

Ballest, pisz i to szczegółowo, bo przecież tylko dzięki systematycznemu
publicznemu ujawnianiu szczegółów i faktów oraz powtarzaniu ich do znudzenia,
prawa o Katyniu ujrzała światło dzienne i trzeba było dokonać zmian na kartach
historii. Kto wie, może jeszcze za naszego życia dzieciaki w szkołach będą się
uczyły tego, co Ballest wbrew oportunistom publicznie głosi.

Przyznaję, że niektóre fragmenty nie czyta się lekko, ale w końcu to nie
kryminalna powieść, a coś w rodzaju lekcji historii.
Nie przejmuj się, że nie każdy uczeń lubi historię i jest w stanie przyswoić
wiedzę.
Tak było, jest i będzie, że oprócz dobrych i średnich uczniów istnieją gamonie.

[hanys_hans]

1fatum napisał:

> kubiss napisał:
>
> > Powiem ci w stylu fatum ze Sram na to kto byl moim pra pra pra ....
> > Wazne jest kim ja jestem teraz ..... KubiSS
> ************************************************
>
> Siostro!, Siostro!
>
> Kubiss się zesrał. Trzeba mu rozwiązać kaftan bezpieczeństwa i umyć, bo od
> własnego smrodu zgłupieje jeszcze bardziej.
>
> ************

Chyba niyma z nim arz tak z´le, ostatnio nawet dostowo corosto czynsci
pszepustka do doom...

[ballest]

a tu natemat powiazan Piastow do Wikingow:
"MATKA KRÓLÓW
Z mroków polskiego średniowiecza wyłania się postać niezwykłej
kobiety, z którą
związana jest historia Szwecji, Danii, Anglii i Norwegii. Była nią
Świętosława,
córka Mieszka I i siostra Bolesława Chrobrego, znana także pod
imieniem Sygrydy
lub Storrady. Ze względów politycznych ojciec przeznaczył ją na żonę
dla króla
Szwecji Eryka. Mieszko szukał sprzymierzeńców w wojnie przeciwko
Danii i liczył,
iż poprzez małżeństwo córki znajdzie ich w Szwedach.

Przyszły małżonek Świętosławy był wprawdzie w wieku jej ojca i
cieszył się
opinią człowieka szalonego, ale takie drobiazgi nie miały w polityce
żadnego
znaczenia. Nie miał także znaczenia fakt, że Świętosława kochała się
w młodym
Norwegu, który podawał się za Olafa Tryggvasona, syna Tryggvy, króla
Viku.
Pochodzenie jego nie było jednak jednoznaczne, gdyż odnaleziono go
jako
niewolnika na statku estońskiego kupca. Wyróżniał się wprawdzie
wypalonym na
plecach znakiem runicznym Haralda Pięknowłosego, ale równie dobrze
Harald mógł
nim znaczyć królewskie dzieci, jak i królewską służbę. Olaf uważał
się jednak za
spadkobiercę tronu norweskiego i usiłował dla swej sprawy pozyskać
możnych
protektorów. Bawił między innymi w Nowogrodzie, gdzie panowała
skandynawska
dynastia Rurykowiczów, a także zawitał do Poznania na dwór Mieszka
I. Wówczas
też poznała go Świętosława. Być może książę Polski wiązał z nim
pewne nadzieje
polityczne, niemniej małżeństwo córki z królem szwedzkim wydawało mu
się
inwestycją z całą pewnością bardziej korzystną.

Świętosława wyjechała zatem do Szwecji i poślubiła szalonego Eryka.
Urodziła mu
syna Olafa i córkę Holmfrydę i zgodnie z życzeniami ojca nakłoniła
go do wyprawy
przeciwko Duńczykom. W wojnie tej Eryk odniósł zwycięstwo i uzyskał
przydomek
Zawsze Zwycięski. Zwycięstwo to nie wyszło mu jednak na dobre,
ponieważ
zaostrzyły się u niego objawy obłędu. Twierdził, iż nordycki bóg
Odyn wymaga od
niego, aby złożył mu w ofierze swego syna Olafa. Ochrzczona
Świętosława nie
wierzyła jednak w nordyckich bogów i chroniąc syna, kazała otruć
jego ojca. Aby
nadać temu morderstwu boski charakter, podpaliła dwór i świątynię w
Uppsali.
Opowiadano zatem, iż doszło do rozgrywki pomiędzy bogiem Thorem a
bogiem Odynem,
z których pierwszy zabił Eryka, drugi zaś w odwecie spalił świątynię
rywala.

Zostawszy wdową, Świętosława przypomniała sobie o Olafie
Tryggvasonie. Uważany
niegdyś za samozwańca, w ciągu kilku lat zyskał on nie tylko sławę
nieustraszonego żeglarza, ale także przy pomocy swoich wikingów
zagarnął dla
siebie tron norweski. Nic zatem nie stało na przeszkodzie, aby
owdowiała królowa
Szwecji poślubiła króla Norwegii.

Olaf zmienił się wszakże nie do poznania. Owładnięty był ambicjami
politycznymi
i zażądał tronu szwedzkiego, co było równoznaczne z odsunięciem
młodego Olafa od
dziedziczenia. Kiedy spotkał się z odmową, usiłował porwać regentkę
i oprzeć się
na faktach dokonanych. Przecenił wszakże swoje siły. Najazd Norwegów
został
odparty, a Świętosława pośpiesznie poślubiła owdowiałego właśnie
króla Danii
Swena Widłobrodego i poczęła montować koalicję przeciw
Tryggvasonowi. Weszli do
niej Szwedzi, Duńczycy i Polacy.

W roku 1000 na wodach Oresundu doszło do bitwy zwanej Bitwą Trzech
Królów.
Przeciwko jedenastu okrętom norweskim wypłynęło siedemdziesiąt
okrętów
sprzymierzonych. Wynik tego starcia był oczywiście z góry
przesądzony. Flotę
Tryggvasona rozgromiono, a on sam poniósł śmierć w bitwie.
Wikingowie, którzy
nie mogli pogodzić się ze śmiercią swojego przywódcy, opowiadali
wprawdzie, iż
uszedł on z pola bitwy, schronił się za granicą i poślubił tam
księżniczkę Tyrę.
Wierzono, iż powróci, aby pomścić swoją klęskę.

Olaf nie pojawił się już jednak na historycznej scenie, ale
odniesione
zwycięstwo nie przyniosło Świętosławie radości. Zrozumiała, iż
przegrała swoją
jedyną miłość. Swena nie darzyła żadnym uczuciem i chociaż urodziła
mu synów
Haralda i Kanuta, myślami była zawsze na wodach Oresundu.

Obojętność żony rozwścieczyła do tego stopnia króla Danii, iż
postanowił wygnać
ją ze swego królestwa. Według słów Thietmara „wygnana przez męża na
długi okres
czasu, wiele musiała znosić wraz z innymi przykrości”. Najpierw
pojechała do
swego syna, króla Szwecji Olafa, później zaś pojawiła się na dworze
brata,
Bolesława Chrobrego. To z jej inicjatywy Chrobry wysłał do Szwecji
misję
chrystianizacyjną Brunona z Kwerfurtu, która ochrzciła Olafa i jego
najbliższą
drużynę.

W kilka lat później Swen Widłobrody umarł i w Polsce pojawili się
duńscy synowie
Świętosławy, aby ją zabrać do siebie. Starszy, Harald, objął w tym
czasie tron
Danii, młodszy zaś, Kanut, panował w podbitej niedawno Anglii.
Świętosława wraz
z młodszym synem udała się do jego nowego królestwa.

Kanut był człowiekiem bezwzględnym i okrutnym. Poróżniwszy się na
przykład ze
swoim przyjacielem Eadrikiem z Mercji, któremu zawdzięczał między
innymi
angielską koronę, kazał go bez wahania ściąć. Dzieci podbitego króla
Anglosasów
wysłał do Polski z poleceniem, aby tam zostały zabite. Bolesław
Chrobry nie miał
wszakże w sobie normańskiego okrucieństwa i prośby tej nie wypełnił.

W Anglii Kanut związał się z Aelgifą, byłą kochanką pokonanego króla
Ethelreda,
matką jego dziewięciorga nieślubnych dzieci. Chociaż Aelgifa
urodziła mu synów
Svenda i Harolda Zająconogiego, oddalił ją, być może za namową
Świętosławy, i
zaślubił wdowę po Ethelredzie - Emmę. Małżeństwo z Emmą spowodowało,
iż w
Kanucie zaszła zasadnicza zmiana. Poczuł się nagle Anglikiem i
zaczął utożsamiać
się z podbitym narodem. Odesłał do domu swoją drużynę i postanowił
zostać w
Anglii na stałe. Pozwolił nawet na uroczyste przeniesienie zwłok
arcybiskupa
Aelfheaha do katedry w Canterbury, chociaż biskup zaliczał się za
życia do jego
najzagorzalszych przeciwników.

Świętosława nie pojawiła się już więcej na arenie historii. Umarła
prawdopodobnie w latach dwudziestych XI wieku i pochowano ją zapewne
w Londynie.
Być może, iż dosięgła jej jeszcze wiadomość o śmierci jej synów:
króla Danii
Haralda w 1018 roku i króla Szwecji Olafa w 1022. Może była jeszcze
świadkiem
objęcia przez Kanuta po bracie tronu duńskiego, a także podbicia
przezeń Sambii,
Norwegii i Marchii Szlezwickiej, co czyniło go najpotężniejszym
władcą północnej
Europy.

Nie dożyła jednak z pewnością radosnego momentu, kiedy jej wnuczka
Gunhilda
zaślubiła cesarskiego syna. Nie danym jej było także widzieć, jak
mąż wnuczki
Henryk III podporządkowuje sobie papiestwo ani też jak jej prawnuk
Henryk IV
korzy się w Canossie przed Grzegorzem VII. Nie przypuszczała także
zapewne, iż
praprawnuk Henryk V rozpocznie krwawe wojny z jej stryjecznym
praprawnukiem,
księciem Polski Bolesławem Krzywoustym."

Prosze tylko wlasciwie interpretowac .

[hanys_hans]

hakynkrojc i Dagobert

[hanys_hans]

hakynkrojc i Dagobert

[hanys_hans]

www.wikingowie.info/content/view/42/40/


Po raz pierwszy od prawie 150 lat można bez problemu kupić książkę wybitnego polskiego historyka Karola Szajnochy pt. „Lechicki początek Polski”. Przedstawia w niej hipotezę, że pierwsi polscy władcy i polska szlachta byli normańskiego pochodzenia.

Od czasu jej publikacji pojawiło się znacznie więcej dowodów potwierdzających tę hipotezę. Warto jednak zacząć od argumentów Karola Szajnochy.

[hanys_hans]

www.wikingowie.info/download/Lachy%20(fragment).zip

[hanys_hans]

www.kolohistoryczne2.neostrada.pl/swastyka.html

[hanys_hans]

bigosnamadagaskarze.blogspot.com/2008/05/swastyka-grekw-ydw-polakw.html

[hanys_hans]

zywioly.blog.onet.pl/2,ID132037218,index.html

[hanys_hans]

hakynkrojc i Dagobert

[ballest]

Tu kolejny dowod:
gniazdo.rodzimowiercy.pl/tekst.php?tekstid=78
Tak samo bylo z Chelmem tam ale Polska jak sie dowiedziala, ze sa
groby Wikingow to wycofala datki na wykopaliska, ale niemiacka
Allianz wskoczyla i te wykopaliska dalej finansowala.

[ballest]

Tu to jest:
""Wystawa z wykopalisk w Kałdusie w Muzeum Archeologicznym
dmk2005-02-14, ostatnia aktualizacja 2005-02-14 00:00
Jakie tajemnice kryje góra św. Wawrzyńca koło Chełmna? Niezwykłe i
warte poznania. Od dziś w poznańskim Muzeum Archeologicznym można
oglądać wystawę urządzoną... w cieniu tejże właśnie góry
Wystawa dotyczy wykopalisk z okolic Chełmna. Archeolodzy z
Uniwersytetu im Mikołaja Kopernika w Toruniu prezentują na niej
wyniki swoich kilkuletnich prac wykopaliskowych prowadzonych w
miejscu dawnej osady średniowiecznej w Kałdusie, właśnie w
sąsiedztwie wzgórza św. Wawrzyńca. Obrazuje je sztuczny kopiec
usypany na dziedzińcu muzeum.

Góra św. Wawrzyńca na tle doliny Wisły musiała robić duże wrażenie
na ludności zamieszkującej okolicę: nie tylko stanowiła
centrum "świata", ale również, jako wyobrażenie religijne,
zapewniała łączność między niebem a ziemią. Dlatego archeolodzy
postanowili "przenieść" ją do Poznania.



Obok, w gablotach, zaprezentowano ponad tysiąc unikatowych zabytków,
m.in. przedmioty z bogatego wyposażenia grobów wikingów, mieszek ze
srebrnymi monetami, ozdoby, narzędzia i przedmioty o charakterze
kultowym. Poza tym wyeksponowano plansze ze zdjęciami oraz opisami
prac archeologicznych.

Odkrycia dokonane w ostatnich latach w Kałdusie potwierdzają rangę
tego ośrodka w dziejach wczesnopiastowskiego państwa polskiego. Miał
on szczególne znaczenie strategiczne i polityczne, bo położony był
na skrzyżowaniu dwóch głównych szlaków przechodzących przez tę część
Pomorza: nadwiślańskiego i rusko-bałtyckiego. "

miasta.gazeta.pl/trojmiasto/1,35611,2646805.html

[kubiss]

Dzieki ballestowi nasz nowy Gorol Fatum byc moze bedzie mogl pozbierac materialy
i zrobic z tego jakas ciekawa prace magisterska :-)
A jak tam pupa ?
Juz lepiej ?

do Kubusia pantofelka

[ballest]

Kubusiu, Fatum juz je od downa Dochtorem a Ty tu uo magistrze skryslosz

[kubiss]

Nasz doktor ma powazne zaburzenia zwiazane z przemiana materii ;-)
A tak na marinesie powiedz mi balciu od kiedy to sie kumplujesz z Gorolami ?

[ballest]

Od zawsze se z Gorolami kumplujam, ale Gorol a Gorol to je roznica, jeden jest w
porzadku, drugi jest polski nacjonalista a tych ostatnich nienawidzam!

Do Ballesta

[1fatum]

W swoim życiu wymieniłem kilka paszportów, bo brakowało w nich miejsca na wpisy. Bywałem tu i tam, ale nigdy nie spotkałem się z takim brakiem życzliwości jak w Polsce.
Kiedy nie wiedziałem jak się zachować, zachowywałem się przyzwoicie. Będąc gościem w innym kraju zachowywałem się jak gość. Dając innym szacunek nie spotkałem się z brakiem szacunku.
Owszem, wszędzie są kanalie i źli ludzie, jednak tylko w Polsce mają otwarte drzwi do salonów władzy, a nasi rodacy (nie wszyscy) wyglądają, jakby wyszli z szamba.

Jakby ktoś mnie zapytał, kogo szanuję, to bez wahania odpowiem, że ludzi uczciwych, pracowitych i życzliwych.
Jak na złość dla "geniusza" tacy właśnie ludzie są na Śląsku.

Śląskie tematy znalazły się w kręgu mojego zainteresowania. Od 2005 roku tkwię w tych zagadnieniach.
Przyznaję, że spotkałem się z różnym przyjęciem. Jednak wraz z upływem czasu i wzajemnym poznaniem się doznałem czegoś, co u nas w centrum nigdy bym się nie doczekał.

Starszy człowiek przeprosił mnie za brak zaufania i za to że źle o mnie myślał i źle oceniał. Jednak wieloletnie przykre doświadczenia sprawiły, że już nie ufa ludziom.

Objąłem starca, wziąłem jego dłoń w swoje ręce i ucałowałem. Był lepszy niż ja, skoro przyznał się do swojej słabości i chciał się uwolnić od złych skojarzeń. Jakby kto nie wiedział, to był Ślązak, który polskiej mowy uczył się po 1945r., a do tej pory (nibypolacy) plują na Niego jako na Niemca.

Widać z tego, że aby zyskać miano człowieka nie trzeba się niczym szczególnym zasłużyć. Wystarczy być człowiekiem. Trzeba dostrzegać w innych kogoś bliskiego i być jemu życzliwym.
Niby takie proste, ale z Polsce niemal niewykonalne.

Największym dla mnie powodem do dumy jest fakt, że pokochała mnie Ślązaczka i dopiero przy niej zrozumiałem znaczenie słowa "rodzina" i to czego mężczyzna może oczekiwać od kobiety.
Gdyby przyjaciel zapytał, mnie jaka sobie wybrać partnerkę - odpowiedziałbym mu - tylko Ślązaczkę, ale pamiętaj, nie wolno ci jej zawieść!

Do Fatuma

[ballest]

Richtig fajnie ues to skryslou!
Cieszy mnie bardzo, ze mosz zaufanie do Slonzokow, bo Slonzoki to narod godny
zaufania , wierz mi!
Zreszta tys je i tak mu nos dobrze na forum schowany, czytej blyszczysz jak
gwiazda a to nos cieszy, bo my som bardzo zyczliwy narod !

[alladyn15]

Najblizsza gwiazda do Ziemi,to Proxima Centauri.Oddalona od nas 4 i
1/2 lat swietlnych.
Ciekawe gdzie fatum zyje.

[1fatum]

Dobre pytanie? Gdzie żyję?
Będąc na Śląsku w sobotę, jadąc autem widziałem sprzątanie wiejskiej drogi.
Zapytałem mojej ukochanej, dlaczego mieszkańcy to robią?
- Odpowiedziała, że to normalne, bo jutro niedziela i musi być ordnung.
U nas w centrum, gdyby na drodze było gówno, to inni by jeszcze przyklepali.
Żyję w miejscu, w którym auto musi by ć doskonale zabezpieczone inaczej odjedzie
ze złodziejem. Żyje w miejscu, w którym sąsiad ma dwa stany: zassał" albo go
"ssie" i szuka frajera, który da mu kasę aby kupił procenty do zassania.

Gdybym nie bywał na Śląsku, to nie widziałbym różnicy. Jednak różnica jest i to
ogromna. Na korzyść Śląska.

[ballest]

Fatum, besten Dank, za ta ocena Danke,

[1fatum]

Nie dziękuj, bo nie wiem jak się zachować.
To o czym napisałem to szczera prawda.

[kubiss]

Gratuluje ci Balciu gorolskiego kuolegi :-)
Wzajemnie sie uzupelniacie .

Ja ze swej strony powiem ci Balciu ze twoje wywody dot. Wikingow maja dac dowod
na to ze Polska jako panstwo stworzyla jakas banda ktora wykradla te ziemie
Niemcom i stworzyla zlodziejskie podwaliny pod budowe Polski jako odrebnego
panstwa . Skroce troche twoje wywody :-) Wszystko co ma zwiazek z Polska jest
ukradzione Niemcom .
Tym postem na pewno sie podniecil Fatum .
Nasz Gorol nie wie o co w tym wszystkim chodzi dlatego daje mi duzo fanu :-) .
Tylko mam jedna prosbe .
Nie ublizaj mi znowu poniewaz sie "Oczyscilem" i moja dusza jest teraz czysta
..... :-)

[hanys_hans]

www.youtube.com/watch?v=CczLwlCuAqg

[ballest]

Dziisej wiemy, ze Polska zalozyli Normanie, bo ziemia prawde wydala, a
wykopaliska nie klamia!

[hanys_hans]

ballest napisał:

> Dziisej wiemy, ze Polska zalozyli Normanie, bo ziemia prawde wydala, a
> wykopaliska nie klamia!

Byda musiou jutro juzajs´ do SATZVEY zakarowac´ Tym razym na
"Wikinger-Wochenende mit spektakulärer Reitershow" mono Dagoberta tysz mi
pokorzoom...


www.burgsatzvey.de/engine.php?aktuelle_seite=veranstaltungdetail&art=ritterspiele&ID=436&PHPSESSID=ae5bc2e4b8491888d8f26dcc2f18d739

[ballest]

www.relativegenetics.com/genomics/images/haploMaps/originals/R1a_large_RG.jpgNo
to Hanys zrob to!

[hanys_hans]

ballest napisał:

>
> www.relativegenetics.com/genomics/images/haploMaps/originals/R1a_large_RG.jpg

Co to je za landkarta bo opisu dooni niy widza

[ballest]

Hanys to jet mapa genow wikingowskich, to co niebieskie to koncentracja
wikingowskich genow. Skandynawia jest niebieskou ale Kijow Praga i Polnocnou
Polska jest najbardzi niebieskou!

[hanys_hans]

ballest napisał:

> Hanys to jet mapa genow wikingowskich, to co niebieskie to koncentracja
> wikingowskich genow. Skandynawia jest niebieskou ale Kijow Praga i Polnocnou
> Polska jest najbardzi niebieskou!

Noo to je richtich tymat dlo Rity i Gajowego
Na Warniji tam je tak modro arze czorno uod tych Wikingoow

[ballest]

Gynau, ale tam mieli najblizy;)

[hanys_hans]

Pochodzenie Słowian jako mit polityczny

Pochodzenie i najstarsze dzieje Słowian są problemem, który, choć na pozór oderwany od życia, niespodziewanie ujawnia pewne polityczne mity: myślowe ciągi subtelne i mgliste, przez nikogo chyba nie wypowiedziane do końca, ale może właśnie z tego powodu wciąż wywierające wpływy na myślenie o naszym polskim miejscu w świecie.

Każdego, kto usiłował dowiedzieć się czegoś o słowiańskich starożytnościach, musi uderzyć i zirytować brak ładu, brak wyraźnych linii u autorów interpretujących archeologiczne i pisane zabytki; tak jakby na rzeczywiste ubóstwo źródeł dotyczących naszych narodowych, polskich i słowiańskich początków, nakładały się jeszcze uporczywe, a może wręcz złośliwe tendencje, aby zrozumienie owych szczupłych źródeł zagmatwać.

Źródłem tego zamętu jest mit autochtoniczności Słowian, a Polaków w szczególności. (Słowa "mit" używam oczywiście w sensie fałszywej i wygodnej zbitki pojęciowej, a nie w sensie religijnej opowieści.) Mit ów został stworzony w okresie międzywojennym z jasnych pobudek patriotycznych, czy jak kto woli, nacjonalistycznych, i chodziło w nim o to, aby dać odpór niemieckiej propagandzie, która wszelkie źródła archeologiczne interpretowała jako świadectwa odwiecznego pobytu na ziemiach nadodrzańskich i nadwiślańskich - ich własnych pobratymców, Germanów. Oczywiście, ów pogląd miał wyraziste ostrze polityczne: podbudowywał ideologiczne prawa nazistowskich Niemiec do ziem obecnie należących do Polski, które wówczas były wschodnimi kresami państwa niemieckiego albo strefą planowanej hitlerowskiej ekspansji na wschód.

Pogląd o autochtoniczności Słowian sprowadzał się do tezy, iż osadnictwo w dorzeczu Odry i Wisły (obszar ten bywał przedłużany na wschód aż do Dniepru) ma w dającej się stwierdzić przeszłości charakter ciągły, nie było zaburzane poważniejszymi najazdami, a ewentualni przybysze byli tylko przejściowymi gośćmi. Mimo tych sporadycznych wizyt sąsiadów, przez cały czas - przynajmniej 1700 lat przed Mieszkiem I - miał trwać na obecnych polskich ziemiach "prasłowiański" substrat etniczny. Owi Prasłowianie mieli w końcu przeobrazić się w Słowian, którzy stąd, znad Odry i Wisły rozeszli się w okresie Wędrówek Ludów (w wiekach IV-VI n.e.) w trzy strony świata - na zachód nad Łabę, na południe: do Czech, nad Dunaj i na Bałkany, oraz na wschód ku późniejszej Rusi.

My, Polacy, mielibyśmy być w prostej linii potomstwem i spadkobiercami rdzennej, autochtonicznej ludności dorzecza Odry i Wisły, a także tymi spośród Słowian, którzy w przeciwieństwie do reszty swoich pobratymców, dochowali wierności swojej starej ziemi i nie dali się skusić "obczyźnie" nad Dunajem, Wełtawą czy Oką.

Owa wizja - a raczej mit właśnie - była uporczywie podtrzymywana i propagowana przez cały okres PRL i dopiero pod koniec tej formacji, w latach 80-tych, zaczęły się pojawiać pierwsze publikacje, stawiające naszą prehistorię z głowy na nogi.

Tylko skrótowo naszkicuję stan rzeczy, który wydaje się najbardziej prawdopodobny (i który zapewne jest po prostu prawdą...) - Słowianie na większości swoich obecnych siedzib, w tym także nad Odrą i Wisłą są stosunkowo późnymi przybyszami i zajęli te ziemie w ciągu V wieku n.e., a więc w końcowej fazie Wędrówki Ludów. W starożytności Brązu i rzymskiej ich tu po prostu nie było; i co więcej nie wchodzili w styczność z cywilizacją klasyczną (rzymsko-grecką). Najstarsze uchwytne archeologicznie ślady Słowian pochodzą z Wołynia i Podola z wieku IV n.e.; co do wcześniejszej epoki poszlakami są pokrewieństwa i zapożyczenia językowe, wskazujące ma dorzecze środkowego Dniepru jako na wcześniejszą siedzibę. Nasze ziemie w rzymskiej starożytności zamieszkiwali Germanowie - na Pomorzu Goci, a na południe od nich ludy określane zbiorową nazwą najpierw Lugiów a później Wandalów, których ślady określa się mianem archeologicznej Kultury Przeworskiej. Jedynie Pojezierze Mazurskie zasiedlali Bałtowie. Germanowie sięgali zresztą dużo dalej na wschód: Goci i Gepidowie, którzy przewędrowali nasze (później) ziemie, szerokim łukiem okrążając Wandalów, jako że oba te plemiona szczerze się nie lubiły, stworzyły krótkotrwałe państwo nad Morzem Czarnym i Dnieprem. Germańskim narzeczem mówiono na Krymie jeszcze czterysta lat temu! Przed Germanami południe Polski było kolonizowane przez Celtów. Wcześniejsza od nich Kultura Łużycka, której dziełem był około roku 737 p.n.e. Biskupin, także po słowiańsku (czy prasłowiańsku) nie mówiła.

Jak powiedzieliśmy, mit polskiego autochtonizmu (którego początkowo głównym orędownikiem był prof. Józef Kostrzewski, poznański archeolog i odkrywca Biskupina) od samego powstania miał wyraźne ostrze patriotyczne i antyniemieckie. Okazało się wkrótce, że znakomicie służy także innym politycznym opcjom czy stylom myślenia.

Ale wcześniej należy zauważyć, iż ów mit wzbogacił się o pewien ważny aspekt. Wydawałoby się bowiem, iż jeżeli pewien lud nieprzerwanie zamieszkuje przez półtora tysiąca lat, a może dłużej, to samo terytorium, utrzymując się w dodatku z rolnictwa, nie koczując i nie wędrując, to powinien stworzyć jakąś trwałą kulturę materialną i duchową. A więc grody, miasta, ośrodki rzemieślnicze; zapewne także powinien dorobić się własnego pisma (tym bardziej, że miał piśmiennych sąsiadów), kultu bogów, tytulatury władców, a może nawet spisanej historii. Oczywiście Słowianie żadnym takim dorobkiem pochwalić się nie mogli. Historycy owładnięci mitem autochtonizmu mogli naginać fakty, i wykopaliska w rodzaju Biskupina przypisywać Słowianom. W większości przypadków jednak tego czynić się nie dało, czego skutek był taki, iż przybywało wstydliwych faktów (że odkopano groby książąt ewidentnie germańskich, groty strzał z runicznymi napisami, albo że wygasłych w V wieku dymarek świętokrzyskich nie było komu rozpalić na nowo) - a wraz z nimi rosła nieśmiałość w dziele naukowego, ale także np. literackiego penetrowania własnej narodowej przeszłości. Prehistoria Polski zaczęła przypominać szafę pełną trupów!

Jakby w odpowiedzi na takie krytyki (których, jak się wydaje, nikt jawnie nie wytaczał) utrwalił się niejasny pogląd, iż tak rekonstruowani Słowianie (czy Prasłowianie) byli przez całą swoją historię ludem pokojowo nastawionym, łagodnym i poczciwym, godzącym się na koegzystencję na tym samym terytorium z obcymi przybyszami, a w razie zagrożenia uciekającym zapewne w leśne głębiny... W przeciwieństwie do wojowniczych i nieźle zorganizowanych, wykazujących państwowotwórczy instynkt Germanów, Scytów, Hunów czy Awarów, Słowianie zdawali się ludem bez historii i bez państwa. Jednakże te dwa jawne defekty okazały się ich wielkim atutem w oczach dwóch dominujących nurtów politycznego myślenia w Polsce lat niedawnych.

Słowianie bez historii, a w szczególności bez rozwiniętej religii, pozbawieni wyższej kultury, nie tknięci kultem "pogańskich" bóstw, czynili wrażenie ludu, który trwał przez tysiąclecia w dziecięcej niewinności, czekając na chrzest - bo dopiero ów sakrament miał go wyrwać z prehistorycznego niebytu, a raczej na-wpół-bytu. Ten aspekt mitu autochtonizmu był więc szczególnie miły katolickiej opcji. Było to również w pełnej zgodzie z podręcznikową zbitką pojęciową, iż historia Polski zaczęła się w roku 966 od chrztu Mieszka. A co było wcześniej? Jakaś nieokreśloność, którą wprawił w polskie dzieje już pierwszy historyk, Gall Anonim, pisząc te jakże ważkie słowa: "Lecz dajmy pokój rozpamiętywaniu dziejów ludzi, których wspomnienie zaginęło w niepamięci wieków i których skaziły błędy bałwochwalstwa (...)". Oczywiste jest, że Kościołowi bardzo pomocna była wizja Polski "stworzonej przez Kościół" - takiej, która od początku jest chrześcijańska, która nie zaznała wcześniejszych, rdzennych a więc "pogańskich" alternatyw kulturowych, i dosłownie wszystko zawdzięcza ideom przybyłym z Rzymu albo za jego pośrednictwem.

[hanys_hans]

Wizja ta była równie - a może nawet bardziej - miła stronie przeciwnej,
komunistom. Słowianie bez historii, a przede wszystkim bez państwa, nie znający
"ustrojów klasowych" oraz "wyzysku", w oczach marksistów wyglądali z kolei na
lud, który tak długo jak się dało przechowywał rajski stan niezróżnicowanego
"komunizmu pierwotnego", zwany również ustrojem "wspólnoty pierwotnej". Nie
muszę dodawać, że również te pojęcia liczą się pomiedzy polityczne mity, dalekie
antropologicznej rzetelności. A skoro Słowianie tak byli przywiązani do
"wspólnoty pierwotnej", to można było wnosić, iż fakt ów predestynuje ich do
podjęcia się roli pionierów w dziele krzewienia komunizmu prawdziwego, tego od
Marksa i Lenina. Logiczne, prawda?

W okresie PRL masowo wydawano (dla szkół głównie) mapy, przedstawiające owe
rzekome granice pierwotnego zasięgu Słowian. Malowano je przy tym ciepłym,
różowym, macierzyńskim kolorem, tak jak Ojczyznę na innych mapach. Mapy te,
lokalizujące na naszych ziemiach "prakolebkę" Słowian, miały znowu wyraźny acz
subtelny wydźwięk propagandowy, były kolejnym narzędziem z arsenału politycznej
mitologii stosowanej: dyskretnie przypominały Starszym Braciom z Moskwy, że tak
naprawdę, w porządku historycznym, to my, Polacy, jesteśmy ich starszymi braćmi,
i z tego tytułu należą się nam szczególne względy. Polska, zamalowana na różowy
prasłowiański kolor, awansowana była w ten sposób do rangi centralnego punktu
Słowiańszczyzny - a przecież Imperium Sowieckie i areał narodów słowiańskich
mało się od siebie różniły. Niemal wszyscy Słowianie w pewnym momencie żyli w
socjalizmie, a mapy czyniące Polskę centrum tego obszaru były argumentem na
rzecz specjalnych praw do stosowania "polskiej drogi do socjalizmu".

Skoro więc mit o autochtonizmie Słowian, a Polaków w szczególności, był wygodny
dla (primo) patriotów, (secundo) katolików oraz (tertio) komunistów, któż miałby
go podważać w imię naukowej obiektywności? Trwał więc wśród specjalistów aż do
lat 80-tych, a w podręcznikach, w literaturze popularnej i w potocznej
świadomości pokutuje, jak się wydaje, do dziś.

Ale dziś również, wobec perspektywy "wejścia do Europy", prawda o słowiańskich
początkach może wydać się mało atrakcyjna dla zwolenników europejskiej
integracji. Bo jakimże partnerem dla dziedziców Karola Wielkiego mogą być
potomkowie plemienia, które wynurzyło się gdzieś z poleskich bagien? Najstarsze
ślady wskazują, że w początkach swojej ewolucji Słowianie pozostawali w kręgu
oddziaływania kultury Irańczyków - takiego bowiem właśnie, wschodniego i
irańskiego pochodzenia jest nasza najstarsza terminologia religijna oraz
zachowane w folklorze pozostałości mitów. A Iran się politycznie kojarzy jak
najgorzej. Można też zaobserwować, że dziś najchętniej podnoszone są nasze
rzekome starożytne koneksje z Celtami, choć ich ślady w naszej tradycji są bez
porównania mniej widoczne niż irańskie, i przodkowie Słowian najprawdopodobniej
z Celtami się nie kontaktowali. Polityczny, choć zapewne nieuświadamiany,
podtekst celtyckiej orientacji jest również jasny: Celtami przecież byli
przodkowie najbardziej zachodnich Europejczyków, czyli Brytyjczyków i Francuzów,
do celtyckich korzeni poczuwa się znaczny procent Amerykanów, a dziś celtyckie
tradycje przeżywają tam renesans, który z kolei ma wyraźny rys antyrzymski z
antychrześcijańskim odcieniem.

Wypadałoby zakończyć ten temat wnioskami.

Pierwszy i oczywisty jest taki, że pozwalając hasać mitom, odcinamy się od
prawdziwej wiedzy o naszych korzeniach. A wobec nadciągającej ogólnoświatowej
urawniłowki narodów i kultur, praktyka to mocno niebezpieczna.

Drugi, że warto byłoby tę wiedzę szerzej rozpowszechnić. Bo żal doprawdy, że ten
obszar historii, który nas - w masie - coś obchodzi, zaczyna się dopiero od
epoki wojen kozacko-szwedzkich z "Trylogii" Sienkiewicza.

Trzeci, że prawda o początkach Słowian i Polski każe inaczej patrzeć na własną
tradycję. Widzimy wtedy, że mamy nie pojedyncze, a potrójne dziedzictwo: nazwę
je, trochę górnolotnie, dziedzictwem ziemi, krwi i myśli. Dziedzictwo ziemi to
poczuwanie się do solidarności z wszystkimi plemionami, które poprzedziły nas na
naszej ziemi, jadły chleb z tej samej roli i walczyły o tę samą ojcowiznę - a ta
solidarność, dotycząca najpierw germańskich Wandalów, Gotów, Sylingów i
Hasdingów, oraz Celtów i niewiadomego języka "Łużyczan" (tych z Biskupina), może
tym łatwiej być rozszerzona na późniejszych i dzisiejszych naszych
"współziemców" - Prusów, Litwinów, Niemców, Białorusinów, Ukraińców, Żydów i
Cyganów. Polska widziana z tej perspektywy staje się zupełnie inną jakością niż
nacjonalistyczna klatka, w której jakoby mieliśmy w pojedynkę siedzieć od trzech
tysięcy lat.

Dziedzictwo krwi, to solidarność z tymi, którzy byli naszymi językowymi i po
części biologicznymi przodkami - zagadkowym ludem, który przyszedł ze wschodu,
zajął opustoszałą po Wędrówkach Ludów środkową Europę - i który w tamtej epoce
wykazał zadziwiającą odmienność politycznych zachowań, gdyż w przeciwieństwie do
wszystkich sąsiadów i poprzedników, którzy ulegli powszechnemu wówczas rojeniu o
budowaniu imperiów na gruzach Rzymu, skierował swoje siły na rolniczą
kolonizację ziem, które zajmował. A ta strategia okazała się skuteczna: po
Wandalach, Gotach, Hunach i Awarach słuch zaginął, Słowianie się rozmnożyli i
rozrośli... Być może od nich moglibyśmy się i dziś czegoś nauczyć.

Wreszcie dziedzictwo myśli, które każe nam szukać trzecich i najmocniejszych
korzeni - w Rzymie, Atenach i Jerozolimie.

Poruszona tu sprawa autochtonicznego mitu sama w sobie wydaje mi się ciekawym
tematem dla badań historyków, oczywiście tych od czasów najnowszych. Żyją
przecież świadkowie kształtowania się tego mitu, a może i jego współtwórcy -
autorzy odpowiednio "wyważanych" podręczników i map. Archeologowie, fałszujący
lub przemilczający dane z wykopalisk. Cenzorzy kierujący myśl badaczy w
odpowiednim kierunku. A najciekawsze byłoby zbadanie, jak ów mit oddziałał -
zapewne poprzez doradców zaznajomionych z polskimi kompleksami - na Józefa
Stalina, który wyrysował mapy powojennej Polski tak, aby były dziwnie zgodne z
różowymi siedzibami Prasłowian.

20 stycznia 1998. Artykuł zamieszczony był w tygodniku "Najwyższy Czas!".