Czy emigracja to zawsze brak przyjaciol

[kuriozalna]

Tak czytam ze wiekszosc ludzi, ktora wyemigrowala do obcych krajow czuje sie
samotna. Tak sie przymierzamy z mezem od jakiegos czasu do wyjazdu ale taka
perspektywa bycia skazanym tylko na siebie mnie przeraza. Jak to jest,
dlaczego tak trudno znalezc znajomych na emigracji. Czy tubylcy nie sa
przychylni, czy Polacy odwracaja sie od swoich, a moze to Polacy sa malo
otwarci na kontakty i zamykaja sie w swoich domach? Jak to wyglada, bardzo
mnie to ciekawi jako potencjalna emigrantke.

[onion11]

Wyjechalam za granice na studia 5 lat temu, poznalam meza -zostalam na dobre.
Wciaz mam kontakt z moimi ukochanymi przyjaciolkami z Polski (oczywiscie to nie
to samo, ale wciaz do siebie dzwonimy, piszemy i wysylamy esmsy).Jesli chodzi o
znajomosci na miejscu, na poczatku bylo mi bardzo samotnie i teskno, po jakims
czasie zaprzyjaznilam sie z tubylcami i ze znajomymi i rodzina meza. Po czasie
mysle, ze wszedzie mozna nawiazac kontakty i przyjaznie, choc zawsze jest to na
troche innej plaszczyznie, ale ludzie sa zawsze ludzmi. Bardzo sie staralam na
poczatku i teraz wiem,ze bylo warto, bo wsrod tubylcow poznalam bardzo fajnych
ludzi. Pozdrawiam i zycze powodzenia, jesli to nie tajemnica - to do jakiego
kraju zamierzacie wyjechac?

[gacusia1]

W Polsce zostali moi znajomi i przyjaciele.Tu nie mam nikogo,procz meza i
dzieci.Maz ma przyjaciol,ktorych poznal zaraz po przyjezdzie-dawno temu.Mozna
poznac nowych,prawda?Ale w moim przypadku nie jest to latwe.Nie tak latwo jest
mi sie zaprzyjaznic,a pozatym nie bardzo mam gdzie(nie pracuje).Moim zdaniem
latwiej czlowiek nawiazuje kontakty,gdy ma nascie,albo dwadziescia pare
lat.Pozniej wiekszosc ma juzswoja rodzine,swoje zajecia i problemy,no i
swoich "starych" przyjaciol i nie chce mu sie szukac nowych.Ale moze sie
myle??? Powodzenia!

[76kitka]

Myślę, że zdobyć przyjaźń jest trudno nie zależnie od kraju w jakim się mieszka, natomiast napewno znajdziecie wielu nowych znajomych. W państwach, do których Polacy tłumnie jeższą za chlebem otwierane są polskie puby, sklepy, działają kluby polonijne. Trzeba chcieć ruszyć się do ludzi. Od kilku miesięcy usiłuję znaleźć jakąś mamę chętną do spotkania, dziewczynom nie chce się ruszyć tyłków z domu, ale co post o tym, że komus brak przyjaciół, kontaktów z ludzmi, jęczą, że są samotne. A teraz optymistycznie, na jutro umówiłam się na pogaduchy w Ikei i obiecuję sobie miłą znajomość i rozmowę.

[izabela_741]

Najtrudniej znalezc sobie przyjaciol za granica jak siedzi sie w domu. Trzeba z
niego koniecznie wyjsc: do pracy, na basen czy inne - najlepiej zorganizowane
zajecia. Tak jest chyba najlatwiej.
Sa jeszcze sasiedzi, do ktorych warto zyczliwie zagadac.
Ja znajomych poznawalam glownie w pracy i na studiach, podobnie jak maz. Dzieki
temu mamy sporo bdb znajomych, ktorzy maja czas przyjechac do nas do Polski i
do ktorych tez pojechalismy i pojedziemy, moze jeszcze w te wakacje.
Co do odwracania sie od swoich - ja sie nie odwracalam. Utrzymywalam glownie
kontakty ze studiujacymi za granica Polakami. W pracy natomiast, mimo, ze
ludzie pochodzili z roznych krajow, Polakow nie bylo.
Do organizacji poloninych mnie nie caiglo. Jedyni z racji pracy mialam przez
chwile kontakt z izbami premyslowo-handlowymi. Ale tam nic sie nie dzialo w
sensie kontaktow miedzyludzkich.

[yvonne75]

mysle ze niekoniecznie to musi byc wyrok...wszystko zalezy co porabiasz na tej
emigracji...jesli siedzi sie w domu i ma sie ograniczone kontakty ze swiatem z
przeroznych wzgledow,np.jezyk...bedzie trudno
ja wyjezdzajac ponad piec lat temu mialam ciezkie postanowienie podtrzymywac
kontakty ze znajomymi jakich mialam.udawalo sie przez prawie dwa lata...potem
czas lecial,dzaily sie rzeczy rozne i prawda jest taka ze jak nas nie ma tam na
miejscu...jakos kontakty sie rozluzniaja...smutne ale nawet te nazaceiklejsze
przyjaznie nie sa juz takie jak byly wczesniej...przynajmniej u mnie tak bylo.
pozdrawiam.

[mamapodziomka]

Ja nie narzekam jakos nadmiernie. Jasne, ze nie jest latwo, ale chyba tez i nie
gorzej, niz gdybym zostala. Raczej nie mam zbyt wielu znajomych ani przyjaciol
(inaczej nie byloby mnie tutaj), ale jest to spowodowane raczej sytucja zyciowa
niz emigracja.

Jasne, trzeba sie starac, poznac jezyk, otworzyc sie na inne zwyczaje, kulture,
etc. a najlepiej zamiezskac w miejscu, w ktorym sa inni Polacy Chyba wlasnie
tak najbardziej mi pasuje, troche swojskich i troche tubylczych kontaktow. Bo
zamykanie sie tylko w polskim gronie zupelnie by mi nie odpowiadalo, lubie
roznorodnosc.

[cyborgus]

nie,nie koniecznie. zreszta na tym forum to wiekszosc dziewczyny z Polski, wiec
samotnosc grozi wszedzie. Chyba najciezej jest gdy zmieniasz miasto i nie
pracujesz, no bo jak pozanac wtedy ludzi?
Gdy zaczniesz pracowac za granica zawodowo, poznajesz ludzi w pracy, i nawet
jak nie zawsze nawiazesz jakies bliskie przyjasnie to znajdzie sie pare kumpel
z ktorymi mozna pogadac, posmiac sie, pojsc do kina, jednym slowem wyluzowac
sie. Tak mialam do tej pory, potem przeprowadzilismy sie do innego stanu, bylam
w ciazy, i teraz siedze w domu, stad ten brak przyjaciol. Ale nie winie tego na
emigracje, tylko na sytuacje (chyba ze mam dola))

Ale i tutaj spotykam sie z ludzmi, mamy taki klub matek niepracujacych, ktory
10 lat temu zalozyla mamuska w takiej samej sytuacji, czyli przyjechala do
nowego miasta i nie miala do kogo ust otworzyc, dzieci nie mialy kolegow. Teraz
jest nas chyba z 80, mamy plan zajec na caly miesiac z playgroups, wspolnymi
wyjsciami na basen, do parku, muzeum, mcdonalds, etc. a takze wieczornymi
babskimi spotkaniami bez dzieci. prawie wszystkie z nas sa przyjezdne. udalo mi
sie nawet skumplowac z paroma mamami, mamy dzieci w tym samym wieku, i dobrze
sie nam gada.
kontakty z Polski wciaz utrzymuje, juz od 10 lat. najpierw bylo ich duzo, teraz
utrzymaly sie tylko te najblizsze, a z dalszymi kumpelami wciaz wysylamy sobie
mejlowe zyczenia swiateczne i zdjecia dzieci) gdyby nie internet te kontakty
juz dawno by padly.

[gugitsa]

tak. w moim przypadku, przynajmniej. polak polaka chce zagryzc, wsadzic noz w
plecy i wycyckac z interesu (zarabiania jakiegokolwiek pensa/funta). z reszta,
przestalo mi toj uz przeszkadzac. pojecie przyjaciel mnie juz od dawna nie
dotyczy i wyrzucone zostalo z mojego slownika. zawsze stalam na uboczu i nie
mialam czasu na tworzenie przyjazni. zacznijmy od tego, ze nie wolno mi bylo
nigdzie wychodzic a w domu, nawet majac 19 lat i bedac prawie zamezna, musialam
byc o pukt osmej. ale to juz insza inszosc...

[zwykladziewczyna5]

Ja tez nie mam przyjaciol. Uwazam, ze miedzy innymi przez to, ze nie mam
dzieci. Nie mam wspolnych tematow z matkami, a wiekszosc kobiet w moim wieku ma
dzieci. Mam wrazenie, ze patrza na mnie niechetnie, zwlaszcza, ze nie tlumacze
mojej bezdzietnosci, bo to jest moja prywatna sprawa. Do tego mieszkam za
granica i stracilam kontakt ze znajomymi z Polski. Przyzwyczailam sie do tego,
ze maz jest moim jedynym przyjacielem.

[poleczka2]

Mieszkam za granicą od 7 lat i mam w większości znajomych tubylców, znajomości
na dystans z ludźmi w Polsce jakoś nie przeżyły. Integruję się z tubylcami bo
mąż tutejszy to i tak naturalnie wyszło. Jest tylko kilka osób z którymi się
nadal znam w Polsce.