Troche poezji...

[mister1]

We mgle

Jesteś we mgle
Swiatełkiem nadziei.
Owiana mgłą gęstą
Nie widzę juz ciebie,
Słonce przebija się
Chce mi pomoc
By ujrzec ciebie.
I znow mgła gęsta
Znikasz – odchodzisz,
Nie wiem gdzie jesteś.
Juz nie wierzę,
Ze się spotkamy.
Może kiedys
W krainie nieznanej
I tam we mgle
Mgłą będziesz i ty
I ja.
O – ciepło, słoneczny błysk
I mgła zniknęła.
Jesteś znow ze mną
Promyku słoneczny
Na zawsze,
Ciepły, promienny i wieczny.

( autorem jest poetka zamieszkala w Holandii)

[mister1]

NIE PŁACZ KIEDY ODJADĘ

Pomiędzy mych nut stronicami
Warszawskich dni wspomnienie,
Róża, którą z uśmiechem dostałem,
Miła, od ciebie.

Nie płacz, kiedy odjadę, sercem będę przy tobie,
Nie płacz, kiedy odjadę, zostawię ci tę melodię,
Piosenkę, która przypomni niepowtarzalne te chwile
I słowa cicho szeptane, tylko tobie jedynej.

TI AMO - to znaczy "kocham",
TI BACCIO - "całuję ciebie",
Gdy jestem z tobą dziewczyno,
Tak dobrze mi jak w niebie.
Chociaż będę daleko,
Wrócę miłości śladem,
Więc zanuć naszą melodię
I nie płacz, kiedy odjadę!

autorka tego tekstu tez mieszka w Holandii

[mister1]

Czy znasz morza brzeg,
Bez poszumu fal?
Czy znasz rzeki nurt,
Co nie płynie w dal?
Czy znasz? Jeśli nie,
To dlaczego chcesz zatrzymać
Prąd rzek, szum fal
Twoje łzy, mój płacz.



Żal nic tu nie pomoże,
Łzy twoje i mój płacz.
Nikt nie uciszy morza,
Nie zatrzyma biegu fal.



Czy znasz taki wiatr,
Co w bezruch trwa?
Czy znasz taką noc,
Która nie ma dna?
Czy znasz taki dzień,
Co nie kończy się zmierzchaniem,
Gdy sen ma przyjść,
Słyszę znów twój głos.



Wróć do krainy marzeń,
Gdzie wiecznie wiosna trwa.
Spal żółte kalendarze,
Żółte kalendarze spal.



tekst tez napisal ktos zamieszkaly ( przynajmniej do niedawna) w Holandii

[mkornet]

Trzy stare kartki z twego notatnika.
Słowa dawno wyblakły
Lecz w twym sercu brzmią nadal
niczym błoga muzyka.
A pamięć - gorąca i namiętna jak te
dawno napisane słowa -
przywołuje miłość, która już odeszła,
lecz boli wciąż tak samo .
I powraca codziennie, wciąż od nowa,
Niezmiennie……

Spal wszystkie kartki ze starego pamiętnika.
Wyrzuć z serca przeszłość, niech umiera,
Niechaj wraca do swego Tytanika.

Albowiem jeśliś starej miłości wierny i jej powrotem się łudzisz,
Ranisz miłość nową - tę nieskalaną, promienną,
która miast rozkwitać - zdradzona - więdnie i szarzeje.
A na koniec - bólem umęczona – umiera
I już jej nigdy więcej do życia nie pobudzisz….


M.K, Rotterdam, 16 pazdziernika 2004


Drie verdwaalde blaadjes met een vreemd handschrift
Zijn uit je la gevlogen,
zijn ze belangrijk? Vraag ik… stilte, en….
Ik zie tranen in je ogen..

Doordringende woorden sloegen weer
met volle kracht.
Laat gaan - fluistert je verstand, het hart luistert niet;
de liefde uit het verleden
houdt het steeds in macht.

De liefde uit het verleden - die net zo verdwaald is
als de blaadjes uit je la -
zweeft om je heen, stroomt in je bloed,
zij vergezelt je altijd, waar je dan ook gaat.

Laat alle verdwaalde blaadjes voorgoed verdwijnen
Blijf niet koesteren wat er voorbij is gegaan
Laat het verleden nooit meer verschijnen.
Kijk om je heen! wat zie je daar staan?
Een nieuwe liefde in jouw hart probeert door te dringen,
Maar als je haar kwetst - in plaats van bloeien – dood zal ze gaan …

[mkornet]

mysle, ze to tej samej poetki wiersz... tylko przetlumaczony na Niderlandzki...

Er zijn mensen in ons leven…..

Er zijn mensen in ons leven
die net als doorvliegende vogels
in het nest maar héél even komen zitten.
Er zijn mensen die -zoals meteorieten, bliksems -
eenmaal in het leven met hun licht door de hemel schieten

Er zijn mensen in ons leven
die net als oude bomen met hun wortels, vast en stevig,
bij de wieg zijn gebleven.
Tot hen richten wij ons wanneer de eenzaamheid
van het kwijlend hart de vreugde heeft verdreven.

Wie ben jij, mijn vriend? Een flitsend licht?
Of ben je de schaduw die terug blijft komen
om mij opnieuw te verlaten ..
Want ik ben de boom die zijn takken tot de hemel richt
om te vliegen…... maar tevergeefs …


X 2004

[mister1]

Uszanowanie

Romantyczni ludzie obok mnie na ulicy
Jest pelnow wielkich ludzi i wszyscy sie znaja
I spotykaja po setki razy.
Poznaja sie i klaniaja nawzajem
Pochylajac sie powiewaja kapeluszami
I slodko brzmi w ich ustach
Jestem Twoim przyjacielem, uszanowanie.

Romantyczni ludzie obok mnie na ulicy
Jest pelno pieknych pan
Z ciemnymi oczami i niebieskimi
A jak pan podchodzi do niej
Caluje w reke, nachyla sie z kapeluszem w reku.
Jestem Twym przyjacielem, uszanowanie.

Romantyczni ludzie obok mnie na ulicy
Ludzie z pieknym akcentem
Ich usta mowia, sla dobre przeslania
Pochylaja sie , w modlitwie jakby
Przesylajac dobroc cudowna
I to wszystko brzmi dziwnie, uszanowanie.

Marysiu,teraz ja musze wyjechac
(juz pociag stoi ciezki i dmucha para)
Teraz zostanie wszystko w moich snach
Przslanie pieknych pozdrowien
Caluje twa reke i klaniam sie kapeluszem
Twoje kwiaty pachnal slodko
Nie masz pojecia, jak rozstanie to boli
Slonce juz pomaranczowe (hol. Oranje)
Marysiu, ja jestem Twoj przyjaciel
I to jest dobrze , uszanowanie…

[kniklas2000]

prosze
...kilka moich napisanych tu i uwdzie:

Już niedługo będziemy mogli słuchać szumu traw
Pójdziemy daleko, od hałasu Boże nas zbaw
Znajdziemy polanę i drzewa wokół i czas
Abyśmy mogli spojrzeć głęboko w swe serca
położyć się w ciepłych ramionach słońca,
które obejmie nas.
(Londyn - styczen 2005)


reszta - Rotterdam - styczen/luty 2005

przebrani w kostiumy nocy
przebrani gdy podmuch gorący
z Twych ust w mych się zatrzyma
gdy w mroku namiętności
- nikt nie szuka pomocy
spotkamy się znowu
spotkamy się w mroku nocy
w objęciach miłości gorących.


moje wiersze,
moje dzieci, nawet nie wiedzą że mają mamę
delikatne, białe, niewinne
stworzone w przypływie literek
... falami, falami, falami
(zagubione w horyzontu błękicie)
zajmij się nimi troskliwie
dogładaj czasami, tylko czasami - tyle wystarczy
one to lubią - niesamowicie.


pozdrawiam
KN

Małe czarne słońce

[kniklas2000]

wychyliło się z bieli nieba
promienie strumieniami objęły
mnie
a później całe wzniesienia

małe czerne śłońca, gwiazdeczki
spadające, prosto na moje ramiona
barwne, śmieszne historie
śpię, śpię, marzę

wpatrzony w małe czarne słońce.


14/Mar/2005 10:13, Rotterdam

[mister1]

Wyszla raz panienka
I poszla pod koszary
Chlopczyka ma na reku
chlopczyk jak malowany !
Ulanskie jest to dziecie
Bo smieje sie do konia
A panna niechaj powie
Kto uwiodl w ciemne blonie ?
Ja nie wiem kto byl ze mna
Bo wtedy bylo ciemno
Wiem ze byl to ulan
I ze z pulku waszego
Lampasy mial swiecace
Pokochal mnie goraco
Odnajde ja urwisa
Porucznik wnet zawola –
Panowie !
Stac na bacznosc !
A panna posrod kola
I jak dwie krople wody !
Pan wachmistrz wnet wykrzyka
Do kogo jest podobny ?
Do pana porucznika
Dziewcze z wielkiej radosci
Rzucila sie pod nogi
Ze ojciec juz sie znalazl
I to – porucznik mlody.

Drodzy nam Kombatanci

[mister1]

Drodzy nam Kombatanci

Tak mijaja nam lata, tak mijaja nam wieki
Tak przemija czas bliski nim sie stanie daleki
I zawroca cie z drogi dawne wojny wspomnienia
Lata trudnej mlodosci co nam zycie wciaz zmienia.

I zaszumial wiatr piesnia co slad zycia oznacza
Bol i zalosc polskiego to zolnierza tulacza,
Ktory walczyl na swojej, takze na obcej ziemi
Nie zal bylo krwi przalac bronic sily wszystkimi.

Tak starszego zolnierza zapytalo raz dziecie
Czemu wzrok twoj zbolaly i smutno Ci zyc na swiecie?
Przeciez Tobie to dzieki za wytrwanie w tym boju
Narod z kleski ocalal i dzis zyje w pokoju.

A nie jeden zapomnial co pod Arnhem sie dzialo
Gesto ludzie padali, slonce we krwi gorzalo.
Sosabowski general cudem w walce ocalal
Wraz z nim garstka zolnierzy co w Holandii zostala.

Inni wraz z nim do Anglii utrudzeni wrocili
A w nagrode nie order lecz tulaczy los wzieli.
Dzis juz zyje niewielu Kombatantow zolnierzy
A ich dobro nikomu dzis na sercu nie lezy.

Spuscil glowe chlopczyna i zolnierza wzial rece
Pocalunek goracy zlozyl na nich w podziece
Lza zablysla wnet w oku zolnierzowi spod Arnhem
Za serca te kochajace nie zal mi krwi przelanej.

[mister1]

DO SOSNY POLSKIEJ

Gdzie winnince, gdzie wonne pomarancze rosna,
Ty domowy moj prostaku,zakopianska sosno,
Od matki i siostr oderwana rodu
Stoisz, sieroto, posrod cudzego ogrodu.

Jakze tu milym jestes gosciem memu oku,
Bowiem oboje doswiadczamy jednego wyroku,
I mnie takze pielgrzymka wyniosla daleka,
I mnie w cudzej ziemi czas zycia ucieka.

(…) Wiedniesz.
Usychasz smutna wsrod kwitnacej plaszczyzny,
I nie ma dla ciebie zycia,bo nie ma Ojczyzny.
Drzewo wierne !

Nie zniesiesz wygnania, tesknoty.
Jeszcze troche jesiennej i zimowej sloty.
A padniesz martwa !
Obca ziemia cie pogrzebie.
Drzewo moje.
Czy bede szczesliwszy od ciebie ?

Pazdziernik 1995 Karol Wojtyla

Joanna Salamon

[mister1]

Joanna Salamon
* * *
Przez ten pośpiech
niczego się nie zdąży
To co właściwie należało zrobić
jest już z góry pomniejszone
przez natłok innych pilnych spraw
i następną rzecz spotyka
ten sam lekceważący pośpiech

I jeśli nie zjawi się Miłość
która ma zawsze czas
która się nigdy nie spieszy
dla której wszystko jest ważne
i nawet błahostka nie jest za mała —
jeśli się ona nie zjawi
nie przygarnie każdej rzeczy do serca
nie obejmie nie wysłucha
nie nada rangi nie przeniknie
jeśli Ona nie wróci
jeśli nie będzie jaką była jest i będzie

to przez ten pośpiech
któremu się wszystko wymyka
niczego się nie zdąży

Pani Joanna

[mister1]

Salamon Joanna (1932-2001) lekarz, poeta ( wspolpracowala m.in. z "Przekrojem"
i "Kultura" Jerzego Giedrycia), autorka wielu ksiazek z dziedziny
literaturoznawstwa (m.in. "Latarka Gombrowicza","Czery godziny albo zegar
dziadow", " Czas Herberta albo na dom w Czarnolesie") mieszkala przez wiele lat
w Holandii. Mialem zaszczyt znac Ja i zachowalem pania Joanne we wdziecznej
pamieci.