do Ballesta

[szwager_z_laband]

"Utrata „praw parafii” jak wynika z treści dotyczyłaby
raczej utraty praw przypisanych do danych kościołów, jako dawnych
kościołów
parafialnych. Wcześniej te kościoły mogły posiadać te prawa jako
tzw. kościoły
przyłączone, a obecnie być tylko filią. Rzeczywiście wizytacja z
1679 r. wymienia Rudziniec jako kościół filialny w stosunku do
Rudna866, kościół w Wielkich Sierakowicach
był kościołem przyłączonym do Rachowic867, zaś w Karchowicach był
filialnym w
stosunku do Ziemięcic868.
Więcej informacji o sytuacji wyznaniowej w okolicy w czasie wojny 30–
letniej
dostarcza kronika Rudna wg której „gmina Pławniowice wraz z jej
panami ziemskimi,
podczas gdy Górny Śląsk zalały wojska Mansfelda, obrabowały i w 1628
r. oblegały
Miasto Gliwice, całkowicie opowiedzieli się dla protestantyzmu.
Grzebali się takŜe nie w
Rudnie na cmentarzu, lecz na piaszczystym pagórku na ziemie
pławniowickiej, gdzie dziś
stoi krzyŜ polny i miejsce nazwane jest Protestanckim Cmentarzem”


to moge sie kedys okozac wazne w naszyj dyskusji o Rudnie Jancona i
Simona!

[ballest]

Nie wiem, czy to takie wazne jest, wiemy ale, ze Rudno bylo parafiom
od 1228 roku!

[szwager_z_laband]

a jak to sie mo wedug Ciebie do tego roku 1217

www.kuria.gliwice.pl/kuria/?akcja=parafia&ID=77

ps

[szwager_z_laband]

U Biskupa Dobroci
- Gdy zbliżamy się do wioski lub osady, rozglądamy się za wieżą
kościelną. Taki widok oswaja, bo świadczy o tym, że na miejscu są
ludzie, którzy się modlą - powiedział ks. Marian Przydacz, od
sześciu lat administrator parafii św. Mikołaja Biskupa Dobroci w
Rudnie k. Gliwic. W niedzielę 8 listopada parafia obchodziła
jubileusz 75 - lecia konsekracji tamtejszego kościoła. Podczas
uroczystości bp Jan Wieczorek poświęcił w prezbiterium dwa nowe
obrazy: Miłosierdzia Bożego i Matki Boskiej Fatimskiej.


75 lat - to zaledwie cząstka ponad siedmiu wieków historii parafii,
która usamodzielniła się prawdopodobnie w 1217 roku, kiedy to
niejaki pan Jan Rudno "kościół w Rudnie gustownie wyposażył".
Mieszkańcy wioski, zwanej niegdyś Rudnau i Braunbach, do 1922 roku
korzystali z drewnianej świątyni, którą, gdy zagroziło jej
zawalenie, trzeba było w końcu rozebrać. Nowy, murowany kościół
wzniesiono w błyskawicznym tempie niespełna półtora roku. 4
listopada 1923 roku konsekrował go ks. kard. Adolf Bertram z
Wrocławia. Proboszczem wówczas był ks. dziekan Jan Michalec,
zachowywany w pamięci nie tylko jako budowniczy kościoła, ale przede
wszystkim człowiek wielkiego formatu i bardzo dobry duszpasterz. -
Dziękuję Panu Bogu, że jego następcy i ja sam nie zepsuliśmy tego,
co on zaszczepił - mówi o swoim poprzedniku ks. Marian Przydacz.
Pobożność parafian i ich oddanie Kościołowi to jeszcze owoce pracy
ks. Michalca, który służył tutaj ludziom przez kilkadziesiąt lat.

- Gdy obchodzimy jubileusz to siłą rzeczy snujemy refleksje związane
z historią - powiedział w homilii podczas jubileuszowej uroczystości
bp Jan Wieczorek - Jeśli dotykamy tej przeszłości, to myślimy o
tych, którzy najpierw byli świadomi prawdy Bożej i przymierza z
Bogiem.

Mieszkańcy Rudna to w 95 proc. ludność miejscowa. Z pokolenia na
pokolenie przekazują wiarę i tradycje, które innym, żyjącym w
rozproszeniu, czasem trudno zachować. W parafii ma się wrażenie, że
ludzie wiedzą, dlaczego przychodzą do kościoła. Całe życie wspólnoty
jest skupione wokół Eucharystii. Tak być powinno wszędzie, ale nie w
każdej parafii w codziennej Mszy św. uczestniczy około 60 osób.
Zarówno w tygodniu, jak i w niedzielę zdecydowana większość
przystępuje do Komunii św. Księdzu pomaga więc aż pięciu świeckich
szafarzy, którzy co niedzielę z Najświętszym Sakramentem idą także
do chorych. Służbę liturgiczną tworzy pokaźna grupa ministrantów i
ministrantek.

W Rudnie dziewczęta przy ołtarzu już nikogo nie dziwią. - Skoro
garną się do służenia, dlaczego miałbym im zabraniać - tłumaczy ich
obecność ks. Marian Przydacz. A ministrantki wcale nie uszczuplają
Sodalicji Mariańskiej, której też, jak na razie - nie brakuje
chętnych. Co więcej grupa ta zachowała zanikający gdzie indziej
zwyczaj opuszczania sztandarów nie tylko podczas Przeistoczenia, ale
również w czasie odczytywania Ewangelii.

Ostatnie lata życia parafialnego w Rudnie zdominowało wielkie
odnawianie świątyni i budowa kaplicy cmentarnej. Codzienny wysiłek
mieszkańców i gospodarza kościoła uczyniły z świątyni i jej obejścia
najpiękniejsze a zarazem centralne miejsce. W wyremontowanej salce
parafialnej ks. Marian Przydacz prowadzi regularną katechezę. Są to
dodatkowe godziny, niezależne od tych w szkole, na które przychodzą
dzieci oraz młodzież szkół średnich i pracująca. Brakuje tylko
nielicznych. Spotkania te są punktem honoru miejscowego
duszpasterza. - Jak się nie ma kontaktu z młodzieżą, to można się
wyprowadzić - tłumaczy swój pomysł i konsekwentnie wymaga obecności
ks. Marian Przydacz.

W stosunkowo niewielkiej, bo liczącej trochę ponad 900 wiernych
parafii, podobnych inicjatyw jest znacznie więcej. Każdy,
niezależnie od wieku, może znaleźć w kościele swoje miejsce i czas.
Z parafią związani są także dawni mieszkańcy Rudna, którzy wyjechali
na Zachód. To między innymi dzięki ich ofiarom można było
przeprowadzić generalny remont organów.

W wydanym na okoliczność jubileuszu folderze czytamy: "Tu na tym
świętym wzgórzu, w swoim kościele parafianie Rudna wznosili modły do
Boga, tu sprawowali Najświętszą Ofiarę, tu przybywali ze swymi
troskami i cierpieniami, tu doznawali pociechy i łask od Boga. (...)
Dlatego dla nich kościół był zawsze świętym domem Boga i domem
rodziny parafialnej". Tak jest i dzisiaj i póki na wieży w Rudnie
biją dzwony, jest pewne, że na miejscu żyją i modlą się ludzie.

Klaudia Cwołek

[ballest]

Ta data 1217 mou cos wspolnego z Labandami.
Wtedy Laband zaczon myni rachunkow Swietopietrza placic i se
przypuszczou , ze wtedy Rudno stalo sie osobnom parafiom, cos w tym
kierunku uech kajs czytou!