pomocy:(:( rozprawka:((( help

[konrad3232]

Mam napisać rozprawke na temat: Czy we współczesnym świecie można spotkać
ludzi podobnych do Prometeusza? Odwołaj sie do conajmniej 3 argumentów z
literatury i 2 opartych na filmie.... prosze pomóżcie!:(( albo chociaż
podajcie same argumenty:(plissss

[kajka2710]

Mitologiczny Prometeusz to wzór człowieka działającego dla dobra
społeczeństwa bez osiągania korzyści. Przykładem współczesnego
Prometeusza jest dla mnie Jan Paweł II, były papież.
Jan Paweł II urodził się w Wadowicach na południu Polski w 1920
roku, zmarł jako papież w Watykanie 2 kwietnia 2005 roku.
Bardzo wcześnie drogę kapłaństwa wybrał na swoją drogę życia.
Poświęceniem i oddaniem, z jakimi wypełniał swoje obowiązki
kapłańskie, pozyskał przychylność kolegów kapłanów i władz
kościelnych, które nadawaniem kolejnych nominacji wyniosły go na
tron Piotrowy w Watykanie.
Pomimo tego, że pełnił najwyższą funkcję i był głową kościoła
chrześcijańskiego, przez cały swój pontyfikat zachował pokorę ducha
i miłość do ludzi, czego wyraz dawał między innymi w częstych
kontaktach z wiernymi. Jako pierwszy w historii cały okres swojej
posługi papieskiej spędził na licznych pielgrzymkach, podczas
których spotykał się z rzeszami ludzi. Nie zamykał się, jak
poprzednicy, w swoim gabinecie ze swoimi obowiązkami i problemami,
ale godząc się na trudy podróży i niewygody stąd wypływające,
przedkładał nade wszystko spotkania zarówno z dorosłymi, jak i z
młodzieżą. Uwielbiał spotkania z młodzieżą, zawsze znajdował czas,
żeby z nimi porozmawiać, pożartować, ponieważ ich młodość, radość
życia, zapał dawały mu siłę i chęć do dalszej pracy. Spotykał się
również z cierpiącymi i potrzebującymi, którzy szukali ukojenia w
Słowie Bożym. Dla każdego miał dobre słowo i pociechę. Posiadał
olbrzymie pokłady cierpliwości i empatii w stosunku do każdego, kto
się do Niego zwrócił o pomoc. Nikomu jej nie odmawiał.
Bóg, jakiego przedstawiał nam papież, jest Bogiem pełnym miłości i
miłosierdzia. Nie grzmi i nie straszy ogniem piekielnym na wiernych
za winy, jakie popełnili, ale, również po raz pierwszy w historii,
uczy kochania i wybaczania. Taką naukę papież głosił i sam też
według niej żył, dając swoim wiernym wzór godny naśladowania.
Pięknym przykładem miłości do bliźniego i umiejętności wybaczania
jest spotkanie Ojca Świętego z zamachowcem, który usiłował go
zastrzelić. Podczas tego spotkania papież przebaczył i pojednał się
z tym człowiekiem. Nie zrobił tego dla sławy i rozgłosu, ale
dlatego, że tak uczy Bóg.
Życie według nauki Bożej nie było dla niego poświęceniem. Żył tak,
ponieważ chciał być w harmonii ze sobą i z Bogiem. Nauki, jakie
głosił, znajdowały swe potwierdzenie w jego postępowaniu, dlatego
też rzesze ludzi spieszyły na spotkania z papieżem. Autentyzm jego
wiary pociągał za sobą tłumy – wierni wierzyli, że życie zgodne z
naukami Bożymi jest możliwe i realne nawet we współczesnym świecie.
Jego postawa sprawiała, że był dla ludzi jak światło w ciemnościach.
Wiedząc o jego miłości do bliźniego, spieszyli do niego z
najdalszych zakątków świata, po to, by usłyszeć słowa otuchy, z
pewnością, że ich nie odrzuci od siebie. Wątpiącym dawał nadzieję, a
jego wiara była tak silna, iż zaczynali mu ufać i wierzyć.
Liczne pielgrzymki i spotkania z ludźmi sprawiały, że doskonale znał
problemy gospodarcze, polityczne i religijne wielu krajów. W swoich
podróżach nie omijał państw biednych i zacofanych gospodarczo, gdzie
większość społeczeństwa żyje w ubóstwie i nędzy – nawet dla nich
miał słowo pociechy. Starał się zjednywać wrogów i łagodzić niektóre
zatargi polityczne, wiedząc, że wojna nigdy nie przynosi niczego
dobrego, zwłaszcza dla najbiedniejszych. Siła jego wiary i pewność,
że Bóg jest przy nim, sprawiały, że nawet wyznawcy innych religii
szanowali go i zapraszali do swoich krajów. Jednocześnie papież
odwiedzając te kraje szanował religię i wiarę obywateli danych
krajów.
Śmierć Jana Pawła II unaoczniła dla jak wielu ludzi był niezwykle
ważną osobą w ich życiu. Przez całe swoje życie głosił orędzie
miłości Jezusa, wprowadzał je w czyn, gotów poświęcić się jak On dla
każdego potrzebującego, nie oczekując w zamian nic. Pragnął pokoju
na świecie i pojednania wszystkich ludzi, nie żądając niczego dla
siebie. Zdobył dzięki temu i sławę, i szacunek, i miłość ludzi z
całego świata. Zupełnie tak, jak Prometeusz w starożytnej Helladzie.

[kajka2710]

Dla mnie współczesnym Promoteuszem- człowiekiem, który chce pomagać
ludziom, nie bacząc na przeciwności losu, jest Marek Kotański. Był
on jednym z pierwszych, którzy wyciągnęli pomocną dłoń do
narkomanów, alkoholików, czy chorych na AIDS. Z zawodu był
psychologiem- terapeutą. Na początku pracował w przeróżnych
społecznych komitetach przeciwalkoholowych. W latach 70- tych na
poważnie zainteresował się problemami narkomanów, w 1978 założył
Ośrodek Resocjalizacji Narkomanów w Głoskowie. Wielu ludzi nie
pochwalało jego pracy, uważali go za dziwaka, odmieńca, lecz on nie
zwracał uwagi na takie komentarze. Nie uważał wcale, że narkomanom
nie można pomóc, że sami zasłużyli za swój los. Bo to przecież
zwykli, tylko chorzy ludzie, nie można tak po prostu ich skreślać.

„Dziełem życia” Marka Kotańskiego jest MONAR- Młodzieżowy Ruch na
Rzecz Przeciwdziałania Narkomanii. Zajmuje się tam również leczeniem
chorych na AIDS. Założył go w 1981r. Na początku, gdy już znalazł
ludzi chętnych do pomocy, miał problemy ze znalezieniem miejsca na
ośrodki, ponieważ ludzie, gdy dowiedzieli się, że mają mieszkać w
sąsiedztwie narkomanów, natychmiast protestowali. W końcu, gdy mu
się to udało, zaczął przekonywać ludzi do tego projektu.

W latach osiemdziesiątych panowało przekonanie, że AIDS roznosi się
poprzez dotyk, Kotański starał się więc przekonywać ludzi, że się
mylą. Pisano o tym w gazetach, produkowano przeróżne ulotki, aż
wszyscy mu uwierzyli.
Kolejna akcja dotyczyła AIDS u narkomanów. Apelował o przestrzeganie
higieny, chodziło tu głównie o strzykawki. Narkomani bowiem, z
oszczędności, bardzo często używają jednej strzykawki. Swego czasu
głośno było o tym, jak Kotański rozdawał jednorazówki po to, by
choroba nie rozprzestrzeniała poprzez krew.

W MONARZE stosuje się oryginalne, nowoczesne metody terapeutyczne.
Najważniejszą rzeczą w ośrodkach jest tolerancja- chorzy nie są
dyskryminowani z powodu nałogu, mogą czuć się spokojnie i
bezpiecznie, ale bez narkotyku.
Kiedy kilka lat temu zaczęło masowa przybywać bezdomnych, Kotański
zaczął organizować im pomoc. Wyszukiwał domy wymagające remontu,
organizował materiały i oni sami je remontowali, a potem w nich
mieszkali. Ośrodki te nazwano MARKOTAMI, od imienia ich założyciela.
Marek Kotański zmarł 19 sierpnia 2002r. w tragicznym wypadku
samochodowym. Był jednym z najwspanialszych postaci XX w. Całkowicie
oddany innym, potrafił poruszyć niebo i ziemię aby pomóc
potrzebującym. Jego śmierć to niepowetowana starta dla nas
wszystkich.

[Gość: Linda]

Może się przyda


Prometeusz był tytanem. Jeden z mitów głosi, że stworzył człowieka.
Ulepił go z gliny pomieszanej ze łzami, tchnął w niego życie, a
duszę człowieka uczynił z iskier, które wypadły z rydwanu boga
Słońca. Ponieważ człowiek był słaby, nie potrafił sam poradzić sobie
w świecie, Prometeusz pomagał mu. Uczył go rzemiosł, czynności
przydatnych w życiu. Ukradł nawet z Olimpu ogień. Był to niezwykle
cenny dar. Teraz człowiek nie musiał już cierpieć z powodu zimna czy
ciemna, nie musiał też obawiać się dzikich zwierząt. Niestety,
zachowanie Prometeusza nie podobało się bogom. Stworzyli oni
niewiastę - Pandorę, ofiarowali jej tajemniczą beczkę i wysłali na
ziemię. Prometeusz był podejrzliwy wobec przybyłej na ziemię
niewiasty, jednak jego brat Epimeteusz zachwycił się urodą Pandory i
poprosił ją by zamieszkała u niego. Pewnego razu, pod nieobecność
tytanów, ciekawska wszystkiego Pandora zajrzała do beczki,
ofiarowanej jej przez bogów. W jednej chwili wydostały się z niej
najbardziej dotkliwe choroby, cierpienia, bóle, troski i smutki,
które natychmiast opanowały świat. Prometeusz zemścił się. Poprosił
aby Zeus wybrał na ofiarę jedną z części wołu. Które wcześniej
odpowiednio przygotował. Część, którą wybrał Zeus zawierała same
kości przykryte skórą. Władca Olimpu ukarał surowo Prometeusza za tę
zniewagę. Rozkazał przykuć go do skały Kaukazu, gdzie ogromny sęp
wydziobywał mu wątrobę, która na nowo odrastała.
Postawa Prometeusza jest postawą humanitarną, pełną miłości do
człowieka. Tytan zawsze gotowy był do poświęcenia dla swego
podopiecznego. Nazywany jest dobroczyńcą ludzkości. Jednocześnie
postawa prometejska zawiera w sobie bunt. Jest to archetyp pełen
poświęcenia się jednostki dla dobra ogółu, w imię miłości do
człowieka.

We współczesnym świecie żyje wielu ludzi, których można by nazwać
Prometeuszami naszych czasów. Są nimi w głównej mierze
wolontariusze. Poświęcają się oni dla dobra drugiego człowieka,
narażając przy tym zdrowie, a niejednokrotnie życie.

Na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego stulecia, znany malarz
Adam Chmielowski, zrezygnował z kariery na rzecz ubogich ludzi.
Wstąpił do zakonu i przybrał imię Brata Alberta. Słynął z tego, że
chętnie pomagał ubogim. Zakładał przytułki i schroniska dla
bezdomnych w ówczesnej Galicji. Założył też zgromadzenie zakonne
albertynów i albertynek, które zajmują się po dzień dzisiejszy
bezdomnymi i potrzebującymi. Prowadzą schroniska oraz rozdają ubogim
żywność. Brat Albert został kanonizowany przez Jana Pawła II w 1989
roku.

Następną postacią, która według mnie zasługiwałaby na miano
współczesnego Prometeusza, był Janusz Korczak. Od czasów
przedwojennych, pracował jako pediatra i pedagog, leczący za darmo
dzieci, pochodzące z biednych rodzin. Przez całe życie poświęcał się
bezdomnym, niechcianym i nieszczęśliwym dzieciom. Od roku 1912 był
dyrektorem Domu Sierot. Po wybuchu Drugiej Wojny Światowej
szczególnie zaangażował się w opiekę nad żydowskimi dziećmi. Kiedy
sierociniec został przeniesiony do getta warszawskiego, Korczak
aktywnie działał aby pozyskać środki niezbędne do przeżycia dla
podopiecznych. Pomimo szansy, którą dawali mu jego aryjscy
przyjaciele, nie opuścił murów getta przed wysiedleniem i w drodze
na śmierć do końca towarzyszył dzieciom, za które czuł się
odpowiedzialny. Jest to postawa heroiczna, godna miana
prometejskiej.

Postawę prometejską reprezentowała także Matka Teresa z Kalkuty.
Prowadziła ona działalność humanitarną w Indiach. Papież Pius XII
dał jej pozwolenie na to by mogła założyć zgromadzenie sióstr
Misjonarek Miłości. Matka Teresa zajmowała się ludźmi chorymi na
trąd, pomagała też ludziom umierający na ulicach Kalkuty. Opiekowała
się porzuconymi dziećmi. W 1979 roku otrzymała Pokojową Nagrodę
Nobla za swoją pracę. Matka Teresa z Kalkuty zmarła w 12997 roku na
zawał serca. Misjonarki Miłości prowadzą w Indiach sierocińce,
organizują pomoc dla chorych i potrzebujących.

Uważam, że współczesnym Prometeuszem można nazwać osobę, która
podobnie jak mitologiczny tytan, działała w sposób bezinteresowny na
rzecz dobra dla drugiego człowieka. Jak już zostało wspomniane,
takimi ludźmi są wolontariusze, pomagający ludziom w potrzebie, z
potrzeby serca. Poświęcają oni swój czas, zdrowie a czasem życie.
Często jeżdżą po całym świecie w miejsca dotknięte klęskami
żywiołowymi czy głodem. Starają się zapewnić potrzebującym pomoc
medyczną, żywność czy nawet wsparcie psychiczne. Istnieje wiele
organizacji światowych zrzeszających wielu ochotników, gotowych
poświęcić się dla innych. Należy do nich Polski Czerwony Krzyż,
Polska Akcja Humanitarna, Unicef, FAO oraz organizacje religijne,
które na terenach dotkniętych klęskami żywiołowymi prowadzą
działalność misyjną, lecz także zajmują się rozdawaniem żywności,
niesieniem pomocy medycznej i duchowej.

[Gość: rysiek]

życie jest za szybkie.
nie ma czasu na nic.
za mało się śpi.
za dużo pracy.
dowód- ja sam.
więc ja wysiadam z tego pociągu.:-)
pozdrawiam rysiek.
1. teza
2.argumenty
3.wniosek
.

[Gość: p]

:)