Światem zaczęło rządzić Lato.

w parku

[letnie_boa]

Widzę, gruchająca parka.
Myślę, dostałaś już w zęby od swego kochanka?
Przecież wiem, że tak!
Byłoby pięknie, by było na opak.

Pejzaż letni

[palnick]

Lato z zachwytem patrzy
w lustro stawu
i łany włosów oddaje wiatrowi
czereśniowe usta
obraca ku słońcu
a ono całuje
do pierwszego soku

Marta Mazurkiewicz

Światem zaczęło rządzić Lato.

[letnie_boa]

Latem ja lubię się włóczyć,
Ty jesteś domatorem.
Ja nie mam czasu się uczyć,
Ty zdążyłeś już zostać doktorem.
A jednak Ci nie zazdroszczę
nawet, gdy poszczę.

Światem zaczęło rządzić Lato.

[letnie_boa]

Nie wiem, czy latem rymy będę układać
nawet, gdy będzie padać.

[letnie_boa]

Lipiec Halinką się zaczyna.
Może być na imieniny lepszy prezent?

[palnick]

Kronika olsztyńska
(fragment)

Tyś jest jezioro moje,
ja jestem twoje słońce,
światłami ciebie stroję,
szczęście moje szumiące.
Trzciny twoje pozłacam.
Odchodzę. I znów wracam.

Miękko moim kędziorom
w twych zielonych szuwarach.
O, jezioro, jezioro
piękniejsze niż gitara!

A nocą przez niebiosa
zlatują sznurem długim
gwiazdy i na twych włosach
siadają jak papugi.

Tuman nad łąką dymi,
księżyc swój lichtarz wzniósł.
Widzisz?
To noc się toczy jak wóz
z muzykantami wiejskimi.

Na łbach końskich przysiadły sowy.
Bicz się chwieje. Wstążki kolorowe.
Uprząż kurant wydzwania.

Eech, uderzą siarczyste smyki!
Bedą tańczyć jelenie i dziki
w leśnych salach aż do świtania.

K.I.G.

[cassidy_i]

Y VIVA ESPAÑA

Pasodoble


Entre flores, fandanguillos y alegrías
nació mi España, la tierra del amor.
Sólo Dios pudiera hacer tanta belleza,
y es imposible que pueda avergonzar
Y todo el mundo sabe que es verdad,
y lloran cuando tienen que marchar.


Por eso se oye este refrán:
Que viva España.
Y siempre la recordarán.
Que viva España.
La gente canta con ardor:
Que viva España.
La vida tiene otro sabor,
y España es la mejor.

Que bonito es el Mar Mediterráneo,
su Costa Brava y su Costa del Sol.
La sardana y el fandango me emocionan,
porque en sus notas hay vida y hay calor.
España siempre ha sido y será
eterno paraíso sin igual.


Por eso se oye este refrán:
Que viva España.
Y siempre la recordarán.
Que viva España.
La gente canta con ardor:
Que viva España.
La vida tiene otro sabor,
y España es la mejor.



En las tardes soleadas de corrida,
la gente aclama al diestro con fervor.
Y él saluda paseando a su cuadrilla
con esa gracia de hidalgo español.
La plaza con sus "oles" vibra ya
y empieza nuestra fiesta nacional..

Laralala... Que viva España.
Laralala... Que viva España.
La gente canta con ardor:
Que viva España.
La vida tiene otro sabor
y España es la mejor

[cassidy_i]

LA PUERTA DE ALCALá

Acompaño a mi sombra por la avenida,
mis pasos se pierden entre tanta gente,
busco una Puerta, una salida
donde convivan pasado y presente.
De pronto me paro, alguien me observa ,
levanto la vista y me encuentro con ella.
Ah! y ahí está, y ahí está
Ahí está, ahí está
viendo pasar el tiempo la Puerta de Alcalá.

Una mañana fría llegó
Carlos III con aire insigne
y se quitó el sombrero muy lentamente
bajó de su caballo
con voz profunda le dijo a su lacayo:
ahí está, la Puerta de Alcalá.
Ahí está, ahí está
viendo pasar el tiempo la Puerta de Alcalá.

... con casaca, monarcas de otras tierras
farrones que llegan inventando la guerra ,
milicias que resisten bajo el "no pasarán"
y el sueño eterno, como viene se vá.
Y ahí está, ahí está, la Puerta de Alcalá.
Ahí está, ahí está
viendo pasar el tiempo la Puerta de Alcalá.

Todos los tiranos se abrazan como hermanos
exhibiendo a la gente sus calvas indecentes
manadas de macantes, doscientos estudiantes
inician la revuelta, son los años 60.
Y ahí está, ahí está, la Puerta de Alcalá.
Ahí está, ahí está
viendo pasar el tiempo la Puerta de Alcalá.

Un travesti perdido, un guardia pendenciero
pelos colorados, chichecas en los cueros
rockeros, insurgentes modernos, complacientes
poetas y colgados.Son los años 70
Y ahí está, ahí está, la Puerta de Alcalá.
Ahí está, ahí está
viendo pasar el tiempo la Puerta de Alcalá.

Miro de frente y me pierdo en sus ojos
sus arcos me vigilan, su sombra me acompaña
no intento esconderme, nadie la engaña
toda la vida pase por su mirada.
Mírala, mírala, mírala,
mírala, mírala, mírala
la Puerta de Alcalá.
Mírala, mírala, mírala,
mírala, mírala, mírala
la Puerta de Alcalá.

(Ana Belen)

Ustom ich jeno te czereśnie...

[palnick]

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Ustom ich jeno te czereśnie...
Złamana gałąź szepcze weź mnie...
a słodki kwiat usypia wolno
jak jeden z onych którym wolno
znać życie jeno we śnie.

Ustom ich jeno te czereśnie
drżące nad drogą długą wolną...
zawartą dla tych którym wolno
znac miłość jeno we śnie.

Tam nad spragnionych studnią polną
szczęście mi wiadro wciąga: weź!... nie
bom ja jest z onych którym wolno
znać napój jeno we śnie...

Patrz: błędny motyl biały wcześnie
mrze goniąc miłość swą swawolną.
My nie. Bo łzy nam jeno wolno
znać we śnie i nie we śnie...

Czereśnie

[palnick]

Julian Tuwim

Rwałem dziś rano czereśnie,
Ciemno-czerwone czereśnie,
W ogrodzie było ćwierkliwie,
Słonecznie, rośnie i wcześnie.

Gałęzie, jak opryskane
Dojrzałą wiśni jagodą,
Zwieszały się omdlewając,
Nad stawu odniebną wodą.

Zwieszały się, omdlewając
I myślą tonęły w stawie,
A plamki słońca migały
Na lśniącej, soczystej trawie.

Światem zaczęło rządzić Lato.

[frelka_gryfna]

Fraszołka

Jedyn modny szpok, na lato,
Chcioł sie kupić depilator.
I jak zgolył wszyske piora,
To mioł w gnioździe awantura.

Kos, na dziób doł zonynmbrele
I naciongnył sie łolejym.
Legnył, zaczon łopalanie,
Wtym go kot zjod na śniodanie.

Uważejcie na nowości,
Idzie mieć niyprzijymności!

[frelka_gryfna]

Latem byda w "Wiśniowym Sadzie"
u Bartka.
Lecz będę zaglądała tyż do tego
wątka.

[cassidy_i]

Marek Grechuta - Pieśń dla ludzi plonów

Album barwnych fotorgrafii
krajobrazów świata stron
mówi co człowiek potrafi
kiedy mądrość zdobi tron
mądrość która dzisiaj sięga
hen ku gwiazdom w ciemną noc
wierzę że jest jak przysięga
ziemi której bierze moc
ziemi która tak nas karmi
dając siłę na przyszłośc dni
kiedy na zielonej darni
człowiek zbiera plony dając mi
chleb zdobyty wielkim trudem
spiętych pleców , silnych rąk
na kolanach w polu gródek
by wypełnić stołów krąg
wierszem tym się dla nich modlę
o dobre słońce , dobre deszcze
by nie było im żle potem
gdy wciąż mało chleba jeszcze
choć w oddali , gdzieś na drodze
w bród pojazdów pędzi w dal
oni klęczą w bożej trwodze
choć podróży przecież żal
plony ziemi niosą w rękach
świat się im do pasa kłania
ciała ich przeszywa męka
od tych skłonów , od klękania
a gdy wśród stołów radości
ja przed nimi w duszy klękam
marzą aby dla miłości
służył chleb zdobyty w mękach
moja pieśń dla tych co klęczą
przed ołtarzem bożych darów
tak jak ci co nocą ślęczą
by dokonać nowych czarów
składam pieśń do rąk spękanych
rozmodlonych w żyznej glebie
gdy goicie kolan rany
pamięci o Was w moim śpiewie

Palnick - gdzie to lato?

[bim.bam.bom]

Ciągle pada! Asfalt ulic jest dziś śliski jak brzuch ryby,
Mokre niebo się opuszcza coraz niżej,
żeby przejrzeć się w marszczonej deszczem wodzie.............................

Ciągle pada! Ludzie biegną, bo się bardzo boją deszczu,
Stoją w bramie, ledwie się w tej bramie mieszcząc,
ludzie skaczą przez kałuże na swej drodze....................................

Ciągle pada, alejkami już strumienie wody płyną,
Jakaś para się okryła peleryną,
przyglądając się jak mokną bzy w ogrodzie....................................

Ciągle pada, nagle ogniem otworzyły się niebiosa,
Potem zaczął deszcz ulewny siec z ukosa,
liście klonu się zatrzęsły w wielkiej trwodze................................

itd......itp.......
i to ma byc lato?

[piegowata_smarkata]

Porę deszczową lipiec w herbie ma.
Bum cyk cyk, trala lala la.

[palnick]

piegowata_smarkata napisała:

> Porę deszczową lipiec w herbie ma.
> Bum cyk cyk, trala lala la.
---
Ale od jutra nam popalić da.
Bum cyk,cyk, trala lala la

[gryfna_frelka]

Jużech wczoraj popalił.
Jużech się osmalił.

Lato

[palnick]

Leżę na łące.
Nikogo nie ma, ja i słońce.
Ciszą nabrzmiałą i wezbrana
Napływa myśl to pachnie siano.
Wiatr ciągnie po trawach z szelestem
A u góry siostry moje
Białe chmury, wędrują na wschód.
Czy nie za wiele mi, że jestem?

K.Wierzyński

nierządnie światem rządzi lato

[summertime3]

Anarchicznie, nierządnie światem rządzi lato
spopieliło już lasy, życie wzięło ptakom i kwiatom
rumiane korale w biel śmiertelną odziało
słoneczną kosą kończy życie, co zostało....

www.cnn.com/2007/US/07/07/heat.wave.spreads.ap/index.html#cnnSTCText

Noc taka piękna!...

[palnick]

Noc taka piękna!... Z błękitów patrzy gwiazd plejada,
Fala gwarzy i błyska ponad tonią ciemną,
Las śpi we mgle i przez sen cichą baśń powiada...
Noc taka piękna!... Ach czemuż ty nie jesteś ze mną?...

Tam, w ogrodzie dwie lilie zakochane rosną,
Woń rozkoszna z kielichów pochylonych płynie...
Tam, za rzeką, dwa głosy nucą pieśń miłosną,
Tęskne echo po wodnej ściele się równinie...

Pieśń zamilkła... Cyt... Słyszę plusk płynącej łodzi...
Łódź przemknęła i znikła, w łódce - ludzi dwoje...
Od szpaleru woń lilij rzewna mię dochodzi...
Milczą brzegi, drżą gwiazdy, lśnią przejrzyste zdroje.

Fala błyska i gaśnie... Lekki wietrzyk wzdycha,
Las się budzi, szmer bieży w jego głąb tajemną...
Wietrzyk ustał, szum zamilkł... Noc tak jasna, cicha,
Noc tak błoga... Ach czemuż ty nie jesteś ze mną?!...

Adamowicz Bogusław

W głębi lasu

[palnick]

W głębi lasu rozpinałem jej kubrak czarny
Zapinany na kielich konwalii
Zioła patrzyły ze zdumieniem
na rękach ją niosłem
całując brzuch
mały i śniady jak dłoń
Który urodził ten czerwcowy dzień
długi jak jej suknia

J.Harasymowicz

I cykady im grają smyczkami promieni ...

[summertime3]

Za górami z myśli nieprzemyślanych
Za rzekami słów niewypowiedzianych
Na łąkach energii zrodzonych ćmy suchymi skrzydłami
Dusze schadzki odbywają dziwnymi parami.

I cykady im grają smyczkami promieni
Na strunach lunatycznych lata półcieni
Psyche welon zdejmuje z Fantoma twarzy
Rezonuje ze smutkiem niespełnionych marzeń.:-)

Do Marii Pawlikowskiej

[palnick]

O, staroświecka młoda pani z Krakowa!
Strzeż się! Biskup pieni się i krzyczy: horrendum!
Na łąkę wychodzisz nocą po kwitnące słowa,
Tajne czynisz praktyki, aby pachniały ambrą i lawendą.

Czy to prawda, że warzysz wrotycz i nasięźrzał!
W księżycowej, źródłosłowej wodzie?
Już w to pono synod krakowski wejrzał
I wieść gruchnęła w narodzie.

W fiołkowych olejkach i w różanych
Warzysz słowa-hiacynty i słowa-akacje,
W jakim to grimoirze, w jakich księgach zakazanych
Wyczytałaś owe inkantacje?

Co tak szepczesz słodko w wierszach kolorowych,
Że się lud bogobojny wzdryga?
Ach, na stos cię weźmie mistrz ogniowy,
Quia es venefica et striga!

Ćmy czartowskie, powiernice twoje,
Znoszą miód, kwiatom wyczarowany,
A potem barwią się, szumią, pachną trujące miłosne napoje
W wierszach, jak w retortach szklanych.

J. Tuwim

Burza letnia

[off_nick]

Południe w dzikim słońcu lśni jak wino w dzbanie
Kryształowym i chowa, w śnieżnobiałej pianie
Obłoków, upojenie rwące duszę w wiry
Nieprzytomne, nad niebios obłędne szafiry.
Na zbożu rozprażonym, co w ziarnach chleb czyni,
Legł upał ciężki, płowy, jak lew na pustyni,
W bezruchu, co powściąga w ciszy moc straszliwą.
Nagle, wstrząsnąwszy groźnie chmur ściemniałych grzywą,

Ryknął grzmotem i z paszczy wybucha mu burza,
Która echo hurkotu górami przedłuża,
Lunąwszy gęstych, grubych kropel srebrną rtęcią,
I pieczętuje gniew swój piorunu pieczęcią,
By, błysnąwszy jak Boga płomienną istotą,
Wlać w oślepioną duszę całe nieba złoto.

L.Staff

Haiku na lato

[off_nick]

Ognie na grobach
I nam przyjdzie iść drogą
Przez nie wskazaną

Issa [ze zbioru Bunseikucho, 1827]]

latem

[piegowata_smarkata]

chcę iść z Tobą ulicą słońcem rozgrzaną
w tłumie
by móc się do Ciebie przytulić a nie wyglądałoby to tak jakbyśmy byli parą
rozumiesz
chcę byś mnie objął i do siebie przyciągnął
i trzymał mnie w uścisku by dech mi zaparło
a ja nie ukrywałabym przed tłumem że jest to miłosne tarło
chcę byśmy w tłumie tym czuli się sami w ten letni czas
ten jeden jedyny raz

pielęgnowałabym to wspomnienie
bo wyobrażam sobie że tak właśnie musi być w niebie

Pieśń o nocy czerwcowej

[palnick]

Kiedy noc się w powietrzu zaczyna,
wtedy noc jest jak młoda dziewczyna,
wszystko cieszy ją i wszystko śmieszy,
wszystko chciałaby w ręce brać.

Diabeł dużo jej daje w podarku
gwiazd fałszywych z gwiezdnego jarmarku,
noc te gwiazdy do uszu przymierza
i z gwiazdami chciałaby spać.

Ale zanim dur gwiezdny ją oplótł,
idzie krokiem tanecznym przez ogród,
do ogrodu przez senną ulicę -
dzwonią nocy ciężkie zausznice

i przy każdym tanecznym obrocie
szmaragdami błyszczą kołki w płocie,
wreszcie do nas, pod same okna!
i tak tańczy, i spiewa nam (...)

K.I.G.

kiedy wreszcie zacznie rządzić lato?

[gryfna_frelka]

Lato kajsik sie schowało.
Kiejby tajemnice jako miało.

Kantata

[palnick]

śniły mi się ptaki bez nieba
Śniły mi się konie bez ziemi
Śniły mi się ptaki bez nieba
Śniły mi się konie bez ziemi
Tu żadnej pory oprócz zimy nie ma

Tu żadnej pory roku oprócz zimy nie ma
Tu miejsce na labirynt i na głowę kamień
Obcy mur z obcym murem graniczy
Na łodyżce podwórka więdnie lniany kwiatek nieba

A oni tam zboże sieją,
Senne siano się zwozi
Sienie otwarte na oścież,
Tam lato ze złotym berłem przechodzi.

Jeszcze z daleka,
z samego królestwa
świeci ostatnie jabłko na jabłoni.

Tu żadnej pory roku oprócz zimy nie ma
i nikt nie krzyknie nawet kiedy upadnę (coś)
Jak resztki lodu sprząta się przed wiosną
obcego człowieka podniosą
zbiegną się nagle wszystkie strony
i pory roku będą równocześnie.

Wszystkie chwile uderzą naraz do serca
i spór będą wiodły
Do której z nich należę
I niech to będzie spowiedź
ale bez rozgrzeszenia
Nie chce by okradano mnie z mojego życia.

M. Grechuta

Srebrna akacja

[palnick]

Tu nie pomoże nic...
a cóż ja znaczę!
ten sam sen, ten sam błysk,
srebrne akacje;

struna drży, mocna jest,
to się nie zerwie;
brzdąkam na strunie tej
powrotny czerwiec;

patrz, rozpachniał się już
na pszczelną pracę!
Srebrny wiatr, srebrny kurz,
srebrne akacje.

Nie mów mi, że jest gdzieś
planeta lepsza:
akacja to jest pieśń,
gdy się wysrebrza,

płynie do twoich ust
i do mnie wraca -
na chwałę małych bóstw -
srebrna akacja.

O, jakiż płynie szmer
z tej świętej woni!
Palę przed nimi serce,
jak u ikony;

w głowie kołuje myśl,
gwiazda pochmurna:
rozebrać by cię dziś,
a w kwiat ich ubrać,

bo tyś jest siostra im,
rzewna królewna,
zielna woń, srebrny dym,
akacja srebrna.

K.I.G.

Haiku

[obrobka_skrawaniem]

Skowronek nad ugorem -
Słodki śpiew
Nie-uwiązania.

Basho (tłumaczył Czesław Miłosz)

Nie wiem o trawie

[palnick]

Marek Grechuta

Nie wiem, nie wiem o trawie,
Będę ci śpiewał o niej,
Póki się nie dopasą
Do jutrzni kare konie.

O wodzie wiem że płynie
Dumnie przez wszystkie pieśni
Aż się tobie wisienka
Wiśnia po wiśni prześni

Nie wiem, nie wiem o maku
W nim ci zbuduję zamek
Gdzie przed pięć luster wiedzie
Trzysta sześćdziesiąt bramek

O lustrze wiem, że patrzy
Twarzą dawniej nam znaną
I że pająk ją chwyta
W sieć coraz gęstszą tkaną

Nie wiem, nie wiem o niebie
Może to ci pomoże?
Dzwoniącej kuropatwie
Przychylne dzwonne zboże

Lecz wszystko wiem o wódce
Wychodzącej na drogę.
To mi tak nie stój przed nią
Gdy iść przed siebie mogę.

Nie wiem, nie wiem o trawie,
Będę ci śpiewał o niej,
Póki się nie dopasą
Do jutrzni kare konie.

[cassidy_i]

Marek Grechuta - Pomarańcze i mandarynki

Pani pachnie jak tuberozy.
To nastraja i to podnieca.
A ja lubię zapach narkozy,
A najbardziej - gdy jest kobieca.

A ja lubię zapach narkozy,
A najbardziej - gdy jest kobieca.

Mówię ładnie? I melodyjnie?
Zdania perlę jak z pereł kolię?
Pani patrzy - melancholijnie...
Skąd ma pani tę melancholię?

Pani patrzy - melancholijnie...
Skąd ma pani tę melancholię?
Sen? Doprawdy? Jak z dymu kółka?
Sen zmysłowy bladej dziewczynki?
Hebanowa lśniąca szkatułka:
Pomarańcze i mandarynki.

Hebanowa lśniąca szkatułka:
Pomarańcze i mandarynki.

Pani usta wtula w swe futro...
Pewno.. miękkie jest to futerko...
Przeczulenie? co będzie jutro?
Co pokaże srebrne lusterko?

Przeczulenie? co będzie jutro?
Co pokaże srebrne lusterko?

Podkrążone po balu oczy
I zmysłowość pachnącej twarzy,
I sen zwiewny panią omroczy,
I o wczoraj pani zamarzy.

I sen zwiewny panią omroczy,
I o wczoraj pani zamarzy.

Pani pyta, czy walca tańczę?
Ach, zatańczę... jak sen dziewczynki!
Mandarynki i pomarańcze,
Pomarańcze i mandarynki.

Mandarynki i pomarańcze,
Pomarańcze i mandarynki.

Upał w raju

[palnick]

Nie tylko źle jest na ziemi,
w raju jest też niewesoło:
Patrzcie - kroplami wielkiemi
pot z twarzy spływa aniołom.

Nic im się nie chce - wiadomo -
ogłupia straszliwy upał.
Nawet ów motyl z Kiplinga
w upał by także nie tupał.

Mó Boże, i Bóg Staruszek
dzień cały wodę sodową
trąbi, miotełką od muszek
machajac sobie nad głową.

I małpki pomizerniały,
i szyje schudły żyrafom.
Piotr Żydów wpuszcza i robi
gafę, panie, za gafą.

Od rana aż do wieczora
anioły wzdychają, wzdychają,
pokotem leżą na łąkach
i piwem się polewają.

Opustoszały jezdnie,
a w kramach święci rozliczni
mruczą: - Uff, to już jest nie-
takt meteorologiczny.

K.I.G.

[cassidy_i]

Marek Grechuta - Wolność


Gdy widzisz ptaka w locie jak wolny jest
Jak płynie sobie, aż po nieba kres
Wiedz - niebo bywa pełne wichrów i burz
A z lotu ptaka już nie widać róż

Bo wolność - to nie cel lecz szansa by
Spełnić najpiękniejsze sny, marzenia
Wolność - to ta najjaśniejsza z gwiazd
Promyk słońca w gęsty las, nadzieja

Wolność to skrzypce z których dźwięku cud
Potrafi wyczarować mistrza trud
Lecz kiedy zagra na nich słaby gracz
To słychać będzie tylko pisk, zgrzyt, płacz

Bo wolność - to wśród mądrych ludzi żyć
Widzieć dobroć w oczach ich i szczęście
Wolność - to wśród życia gór i chmur
Poprzez każdy bór i mur znać przejście

Wolność lśni wśród gałęzi wielkich drzew
Które pną się w słońce każda w swoją stronę
Wolność brzmi jak radosny ludzi śmiech
Którzy wolność swą zdobyli na obronę -

Zwycięstwa, mądrości, prawdy i miłość
Spokoju, szczęścia, zdrowia i godności
Wolność to diament do oszlifowania
A zabłyśnie blaskiem nie do opisania

Wolność to także i odporność serc
By na złą drogę nie próbować zejść
Bo są i tacy, którzy w wolności cud
Potrafią wmieszać swoich sprawek bród

[cassidy_i]

Marek Grechuta - Świat w obłokach

Świat wokół ciebie się zmienia, zmieniają się
pory roku.
Stopy twe więzi ziemia, a oczy magia obłoków.
Obłoków wiedza tajemna, obłoków fantasmagoria,
obłoków cudze spojrzenia, obłoków pewność ulotna.

Jak obłok wiedza tajemna, jak obłok
fantasmagoria,
jak obłok cudze spojrzenia, jak obłok pewność
ulotna.

Jak obłok, jak obłok
jak obłok, jak obłok

Jak obłok, jak obłok
jak obłok, jak obłok

Jesteś mieszkańcem ziemi, a uczysz się od obłoków.
Swojej niepewnej nadzieji, ulotnej jak pory roku.

Obłoków wiedza tajemna, obłoków fantasmagoria,
obłoków cudze spojrzenia, obłoków pewność ulotna.

Jak obłok wiedza tajemna, jak obłok
fantasmagoria,
jak obłok cudze spojrzenia, jak obłok pewność
ulotna.

Jak obłok, jak obłok
jak obłok, jak obłok

Jak obłok, jak obłok
jak obłok, jak obłok

Świat wokół ciebie się zmienia, przez ciebie
płynie niepokój.
Płyną chmury po niebie, pod białą flagą obłoków.

Obłoków wiedza tajemna, obłoków fantasmagoria,
obłoków cudze spojrzenia, obłoków pewność ulotna.

Jak obłok wiedza tajemna, jak obłok
fantasmagoria,
jak obłok cudze spojrzenia, jak obłok pewność
ulotna.

Jak obłok, jak obłok
jak obłok, jak obłok

Jak obłok, jak obłok
jak obłok, jak obłok

Poranek lipcowy

[palnick]

Jan Brzechwa

Tu jest świat i tam jest świat -
Gdybym nie miał moich lat,
Latom moim byłbym rad.

Po suficie pełza cień:
Gdy się mądrzej wpatrzeć weń,
Już wiadomo, że to dzień.

Wczoraj przyszłaś pierwszy raz:
Księżyc świecił - księżyc zgasł,
I już dziś jest dwoje nas.

Dzień lipcowy w słońcu brnie,
Nawołując tylko mnie:
Ja się śmieję, a ty nie.

Tym jest obca twoja twarz,
Że zamknięte oczy masz:
Spojrzyj na mnie - czy mnie znasz?

W kącie stoi stary stół,
Pochylony cały w dół -
Siądźmy przy nim, by nas czuł.

W drugim kącie stoi piec -
Jak tu w lipcu pieca strzec?
Gdzie go podziać? Co mu rzec?

W trzecim kącie siedzi mysz,
I spogląda czujnie wzwyż -
Ja cię budzę, a ty śpisz.

W czwartym kącie leży kurz,
A na kurzu ślad i nóż -
Ktoś tu przedtem bywał już.

Lipiec, czyli Quintilis

[palnick]

Co może, stara się przypiec
skwarny, groźny miesiąc Lipiec,

nie dziwota, drodzy moi,
toć słońce w znaku Lwa stoi,

więc choćbyś ze złości tupał,
z nikim się nie liczy upał.

Wodzowie, wojewodowie,
pot ocierają na głowie,

krowa i ta w polu ryczy,
trud przybiera na goryczy,

szukają cienia w altanie
najbardziej wpływowe panie.

W lipcowe dni, Czytelniku,
najlepiej stać na pomniku

jako figura z piaskowca
zasłużonego sportowca.(...)

W lipcu, jak w każdym miesiącu,
najmilsza noc przy miesiącu,

noc bowiem wszystko uciszy:
gniew królów i trwogę myszy.

K.I.G.

Sierpień, czyli Augustus

[palnick]

Znany łacinnik Sirko
mówi, że Panna to Virgo -

więc w znak Virgo wchodzi Sierpień,
miesiąc pełen różnych cierpień,

oczywiście jak dla kogo,
bo jedni się kapać mogą.

Wieniawa nie może wcale:
zamknęli go w Kwirynale;

Boyowi także drżą nogi:
czeka go kryminał srogi

z powodu, że brzydko ruszał
Konczyńskiego Tadeusza.

A mówiła ciocia Jadzia:
Tadziu mój, nie ruszaj Tadzia!

Kiepura, ten ma los dobry:
z samym starostą gra robry,

a z dachu auta do chmur aż
śpiewa, że jest zwykły murarz;

mój wuj też raz, przy niedzieli,
śpiewał i chłopa zamknęli,

czyli stąd tragiczna lekcja:
- Grunt, panowie, to protekcja!

Mnie, literackiej chudzinie,
ponuro czas w Sierpniu płynie:

Z człowieka się robi wariat,
gdy czeka na honoraria.

Za firanką stoi żona,
wypatruje pocztyliona,

wypatruje, wyczekuje,
białe rączki załamuje.

Miał przysłać "Głos Przyciszony" -
byłaby kaczka dla żony,

sto złotych z "Rzewnej Godziny" -
byłby wózek dla dzieciny,

siedemdziesiąt - "Ławą, bracia!"
a tu nic i konsternacja.

Tym sposobem, dżentelmeni,
spędza Author Sierpień w sieni;

głowa mu puchnie jak bania
od tego wyczekiwania,

świat się cały we łbie kręci -
bo wciąż walą inkasenci:

malarz, golarz, ślusarz, bednarz...
Eeech! dolo pisarza biedna!

K.I.G.

Ledwo słoneczko uderzy...

[szalony_kapelusznik]

Ledwo słoneczko uderzy
W okno złocistym promykiem,
Budzę się hoży i świeży
Z antypaństwowym okrzykiem.

Zanurzam się aż po uszy
W miłej moralnej zgniliźnie
I najserdeczniej uwłaczam
Bogu, ludzkości, ojczyźnie.

Komunizuję godzinkę,
Zatruwam ducha, a później
Albo szkaluję troszeczkę,
Albo, gdy święto jest, bluźnię.

Zaśmiecam język z lubością,
Znieprawiam, do złego kuszę,
Zakusy mam bolszewickie
I sączę jad w młode dusze.

Czasem mnie wujcio odwiedza,
Miły, niechlujny staruszek,
Czytamy sobie, czytamy
Talmudzik, Szulchan-Aruszek.

Z wujciem, jewrejem brodatym,
Emisariuszem sowietów,
Śpiewamy "Pierwszą Brygadę",
Chodzimy do kabaretów.

Od oficerów znajomych
Wyłudzam w czasie kolacji
Sekrecik jakiś sztabowy
Lub planik mobilizacji.

Często mam misje specjalne
To w Druskiennikach, to w Kielcach,
I wywrotowców werbuję
Na rozkaz Moskwy do Strzelca.

Do domu wracam pogodny,
Lekki jak mała ptaszyna,
W cichym mieszkaniu na Chłodnej
Czeka drukarska maszyna.

Odbijam sobie, odbijam
Zielone dolarki śliczne,
Komunistyczną bibułę,
Broszurki pornograficzne.

A potem mała orgijka
W ramionach płomiennej Chajki!
(Mam w domu taką sadystkę
Z odeskiej czerezwyczajki).

I choć mam milion rozkoszy
Od Chajki krwawej i ryżej,
To ciężko mi! Nie na sercu,
Lecz wprost przeciwnie i niżej.

Niech się ciężarem tym ze mną
Podzieli który z rodaków!
Mój Boże, ileż tam siedzi
Głupich endeckich pismaków!


Julian Tuwim

sonet 99

[palnick]

Wiliama Szekspira

Fiołkowi przyganiałem, gdy wychynął z ziemi:
Słodki złodzieju, kogoś obrabował z woni,
Jeśli nie oddech owych ust, między wszystkiemi
Najdroższych? Barwę, którą twój płatek się płoni,
Też skradłeś ukochanych żył tajnej alchemii.
Lilii znowuż wytknąłem, że przejęła biernie
Wzór białości od dłoni twojej; złotym mleczom -
Że włos twój ograbiły; różom, których ciernie
Drżały z lęku, prawiłem, że piękność człowieczą
Naśladują rumieńcem mieszającym w sobie
Biele bladej rozpaczy i wstydu szkarłaty -
Lecz ten rozkwit, tak bujny, już w jutrzejszej dobie
Robak nadgryzie, karząc śmiercią ich plagiaty.

Flora, zdobiąca łąki, polany, mokradła,
Z wszystkiego, co rozkoszne w niej - ciebie okradła.

Wiersze Ewy

[cassidy_i]

"Jestem krzykiem bez słów
Poławiaczem łez
Krzyk rozdziera moje skronie
I modle się o ciszę
Zabij mnie proszę...
Niech już nic nie czuje
Niech usłyszę ciszę
A kiedy nadejdzie noc
Zabłysnę gwiazdą na niebie
Ty spojrzysz w moje oczy
Zobaczysz tam... siebie
Zostanę piaskiem w klepsydrze
Twojego dnia
Będę Twoim odbiciem
I wszędzie będę Ja..."



"Po tamtej stronie tęczy
Dziwna kraina się zaczyna
W moim śnie nad wodospadem
Rośnie biała lilia
Otoczona pragnieniami
Podlewana marzeniami
Po tamtej stronie tęczy
Tam gdzie łzy landrynkowe
Spadając na zielona trawę
Zamieniają się w złote motyle
By ulecieć ku słońcu
Po tamtej stronie tęczy
Nadzieja i dobroć
Układają mnie do snu
A roześmiane gwiazdy
Śpiewają mi kołysanki
Po tamtej stronie tęczy
Wszystko się może zdarzyć...."

Dusza wina

[palnick]

Raz wieczór tak śpiewało wino wewnątrz flasz:
"Człeku, nucę dla ciebie, kochany biedaku,
W moim więzieniu ze szkła i barwnego laku
Pieśni, które rozjaśnią szary smutek wasz.

Wiem, jak ludzie mozolić i trudzić się muszą
I jaki jest potrzebny wzgórzom słońca żar,
Ażeby mnie ożywić i zapłodnić duszą,
Więc wam niosę wdzięczności dobroczynnej dar.

Och, bo mi tak rozkosznie i tak strasznie miło
W strudzonego człowieka gardle zalać szloch,
A jego pierś gorąca słodszą mi mogiłą
Aniżeli piwniczny, stęchły, zimny loch.

W mym sercu rozedrganym brzmią dźwięki zabawy
I nadziei - czy słyszysz? - płynie huczny szum,
Siądź rozparty za stołem, zakasaj rękawy,
Pij wesół na mą chwałę - i ty, i twój kum.

Żonie twojej rozjarzę spojrzenie - to wiem,
Synkowi wrócę siłę, która w nim zanika,
I dla tego cherlaka będę w życiu tem,
Czym oliwa dla jędrnych mięśni zapaśnika.

Do twej gardzieli wpadnę ambrozją kwiecistą,
Ziarnem, ręką Wszechsiewcy rzuconym na świat,
A miłość nasza zrodzi poezję przeczystą,
Co wystrzeli do Boga jak najrzadszy kwiat."

Żniwa

[off_nick]

zmęczyła mnie już ta zima
świat ma kolor słomkowej herbaty
a ja tęsknię za słomkowym kapeluszem
i ciepłem

wiatr rani stopy o rżysko symbol pokory
wobec pani kosiarki kolekcjonerki kłosów
złote ziarno sypie się przez palce chmur
nieuchwytne pełne obietnic i gorzkie jak ty

zawsze lubiłam bawić się ziarnem na strychu
jego sypkość była wyzwaniem dla rąk drżących z przejęcia
wobec nieludzkiej odwagi skrytej wewnątrz łusek
grzebanych po to by zmartwychwstać

teraz przyszła pora żeby wykiełkować
zanim rozdziobią cię stada obojętnych wróbli
połkną bezwzględne usta kamieni
twarde jak każdy kolejny dzień

chcę w końcu łamać cię w palcach jak chleb
pachnący powszedni i kruchy smakować
słonawą miękkość skóry chłonąć zapach ciepła
gdy tylko przestaniesz przesypywać się przez palce

Sad w Avignon

[off_nick]

The hills are white, but not with snow:
They are as pale in summer time,
For herb or grass may never grow
Upon their slopes of lime.

Within the circle of the hills
A ring, all flowering in a round,
An orchard-ring of almond fills
The plot of stony ground.

More fair than happier trees, I think,
Grown in well-watered pasture land
These parched and stunted branches, pink
Above the stones and sand.

O white, austere, ideal place,
Where very few will care to come,
Where spring hath lost the waving grace
She wears for us at home!

Fain would I sit and watch for hours
The holy whiteness of thy hills,
Their wreath of pale auroral flowers,
Their peace the silence fills.

A place of secret peace thou art,
Such peace as in an hour of pain
One moment fills the amazed heart,
And never comes again.

A. Mary F. Robinson

Letni wieczór

[off_nick]

Try sitting at a comp
one calm summer evening
at a table by a window
in the country, try pretending
your time does not exist
that you are simply you
that the imagination simply strays
like a great moth, unintentional
try telling yourself
you are not accountable
to the life of your tribe
the breath of your planet

Adrienne Rich

Letnia noc

[off_nick]

NOW sleeps the crimson petal, now the white;
Nor waves the cypress in the palace walk;
Nor winks the gold fin in the porphyry font:
The firefly wakens: waken thou with me.

Now droops the milk-white peacock like a ghost,
And like a ghost she glimmers on to me.

Now lies the Earth all Danae to the stars,
And all thy heart lies open unto me.

Now slides the silent meteor on, and leaves
A shining furrow, as thy thoughts in me.

Now folds the lily all her sweetness up,
And slips into the bosom of the lake:
So fold thyself, my dearest, thou, and slip
Into my bosom and be lost in me.

Alfred Tennyson

Noc tańczy

[palnick]

Nawet ćmy zadrzemały przy lampie
i świerszcz zamilkł, i ogród zamilkł -
bo tańczyła noc wokół klombu,
potrząsając bransoletami;

kurz muzyczny spod stóp jej wypryskał
i z bolesnym blaskiem frunął do nas;
szmaragdowe toczyły koliska
raz w raz w górę rzucane ramiona.

Nagle irys pod płotem zakwitł
i zapatrzył się w nocy źrenice,
z domków swoich wyszły senne szpaki,
by choć spojrzeć na tanecznicę;

zasię ta, wokół klombu, z brzękadłem,
jeszcze raz, jeszcze raz i na powrót,
aż się stał brząkającym szmaragdem
stopą nocy trącony ogród,

a nasz klomb powierzchnią zwierciadła,
gdzie spoczęły wszystkie konstelacje...
i krzyknęła noc, i upadła
do twych stóp jak raniony gacek.

K.I.G.

Letnie haiku

[off_nick]

Cisza
i głębsza cisza
gdy świerszcze
wahają się.

L.Cohen

Pod niebem

[palnick]

pod niebem pełnym cudów
nieruchomieję z nudów
właśnie pod takim niebem
sam nie wiem czego nie wiem

światło z kolejnym świtem
ciągle nazywam życiem
które spokojnie toczy
swą nieuchronność nocy

pod cudnym niebem jeszcze
każdy choć jedno miejsce
być może ma i chwilę
gdy godnie ją przeżyje

bo nieba co w marzeniach
spełnia się albo zmienia
skłonni jesteśmy szukać
do bram jego ciężkich pukać

spójrz gwiazdy matowieją
i niczym się nie mienią
zwykliśmy je zaklinać
i szczęście swoje mijać

bo w niebie z którego dotąd
nie wrócił nikt bo po co
wieczna sączy się struga
przyjemnej wiary w cuda

ten błękit snów i pragnień
niejeden z nas odnajdzie
a niechby zaszedł daleko
pewnie zostanie tam
pewnie zostanie sam

A.Nowak

[Gość: kizia_mizia]

Palnick!!!???
Co Ty z tym wątkiem robisz w "Humorum"???
Czy to nie jest jakieś horrrrrorrrum???

[Gość: kizia-mizia]

Palnick!!!
Mi nie odpowiadasz.
Lecz z innymi gadasz???

[palnick]

Gość portalu: kizia-mizia napisał(a):

> Palnick!!!
> Mi nie odpowiadasz.
> Lecz z innymi gadasz???

------

Odpowiadam, odpowiadam :-)

[palnick]

Gość portalu: kizia_mizia napisał(a):

> Palnick!!!???
> Co Ty z tym wątkiem robisz w "Humorum"???
> Czy to nie jest jakieś horrrrrorrrum???

---

Durna giwi wywaliła go z FK i wlepiła tu :-(

[Gość: kizia-mizia]

Czy ona czytała lektury?
Pewnikiem niezdała matury.
Jakby "Granicę" czytała,
to by jej nie przekraczała.

[Gość: kizia-mizia]

A może Giwi to Romeczek,
dla którego wiersze Poświatowskiej
to dobry kawał, lub kawałeczek?

[palnick]

już jesiennie spatynowiałym
zaczynamy się żegnać z latem...

sentymentalnie

[Gość: kizia-mizia]

youtube.com/watch?v=-AMKK9eaLkg&mode=related&search=

Piosenka

[obrobka_skrawaniem]

Znów wędrujemy ciepłym krajem,
malachitową łąką morza.
Ptaki powrotne umierają
wśród pomarańczy na rozdrożach.

Na fioletowoszarych łąkach
niebo rozpina płynność arkad.
Pejzaż w powieki miękko wsiąka,
zakrzepła sól na nagich wargach.

A wieczorami w prądach zatok
noc liże morze słodką grzywą.
Jak miękkie gruszki brzmieje lato
wiatrem sparzone jak pokrzywą.

Przed fontannami perłowymi
noc winogrona gwiazd rozdaje.
Znów wędrujemy ciepłą ziemią,
znów wędrujemy ciepłym krajem.


Krzysztof Kamil Baczyński

Zwózka

[palnick]

Sprzymierzone z plemieniem pszczół w pracy zakonie,
Miodową je gościną chętnie darzą kłosy,
Ucząc się ziarnem tęsknić ku śpichrzów skarbonie,
Jak one w barć składają swe słodkie donosy.

Więc w opiekuńczej ciężkich swych skarbów obronie
Strasząc wąsem próżniacze rozbójniczki, osy,
Odganiają natręty i, dościgłe w plonie,
Kuszą swym złotym blaskiem srebrny połysk kosy.

I nazajutrz zuchwałe miodów rabuśnice
Widzą pola zmienione w ścierń jak czarów gusłem,
A drogą wozy wiozą żyto i pszenicę...
I gniewa je, gdy chłop się snopami rozczula,
Które w pasie, jak osy, ściśnięte powrósłem
Z wideł w stodoły wrota lecą jak do ula.

L.Staff

[palnick]

Na przezroczystych skrzydłach
odlatują dnie

Przybiegam by słyszeć ich szum

Ciepłą ulewą nadpływa śpiew
Mijają mnie stada chmur

Biegną strumienie
Jak radość i gniew

wiatr je dogania i mija

Poświstem nagłych przecina piór
prąd wiatru ptak

I zboża falę ciężką unoszą
i poza wzgórzem giną
I księżyc lekki ściga się z dniem
i wczesne gwiazdy płyną

I tylko w polu zostaje głaz
spóżniony ze mną
Obaj w ciemności doganiamy czas
obracając się z ziemią.

M. Jachimowicz

[cassidy_i]

Mam nadzieję że Palnick sie na mnie nie pogniewa , za ten wiersz w swoim wątku
o lecie , ale jest fajny . Znalazłam to przypadkiem:

Rolnik odralnia
Jak wielką musiał stoczyć
z rolniczą swą duszą walkę
rolnik, by wziąć i odrolnić
uprawną mazurską działkę?

Jak bardzo wszystkie dowody
ten jeden fakt odrealnia -
że mimo miłości do kłosów
rach ciach - i on ją odralnia?

Jedyna na to odpowiedź
po głowie nieśmiało się pęta,
że zamiast na żyto i owies
stawiamy od dziś na zwierzęta.

To niezbyt nowe odkrycie:
ważniejsza jest wizja jutra
hodowli przy pełnym korycie
niż areału upraw.

14:21, debergerac , Limeryki, liryki i polityki

Albo to:

[cassidy_i]

Ryba mówi
Z pewnym niedowierzaniem szła przez pluszowy dywanik
trupa kuglarzy jarmarcznych na pokład ms "Titanic"
wynajęta przez kapitana (obok śpiewaczki z La Scali)
aby umilić podróżnym trudy bujania na fali.

I kiedy, już w czasie rejsu, liniowiec wchodził w przechył
robili coś niezwykłego budząc rozliczne uśmiechy
(nierzadko zażenowania) - z początku gdy jakiś parowiec
szedł kursem wyraźnie zbieżnym - po prostu stawali na głowie
lecz potem gdy śruba statku utknęła w przybrzeżnych mułach
zdecydowanie bogatszy stał się ich repertuar:

Gdy majtek biegł po pokładzie krzycząc "kompas rozbity!"
z cylindra wyciągali na tego majtka kwity.
Kiedy kucharze podali wyraźnie nieświeże salami
zatuszowali sprawę żonglując do rytmu teczkami.
a kiedy wyszło na jaw, że bosman spieniężył cumy
czym prędzej dawali popis słynnego człowieka-gumy.

Och, wachlarz ich możliwości każdego cyrkowca rozmarzał...
Te fantastyczne numery: "Ciemny lud", "Zakucie lekarza",
"Kto zgadnie jak dzisiaj zapniemy guziki od marynarek?",
albo "i w czyjej kieszeni jest teraz szwajcarski zegarek?"

A teraz co? Góra lodowa na kursie zbieżnym się giba
oj chyba nie schowa się tego pod skeczem "Mówi ryba".

Żniwa

[palnick]

Siedzę na wsi. Już sierpień. Dobiegają żniwa.
Dom, żona, dzieci - z dala. Słońce opowiadam.
I pojawia się w blasku ta litewska grzywa...
Zaraz potem Różewicz. I Ziemianin Adam...

Styczeń zakuty w dyby. Kawiński z Śliwiakiem,
Bursa, Wojaczek, Ratoń, Jerzyna, Żernicki,
Stachura pląsa z Brunem dziwnym kujawiakiem...
Górec z Nikosem... Herbert... chochoł i... Krynicki.

A za żniwnym kombajnem w sukmanę odziany
kroczy Urgacz. O!, jemu kłaniają się nieba!
Potem Norwid i Leśmian. I polskie bociany,
które liczą na okruch ojczystego chleba.

L.Żuliński

[cassidy_i]

Staff Leopold

Capri



Na morzu wyspa górska: miniatura Tatr,
Jeno że Morskie Oko, miast w srodku, jest wkoło
I miast smreczków, tyrsami winnic wstrzasa wiatr,
Jak niewidzialny tancerz, co plasa wesoło.

Musiał spoczać pod drzewem, bo wachlarze palm
Chłodza go; snadz zarzucił za nimfa poscigi.
Pojednawcze oliwki w sen nuca mu psalm,
A nagosć swych owoców odsłania lisć figi.

Łyskliwy, wonny cytryn i pomarańcz sad,
Które się przeplataja z soba na przemiany,
W lisciach swych jednoczesnie chowa snieżny kwiat
I owoc: cytryn złoty, pomarańcz miedziany.

Pinia niby parasol roztacza swój szczyt,
Janowce jak poduszki złote lsnia wsród trawy.
Kaktusy, do zielonych placków na swój wstyd
Podobne, między siwe kryja się agawy.

Jak pełen cudnych kwiatów i zieleni kosz,
Gdzie łańcuch domów niby kostki cukru skrzy się,
Leży wyspa, ujęta pod niebiosów klosz,
Na morzu jak na gładkiej, szafirowej misie.

I cudnie jest, gdy w morzu tonie słońca krag
I jaskółki w nieb cichym swiegoca błękicie,
Zupełnie jak nad senna równia naszych łak,
A w trawie swierszcz tak samo gra jak w polskim życie.

[cassidy_i]

Asnyk Adam

Lilie wodne



Taki spokój rozlany w naturze,
Niebo takie czyste i pogodne -
Na jeziora przejrzystym lazurze
Zakwitaja blade lilie wodne;
Zakwitaja i z schylona twarza
Za czyms tęsknia i gonia, i marza.

Sierp księżyca przeglada błyszczacy
Przez nadbrzeżne sitowia i trzciny,
Łódka płynie po fali milczacej -
Na niej chłopiec patrzy w twarz dziewczyny,
A ta główkę rozmarzona skłania,
Czyniac jemu dziwne zapytania:

"O czym marza owe lilie smutne,
Zatopione w podwójnym błękicie?
Czy jak duchy jeziora pokutne
W snie kwiecistym nowe biora życie?
Gdzie je znowu w jasny wieniec wplata
Idealna twórcza pięknosć swiata?

Czy też może służa za dyjadem
Utopionej w jeziorze dziewicy?
Albo tylko sa odbiciem bladem
Ludzkich tęsknot wiecznej tajemnicy,
I dlatego sen życia je piesci
Echem naszych pragnień i bolesci".

"Ty się pytasz, mój biały aniele,
O czym marza owe kwiaty senne?
W naszych piersiach kwitnie uczuć wiele,
A nie wiemy, gdzie biegna promienie,
I zwiazani ze ziemia łańcuchem,
Nic nie wiemy, gdzie płyniemy duchem.

Wiemy tylko, że w ciagłej pogoni
Za ta mara pięknosci bezwzględna
Rozsiewamy kwiaty pełne woni,
Które kwitna chwil kilka i więdna,
Ale w każdym w krótkiej trwania dobie
Zostawiamy jakas mysl po sobie".

"Ja bym chciała - dziewczę się ozwało -
Mój sen życia powstrzymać w swym biegu
I zakwitnać taka lilia biała,
Pełna woni na jeziora brzegu;
I nie poniesć żadnej serca straty,
Lecz tak zwiędnać jako więdna kwiaty.

Ja się lękam w ciemna przyszłosć płynać
I utracić rajskich marzeń jasnosć;
Wolę raczej w chwili szczęscia zginać
I twa miłosć wziać z soba na własnosć,
I być pewna, że się nic nie zmieni
W blasku naszych wewnętrznych promieni".

"Niech cię przyszłosć, najdroższa, nie straszy!
- Odparł młodzian, topiac wzrok w błękicie -
Mysmy najprzód już w miłosci naszej
Zaczerpnęli niesmiertelne życie
I możemy isć dalej bezpieczni,
Że się sen nasz za swiatem uwieczni.

Los nas może na zawsze rozłaczyć,
Wyszukiwać męczarnie najrzadsze,
Może w serca truciznę nam saczyć -
Tych chwil szczęscia on jednak nie zatrze!
I zostawim nad swoja mogiła,
Co nam spójnia niesmiertelna było.

Może także nad tonia błękitna,
Tu gdzie teraz rozmawiamy z soba,
Takie lilie znów po nas wy kwitna,
Naszych losów owiane żałoba,
I w niebiosa patrzac się pogodne,
Będa o nas marzyć lilie wodne".


Adam Asnyk
1869

Faun podstarzały

[palnick]

Późne, pogodne lato złoci pól rozłogi. -
Leżąc na miedzy patrzę w dal, faun kozłonogi,
Jak w sadach owoc trzęsą dziewczęta na śliwach;
Ludzie z sierpami z pola wracają po żniwach;
Konie wóz snopów ciągną, a przy koniach łoszę;
W chatach do winobrania gotują już kosze,
A w ogródkach jesienne zakwitają astry.
Nie cieszę się, jak dawniej, ulami, skąd plastry
W skwarne południe kradłem oganiając pszczoły
I, ukryty bezpiecznie za węgłem stodoły,
Wosk wypluwając gęste wysączałem miody,
Które jak bursztyn lepki kapały mi z brody.
Nie cieszy mnie kusząca nadzieją pasieka
Ni słodycz pachnącego macierzanką mleka,
Które wprost z krowich wymion ssałem ciepłym zdrojem,
Gdym się do dusznej stajni zakradł przed podojem. -
U źródła dzisiaj pijąc ujrzałem w przeźroczu
Zwiędłą skórę mej twarzy, zmarszczki koło oczu...
Dawniej, kiedym dość ptactwa napatrzył się ruchom,
Wiotkie skrzydła zielonym obrywałem muchom
I na ciernie złośliwe nabijałem osy.
A potem pięknie gwizdać uczyłem swe kosy
Leżąc pod krzakiem w cieniu i na fletni z trzciny
Śpiewając miłość słodką przez długie godziny.
Dziś granie me zagłuszy krzykiem każda zięba,
Bo mi już w ustach braknie niejednego zęba
I fałszywy, chropawy jest dźwięk mej piszczałki.
Więc posmutniała dziwnie twarz nagiej rusałki,
Którą kochałem długo i w wysokiej trawie
Pieściłem dogoniwszy w pościgów zabawie.
Dziś biegiem już się męczy moja pierś włochata,
Choć rusałka ma, z żalem wspominając lata
Dawne, kiedy pod krzakiem w cieniu zasnę z nudy,
Siwy, rzadki włos z brody wyrywa mi rudej.

L.Staff

[Gość: vp]

W krąg rozrzucono złote krążki słońca,
Dokąd pójść jeszcze mogą zakochani?
Smutny list został przez nią napisany
i przed zwierciadłem czytała go drżąca.

...

Wszystkie chorągwie lata opuszczono.
Ptak jeszcze śpiewa, ale już inaczej.
Czas sięga ręką: niech każdy zobaczy
- wokół jesieni żyrandole płoną.

Płaczu nie mogłeś nagle opanować,
tak jakby w tobie zaszlochał kto inny,
Jakby gdzi eindziej szła, jakby skądinąd'
próg nieprzytomnie przekracza bez słowa,
Jakby umarłym stał wprost na głowach.

...

Nie dręcz jej i zostaw w spokoju
jej kredki, jej kółka.
Było raz lato i była jaskółka...
Nie ma ich wcale.

Lecz się dalej!
...

Miroslav Valek "Zmienna w sobie taka" (urywki)
przekład Andrzej Czcibor-Piotrowski

Jaskółka uwięziona

[palnick]

Jaskółka czarny sztylet, wydarty z piersi wiatru
Nagła smutku kotwica, z niewidzialnego jachtu
Katedra ją złowiła w sklepienia sieć wysoką
Jak śmierć kamienna bryła
Jak wyrok na prostokąt.
Jaskółka błyskawica w kościele obumarłym
Tnie jak czrne nożyce lęk który ją ogarnia

Jaskółka siostra burzy, szalona fruwająca
Ponad głowami ludzi w których troska się błąka
Jaskółka znak podniebny jak symbol nieuchwytna
Zwabiona w chłód katedry przestroga i modlitwa

Nie przetnie białej ciszy pod chmurą ołowianą
Lotu swego nie zniży nad łąki złotą plamą
Przeraża mnie ta chwila która jej wolność skradła
Jaskółka czarny brylant wrzucony tu przez diabła

Na wieczne wirowanie na bezszelestną mękę
Na gniazda nie zaznanie na przeklinanie piękna
.
Stan Borys
(nie znam autorsa tekstu)

[mimbla.londyn]

I cóż powiecie na to,
Że już się zbliża lato?

Kret skrzywił się ponuro:
- Przyjedzie pewnie furą.

Jeż się najeżył srodze:
- Raczej na hulajnodze.

Wąż syknął: - Ja nie wierzę.
Przyjedzie na rowerze.

Kos gwizdnął: - Wiem coś o tym.
Przyleci samolotem.

- Skąd znowu - rzekła sroka -
Nie spuszczam z niego oka

I w zeszłym roku, w maju,
Widziałam je w tramwaju.

- Nieprawda! Lato zwykle
Przyjeżdża motocyklem!

- A ja wam to dowiodę,
Że właśnie samochodem.

- Nieprawda, bo w karecie!
- W karecie? Cóż pan plecie?

- Oświadczyć mogę krótko,
Przypłynie własną łódką.

A lato przyszło pieszo -
Już łąki nim się cieszą

I stoją całe w kwiatach
Na powitanie lata.





Jan Brzechwa

Żródło nocy

[palnick]

Małgorzata Hillar

Mówił
Twoja skóra
delikatny puch
pisklęcia

Złote mlecze
moich zmroków

Źródło nocy
źródło ognia

Twoja skóra
śpiewająca
w moich dłoniach

Chciałbym ją
zedrzeć z ciebie
żeby nie widzieć
jak się w nią
zawijasz szczelnie
jak się w niej
ukrywasz

[palnick]

Pewien szerszeń, niedawno na łące
kosza dał gnojarkowi i stonce.
Wygnał ich z koalicji,
poddał szybkiej banicji.
To się bardzo podoba biedronce!

[palnick]

Autor: Ruta

Nadwrażliwa madame w gminie Gózd
opuszczone kąciki ma ust,
przeczuwając, że jesień
nic dobrego nie niesie,
znów jej nastrój opadnie i biust.