Światem zaczęło rządzić Lato.

Obojętność cząstek elementarnych

[nenufaria]

Lato...
uwertura do piekieł
zatykasz uszy
udajesz, że nie słyszysz
zagłuszasz ją lotem trzmiela
orkiestrą cykad
śpiewem traw jeziornych, rzewnym
modlitwą o wodę drzew konających
nie dasz rady...
jeśli cię nie spopieli
jesień otworzy bramy
do atomowej zagłady?

Życie – beznadziejna walka molekuł z entropią
miłość – rezonans cząsteczek
szukających nieskończoności w pamięci
może masz rację...
trzeba żyć chwilą
wkrótce jej nie będzie
pozostanie po nas tylko
obojętność cząstek elementarnych
niewrażliwych na pieszczoty kosmosu...
A jednak...
coś nie pozwala zapomnieć
krzyku dziecka rozrywanego na strzępy
rozpaczy matki
Głos to Boga?
Czy sumienie człowieka?

Chcę wyjechać na wieś

[palnick]

Czy jest jeszcze gdzieś prawdziwa ta wieś,
zielona, pachnąca lnem...
Z polami wśród łąk, z garnkami, co schną
na płotach do góry dnem.
Z chatami wśród pól i z mlekiem na stół,
z żelazkiem, co duszę ma...
Niech każdy jedzie tam, gdzie chce,
a ja swoje ścieżki znam!

Chcę wyjechać na wieś (wyjechać tam),
gdzie się zatrzymał w polu czas (wyjechać tam),
chcę w nieruchomym stawie zobaczyć swoją twarz.
Chcę wyjechać na wieś (wyjechać tam),
dojrzałe wiśnie z drzewa rwać (wyjechać tam),
w glinianym piecu upiec chleb ostatni może raz.

Czy jest jeszcze gdzieś prawdziwa ta wieś,
spokojna, wesoła wieś,
gdzie kisi się barszcz, a w piątek na targ
furmanką się rano gna,
gdzie całe dwa dni i noce na bis
niejedno wesele trwa...
Niech każdy jedzie tam, gdzie chce,
a ja swoje ścieżki mam!

Chcę wyjechać na wieś (wyjechać tam),
dojrzałe wiśnie z drzewa rwać (wyjechać tam),
w glinianym piecu upiec chleb ostatni może raz.
Chcę wyjechać na wieś (wyjechać tam),
w niedzielę rano wcześnie wstać (wyjechać tam),
zobaczyć stroje z dawnych lat ostatni może raz.

Czy jest jeszcze gdzieś prawdziwa ta wieś,
spokojna, wesoła wieś?


Urszula Sipińska

Dziewczyny tańczą jedno lato

[krykucha]

Agnieszka Osiecka

muzyka: Leszek Bogdanowicz

Pełne ręce
żółte kaczeńce,
pełne ręce
maki czerwone,
i jeszcze więcej,
pełniej, goręcej,
popatrz, już dźwigam w ramionach
łąki złocisto-zielone.

Dziewczyny tańczą jedno lato
jeden sierpień, jeden maj,
dziewczyny tańczą jedno lato,
harmonisto graj nam, graj!

Niedziela, nie niedziela,
od wesela, do wesela
gra kapela, gra kapela
od Łazienek aż do Bielan
płynie maj...

Dziewczyny tańczą jedno lato,
a może dwa, a może trzy,
nic nie poradzą chłopcy na to,
że się dziewczynom tyle śni.

Pełne ręce
róże więdnące,
pełne ręce
głogi kolące,
i jeszcze więcej,
pełniej goręcej,
popatrz już dźwigam w ramionach
słońce na wiatr zachodzące

Dziewczyny tańczą jedno lato
jeden sierpień, jeden maj,
dziewczyny tańczą jedno lato,
harmonisto graj nam, graj!

Niedziela, nie niedziela
od wesela, do wesela
gra kapela, gra kapela
od Łazienek aż do Bielan
płynie maj...

Dziewczyny tańczą jedno lato,
a może dwa, a może trzy,
nic nie poradzą chłopcy na to,
że się dziewczynom tyle śni.

Żółte żaglówki

[palnick]

D.Rzontkowski

Jodu łyk, złoto plaż, mewy pisk
To młodość, teraz lato
Głośny plusk, pośród fal
Morza szum, to radość
Teraz tylko my!

Jak tylko mogę, to w mig
Wnet daję nogę, już dziś
Nad piękne morze - teraz tylko my!

Słodka ma baby, jak miód
Spojrzeniem strzel mi, to cud
Reklamę pełnij, teraz lato

I w ustach słońca, ciągle bez końca, kręcimy się
W błękicie nieba, dusza nam śpiewa i żyć się chce

Jodu łyk, złoto plaż. . .

Z okropnym wdziękiem, to cud
Masuję szczękę, to cud
Kremuję biust - teraz tylko my!

Meduza słońca, to cud
Parzy z gorąca, to cud
Paruje mózg, teraz lato

I w ustach słońca, ciągle bez końca, kręcimy się
W błękicie nieba, dusza nam śpiewa i żyć się chce

Jodu łyk, złoto plaż. . .

Trójgłowy biceps, to nic
Trochę się przypiekł, to nic
Gdy ruszam szczypie - teraz tylko my!

Mam kąpielówki, to cud
W żółte żaglówki, to cud
I gogle nówki - teraz tylko my!

Dziewczyny piszczą, to cud
Gdy fale lizną, to cud
Je pod bielizną - teraz tylko my!

A ja się śmieję, to cud
Słońce mnie grzeje, to cud
Browar się leje - teraz tylko my!

Słońcem opętani

[krykucha]

Kiedy się zaczyna lato
Słońce budzi cię ze snu
Sto pomysłów mam już na to
Jak marzenia spełnić swe

A ty co - z tobą coś nie tak
Czy ci przyjacielu wyobraźni brak
W taki dzień - możesz w niebie być
Tańczyć z nią na plaży do utraty sił

Słońcem opętani
Oglądamy świat
Do góry nogami
Tak od lat

Naokoło tylu ludzi
Dwie dziewczyny śmieją się
Nikt ich dzisiaj nie ostudzi
Nawet chłodny letni deszcz

A ty co...

Lady Pank

Na ryby

[palnick]

Na ryby - w kaździuteńki wolny dzień
Na ryby - nad leniwą rzeczkę w cień
zabieramy sprzęt i starkę
a na drzwiach wieszamy kartkę
Nie wracamy aż we czwartek
zapuszczamy się pod Warkę
Na ryby - by zielony wdychać chłód
Na ryby - by odbiciem tykać wód
Jedną twarzą łyknąć z flaszy
Drugą z toni w niebo patrzyć
Na ryby...

A można i na grzyby
Na grzyby - w aromatów pełen las
Na grzyby - przed wyjazdem słuchaj sprawdźmy gaz
Weźmy czegoś parę kropel
A na drzwiach wywieśmy o tem
Że ruszyliśmy w sobotę
bo powzięlismy ochotę
Na grzyby - tu borowik a tam dzik
dzik, wściekły na mnie... ech... pociągnijmy sobie łyk
nie musimy dużo łykać, by się przestać lękać dzika
bo gdyby, gdyby łyk większy
to na lwy'by, a dlaczego nie na lwyby

na lwy'by - na gorący czarny ląd
na lwy'by - gdyby, gdyby nieco bliżej stąd
właśnie, wziąłby człowiek amunicję
eksportową śliwowicję
drzwi opatrzyłby w inskrypcję:
"przedsięwzięto ekspedycję"
na lwy'by - patrzysz samiec, wiec go trrrach
a tu lwica - tonie w łzach
robi nam się strasznie głupio
bo ten lew już chyba trupio
więc czyby nie lepiej już na ryby
lub na grzyby
albo na ryby
w każdym razie nie na lwy'by
a może na ryby w grzybach, duszone


Kabaret Starszych Panów

widzę czas: akropol zarosły puszczami traw

[nenufaria]

Miserere
Krzysztof Kamil Baczyński

Oto stoimy nad ziemią tragiczną
Pobojowisko dymi odwarem strzaskanych wspomnień i snów.
Lepkimi krwią pytaniami
zdejmujemy hełmy przyrosłe do głów.
Głowy - czerwone róże przypniemy hełmom pokoleń.
Widzę: czas przerosły kitami dymów,
widzę czas: akropol zarosły puszczami traw.
Rzuć się, ostatni kainie, na ostatniego abla,
dław!

Wracając z pogrzebu ostatniego człowieka,
jak wyzwanie
rzucam przygarść powietrzną - skowronka - w niebo
i ziemię ronię jak łzę nad wszechświatem.

Noc

[palnick]

Przyjdziesz nocą. Zostaniesz do rana
I otulisz mnie lekko ramiony.
Ja ci powiem: o, moja nieznana.
Ty mi powiesz: o, mój wytęskniony.
Będziesz moja. Ustami się wpije
W wargi twoje, od nocnych róż krwawsze,
Obłąkany szał szczęścia przeżyję,
Ale umrze coś we mnie na zawsze.
Zacałuję się sobą! W pierścieni
Splot drgający zakłuje twe ciało,
I uśniemy rozkoszą zmęczeni
I niepomni, że wszystko się stało.
Obudzimy się. Ciężką nienawiść
W głuchych duszach bez słów poczujemy
Zło nam w oczach zaświeci, jak zawiść,
I jak głaz będzie smutek nasz niemy.
Ale nocą znów przyjdziesz. Do rana
Będziesz słodko mnie tulić ramiony.
Ja ci powiem: o, moja nieznana!
Ty mi powiesz: o, mój wytęskniony!


Julian Tuwim

może śpisz teraz, w chmurze...

[synapsa.renesansu]

Dla ciebie
Zagajewski Adam

Dla ciebie - może śpisz teraz, w chmurze
wełnianych snów - piszę nie tylko ten wiersz.
Dla ciebie, zwycięskiej, uśmiechniętej, pięknej,
ale także dla ciebie smutnej, pokonanej

(chociaż nigdy nie zdołam zrozumieć,
kto mógłby pokonać ciebie!),
dla ciebie nieufnej, niespokojnej,
dla ciebie piszę wiersz za wierszem,

jakbym chciał któregoś dnia - jak żółw
- dotrzeć, przy pomocy niedoskonałych słów
i obrazów, tam, gdzie ty jesteś już od dawna,
tam, gdzie ciebie zaniosła błyskawica życia.

Skwar

[palnick]

Było raz bardzo gorąco. Nieruchome, nagrzane powietrze. W najsroższy
upał leżałem na słońcu, lubując się okrucieństwem żaru. Pustka.
Przybiegła do mnie zdyszana. Widziałem, jak bije serce jej pod białą
bluzką. Widziałem wspaniałą szerokość biódr, spływających półokrągłą
linią w kształtne, krzepkie nogi. Gorąca, gorąco, moja Ty młoda,
zagorzała, kochana!
- Ci się stało? - Co robisz? - Uspokój się... Słuchaj... przecież---! Och!
upalne, straszliwe pieszczoty. Obłędne, skwarne oddanie! Stepy w oczach
zamgławionych! Dyszące szybko piersi! Niesprawiedliwa wściekłość, co
żąda nazbyt już wiele rozkoszy od naszych rozkochanych w sobie ciał w
ten upał lipcowy!


Julian Tuwim

Spróbuj opiewać okaleczony świat

[synapsa.renesansu]

Spróbuj opiewać okaleczony świat.
Pamiętaj o długich dniach czerwca
i o poziomkach, kroplach wina rosé.
O pokrzywach, które metodycznie zarastały
opuszczone domostwa wygnanych.
Musisz opiewać okaleczony świat.
Patrzyłeś na eleganckie jachty i okręty;
jeden z nich miał przed sobą długą podróż,
na inny czekała tylko słona nicość.
Widziałeś uchodźców, którzy szli donikąd ,
słyszałeś oprawców, którzy radośnie śpiewali.
Powinieneś opiewać okaleczony świat.
Pamiętaj o chwilach, kiedy byliście razem
w białym pokoju i firanka poruszyła się.
Wróć myślą do koncertu, kiedy wybuchła muzyka.
Jesienią zbierałeś żołędzie w parku
a liście wirowały nad bliznami ziemi.
Opiewaj okaleczony świat
i szare piórko, zgubione przez drozda,
i delikatne światło, które błądzi i znika
i powraca.

Adam Zagajewski

Złote rano

[palnick]

O złote, o bez ceny, o cudowne rano,
o łąko, malowana jasną dłonią słońca,
o wodo, pośród siwych głazów świetlejąca,
o chwilo, któraś nigdy nie była zrównaną!


Jako motyl prześliczny o rozwitej tęczy
olbrzymich lotnych skrzydeł w powietrznym błękicie:
ty, o ranku, wśród godzin tworzących me zycie
lśnisz - na kształt gwiazdy w ciemnej Giewontu przełęczy.


Blask traw i błysk wysmukłych ponad nia badyli,
fijoletowych kistek przewiewne przędziwo,
złoconych o pierś wiatru pośmigłą i lśniwą;
świetlistość szklanych kropel rosy, co sie pyli


tu owdzie w baldachimie zielonym łopuchu;
żółtych lelui kwiaty o błędnym uroku:
wszystko to mam w pamięci, wszystko to mam w oku,
zalęgło tam - trwa stale pośród życia ruchu...


Entuzjazm duszy... Dzieło słowa, które mówi
wyższa nad poziom ludzi moc i obca jemu,
moc obca równie złemu światu i dobremu,
podobnie jak cud rzadko jawna człowiekowi.


Moc tryumfalnie wolna, wielka , nieskalana,
podobna do orlicy nad dachem kościoła -
módlcie się tam we wnętrzu! - - ona toczy koła
dalej, wyżej, potężniej... Czarna życia ściana


rozpęka się i kruszy, widok sie otwiera
bez brzegu i bez końca, ty, o złote rano,
jesteś mu matką, źródłem, dane sercu wiano
tęsknoty do piękności, która nie umiera.



Kazimierz Przerwa-Tetmajer

[krykucha]

Staw na lato się okrył białym kwieciem,
Brzoza kwiecie warkoczami zamiecie.
Poschły świerki, porosły krzewiny,
Coś nas dzieli, jakiś pasek siny.
Nie powiemy sobie już nic więcej,
Słowa kochać nie nauczą goręcej.
Niech w nas słońce wbija złote harpuny,
Poplątaliśmy, sfałszowaliśmy najprostsze struny.

Jerzy Liebert

Czereśnie

[palnick]

Rwałem dziś rano czereśnie,
Ciemno-czerwone czereśnie,
W ogrodzie było ćwierkliwie,
Słonecznie, rośnie i wcześnie.

Gałęzie, jak opryskane
Dojrzałą wiśni jagodą,
Zwieszały się omdlewając,
Nad stawu odniebną wodą.

Zwieszały się, omdlewając
I myślą tonęły w stawie,
A plamki słońca migały
Na lśniącej, soczystej trawie.


Julian Tuwim

Malinowe lato

[krykucha]

Tak lekko płynie w nas to lato
jakby biedronki nim powoziły
w zaprzęgu jeszcze polne kwiaty
lekko schylają się do zimy

Ty zapatrzona w malin krople
co z lipca jeszcze nie ostygły
płynę za tobą wnet na oślep
ustami zbieram twe maliny

Bronisz mi trochę jak przez mgłę
i zasłaniasz od wiatru ręką
dopiero później przyjdzie nam odpocząć
znów zejść na naszą ziemię świętą

Stare Dobre Małżeństwo

Spóźniony słowik

[palnick]

Płacze pani słowikowa w gniazdku na akacji,
Bo pan słowik przed dziewiątą miał być na kolacji.
Tak się godzin wyznaczonych pilnie zawsze trzyma,
A tu już po jedenastej - i słowika nie ma!

Wszystko stygnie: zupka z muszek na wieczornej rosie,
Sześć komarów nadziewanych w konwaliowym sosie,
Motyl z rożna, przyprawiony gęstym cieniem z lasku,
A na deser - tort z wietrzyka w księżycowym blasku.

Może mu się co zdarzyło?Może go napadli?
Szare piórka oskubali, srebrny głosik skradli?
To przez zazdrość!To skowronek z bandą skowroniątek!
Piórka - głupstwo, bo odrosną, ale głos - majątek!

Nagle zjawia się pan słowik, poświstuje, skacze...
"Gdzieś ty latał? Gdzieś ty fruwał? Przecież ja tu płaczę!"
A pan słowik słodko ćwierka: "Wybacz moje złoto,
Ale wieczór taki piękny, że szedłem piechotą!"


Julian Tuwim

To już lato

[krykucha]

Kochane Lato z Radiem, już nie mogę, więc piszę
Poznałam go w pociągu, miał na imię chyba Krzysiek
Lecz nie pamiętam dobrze, jakiej pociąg był relacji
Mam lat osiemnaście, a on wysiadł na jakiejś stacji
Przystojny był jak Linda, więc po nocach szlocham
Pomóżcie mi go znaleźć, bo go kocham, Zocha.

To już lato, to już lato
Słoneczniej serca biją
I wakacyjna miłość.
To już lato, to już lato
I wakacyjna miłość.

Ona była w Międzyzdrojach królową dyskoteki
A ja jestem dość nieśmiały i nie tańczę szybkich, niestety
Już miałem ją poprosić, grali "Michelle" Beatlesi
Lecz taki Schwarzenegger podszedł do niej pierwszy
Ona na mnie tak namiętnie spojrzała siedem razy
A ja bez niej żyć nie mogę, pomóżcie, Bazyl.
To już lato, to już lato
Słoneczniej serca biją
I wakacyjna miłość.
To już lato, to już lato
I wakacyjna miłość.

Na plaży leżałyśmy razem z koleżanką Anką
Ja mówiłam jej, jak fajnie zimą jeździ się na sankach
On wyglądał jak biznesmen, choć był tylko w slipach
Czy idziemy się popluskać, od niechcenia tak zapytał
I z tą Anką flirtują cały turnus, aż do dzisiaj
A ja serce mam złamane, co robić , Krysia.
To już lato, to już lato
Słoneczniej serca biją
I wakacyjna miłość.
To już lato, to już lato
I wakacyjna miłość.

OTTO

Janek K. Kelus

[felicia]

Tam, gdzie był nasz port:
- kilka dalb i drewniane na palach pomosty,
tam, gdzie wracaliśmy co rok,
by na nowo się spotkać i rozstać
i gdzie żegnaliśmy przyjaciół
tak nagle traficznie dorosłych
- przecież jednak czasem tam bywamy...

Jeśli chcesz to mogę ci pokazać tamten port,
chociaż w nim nie ma naszych łodzi.
Popatrz - ktoś pocztówkę przysłał,
seria: "Biały sport",
podpis: "Port żeglarski o zachodzie".

Jest port: promenada z betonu,
rząd tablic, że basen jachtowy,
jest tłum - ludzie, jachty z plastiku,
sklep "Ster", cola, frytki, rożen,
i szum - z różnych stron słychać wciąż
tę najnowszą żeglarską opowieść
- o tym, ile kogo jacht kosztował...

Więc kpisz, że miejscowy sekretarz
zbudował swój Dukt Łazienkowski,
więc kpisz, że to parking - nie port,
rewia mody i jarmark próżności,
i kpisz - że przybyłaś do Aten
i nie znał cię nikt (to Demokryt).
Pozwól - to są moi nieznajomi...

Jeśli chcesz to mogę ci pokazać tamten port,
chociaż w nim nie ma naszych łodzi,
popatrz - ktoś pocztówkę przysłał,
seria: "Biały sport",
podpis: "Port żeglarski o zachodzie".

Co chcesz od tych mężczyzn co wolą
w kolorze indygo się starzeć,
co chcesz od tych kobiet co z sobą
przywożą "Rodzinny Magazyn",
co chcesz - przecież nikt nam naprawdę
tu spędzać wakacji nie każe
- śmiesznym rówieśnikom łodzi z drewna...

To cóż, że na małych jeziorach
ktoś miał swoje wielkie przygody,
to cóż, że pchał łodzie drewniane
rzekami wzdłuż brzegów wysokich,
to cóż, że dziś ludzie na jachtach
z plastiku wydadzą się mu plastikowi...
Chcesz oglądać stare fotografie?

Popatrz - tutaj stoisz ty,
a tutaj chyba ja,
właśnie od nadbrzeża ktoś odchodzi...
Dobre zdjęcie - widać,
że z zachodu wieje wiatr,
siedzą chłopcy na drewnianej łodzi...

Na drewnianych łodziach
jak ze starych akwafort
odpłynęli z portu młodzi chłopcy.
Więc nie pytaj, proszę,
gdy zobaczysz tamten port,
czemu przypłynęli jacyś obcy.

To cóż, że był chłopak, co pragnął
to wszystko zagarnąć na własność,
to coż, że zostało nam po nim
tych kilka szczenięcych obrazków,
to cóż, że mówimy dziś o nim
"nasz zmarły przyjaciel" tak rzadko,
i... piosenka znów o przemijaniu?

Czy ty także wiesz, jak jest trudno
cokolwiek stąd zabrać na zawsze,
i też pragniesz wracać do miejsc,
w które wracać z nas nikt nie potrafi.
I czy także nie chcesz zapytać,
jak tamta aktorka w teatrze:
- czy Pan jest tym chłopcem z fotografii?

Na drewnianych łodziach
jak ze starych akwafort
odpłynęli z portu młodzi chłopcy.
Więc nie pytaj - proszę -
gdy zobaczysz tamten port,
czemu przypłynęli jacyś obcy...


---------
Dla żeglarzy!
F.

Ptak

[palnick]

Na gałązce usiadł ptak:
Zaszczebiotał, zatrzepotał
Ostry dzióbek w piórka otarł,
Rozkołysał cały krzak.
Potem z świstem frunął w lot!
A gałązka rozhuśtana
Jescze drży, uradowana,
Że ją tak rozpląsał trzpiot

Julian Tuwim

Wierszy wakacyjny

[palnick]

I cóż, kochany Panie Leonie,
czy byłeś Pan już w lesie?
czyś widział, jak się pasą konie?
słyszałeś, jak gęś drze się?
Po stawie jak pływają kaczki
i zboże jak chwieje się,
modre bławaty, krasne maczki,
puch jak się z wiatrem niesie?
Czy lis oddychał już jedliną,
pod sosną czyliś dumał,
czyliś zapoznał się z gadziną
i z wierzbą się pokumał?
Czyś dopadł gdzie, jak sroka skrzeczy
w oborze bydło ryczy?
-Czyś znalazł wszystkich kopę rzeczy,
które mieć dusza życzy?
Czyś widział pawia na ogrodzie,
pod chatą dzieci płowe?
Czyś pochylony stał ku wodzie
na fale patrząc nowe?
Na fale patrząc, jak kołują,
gdy wodne muchy kroczą,
jak żaby na się nawołują,
siąpisz - a w topiel skoczą?
Czyliś odnalazł w leśnej głuszy
tych świerków kilkunastu,
ten czar, co Polskę budzi w duszy?
Czy tęsknisz już ku miastu?
Czyś się przypatrzył na obłoki,
jak płyną wiecznie świeże?
Czyś już jest młodszy o te roki,
które ci smutek bierze?
Czy się już czujesz odmłodzony,
jak chłopiec, jak młodzieniec?
obok żywiołów, dzieci, żony
czujesz się pan czy jeniec?
Czyliś odzyskał już swobodę
i myśl, tę myśl pogodną,
i chęć tych dążeń, co są młode,
bo dusza tych jest głodną?
Czyli gdyś w lesie legł na krzewach,
czy ścieżką kiedyś chodził,
czyś poznał Elfy po ich śpiewach,
Bóg leśny czy cię zwodził?
A gdyś to wszystko już przeczytał,
gdyś wszystko już zrozumiał,
to rozważ, żem Cię listem witał,
jak myślę, jakem umiał.

Kraków, lipiec 1903
St. Wyspiański

ostatni pejzaż

[nenufaria]

Dałeś mi wiśni dłonie serdeczne
soczyste lipcowe gorące
jedz, szeptałeś,
na urodę i zdrowie
rubinowe rzeki w zaułkach palców
rzeźbiły meandry słodkie i lepkie
to krew...
malarz wojny
maluje nią pejzaż
to Bejrut...
wiśniowe granaty
tryskają fosforowym ogniem
rzeźbiąc w ludzkich ciałach i domach
niespotykane kształty
spopielona czaszka wtopiona w czarny kadłub
zawieszona na ślepym oknie
firanka apoptotycznej cywilizacji
ostatnie wiśnie
ostatni pejzaż
ostatnia czułość?

Sitowie

[palnick]

Wonna mięta nad wodą pachniała,
Kołysały się kępki sitowia,
Brzask różowiał i woda wiała,
Wiew sitowie i miętę owiał.
Nie wiedziałem wtedy, że te zioła
Będą w wierszach słowami po latach
I że kwiaty z daleka po imieniu przywołam
Zamiast leżeć zwyczajnie nad wodą na kwiatach.
Nie wiedziałem, że się będę tak męczył,
Słów szukając dla żywego świata,
Nie wiedziałem, że gdy się tak nad wodą klęczy,
To potem trzeba cierpieć długie lata.
Wiedziałem tylko, że w sitowiu
Są prężne wiotkie i długie włókienka,
Że z nich splotę siatkę leciutką i cienką,
Którą nic nie będę łowił.
Boże dobry moich lat chłopięcych,
Moich jasnych świtów Boże święty!
Czy już w życiu nie będzie więcej
Pachnącej nad stawem mięty?
Czy to już tak zawsze ze wszystkiego
Będę słowa wyrywał w rozpaczy,
I sitowia, sitowia zwyczajnego
Nigdy już zwyczajnie nie zobaczę?

Julian Tuwim

Rzepakowe lato

[palnick]

...nie piszesz miły, do mnie z miasta,
Pewnie się tam dopuszczasz zdrady,
A tutaj rzepak już zarasta
Naszych wędrówek wspólnych ślady.
I kury obrabiają trzepak,
Gdzieśmy trzepali kapę z łóżka
I wszystko wokół zarósł rzepak,
A w pewnej mierze i peluszka.
Tatko nazwali cię łajdakiem,
I rzekli, że się tobą brzydzą,
I zarósł cały świat rzepakiem,
Tylko gdzieniegdzie kukurydzą.
Przy naszej ulubionej sośnie,
Kędy igraliśmy przed rokiem,
Też ten koszmarny rzepak rośnie
I już mi on wychodzi bokiem.
Tata coś gada o Dreptaku,
Ze niby swaty, że wesele...
Dreptak ma osiem ha rzepaku,
Chyba się wezmę i zastrzelę...
O miły mój, odezwijże się,
Mówiłeś, że napiszesz sicher,
Tu straszno w rzepakowym lesie,
Wilki grasują, wyje wicher.
I jakaś zmora się wylęga,
I jakaś strzyga w gąszczu chodzi,
I rzepak już do gardła sięga,
Bo latoś wyrósł nam nad podziw.
Może mu pomógł tak saletrzak,
Zastosowany zbyt obficie,
Bo nawet sam agronom Pietrzak
Mówił, że wprost niesamowicie...
Może to taki dziwny rodzaj,
Krzyżowy typ miczurinowski,
Albo zbyt mocno o urodzaj
Pomodlił się ksiądz Rosołowski.
...oto już ściemnia się na dworze,
Już noc zasłania okna krepą,
Pamiętasz? Zwykle o tej porze
Tyś mnie nazywał swoją rzepą...
...wczoraj usnęłam wśród alkowy,
Ty śniłeś mi się, mój ideał,
Oraz słodyszek rzepakowy,
Co zeżarł cały nasz areał.
Zbudziłam się, a wokół ino
Ten rzepak, a w rzepaku tato,
I w całej gminie Portofino
Trwa straszne rzepakowe lato...


Andrzej Waligórski

Iwaszkiewicz

[mulka]

Prawdziwa pogoda pod pękiem paproci
urosną tam prawdziwki rydze i soplice

I mrówki biegnące po kobiecych łydkach
po to by je wargami zbierali panicze

Jakież to wargi były namiętne i durne
chciałbym je pocałować - ale to myśl zdrożna

Obejmuje mnie pogoda raki i szparagi
nikt nie zobaczy w nocy żem jest nagi
bo przecie Telimena mądra i ostrożna

Dmuchawce, latawce

[palnick]

Obudzimy się wtuleni w południe lata
Na końcu świata, na wielkiej łące
ciepłej i drżącej

Wszystko będzie takie nowe i takie pierwsze
krew taka gęsta, tobie tak wdzięczna
z Tobą bezpieczna nad nami

Dmuchawce, latawce, wiatr
Daleko z betonu świat
Jak porażeni, bosko zmęczeni posłuchaj
Muzyka na smykach gra
Do ciebie po niebie szłam
Tobą oddycham, płonę i znikam chodź ze mną



Urszula

Osiecka. Oczy tej małej.

[mulka]

Białe zeszyty

Posłuchaj pan, panie podróżny
Co się zdarzyło na Próżnej
Żyła tam Jagna, dobra i czysta
I chodził do niej Jan kancelista

Akurat to była niedziela
Kręciła się karuzela
Zabrał tam Jagnę kochanek czuły
I całkiem zmącił jej miły umysł.

Oczy tej małej, jak dwa błękity
Myśli tej małej, białe zeszyty
A On był dla niej jak młody Bóg
Żebyż on jeszcze kochać mógł...

A lato jak bywa w Warszawie
Młodym służyło łaskawie
On ją zabierał nieraz na łódki
A ona jego leczyła smutki.

Posłuchaj pan, panie wędrowny
Nastał ten dzień niewymowny
Odszedł bez słowa kochanek podły
Na nic się zdały płacz jej i modły.

Oczy tej małej, jak dwa błękity
Myśli tej małej, białe zeszyty
A On był dla niej jak młody Bóg
Żebyż on jeszcze kochać mógł...

Pociągi odchodzą i statki
Ona nie wróci do matki
Kto by uwierzył w całym Makowie
Że dla niej światem był jeden człowiek

Przez niego więc siebie zabiła
Ta co z miłości tańczyła
Bóg jej wybaczył czyny sercowe
I lody podał jej malinowe.

Oczy tej małej, jak dwa błękity
Myśli tej małej, białe zeszyty
A On był dla niej jak młody Bóg
Żebyż on jeszcze kochać mógł...

Posłuchaj niewierny kochanku
Co nienawidzisz poranków
Wróci do Ciebie jeszcze ta trumna
Gdzie leży Twoja kochanka dumna

Bo taki co kochać nie umie
Przegra choć wszystko rozumie
Bóg Cię pokaże swą nieczułością
Za to żeś gardził ludzką miłością

Oczy tej małej jak dwa błękity
Myśli tej małej białe zeszyty
A Tyś był dla niej więcej niż Bóg
Pokłoń się do jej martwych stóp.

Lato jak ze snu

[palnick]

Lato było, jak ze snu, chyba tak wygląda cud -
umierałam z miłości do ciebie...
Plaża pełna jasnych barw, ktoś na molo cicho łkał;
w życiu trzeba być wolnym człowiekiem.

Czekam i wiem, że jeszcze kiedyś cię zobaczę.
Ufam i wiem, że nie utonę w cierpkim winie.
Teraz, gdy już, już nie jestem całkiem sama,
łatwiej mi żyć.

Ty śpij, ja będę daleko stąd
tęsknić do twoich rąk, gasić pragnienie płomieniem.
Ty śpij, ja będę daleko stąd
znosić to całe zło - wierząc, że będziesz znów przy mnie.

Ojciec mówi: dość tych bzdur, że nigdy nie przyjedziesz tu,
ludzie kpią ze mnie przez ciebie, lecz wiem,
że miłość jest tak wielką siłą...
Nauczyłam się jej barw, odkąd we mnie dwa serca biją.


Beata Kozidrak

"Szalone lato"

[krykucha]

Pomylone lato, lato chochole
Zwariowana słoneczna gorączka
Tak wiele, wiele dzieje się wokół
Strachy na wróble rozbiegają się po łąkach
Cokolwiek będzie, cokolwiek się stanie
Po naszej stronie stoją wulkany
Gotowe na znak czekają w pogotowiu
Nasze są też siły i siły wichrowe
Niespokojne i niezwyciężone
Wiatr znad wysp niesie nam swobodę
Cokolwiek będzie, cokolwiek się stanie
Niechaj tak się stanie
Szalone lato
Dzikie, nieposkromione lato

Pidżama Porno

Letni czas

[palnick]

Wciąż szybciej płyną nasze dni
i bez wytchnienia pędzi czas,
lecz gdzieś głęboko w sercu tkwi
chęć bycia tam, gdzie nie ma nas.
Tam zawsze niebo jest bez chmur
gdzie nie ma smutku nie ma łez
i tyle lasów, łąk i gór
bo wokół nas tak pięknie jest.

Lato, lato jest, a wraz z latem ptaków śpiew,
wody szum i ciepłe, letnie dni.
Ognisko pali się, dźwięk gitary niesie wiatr,
to lato, lato jest wśród nas.

Nieznany przemierzymy szlak
dp stacji, która zwie się kres.
Chociaż czasami sił nam brak
chcemy być tam, gdzie pięknie jest.
Tysiące dróg za nami już
mijanych w pędzie raz po raz
i choć na twarzy pył i kurz
chcemy być tam, gdzie nie ma nas.

Smutnys

[biedronka24]

wiedz jedno. Ja nigdy nie wymienilabym profa nagniotka Giermka za Wildsteina.
Nie cierpie giewu, nie cierpie obludy. I bede robic to co on. Bo jestem zona i
matka :).
Mam nadzieje, ze to tylko pogloski SLDekow.

[palnick]

biedronka24 napisała:

> wiedz jedno. Ja nigdy nie wymienilabym profa nagniotka Giermka za Wildsteina.
> Nie cierpie giewu, nie cierpie obludy. I bede robic to co on. Bo jestem zona i
> matka :).
> Mam nadzieje, ze to tylko pogloski SLDekow.
--------
Przykro mi ale nie rozumiem tego wpisu :-)

a jak dzielisz

[biedronka24]

sympatie dla Gieremka z sympatia dla PISu?
Tak z ciekawosci pytam. Bo pedze na wode z cytryna i figa:)

[palnick]

biedronka24 napisała:

> sympatie dla Gieremka z sympatia dla PISu?
> Tak z ciekawosci pytam. Bo pedze na wode z cytryna i figa:)
---------
You takling to me?!

sklosz jak widze

[biedronka24]

a nasci.
poezja w twoim stylu
YESTERDAY,
ALL MY TROUBLES SEEMED SO FAR AWAY,
NOW IT LOOKS AS THOUGH THEY'RE HERE TO STAY,
OH, I BELIEVE IN YESTERDAY.

SUDDENLY,
I'M NOT HALF THE MAN I USED TO BE,
THERE'S A SHADOW HANGING OVER ME,
OH, YESTERDAY CAME SUDDENLY.

WHY SHE
HAD TO GO I DON'T KNOW, SHE WOULDN'T SAY.
I SAID,
SOMETHING WRONG, NOW I LONG FOR YESTERDAY.

YESTERDAY,
LOVE WAS SUCH AN EASY GAME TO PLAY,
NOW I NEED A PLACE TO HIDE AWAY,
OH, I BELIEVE IN YESTERDAY.

WHY SHE
HAD TO GO I DON'T KNOW, SHE WOULDN'T SAY.
I SAID,
SOMETHING WRONG, NOW I LONG FOR YESTERDAY.

YESTERDAY,
LOVE WAS SUCH AN EASY GAME TO PLAY,
NOW I NEED A PLACE TO HIDE AWAY,
OH, I BELIEVE IN YESTERDAY.

MM-MM-MM-MM-MM-MM-MM.

Homos mial racje, he, he,.

Zielony dom

[palnick]

Coraz dalej mi do domu
Wszystkie klucze pogubione
Dom za rzeką już się rozmył
Dom zielony z Ogrodowej

A przecież tam wszystko zostało
Zegarek ojca obrączka po matce
Srebrna dziesiątka z Piłsudskim
Po babci Annie złoty naparstek

I te spotkania pod balkonem
Kiedy dzikie wino uderzało do głowy
Gdy przychodziłaś taka piękna
Krokiem z lekka majowym

I odkrywaliśmy mowę piwonii
Kwiecistą mowę i bujną
Jan Sopel grał na harmonii
Znaną melodię upojną

"Ta ostatnia niedziela
Jutro się rozstaniemy..."
Skąd Jan harmonista wiedział
Że nie będzie już takiej niedzieli


Adam Ziemianin

smutna modlitwa o deszcz

[nenufaria]

Deszcz jak siwe łodygi, szary szum,
a u okien smutek i konanie.
Taki deszcz kocham, taki szelest strun,
deszcz - życiu zmiłowanie.
Dalekie pociągi jeszcze jadą dalej
bez ciebie. Cóż? Bez ciebie. Cóż?
w ogrody wód, w jeziora żalu,
w liście, w aleje szklanych róż.
I czekasz jeszcze? Jeszcze czekasz?
Deszcz jest jak litość - wszystko zetrze:
i krew z bojowisk, i człowieka,
i skamieniałe z trwóg powietrze.
A ty u okien jeszcze marzysz,
nagrobku smutny. Czasu napis
spływa po mrocznej, głuchej twarzy,
może to deszczem, może łzami.
I to, że miłość, a nie taka,
i to, że nie dość cios bolesny,
a tylko ciemny jak krzyk ptaka,
i to, że płacz, a tak cielesny.
I to, że winy niepowrotne,
a jedna drugą coraz woła,
i to, jakbyś u wrót kościoła
widzenie miał jak sen samotne.
I stojąc tak w szeleście szklanym,
czuję, jak ląd odpływa w poszum.
Odejdą wszyscy ukochani,
po jednym wszyscy - krzyże niosąc,
a jeszcze innych deszcz oddali,
a jeszcze inni w mroku zginą,
staną za szkłem, co jak ze stali,
i nie doznani miną, miną.

Krzysztof Kamil Baczyński

swietne miejsce na poezje

[biedronka24]

giewu.
Po prostu genialne.
Powinszowac.

Gloria

[palnick]

Chwała najsampierw komu
Komu gloria na wysokościach?
Chwała najsampierw tobie
Trawo przychylna każdemu
Kraino na dół od Edenu
Gloria! Gloria!

Chwała tobie, słońce
Odyńcu ty samotny
Co wstajesz rano z trzęsawisk nocnych,
I w górę bieżysz, w niebo sam się wzbijasz
I chmury czarne białym kłem przebijasz
I to wszystko bezkrwawo ? brawo, brawo
I to wszystko złociście, i nikogo nie boli
Gloria! Gloria! In excelsis soli!

Z słońcem pochwalonym teraz pędźmy razem
Na nim, na odyńcu, galopujmy dalej

Chwała tobie, wietrze
Wieczny ty młodziku
Sieroto świata ulubieńcze losu
Od złego ratuj i kąkoli w zbożu
Łagodnie kołysz tych, co są na morzu
Gloria! Gloria! In excelisis soli!

Z wiatrem pochwalonym teraz pędźmy społem
Na nim, na koniku, galopujmy polem.

Chwała wam ptaszki śpiewające!
Chwała wam ryby pluskające!
Chwała wam zające na łące
Zakochane w biedronce!

Chwała wam: zimy, wiosny, lata i jesienie!
Chwała temu, co bez gniewu idzie
Poprzez śniegi, deszcze, blaski oraz cienie,
W piersi pod koszulą ? całe jego mienie!
Gloria! Gloria!


Edward Stachura

Powietrze aniołów pełne

[nenufaria]

Powietrze aniołów pełne,
a ich przejrzysty trzepot
jest jak natchnione ciepło
nad ognia złota wełną.

Dziewczynko, która fruwasz,
na ptaki rozmnożona.
Biały pył? Jasny potok.
Promień ścieżek jak złoto
na skrzydłach? Na ramionach?

Kim mi jesteś? Kim jesteś?
Obłok snu purpurowy.
Cień przenika powietrze,
idzie ziemią i przeczy
puszystej szeźbie głowy.

Smutek to czy czekanie?
Pośród organów blasku
jak dymu smukłe laski
lub słupy srebrnych puchów -
- bąki grających duchów.

Ileż muzyki ciepłej!
Kim mi jesteś? Kim jesteś?
Utrwalony powietrzem
ptaku białego pyłu -
kim mi jeteś, czym jesteś -
pół-ptak, a pół-miłość.

Krzysztof Kamil Baczyński

[palnick]

Sad nam się śni sad uchyla drzwi
wchodzimy w sad jak do kościoła
to rajski świat Bóg zostawił ślad
coś nas do sadu wiecznie woła

Sad nam się śni sad otwiera drzwi
wchodzimy w sad jak do świątyni
a tam w koronie najwyższej jabłoni
Bóg - Ojciec cuda w jabłoni czyni

Jabłonie parami idą do nieba
krok po kroku bez jabłek jeszcze
lecz zawiązują już kokardki kwiatów
dostojne sady sandomierskie

Jabłonie parami płyną do nieba
z roku na rok coraz bardziej ciężkie
jabłka dźwigają na swoich plecach
gałązkami biczują powietrze


Adam Ziemianin

Jak na lato

[krykucha]

Latem
Wszystko jest słońcem
Zatem
Także i my
Latem
Myśli gorące
Zatem
Zbroić by coś trzeba ja i ty

ref. Ja na to tak
Jak na lato
I w to mi graj
Ja na to tak
Jak na lato
Wolności smak

Latem
Wszystko jest proste
Zatem
Pełen luz
Latem
Życie jest boskie
Zatem
My jesteśmy jak młody bóg

ref. Ja na to tak...

Lato wciąga nas
W zwariowany czas
Więc w stronę słońca odwróć twarz
Latem każdy dzień
Niespodzianką jest
Może przygoda porwie cię

ref. Ja na to tak...

Maciej Starnawski

lato

[palnick]

lato wisi na ostatnim
promieniu słońca
czekać aż wpadnie do wody

więc czekają mrówki
coraz wolniejsze
bardziej zamyślone

i miejscowy dorożkarz
który bat zawiesił na gwoździu

nawet ślepy kret
któremu zawsze było
wszystko jedno
dziś podgryzie korzonki sezonu


Adam Ziemianin

koniec historii ...

[nenufaria]

Lato 2006
Celsjusz goni Faranheita
ziemia w konwulsjach kona
powoli pokornie płowo
już zapomniała co to deszcz
wie...
nie zwycięży czerwonego giganta
muchy, komary, pająki
posnęły gdzieś albo umarły
MÓZGI rozpalone nienawiścią
śpieszą się...
trzeba wyrobić normę śmierci
zwęglić dziecięce ciałka
delikatne miękkie plastyczne
doskonały materiał na rzeźby
jeszcze się ruszają
zatrzymać...
zatrzymać natychmiast
spopielić drzewa
zgruzować domy
wykorzenić mosty
za mało za mało krwi
za cicho za nudno
żądają...
odgłosów konania
orgii umierania
posmodernistycznie
cynicznie
wszystko jest względnością
życie to tylko forma materii
cierpienie – napięcie neuronów
sumienie – anachronizm głupców
współczucie – naiwna pomroczność
musi być postęp
mówią...
lato 1939 też było bardzo gorące
otwarło bramy piekieł
mówią...
koniec historii
NASZEJ historii
czy będzie inna?

Ogród Luizy

[palnick]

W czerwcu najpiękniej ogród zakwita Luizy
Którego nieistnienie zabija jak topór
Zawieszony na tęczy pod gwarancją wizji
Rozżarza się w olśnieniu purpurowych kopuł
W czerwcu najpiękniej ogród zakwita Luizy

Luiza której lekkość gracja i swoboda
Metal z różą a krzemień z obłokiem kojarzy
Biega bezbronna w ciemnych lewadach ogrodu
Serca wyryte w korze mając na swej straży
Luiza której lekkość gracja i swoboda

Kawalkada dąbrowy czujność sarnich blasków
Gamę śmiechu Luizy powtarza gdy ona
Rozrzucająca włosów rozgwiazdę na piasku
Poddaje nagie gardło śmiechem zwyciężona
Kawalkada dąbrowy czujność sarnich blasków

Łaskę Luizy może zdobyć tylko męstwo
Pewność rzutu i nerwów szaleńcze napięcie
Zwycięzco umazany gęstą krwią zwierzęcą
Przynieś jej lwią paszczękę i serce łabędzie
Łaskę Luizy zdobyć może tylko męstwo

Prostotę tajemnicy ogrodu Luizy
Labiryntów i altan puszcz i klombów kwietnych
Ptaszarni i rykowisk gonów gazel chyżych
Pojąć potrafi tylko prawy i szlachetny
Prostotę tajemnicy ogrodu Luizy

Którego nieistnienie zabija jak topór
Realnością śmiertelnych poczekalni ziemi
Przeklęty rojeniami dzieci i idiotów
Wydrwiony mgieł nonsensem ginie w neurastenii
Którego nieistnienie zabija jak topór


Andrzej Bursa

Śmierć kończy nędzę żywota

[nenufaria]

RUMI

Śmierć kończy nędzę żywota,
Ale przed śmiercią drży życie:
Widna mu ręka, co skrycie
Czarna ku niemu się skrada,
Ale nie widna mu złota Czara,
co w ręce tej świeci.
Drży serce, które napada
Miłość, bo miłość jest zgonem:
Ja swoje traci, kto wleci
W jasne miłości ramiona:
A przecież miłości i śmierci
Przyszłości oddana korona.

Rumi tłum. Józef Szujski

[palnick]

Emily,

Skąd ten wisielczy humor u Ciebie?

pozdrowionka,
P.

Gdy człowieczeństwo pod bombami ginie

[nenufaria]

Gdy człowieczeństwo pod bombami ginie
Nie czas tańcować, grać na mandolinie
Nie czas się radować wśród krwi i konania
Czas to rozpaczy, buntu, płakania.

pozdro
E

[zaisza]

Nenufario,
za to, co napisałaś
padam przed Tobą
na kolana.

Zaisza

[nenufaria]

Zaiszo Kochana,
nie trzeba padac przed nikim na kolana. Pisze co czuje. Mysle, ze moment gdy
ludzie zatraca zdolnosc wspolczucia i pomagania niewinnym, ponizanym,
mordowanym, wyzyskiwanym bliznim bedzie oznaczac smierc czlowieczenstwa. Nie
mozemy do tego dopuscic. Widze, ze swiat ludzki sie budzi z moralnej apatii i
zaczyna dzialac. Ludobojcy nie zwycieza i zajma w historii miejsce obok
Hitlera, Stalina i Pol Pota.
Pozdrawiam Cie bardzo serdecznie i solidarnie. Trzymaj sie. Wierze, ze
Bog, los czy ludzie Wam wynagrodza za wszystkie Wasze straszne cierpienia
zadane Wam przez zadnych pieniedzy i krwi psychopatow, ktorzy dorwali sie do
srodkow anihilacji zycia.
N

[palnick]

To ziemia święta. Bóg tego chce.

Nie ma zadnej ziemi swietej i nie ma Boga

[nenufaria]

i Ty to wiesz Palnicku tak samo dobrze jak ja, albo wierzysz, ze tak jest. Atak
na niewinnych ludzi w Libanie, wymordowanie i okaleczenie tysiecy, calkowite
zniszczenie ich miast i wsi jest zwyczajnym ludobojstwem, rzezia robiana dla
geszeftu, zdobycia nowych terytoriow i wladzy. To sprawa ludzkiej
odpowiedzialnosci i ludzkiego bestialstwa, nie sprawa Boga.

[palnick]

nenufaria napisała:

> i Ty to wiesz Palnicku tak samo dobrze jak ja, albo wierzysz, ze tak jest.
-----
Czyżbyś otrzeźwiała z lekkiego oczadzenia bogiem?

[zaisza]

Świętą ziemią nasza ziemia jest. U nas tego lata krew się nie leje. My staczany
bitwy na słowa. Naszą "tragedią" jest, że nasz premier "łga", a tak wogóle, to
On nie tylko w butach zdaniem niektórych, ale jeszcze w głowie siano ma.

[nenufaria]

:))) Nie rozumiesz mnie, Palnicku. Jak pisalam, nie wierze z Bogow biblijnych,
ale wierze w Boga-wszechswiat oraz zakladam, ze sa ludzie ktorzy wierza Bogow
biblijnych. Piszac swoje slowa i nie znajac osobiscie Zaiszy, uwzglednialam
obie mozliwosci - ze jest ona osoba wierzaca, albo nie. To nie jest oczadzenie
bogiem Palnicku, to tylko proba zrozumienia innych ludzi, ktorzy maja prawo
myslec i czuc inaczej niz ja. a takze wspolczucie im.

[zaisza]

Radujcie się przyjaciele drodzy.
Bo lato, mimo że się tak wydawało,
jeszcze od nas nie odchodzi.

Droga Nenufario,
właśnie, że się z każdym Twoim słowem zgadzałam,
przekazać Ci to w jak najkrótszej formie chciałam.
Dlatego były te nieszczęsne "kolana".
Lecz pod uwagę (nie do wybaczenia) nie brałam,
że taką nieoględnością w słowach,
odbiorcę w zakłopotanie wprawiałam.

Świecie nasz

[palnick]

Pytać zawsze - dokąd, dokąd?
Gdzie jest prawda, ziemi sól,
Pytać zawsze - jak zagubić,
Smutek wszelki, płacz i ból

Chwytać myśli nagłe, jasne,
Szukać tam, gdzie światła biel,
W Twoich oczach dwa ogniki,
Już zwiastują, znaczą cel,

W Twoich oczach dwa ogniki,
Już zwiastują, znaczą cel.

Świecie nasz, świecie nasz,
Chcę być z Tobą w zmowie,
Z blaskiem twym, siłą twą,
Co mi dasz - odpowiedz!

Świecie nasz - daj nam,
Daj nam wreszcie zgodę,
Spokój daj - zgubę weź,
Zabierz ją, odprowadź.

Szukaj dróg gdzie jasny dźwięk,
Wśród ogni złych co budzą lęk,
Nie prowadź nas, powstrzymaj nas,
Powstrzymaj nas w pogoni...

Świecie nasz -
Daj nam wiele jasnych dni!
Świecie nasz -
Daj nam w jasnym dniu oczekiwanie!
Świecie nasz -
Daj ugasić ogień zły!
Świecie nasz -
Daj nam radość, której tak szukamy!
Świecie nasz -
Daj nam płomień, stal i dźwięk!
Świecie nasz -
Daj otworzyć wszystkie ciężkie bramy!
Świecie nasz -
Daj pokonać każdy lęk!
Świecie nasz -
Daj nam radość blasku i odmiany!
Świecie nasz -
Daj nam cień wysokich traw!
Świecie nasz -
Daj zagubić się wśród drzew poszumu!
Świecie nasz -
Daj nam ciszy czarny staw!
Świecie nasz -
Daj nam siłę krzyku, śpiewu, tłumu!
Świecie nasz -
Daj nam wiele jasnych dni!
Świecie nasz -
Daj nam w jasnym dniu oczekiwanie!
Świecie nasz -
Daj ugasić ogień zły!
Świecie nasz...

Świecie nasz, świecie nasz,
Chcę być z Tobą w zmowie,
Z blaskiem twym, siłą twą,
Co mi dasz - odpowiedz!

Schnąca limba

[nenufaria]

U stóp mych dzika przepaść. W ciemnym niebie blady

świeci księżyc, podobny wodnej białej lilii,

co kielich swój nad ciemne głębiny wychyli.

Cicho - grzmot słychać tylko huczącej kaskady.



Nad nurtem jej ze skalnej wyrosła posady

limba: zżółkło konary smutno na dół chyli,

czując, że dłużej walczyć na próżno się sili

i runie - wicher szumi jej hymny zagłady.



Nie ona jedna toczy tę walkę bolesną:

są ludzie i narody całe na przedwczesną

śmierć skazane, przez losów okrutne przekleństwo - -



i czyż warto jest walczyć nie wierząc w zwycięstwo?

I czyż warci są życia, którym brak doń siły?

I cóż z tych łez wylanych na słabych mogiły?...


K. Przerwa-Tetmajer

Dla ciebie lato

[krykucha]

Warto czekać na ten jeden dzień
Dobrze wiedzieć, że to właśnie ten
Ty jesteś, nie wiem jeszcze gdzie, ale wiem
Musisz być, bo właśnie czuję że

I Ty i ja, gorący czas
Porusza nas, w ciepło gra...

Dla Ciebie lato, moje lato
Straciło głowę
O Tobie lato, lato
Wszystko mi powie

Na Twojej twarzy marzeń, piegów moc
Czarujesz, że mamy jeszcze noc
Lecz moja miła, bosa co Ty wiesz
Nie ze mną tak, byle jak, mów co chcesz

I Ty i ja, gorący czas
Porusza nas, w ciepło gra...

Dla Ciebie lato, moje lato
Straciło głowę
O Tobie lato, lato
Wszystko mi powie

Dla Ciebie lato, moje lato
Straciło głowę
O Tobie lato, lato
Wszystko mi powie

I Ty i ja, gorący czas
Porusza nas, w ciepło gra...

Dla Ciebie lato, moje lato...

Maciej Starnawski

Morsztyn

[felicia]

z tomu "Kanikuła czyli Psia Gwiazda":

Do Kanikuły
Zła kanikuło, psie niebieski wściekły,
Przed którym wszytkie chłody nam uciekły,
Opadły z liści jak w listopad gaje,
Ziemia się zeschła dziurawi i kraje,
Zioła dżdża pragną, Cererzyne dary
Zawiędłe zwykłej nie donoszą miary,
Proszę cię, jeśli uprosić się godzi,
Niechaj twój ogień mej paniej nie szkodzi.
Strzeż tego, żeby jako płci pieszczonej,
Śniegowi równej i mleku rodzonej,
Piegi nie pstrzyły i przykra, dlaboga,
Nie opaliła w południe śreżoga.
Mnie raczej głowę spal na proch i szpiki,
Już zwykłe ogniom dla białej podwiki;
Popal i zboża, ziemię, gaje, zioła,
Pobierz nam chłody, co ich staje zgoła,
I wód na napój zostaw nam o małe,
Tylko niech moja będzie pani w cale.

Lubię deszcz

[palnick]

1. Lubię deszcz
A co, a jak, ja lubię deszcz
Zwłaszcza kiedy nagle
Z nieba sobie lunie
A ludzie się chowają
I pod dach uciekają

REF.
Niech pada, niech pada
Niech zaleje świat zaleje
Niech się przed deszczem
Nic nie ukryje
Niech pada niech pada
Niech zaleje świat zaleje
Niech się stanica
W strugach rozpłynie

2. Lubię deszcz
A co, a jak, ja lubię deszcz
Zwłaszcza kiedy ludzi
Parasoli pochód
Nagle ochlapie
Pędzący samochód

3. Lubię deszcz
A co, a jak, ja lubię deszcz
Zwłaszcza kiedy siedzę
I patrzę sobie w okno
A ludzie na ulicy
Jak frajerzy mokną

Deszczowe lato

[palnick]

Kiedy jest deszczowe lato
Mokną świerszcze w mokrym sianie
Woda szkodzi strunom skrzypiec
Więc nie w głowie im cykanie.

Lato, deszczowe lato
Na przekór ludziom, na przekór kwiatom
Lato, deszczowe lato
Że nawet świerszcze nie mogą grać.

Woda schodzi z gór ścieżkami
Wiatr gałęziom strąca krople
Chlapie błoto pod butami
Wszystko jest zupełnie mokre.

Lato, deszczowe lato…

Dymią szczyty jak wulkany
Mgiełka w polu , mgiełka w sadzie
W żółtej glinie ślad wibramów
Odciśnięty tak wyraźnie.

Lato, deszczowe lato…

Polne kwiaty mają dreszcze
Nic nie będzie z ich zapachu
Pod słomianym dachem szopy
Deszcz nas dzisiaj trzymał w szachu.

Lato, deszczowe lato…

Kiedy mgła opadnie nisko
Drzewo się za drzewem chowa
Leśne licho z mokrą brodą
Lubi wtedy spacerować.
Lato, deszczowe lato…


Piosenka harcerska.

Czyżby niespodziewany koniec lata?

[krykucha]

I
Mowiłam tobie już pięćdziesiąt kilka razy,
żebyś już poszedł sobie, przecież pada deszcz,
to przecie śmieszne takie stać tak twarz przy twarzy,
to jest naprawdę niesłychanie śmieszna rzecz;

żeby tak w oczy patrzeć: kto to widział?
żeby pod deszczem taki niemy film bez słów,
żeby tak rękę w ręku trzymać: kto to słyszał?
a przecież jutro tutaj się spotkamy znów -

i tak się trudno rozstać,
i tak się trudno rozstać,
no, nawet jeśli trochę pada, to niech pada -

i tak się trudno rozstać,
i tak się trudno rozstać,
nas chyba tutaj zaczarować musiał deszcz.

II
Na Żoliborzu są ulice takie śliczne,
takie topole, a w topolach taki wiatr,
Gdy przyjdzie wieczór, świecą światła elektryczne
i tak mi dobrze, jakbym miała osiem lat;

mówisz: "Kochana!" Ja ci mówię: "Mój kochany!"
i tak chodzimy i na przełaj, i na w skos,
a w tej ulicy, która idzie na Bielany,
jest tyle świateł, jakby Szopen nucił coś -

i tak się trudno rozstać,
i tak się trudno rozstać,
no, nawet jesli trochę pada, to niech pada -

i tak się trudno rozstać,
i tak się trudno rozstać,
nas chyba tutaj zaczarowałć musiał deszcz.

III
Ja na początku przez trzy lata byłam w Łodzi,
A teraz tutaj mam posadę w AWF,
i byłam sama, potem zaczął on przychodzić,
pracuje w radio, muzykalny jak sam śpiew;

więc z nim piosenki sobie czasem różne nucę,
on czasem skrzypce weźmie, na nich dla mnie gra -
a co wieczora na Żoliborz autobusem
do tej topoli, która nas tak dobrze zna -

i tak się trudno rozstać,
i tak się trudno rozstać,
no, nawet jeśli trochę pada, to niech pada -

i tak się trudno rozstać,
i tak się trudno rozstać,
nas chyba tutaj zaczarować musiał deszcz.




Konstanty Ildefons Gałczyński

Upał

[palnick]

Dni znużone jak muły wloką się po wybojach.

W żaluzje pukają kanikuły...

Upał przyszedł z ogrodu i zamieszkał w pokojach.

Ach, jak pragnę twego serca lodu...



Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Krajobraz z wilgą i ludzie

[palnick]

W tej okolicy jest zbyt uroczyście
Jaskółki kreślą nad wodami freski
W dzbanie jeziora drzemie chłód niebieski
A usta milczą to, co widzą oczy
Światło szeleści, zmawiają się liście
Na baśń, co lasem jak niedźwiedź się toczy.

Gdzie jest ta miłość chodząca bezkarnie?
W ubiorze błazna, ptaka i anioła
Ona spod ziemi niebieskie latarnie
Tańczącą stopą pod sad nas przywoła
Ludzie wieczorem siedząc pod jabłonią
Będą się modlić i zabijać o nią.

Im się sprzedaje święcone obrazki
I wodą w górze ucisza się w nich
Grają organy i z twarzy im maski
Zrywa idący poprzez popiół mnich
A wtedy widać, że święci i oni
Smucą się w cieniu tej samej jabłoni.

Do tych ludzi starczy zejść z pagórka
Zaklaskać w dłonie i wyciągnąć z mroku
Skrzypce, gdzie śpiewka stroszy siwe piórka
A staną w tańcu, choćby na obłoku
I przyszło im krzesać oberka
I z piekła wezmą tancerkę jeśli ich urzekła

Tak tu będzie jak bywa po burzy
Kiedy wystarczy ręką trącić gałąź
Aby czuć jeszcze fosfor błyskawicy
Tego obrazu flet już nie powtórzy
Przed nami stoi miska soczewicy

Bo się ci ludzie urodzili w tańcu
I tylko czasem poprzez skrzydła brzenic
Chodzą się modlić do gwiazd na różańcu
Albo oparci plecami o sad
Szukają w sobie z kocią trwogą źrenic
Ziemi, przez które biegnie mirry ślad.

Wtedy się nagle mój kraj komuś przyśni
Z chłopcem pod lasem i z koniem u studni
Spłoszona gałąź ucieknie od liści
Ptak zawoła przez sen leśne echo
Wieczorna zorza odchodząc zadudni
I nocne gniazdo uwije pod strzechą.

Pogasły lampy, tylko noc majowa
Uczy się pieśni miłosnych na flecie
Urywa, słucha i znowu od nowa
Flet nawołuje z drzemiących osiczyn
Rzekę, o której tylko tyle wiecie
Że jest z zieleni i mówi o niczym.


Marek Grechuta

[nenufaria]

Piekny ten wiersz Grechuty:))
------
Być i jak być – oto jest pytanie
marzyć na sianie na hipnopolanie
czy winogranie mieć na śniadanie
modlitwę wybrać czy też dumanie
w którym kielichu najprawdziwsze wino
których lutni pieśń najpiękniejsza
która droga do Elysium najpewniejsza...

[krykucha]

Jak...


Jak gdy kto ciśnie w oczy człowiekowi
Garścią fijołków i nic mu nie powie

*
Jak gdy akacja zwolna zakołysze,
By woń, podobna jutrzennemu ranu.
Z kwiaty białymi na białe klawisze
Otworzonego padła fortepianu

*
Jak gdy osobie stojącej na ganku
Daleki księżyc wpląta się we włosy,
Na pałającym układając wianku
Czoło - lub w srebrne ubiera je kłosy

*
Jak z nią rozmowa, gdy nic nie znacząca,
Bywa podobną do jaskółek lotu,
Który ma cel swój, acz o wszystko trąca,
Przyjście letniego prorokując grzmotu,
Nim błyskawica uprzedziła tętno -
Tak
lecz nie rzeknę nic - bo mi jest smętno.




Cyprian Kamil Norwid

Łąki

[palnick]

Na łąkach których nie znamy

Choć przecież są w pamięci

Biegniemy i skaczemy

Jak para małych dzieci

Te łąki nie z dzieciństwa

Te łąki z drugiej strony

Nikt nie przeszkadza rosnąć

Łąkom pozostawionym

Nikt niczego nie zmienia

Mgła nad nimi tak jasna

Czuję zapach tej łąki

Tuż nad naszą przepaścią

Na łąkach które znam

Bo przecież są w pamięci

Biegniemy i skaczemy

Jak para małych dzieci

Letnie strofy - profesjonalna analiza.

[palnick]

Ptaszek sobie frunie z dala,
W górze słońce zapie..,
Żaba w wodzie dupę moczy,
Ku..! Jaki dzień uroczy.

ANALIZA:

Wiersz jednozwrotkowy, czterowersowy z rymem sylabowym, z równomiernie
rozłożonym akcentem.

Podmiot liryczny wyraża swoje głębokie zadowolenie z otaczającego go świata,
przepełnia go kwitnący stoicyzm i szczęście, które człowiekowi żyjącemu we
współczesnym zamęcie, może dać tylko przyroda.
Dla podmiotu lirycznego nawet zanurzona w wodzie dupa żaby jest pretekstem do
wyrażenia euforii.
Zapie..jące w górze słońce oraz frunący z dala ptaszek sugeruje wczesną
wiosnę, kiedy świat zwierzęcy obudził się już z otchłani zimy.
Puenta liryku jest jednoznaczna i łatwo odczytywalna. "JA" liryczne
personifikuje słońce. Słowo "zapie.." oddaje szybkość i złożoność ruchu tego
ciała niebieskiego, które nie jest istotą żywą i nie może "zapie..ć" sensu
stricte.

Uwagę zwraca użycie wulgaryzmów, których znajomość świadczy o ludowych
korzeniach poety i głębokiej więzi z tą społecznością.
W moim rozumieniu autor chciał się tym utworem odwdzięczyć środowisku, z
którego wyrósł, oraz złożyć hołd za poświęcenie i trud włożony w zapewnienie mu
należytego wykształcenia.

Szkoda, że tak mało w dzisiejszej poezji wierszy o tak pogodnym nastroju.

Kuplet zakopiańskiego górala

[krykucha]

Zwyczajna nuta góralska

Poglondajom chłopcy jaze spod Orawy,
Ej, cy tez ku nim jadom panienki z Warsiawy?

Pogniły jawory i limbowe lasy,
Ej, ino jesce krzepkie góralskie juhasy.

Bucyna, bucyna, na bucynie wróble,
Ej, kochałek was, pani, jaze za tsy ruble.

Dała mi tsy ruble, nie żądała reśty,
Ej, moja frairecko, kaneśty, kaneśty?

Pamiętas te trawke na Grulowej Hali,
Ej, gdzieśwa to Tetmaira ze sobom cytali?

Kosi hale kosiarz, ksywduje se z tego,
Ej, ze tu latoś trawa cosi do nicego.

Wróćze, panno, wróćze jesce tych wakacji,
Ej, straśnie mi się cnie jus do ty hedukacji!





Tadeusz Boy Żelenski

Są takie noce...

[palnick]

" Są takie noce
od innych łaskawsze,
kiedy się wolno wygłupić,
wolno powtarzać "nigdy" i "zawsze",
wolno słowami się upić,
tylko nie wolno tej nocy pod różą
okraść, okłamać, oszukać,
bo się już będzie
odtąd na próżno
bezsennej nocy tej szukać...

(...)

Są takie noce
od innych ciemniejsze,
kiedy się wolno rozpłakać,
wolno powtarzać słowa najświętsze,
mówić o wróżbach i znakach,
tylko nie wolno tej nocy pod różą
okraść, okłamać, oszukać,
bo się już będzie
odtąd na próżno
bezsennej nocy tej szukać... "

(...)



Agnieszka Osiecka

Wśród pachnących magnolii

[palnick]

Ziemia zadrżała od siły cyklonu
Niech ktoś inny przejmie kontrolę teraz
Od posad ciągnie zgniłą wilgocią
Ciężkie powietrze sunie tyralierą
Krach
Czuję krach
Nigdy nie byłam aż tak bardzo zmęczona
Nie chciałam nigdy zmęczeniu ulec
Ostatnim zawsze było moje słowo
A tu ni stąd ni zowąd padł na mnie blady
Strach
I mówię tak
Niepotrzebne mi serce
Niepotrzebna mi głowa
Wśród pachnących magnolii me ciało złóż
Pejzaż jak widzisz całkiem już ktoś inny przejmie kontrolę teraz
Czuję krach
Nie
Ty się nie martw to Ciebie nie dotyczy
To moich intymnych doznań sfera
To moja prywatna katastrofa
Niech ktoś inny przejmie kontrolę teraz
I mówię tak
Niepotrzebne mi serce
Niepotrzebna mi głowa
Wśród pachnących magnolii me ciało złóż
Niepotrzebe mi już
Niepotrzebne sumienie
Nie chcę niczego żałować
Niech ktoś inny kontrolę przejmie już
Wśród pachnących magnolii proszę
Umęczone me ciało złóż
Niech ktoś inny kontrolę przejmie już

Edyta Bartosiewicz

Dziedzilija

[krykucha]

Przeciężkie dojrzewanie zbóż.
Dziewczyny z drżeniem czekają: czy już?
O, cudne okrąglenie piersi! O, krwi!
I czują jakieś przelewania w ciele, jakaś nieznana budzi się moc...
O, biódr dziewczęcych wygięcia przecudne!
Długie, słoneczne, żmudne, gorące dni!
O, dojrzewanie dziewicze upojne!
O, niespokojne, tajemnicze chęci kochania! Kwitnienie!
O, mocy słodka i znojna!
O, sny rozkwitłe w parną letnią noc! Przeczuwań chwile!
Chwile dziwnych, trwożnych zagadek!

A słońce patrzy, a pali, lśni, i dziwne siły wlewa do krwi,
i coraz więcej, coraz goręcej kocha się słońce we krwi dziewczęcej...
(To jaśmin kwitł... to kwitł bez..., śniły sen, a sen sczezł...)

- Jedna szepnęła: Wstyd...
- Druga szepnęła: Nic...
- Trzecia spytała: Wiesz?
- Czwarta w płomieniu lic, jak róża, oczy przymruża i mówi: wiem.
... I wtedy - dziwna spojrzeń powłóczystość!
I wtedy - cudna ruchów ociężałość!
Czystość! Białość!
(A może chuć? A może tajne, groźne przeczuwanie lubieżnych czuć?)

I czują, że coś się stanie...

O, okrągłości! O, lato! O, dojrzewania mocy! O, pełni!

A wczoraj nie wiedziały, a dziś już wszystko wiedzą! Dziwie!

O, Dziedzilijo! Dziedzo!...





Julian Tuwim

Małe tęsknoty

[palnick]

Jak dzwon, który zaledwie tylko tknąć a już śpiewa
jak zabłąkanych ptaków głos
jak liść przez chwile piękny,
nim go wiatr strąci z drzewa
tak w nas głęboko skryte śpią...

małe tęsknoty, krótkie tęsknoty,
znaczące prawie tyle co nic
nagle i szybkie serca ochoty,
kto by tam ne znał ich

niewiadomo skąd zjawiaja sie zakatrzone,
wyprosza łzę, żal i ból
posiedzą, podumają i jak gośc nieproszony
nim się rozwidni znikną już

małe tęsknoty, krótkie tęsknoty,
znaczące prawie tyle co nic
nagłe i szybkie serca ochoty,
kto by tam nie znał ich
nagłe i szybkie serca ochoty,
kto by tam nie znał ich

małe tęsknoty, ciche marzenie,
zwiewne jak obłok kruche jak dym
nieodgadnione w nas duszy westchnienie,
kto by tam nie znał ich

Bezimienne Lato.

[nenufaria]

I znów mija kolejne lato
Bezimienne…
Nawet nie zdążyliśmy go nazwać
Ludzie nie nadali Latu nawt płci
To Lato – mowią
A przecież lato jest najbardziej żeńskie ze wszystkich pór roku
Brzemienne słodyczą wiśni
Erotyczne symfonicznym zewem cykad
Bursztynne skrzydłami powietrznych motyli
Czarujące lotem trzmiela
co zabiera tajemnicę swych dzwięków nie wiadomo dokąd
My - późne mutanty starej Ziemi
Żyjemy jakby ona była wieczna
Wkrótce spopieli ją Bóg Słońce
A my - zamiast na nią dmuchać
Dokładamy jeszcze do ognia
Ewolucja dała nam zdolność dominowania
Obdarzyła geniuszem rozumienia i tworzenia
Nie nauczyła mądrości przetrwania…

Kometa i my.

[palnick]

" Ujrzałem kometę po niebie płynęła
chciałem jej zaśpiewać lecz zaraz zniknęła
zniknęła jak łania w leśnym zagajniku
w oczach mi została garść złotych grosików

Pieniążki ukryłem pod dębu gałęzie
gdy znowu przyleci nas już tu nie będzie
nikogo nie będzie próżno się spodziewać
widziałem kometę chciałem jej zaśpiewać

O wodzie o trawie o lesie
o śmierci z którą nie można pogodzić się
o zdradzie miłości o świecie
no i o ludziach żyjących na naszej planecie

Na dworcu gwieździstym wagony bezpańskie
pan Kepler rozpisał prawidła niebiańskie
szukał i ustalił dzięki swej lunecie
prawa które ciążą śmiertelnym na świecie

Wielkie i odwieczne tajniki przyrody
że tylko z człowieka człowiek się narodzi
że korzeń z gałęźmi dąb wielki buduje
a krew naszych myśli w kosmosie wędruje

Widziałem kometę jak relief świetlisty
rzeźbiony rękami dawnego artysty
chciałem się wspiąć w górę dotknąć jej zmysłami
zostałem sam nagi z pustymi rękami

Jak posąg Dawida z marmuru białego
sięgałem choć wzrokiem do nieba samego
gdy znowu nadleci ach pycho chełpliwa
nas już tu nie będzie ktoś inny jej zaśpiewa

O wodzie o trawie o lesie
o śmierci z którą tak trudno pogodzić się
o zdradzie miłości o świecie
będzie to piosenka o nas i komecie"

Jaromir Nohavica

Oglądamy niebo lipcowe

[palnick]

Oglądamy niebo lipcowe nocą czarną jak skrzydło kruka,
ty o komin oparłeś głowę - czegoś szukasz .
Wypatrujesz gwiazdy, co spada - żeby zdążyć z jakimś życzeniem,
na brak szczęścia jedna wszak rada - mieć złudzenia.

Ale tutaj jest prawdy kawałek - mocno wsparty o stół i o piec,
tu są nasze starania wytrwałe, żeby biec.

Oglądamy niebo lipcowe nocą czarną jak skrzydło kruka,
ty o komin oparłeś głowę - gwiazdy szukasz.
Jeśli nawet zdarzy się jedna i zabierze nas prosto do raju -
to musimy o sprawach pamiętać, co zostają.

Bo tu z nami jest prawdy kawałek - mocno wsparty o stół i o piec,
tu są nasze starania wytrwałe, żeby biec.


Pod Budą

[nenufaria]

Noc letnia służy temu
By elektromagnetyzm snów
Na promieniach księżyca wyemitować
Na spotkanie bezimiennego rezonansu…

Augustowskie noce.

[palnick]

Wykonawca: Koterbska Maria

Augustowskie noce
Nad brzegami drzemiące,
Noce parne, gorące,
Osłonięte przez mgłę.

Augustowskie noce
Zatopione w jeziorach,
Niepoznane do wczoraj
Odnalazły dziś mnie.

Ty zachowasz tę muszelkę
Znalezioną nad Wigrami,
Długo szumieć będzie jeszcze
Ożywiona wspomnieniami.

Kolorowy sierpień
Naszym żaglem opięty,
Pozostanie w pamięci
Przez długie dni.