Pomocy!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: zrozpaczona]

Pliss napiszcie jakie utwory mogłabym wykorzystać przy temacie: "Poeci o
poezji"

[enthousiasme]

polemika klasyków z romantykami Śniadeckiego

[Gość: Marek]

cześć
mam do sprzedania serię wyśmienitych opracowań(typu "Motyw 'bla bla bla' w
literaturze")zbieranych przeze mnie, moją starszą siostrę i jej starsze
koleżanki,jednym słowem pokolenia maturzystów.Niezmiernie przydatne w
konstruowaniu pracy ustnej.zawiera miedzy innymi:
"Motyw cierpienia w literaturze",
"Motyw Boga w literaturze",
"Motywy biblijne w literaturze",
"Motyw miłości do ojczyzny w literaturze",
"Motyw Rewolucji w literaturze ",
"Motyw Apokalipsy w literaturze" i wiele wiele innych motywów:)Polcam
serdecznie.cena do uzgodnienia.kontakt 888615502 lub gg:1488784 lub
mail:[e-mail]

[enthousiasme]

Motyw Poety i Poezji

„Trudny i trwały będzie, poeto, twój urząd”- słowa Leopolda Staffa potraktuj
jako punkt wyjścia do rozważań o roli poezji i poety w Polsce w różnych epokach.

Odbiorcami poezji bywają ludzie w różnym wieku, i młodzi, i starsi, którzy
szukają w niej wyrazu własnych uczuć i doświadczeń. Wszystkich łączą pytania o
własną tożsamość: o to kim jestem, dokąd zmierzam i dokąd chciałbym dojść, by
siebie by siebie określić i sprawdzić w działaniu. Poeci właśnie poprzez swoje
utwory mówią o swoich smutkach i radościach, bólach i niepokojach, pragnieniach
i rozczarowaniach. Literatura stała się więc nie tylko zwierciadłem duszy
człowieka ale i świadectwem poszukiwania jasnych norm moralnych i odpowiedzi na
dręczące pytania o los człowieka i sposób jego egzystencji na ziemi.

Najpełniejszym wyrazem osobowości ludzkiej jest, zdaniem romantyków, artysta
stanowiący „wzór i szczyt” postawy duchowej. Poeta-artysta przyjmuje na siebie
rolę duchowego przewodnika narodu. Wyrazem tego przewodnictwa była romantyczna
koncepcja poety-wieszcza. A. Mickiewicz narzucił całej epoce wzór poety-
przodka. Wiersz miał sprawować władzę nad narodem poprzez poezję, ale za nakaz
moralny uważano przede wszystkim czynny udział w walce.

Wzorem poety romantycznego stał się wódz i poeta spartański - Tynteusz.
Tynteizm w literaturze romantycznej oznaczał najwyższy ideał człowieczeństwa:
połączenie „twórczości” i „czynu” oraz głosił tożsamość myśli i działania. Ową
rolę poezji ukazał stary wajdelota Halban - jedna z postaci poematu A.
Mickiewicza „Konrad Wallenrod”.

W utworze tym zostaje poruszony problem pamięci zbiorowej i indywidualnej.
Halban mówi, że poezja jest wszechwładna- to poezja heroicznego obowiązku, od
której uzależniony jest Konrad, buntujący się przeciwko poezji nakazów i
powinności. W utworach Mickiewicza wzniosła i dostojna poezja zostaje
przeznaczona do kierowania świadomością narodu. Konrad z III części „Dziadów”,
samotny, odrzucony od ludzi, decyduje się na walkę z Bogiem. Jego siła tkwi w
świadomości bycia wielkim poetą i dysponowania ponadprzeciętną mocą ducha.

Sprawa pojmowania roli poezji narodowej stała się tematem polemiki Słowackiego
z Mickiewiczem i co za tym idzie znaczeniem poety w życiu narodu. W twórczości
Słowackiego zawarte są wizerunki poety-kaznodziei, rewolucyjnego przywódcy.
Winkleniedyzm - hasło naczelne bohaterów Słowackiego różni się od hasła
Mickiewiczowskiego „Polska Chrystusem narodów” wezwaniem do czynnej walki. Na
szczycie góry Mont Blanc w Kordianie dokonuje się przemiana; z nieszczęśliwego
kochanka, samotnego marzyciela, poszukującego celu w życiu przemienia się w
gorliwego patriotę, który rozumuje kategoriami narodowego obowiązku .Bohater
pragnie wypełnić swoją misję, porywając do walki cały naród - sięga po
przywództwo, gdyż widzi w sobie ducha wiodącego innych. Swój pogląd na temat
poezji i poety wyraził również Zygmunt Krasiński. We wstępie do „Nie Boskiej
komedii” pisał, iż poezja to piękno i prawda, a poeta to człowiek wyróżniający
się spośród innych ludzi, rozumiejący przeszłość i przyszłość, docierający do
prawdy. Uważa, że poezja tworzona jest przez człowieka, który nie jest
doskonały - rozróżnia dwa typy poetów: „błogosławiony”, który nie oddziela się
od poezji „przepaścią słowa” i „nieszczęśliwy”, którego twórczość to jedynie
puste poetyzowanie. Rozważania na temat poety i poezji rozwija Krasiński także
w I i II części dramatu na przykładzie męża i żony. Mąż to poeta, żyjący w
świecie własnych marzeń i wyobrażeń. Poezja jaką uprawia zarówno Mąż, Żona jak
i Orcio prowadzi do katastrofy. W chwili samobójczej śmierci, bohater przeklina
poezję, w której dostrzega źródło nieszczęść swoich najbliższych i przyczynę
własnej klęski. Przegrywa, gdyż piękna, wzorowa poezja, dla której gotów był
wszystko porzucić okazała się pomyłką. W romantycznym uprawianiu poezji
dostrzegł więc Krasiński źródło nieszczęść, które stanowiło zagrożenie nie
tylko dla poety, ale i dla społeczeństwa.

Młodopolskim fascynacjom w głównej mierze winne były lektury przede wszystkim
Nietschego, Schopenhauera, Maeterlincka Twórcy pozytywistyczni z kolei, jako
główne formy literackie przyjęli publicystykę i powieść, nie przywiązywali wagi
do poezji. Tak, więc następna generacja sięga ponownie po lirykę. Młoda Polska
to czas poszukiwania nowych programów artystycznych, koncepcji życiowych. Jest
to także epoka, której artysta - jednostka nieprzeciętna, szuka własnej drogi
życiowej, niezależnej od żadnych powszechnie przyjętych zasad. Stanisław
Przybyszewski stał się wyrazicielem „sztuki dla sztuki”- sztuki nie
ograniczonej żadnymi narzuconymi prawami, wolnej, sztuki, która nie może służyć
żadnym ideałom społecznym.W poezji Kazimierza Przerwy - Tetmajera dominuje
pesymizm i zwątpienie. W utworach takich jak „Nie wierzę w nic” czy „Koniec XX
wieku” poeta daje dowód na panujące otępienie, upadek wiary w jakiekolwiek
wartości. W tych rozpaczliwych czasach ucieczką od nędznego życia może być
jedynie sztuka. Poeta ma wielką siłę tworzenia, jednak może także niszczyć i od
niego tylko zależy czy jego twórczość doda nam siły odbudowującej, czy zniszczy
nas do końca. Polemiką z krytykami na temat poezji jest wczesny wiersz Juliana
Tuwima „Do krytyków”. Ten poeta, który pisał w okresie dwudziestolecia
międzywojennego twierdzi w wierszu, iż poezja wcale nie musi wyrażać głębokich,
filozoficznych ani narodowych treści. Celem poezji powinno stać się opiewanie
piękna, a wyrazicielem poezji powinien być człowiek prosty, zwykły. Inny pogląd
na rolę poezji i poety ma Władysław Broniewski, wyrażający swe sądy w
wierszu „Poezja”. W utworze tym poeta obstaje przy poezji rewolucyjnej, którą
to uważa za najbardziej potrzebną we współczesnym świecie. Z utworu wynika, że
nie jest on zwolennikiem zwiewnej poezji romantycznej, która jak twierdzi może
istnieć jeśli na świecie zapanuje ład i porządek, radość ludzka i piękno.

Twórcy liryki współczesnej tacy jak Zbigniew Herbert, Czesław Miłosz czy
Wiesława Szymborska także nawiązują w swej twórczości do roli i zadań, jakie
spełnia poezja i jej twórca. Poezja Herberta przywraca sztuce poetyckiej jej
utracone po wojnie znaczenie, jej doniosłość, niesie głębokie przesłania
moralne. W wierszu „Przesłanie pana Cogito” poeta chce powiedzieć, że
literatura nie ocaliła narodów, wielkie słowa okazały się bezsilne. U Herberta
lepiej „umrzeć z honorem” niż „żyć na kolanach”. Aby poezja spełniała należycie
swe posłannictwo, musi odnaleźć utracone najważniejsze wartości, które są
gwarancją na bezpieczne trwanie świata. Wiersz Wisławy Szymborskiej „Wieczór
autorski” zawiera gorzką refleksję o fascynacjach współczesnego człowieka,
który kiedyś był zdolny chłonąć poezję, a dziś ograniczył się od chwilowych
doznań. W utworze „Radość pisania” Szymborska stara się odpowiedzieć na pytanie
dotyczące sensu twórczości artystycznej.

Na przestrzeni wieków poezja odgrywała, więc różne role, lecz niezależnie od
roli jaką spełniała zawsze wytyczała drogę, która pozwalała brnąć przez
rzeczywistość. Poeci dobrze zrozumieli swoje posłannictwo i w każdej epoce
literackiej, jedni lepiej drudzy gorzej, wypełniali swoje zadanie.

[Gość: ars poetica]

Miłosz napisał taki fajny wiersz " Do Tadeusza Różewicza, poety", ktory zaczyna
się od słów ' Szczęśliwy narod, który ma poetę i w biedach swoich nie kroczy w
milczeniu"- dla Miłosza poeta to duchowy przywodca narodu ( za romantykami). W
wierszu " Który skrzywdziłeś prostego człowieka" mówi zaś do wielkorzadców
gardzących szarym tłumem i prześladujących ludzi: ' Nie bądź bezpieczny, poeta
pamięta..." Jest więc poeta tym, ktory staje w obronie prostych ludzi. Ciekawa
jest tu polemika Ernesta Brylla z tym tekstem w wierszu " Ten, który
skrzywdził" Bryll demitologizuje poetę i jego rolę.Ciekawe poglądy na poezję
miało tzw. pokolenie Brulionu"( Świetlicki, Podziadło, Sosnowski)- po 1989 roku
programowo odrzucają spoleczne zaangażowanie poezji. Wiersze mają dotykać
intymnych, osobistych sfer życia człowieka. Nie nowość, bo juz poeci skamandra
w dwudziestoleciu " zrzucili z ramion płaszcz Konrada" i pisali o wiośnie,
kwiatkach i motylkach. Temat rzeka. Prześledź jeszcze motyw Ars poetica-
wierszy o tym tytule znajdziesz w naszej literaturze wiele( Staff, Tuwim,
Milosz)

Jakże mi sie podoba Wasza pomoc. Rewelacja :)))

[Gość: Julka]

Pozdrawiam.