Zmarła Hanka Bielicka

[mister1]

wielka szkoda, poczulem sie, jakbym stracil czlonka rodziny.

[mister1]

Artystka urodziła się w 1915 roku. Studiowała romanistykę na Uniwersytecie
Warszawskim i aktorstwo w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej w Warszawie
pod okiem Aleksandra Zelwerowicza.

"Zelwer nauczył mnie sztuki aktorskiej. Już w szkole uświadomił mi, że będę
aktorką charakterystyczną. Z trudem wybijał mi z głowy myśl o operacji
plastycznej nosa. »Na to, żeby była pani aktorką, pani Bielicko, musi pani
jeszcze popracować, ale ten nos już dziś wart jest miliony. Takiego kinola ze
świecą szukać«" - wspominała słowa profesora w jednym z wywiadów artystka.

"Tak naprawdę dał mi popalić dopiero na trzecim roku. Przejęta do granic
recytowałam jakiś tragiczny monolog, gdy nagle Zelwerowicz ryknął: »Zabierzcie
tego krokodyla ze sceny, bo umrę ze śmiechu!«. A potem jeszcze mnie
dobił: »Gdyby przyszło Pani do głowy grać Ofelię, to radzę już w pierwszym
akcie iść do zakonu, bo inaczej widzowie skonają ze śmiechu«" - opowiadała
aktorka.

Na scenie zadebiutowała w 1939 roku w Teatrze na Pohulance w Wilnie. Planowała
wyjechać do Paryża na stypendium, jednak gdy dostała propozycję zagrania
w "Obronie Ksantypy" Ludwika Morstina w wileńskim teatrze, za namową ojca 28
sierpnia 1939 r. Bielicka wyjechała do Wilna. Być może ten wyjazd uratował jej
życie, bo w czasie pierwszego wrześniowego nalotu, bomba uderzyła w jej
rodzinny dom, a całą rodzinę wywieziono do Kazachstanu. Swojej roli w Ksantypie
nie zagrała, ale w okresie okupacji, gdy teatr w Wilnie wznowił swoją
działalność, aktorka zagrała kilka ról w repertuarze lekkim: komediach i
farsach. Później przeszła do Teatru Dramatycznego w Białymstoku.

Od 1949 r. Bielicka grała w warszawskim Teatrze Współczesnym. Kreacje
Bielickiej z tamtego kresu to m.in. postać Eugenii Ratnikowej w "Wieczorze
Trzech Króli" Williama Shakeaspeara, Miss Roberts w "Mieszczanach" Maksyma
Gorkiego, Prezeski w "Pensji Pani Latter" Bolesława Prusa.

"Byłam we Współczesnym razem z Szaflarską, Mrozowską, Łapickim, moim mężem
Duszyńskim. Myśmy ten teatr zakładali. Zdecydowałam się jednak odejść do
Syreny, bo wiedziałam, że dla takiej aktorki jak ja nie ma miejsca w teatrze
dramatycznym" - wspominała Bielicka.

W 1954 r. Ludwik Sempoliński zaproponował Bielickiej zagranie roli w "Żołnierzu
królowej Madagaskaru" w Teatrze Syrena. W ten sposób artystka związała się z
teatrem, w którym występowała przez ponad 40 lat. Często pojawiała się także na
estradzie, m.in. w kabaretach "Szpak", "U Lopka", "U Kierdziołka".

Podczas występu w krakowskim kabarecie "Siedem kotów" w 1947 r. poznała Bogdana
Brzezińskiego, który obiecał napisać coś specjalnie dla Bielickiej. Kilka lat
później stworzyła postać Dziuni Pietrusińskiej - komentującej paradoksy
rzeczywistości sąsiedzkiej i ogólnospołecznej "paniusi miejsko-wiejskiej z dość
poważnie zmąconym poczuciem własnych korzeni", jak scharakteryzował postać sam
autor.

Hanka Bielicka wygłaszała słynne monologi Dziuni z właściwym sobie
temperamentem, w zawrotnym tempie. W tej roli bawiła publiczność i słuchaczy
radiowego "Podwieczorku" przez 25 lat. Jako Dziunia wygłosiła ponad tysiąc
monologów. Charakterystyczny głos aktorki, który był przeszkodą przy obsadzaniu
jej w wielu rolach teatralnych, tutaj okazał się ogromnym atutem. Aktorka była
rozpoznawalna wszędzie i często przez przypadkowe osoby nazywana po
prostu "Dziunią".

Bielicka znana była także ze swojego zamiłowania do kapeluszy i torebek.
Uczyniła z nich atrybut kreowanej przez siebie Dziuni. Na przekór szarej
rzeczywistości Hanka Bielicka nakładała kolorowe kapelusze, śmiała się i bawiła
publiczność. Zawsze chciała, aby ludzie choć przez chwilę zapomnieli o własnych
kłopotach i uśmiechnęli się.

Bielicka zagrała także w ponad 20 filmach, m.in. "Zakazane
piosenki", "Celuloza", "Cafe pod Minogą" i "Małżeństwo z rozsądku" oraz wielu
serialach m.in. "Wojna domowa", "Palce lizać", "Badziewiakowie".

Ostatnio zagrała w ekranizacji powieści Katarzyny Grocholi "Ja wam pokażę!",
który na ekranach polskich kin miał premierę w lutym.

[mister1]

PAP, IAR, jg 16-03-2006, ostatnia aktualizacja 16-03-2006 14:57

Na Starych Powązkach w Warszawie trwają uroczystości pogrzebowe Hanki
Bielickiej Legendarna aktorka zmarła 9 marca w wieku 90 lat.

Szkoła smaku Hanki Bielickiej

[mister1]

Im jestem starsza, tym dokładniej widzę, ile zawdzięczam rodzicom, rodzinie,
dzieciństwu. Moja młodość, zakończona brutalnie w 1939 roku, moja Łomża, moi
nauczyciele - z tego czerpię siły. Dzięki temu tak długo zachowałam pogodę
ducha i umiejętność prawdziwego śmiechu.

Przyszłam na świat w trzech czepkach, dosłownie. Matka, jak dawny przesąd
kazał, spaliła je dopiero w moje szóste urodziny. Trzy czepki to dobra wróżba.
Mamusia mi mówiła, że jeden jest na szczęście, drugi na długowieczność. Na co
trzeci - nie pamiętam. Może na talent albo na zdrowie?

Urodziłam się 9 listopada 1915 roku w małej miejscowości Konowk, aż pod
Połtawą. Gdy rozpoczęła się rewolucja, majątek Boguchwała położony między
Krakowem a Rzeszowem, w którym ojciec pracował, nie był już bezpiecznym
miejscem. Rodzice, jako poddani rosyjscy, musieli wycofywać się razem z
wojskami. Podróż trwała wiele miesięcy. W Konowce mamusia zsiadła z wozu, bo
nie mogła już dalej jechać. Po jakimś czasie ja się urodziłam. Pewnie dlatego
do dziś nie mogę usiedzieć na miejscu. Tatuś czekał na syna i kiedy dowiedział
się, że ma drugą córkę, to był po prostu wściekły, poszedł w pole i nie chciał
wracać do domu. Może dlatego ja przez cały okres dorastania starałam się być
tak jak chłopaki - ruchliwa i wysportowana.

Surowo, ale z miłością

Kiedy miałam dwa i pół roku osiedliśmy w Łomży. Moje dzieciństwo było
beztroskie i szczęśliwe. Rodzice bardzo się kochali. Nigdy nie słyszałam, żeby
się kłócili, a przed dziećmi trudno takie rzeczy ukryć. Aczkolwiek bywały
między nimi ciche dni, które mamusia nie wiedzieć czemu ubóstwiała. Po
zakończeniu pierwszej wojny światowej mieszkaliśmy wszyscy na kupie w kamienicy
babci Czerwonkowej w Łomży. Niewiele babcia miała z tej kamienicy: czynsz
najwyżej z dwóch mieszkań i frontowych sklepów. Resztę pomieszczeń zajmowała
rodzina. Wujek - drugie piętro, babcia z najmłodszą córką Gienią - moją matką
chrzestną - parter. My mieszkaliśmy na pierwszym piętrze w trzech pokojach z
kuchnią.

Długie podwórko wybrukowane kocimi łbami należało do dzieci. Było nas sporo: ja
i siostra Marysia, dwóch synów wujka, córka dozorcy i syn lokatorów Jasio
Górski, pierwsza miłość mojego życia. Bawiliśmy się całymi dniami, najczęściej
i najchętniej w sklep. Z rozrzewnieniem myślę nawet o rytuale wieczornego
mycia. Wodę dostarczał woziwoda, raz w tygodniu wlewało się ją do beczek, bo w
Łomży nie było wodociągów, a więc wodę należało szanować. Nie do pomyślenia
było, żeby każdy miał własną kąpiel. Na kąpiele chodziło się łaźni miejskiej.
Myliśmy się po kolei według ustalonego porządku. Rodzice mieli w sypialni
własną miednicę i dzbanek, nas w kuchni myła gosposia. Spać kładliśmy się około
godziny ósmej. Od kiedy w domu było pierwsze radio, jeszcze takie na słuchawki,
to odbywał się kolejny rytuał - wieczornego słuchania, który był powodem
późniejszej pory zasypiania. Najpierw zakładali słuchawki mamusia i tatuś.
Potem ja z moją siostrą Marysią i wreszcie gosposia. Program nadawany był tylko
przez godzinę, często były to koncerty fortepianowe.

Gdy trochę podrosłyśmy, chodziłyśmy z Marysią po lekcjach na zbiórki
harcerskie, obowiązkowo uczyłyśmy się dwóch języków - francuskiego i
angielskiego, uczestniczyłyśmy w próbach szkolnego chóru. W domach urządzało
się potańcówki przy pianinie. Najczęściej u Jasia Górskiego, bo tam było
najwięcej miejsca - jego rodzina zajmowała ogromne pięciopokojowe mieszkanie na
tym samym piętrze co my.

W Łomży mojego dzieciństwa i wczesnej młodości obowiązywały rygorystyczne normy
obyczajowe. Chowano nas z miłością, ale surowo. W domu musiałyśmy być zawsze
przed dziewiątą i ojca zawsze całowało się w rękę. Tak robiłyśmy z Marysią
nawet jako dorosłe panny, gdy tatuś odwiedzał nas w internacie sióstr
urszulanek w Warszawie, kiedy już studiowałyśmy. Nie do pomyślenia były też
spacery z chłopakami, nawet po mszy czy majowym nabożeństwie wracałyśmy osobno.
Tylko ja byłam na specjalnych prawach. Nauczycielka na wywiadówce powiedziała: -
Hanka Bielicka może chodzić z chłopakami, bo ona nigdy nie chodzi z jednym. -
Lubiłam towarzystwo chłopaków i oni mnie lubili. Byliśmy świetnymi kompanami.
Często na naszym podwórku długo czekali, żebym wyszła, ale mama mi nie
pozwalała. W naszej kamienicy brama była zamykana na klucz, więc w końcu
dozorca wołał: - Panowie uczniowie, czas do domu, już czas.

Kuchenne tajemnice

Lubię wspominać zapachy mojego dzieciństwa: świeżo upieczone ciasto, przetwory
na zimę, dojrzewające owoce. Chleb razowy, bajgle i obwarzanki z prywatnej
piekarni prowadzonej przez Żydów. Codziennie rano przywożone ze wsi przez
gospodarza i rozlewane do baniek mleko prosto od krowy. Prawie wszystko robiło
się w domu. Kisiło się kapustę, ogórki, przygotowywało zaprawy na zimę. Zapasy
przechowywano w zimnej, zagłębionej w ziemi piwnicy, która pachniała warzywami
i kwiatami, bo córka dozorcy sprzedawała je przed bramą. Wspaniale było
schronić się tam latem, w czasie upałów, i ukraść trochę zsiadłego mleka
przechowywanego w glinianych dzbanach. Wędliny i mięso kupowaliśmy w sklepie u
wujka, który był właścicielem masarni. Do dziś pamiętam smak serdelków... Nigdy
później już takich nie jadłam. Wtedy zwierzęta hodowane na ubój były karmione
tylko naturalnie. Zapachy, jakie unosiły się w tym sklepie, były tak apetyczne,
że na samo wspomnienie ślinka leci.

Piątkowy targ, na który chodziłyśmy z mamą, wabił mnogością barw. Tam bukiety
kwiatów sąsiadowały ze świeżo złowionymi rybami poukładanymi na zielonych
liściach chrzanu. Kurczęta i kury, indyczki i kaczki robiły mnóstwo hałasu.
Owoce i jarzyny nie mieściły się na straganach. Masło w osełkach, jaja w
kartonach i śmietana w dzbankach wystawione były z brzegu. Mama zawsze
potrafiła z kilkunastu dzbanków, odkrywając szmatki i wąchając, wybrać
najlepszą śmietanę - taką, którą można było kroić nożem. Zakupy pakowałyśmy do
wielkich wiklinowych koszy.

Gospodynie w tamtych czasach bardzo pilnowały swoich kuchennych tajemnic.
Specjalnością mojej babci były mięsa. Gdy "ukręcała sos", to szła do kąta i
odwracała się tyłem do gosposi, która była u niej od dwudziestu lat. Babci się
zdawało, że podgląda. - No, czego patrzysz? Rób tam swoje - mówiła
zniecierpliwiona. Nawet córce, czyli mojej mamie, nie przekazała swoich
kulinarnych tajemnic. Mama natomiast robiła wspaniałe babeczki śmietankowe,
sławne w całej Łomży. Przyszła kiedyś sąsiadka, pani Zielińska, i prosi: - Pani
Bielicka, niech pani da przepis. - Mama czymś się wykręciła, a gdy tamta
wyszła, powiedziała: - Nie mogę jej dać, bo ona nie jest dobrą gospodynią.
Zrobi źle, a potem powie, że to przeze mnie, bo przepis był zły!

Nie przypominam sobie, żeby mamusia uczyła nas gotowania. Nie chciała też,
żebyśmy pomagały jej w kuchni. Uważała, że naszym obowiązkiem jest nauka i nie
powinnyśmy tracić czasu na domowe roboty. Mamusia działała w zespole pań
opiekujących się porzuconymi dziećmi i starcami. Spotykały się na herbatkach,
za każdym razem w innym domu, i gospodynie chciały w czasie takiego spotkania
zabłysnąć. Mamusia błyszczała właśnie dzięki babeczkom, ponadto podziw
wzbudzały jej pyszne konfitury z wiśni i pięknie haftowane serwetki.

Majówki i występy

Gdy już nieco podrosłam, zaczęłam uczestniczyć w życiu towarzyskim, które
toczyło się głównie w Klubie Wioślarskim. Tam właśnie odbył się mój "debiut"
sceniczny w jednym z amatorskich przedstawień. Rodzice urządzali nam też
majówki i pikniki. Drabiniastymi wozami jeździłyśmy do Drozdowa, 17 km od
Łomży. Tam w lesie znajdowała się słynna góra królowej Bony, gdzie w dawnych
czasach polowano. Panie od razu zabierały się do rozpakowywania piknikowych
koszy pełnych smakołyków, a panowie wkładali wódeczkę do wody, żeby się
schłodziła. Raczono się też słynnym na całą okolicę drozdowskim piwem.
Dzieciaki biegały i

[mister1]

Majówki i występy

Gdy już nieco podrosłam, zaczęłam uczestniczyć w życiu towarzyskim, które
toczyło się głównie w Klubie Wioślarskim. Tam właśnie odbył się mój "debiut"
sceniczny w jednym z amatorskich przedstawień. Rodzice urządzali nam też
majówki i pikniki. Drabiniastymi wozami jeździłyśmy do Drozdowa, 17 km od
Łomży. Tam w lesie znajdowała się słynna góra królowej Bony, gdzie w dawnych
czasach polowano. Panie od razu zabierały się do rozpakowywania piknikowych
koszy pełnych smakołyków, a panowie wkładali wódeczkę do wody, żeby się
schłodziła. Raczono się też słynnym na całą okolicę drozdowskim piwem.
Dzieciaki biegały i taplały się w rzece, a panie grały w bezika, czasem
haftowały. Ich mężowie natomiast dyskutowali o tym, co się działo w Polsce i na
świecie. Mój ojciec, bardzo zaangażowany w sprawy kraju, był nawet posłem na
sejm. Endek z przekonań, który po majowym przewrocie Piłsudskiego przestał być
posłem i założył kasę komunalną dla rolników.

Chodziliśmy też z rodzicami na występy odwiedzających Łomżę teatrów. Sami
rodzice często jeździli do Warszawy i świetnie znali repertuar stołecznych
scen. Ja "występowałam" od najwcześniejszego dzieciństwa. Miałam zaledwie
cztery, może pięć lat, a mama już biegała po sąsiadach, przepraszając za córkę.
Bo ja odwiedzałam mieszkania, recytując każdy nowy wierszyk, którego się
nauczyłam. Pukałam do drzwi, wchodziłam i mówiłam: "Jasio i Kasia, dwa bączki
małe" albo śpiewałam "Krakowiaczek ci ja". Przeszkadzałam ludziom tymi
występami. Urządzaliśmy także własne przedstawienia w mieszkaniu Jasia
Górskiego. Jego mama szyła nam kostiumy. Ja bardzo chciałam być królewną, a
zawsze musiałam grać czarownicę i służące, bo już wtedy byłam
charakterystyczna. Nawet w "Kopciuszku" przypadła mi rola macochy. Z tego
powodu byłam zawsze zazdrosna, bo kochałam się w Jasiu i chciałam pięknie
wyglądać.

Pięta Achillesa

Jestem z epoki, w której kapelusze nosiło się na co dzień: i do kościoła, i z
wizytą do sąsiadki mieszkającej po drugiej stronie ulicy. Gdyby moja matka lub
babka weszły do kawiarni bez kapelusza, to wzbudziłyby sensację. Każdy by
pomyślał, że w domu coś się złego stało i przyszły wezwać pomoc: tylko wypadek
mógł usprawiedliwić taki niekompletny strój. A przecież matka nie była
arystokratką. Jako dziewczynka nosiłam bereciki, potem kapelusiki, gdy byłam na
uniwerku - studiowałam romanistykę - kapelusze. Choć nie miałam pieniędzy, od
razu wybierałam taki, który zwracał uwagę, a gdy okazywał się za drogi, to do
tego tańszego przypinałam na przykład jakąś woalkę. Kiedy przyjeżdżałam z
Warszawy, ojciec mówił: - W kościele stawaj osobno, po lewej stronie. Ja przy
tobie nie będę stał. Wszyscy się gapią na ten głupi kapelusz, zamiast się
modlić.

Jeśli chodzi o gotowanie, to nigdy do tego nie miałam specjalnego drygu. To
była taka moja pięta Achillesa. Wiem, jak się powinno, ale sama nie umiem.
Nawet po ślubie - w 1940 roku z Jerzym Duszyńskim, który potem w powojennej
Polsce stał się najbardziej znanym amantem - kiedy jako żona weszłam w rolę
opiekunki, wszystko potrafiłam zrobić z wyjątkiem gotowania. Tego nie lubiłam i
nie umiałam. Nic więc dziwnego, że mój mąż po wojnie powiedział: - Dzięki Bogu,
że ta wojna się skończyła. Nie tylko dlatego, że bomby nie lecą. Cieszy mnie,
że już nie będę musiał jeść tego, co ty ugotujesz.

Myślę, że to tylko dzięki gosposiom i mojej ukochanej mamusi nigdy nie
chorowałam na żołądek. Gosposie były jedynym luksusem mojego życia. Muszę
przyznać, że były idealne. Miałam do nich szczęście i bezgraniczne zaufanie.
Nie wyobrażam sobie bez nich życia!

[mister1]

kobieta.gazeta.pl/wysokie-obcasy/1,53662,3215776.html

w sobote zmarl Lucjan Kydrynski

[mister1]

autor wspanialej "Rewii Piosenek" niestety tez odszedl...