lucy_cu

[amalota]

Lucy,

Ciągle się jeszcze zastanawiam nad przedszkolem - montessori czy zwykłe.
Znalazłam takie opinie:
www.babyboom.pl/forum/4-latek-5-latek-6-latek-f18/metoda-montessori-15805/
Wiem, że Twoje dzieci są juz starsze (zaczęły szkołę?) - jak sobie radzą?
Chodzą do szkoły montessorianskiej czy zwykłej? Czy takie przedszkole "nie
zabiera" im dzieciństwa tzn. brak zabawek? A jak z dyscypliną w szkole?

[lucy_cu]

:-)
Jeżeli zadajesz pytania: "Czy takie przedszkole "nie
> zabiera" im dzieciństwa tzn. brak zabawek? A jak z dyscypliną w szkole?" tzn,
że warto byłoby jeszcze sporo poczytać na temat tej metody, bo obawy tego
rodzaju są typowe dla tzw "normalnego człowieka", który o Montessori wie właśnie
tyle, że w przedszkolu nie ma zabawek i ogólnie jest "dziwnie". To nie zarzut
rzecz jasna, tylko sugestia, żebyś wgłębiła się w temat- to Ci pomoże zdecydować.

Moje dzieci chodzą do normalnej państwowej podstawówki. Szkoła ma wysoki poziom,
mimo (o może własnie dlatego), że jest wiejska i malutka (100 dzieci w sumie). W
każdym badź razie czwarte miejsce w Małopolsce w teście szóstoklasistów, sukcesy
w konkursach przedmiotowych itd.
Mój najstarszy syn w czwartej klasie zdobył tytuł prymusa szkoły (to był
pierwszy przypadek w historii szkoły, że po tę nagrode sięgnął czwartoklasista).
Średni równiez radzi sobie super, a najmłodsza, pierwszoklasistka (akurat dziś
kończy siedem lat, poszła do szkoły rok wcześniej), jak powiedziała ładnie
wczoraj pani na wywiadówce- "jest diamentem na tle klasy". A kobitka w pierwszej
klasie jest, według mnie przynajmniej, pioruńsko wymagająca. Ha. No to się
pochwaliłam- ale mam ich za co chwalić.
Tutejsze nauczycielki sa zdania, że montessoriańskie dziecko jest inne. Bardziej
otwarte, dociekliwe, samodzielne. I to jest plus. Oczywiscie, takie dziecko jest
przyzwyczajone do dużej dawki pracy absolutnie indywidualnej- ale to nie znaczy,
że nie umie funkcjonować w grupie.

Oczywiście, byłoby idealnie, gdyby dziecko po montessoriańskim przedszkolu miało
możliwość kontynuacji nauki w szkole tez stosującej te metodę. Ale szkół jest
jak na lekarstwo i są bardzo drogie.

Czytaj, czytaj i jeszcze raz czytaj. Przejdź się do biblioteki pedagogicznej
może. Bo Montessori to dużo więcej niż brak klasycznych zabawek i "swoboda", to
jest zupełne przekierowanie sposobu wychowania i spojrzenia na dziecko. :-)
Dziecko jest wtedy montessoriańskie nie tylko w przedszkolu, ale w domu też- i
trzeba być na to przygotowanym. :-)

[smolineczka]

lucy, najlepsze życzenia urodzinowy dla Twojej Emilki, niech pozostanie
"diamentem na tle klasy"! :)
ja też chciałabym mieć w domu dziecko montessoriańskie :-/

[lucy_cu]

Ojej, dziękuję bardzo. :-) A jak Wam poszło, właśnie, próbowałaś zapisac Marysię?

Emilia chwilami mnie zadziwia. Kiedyś niedawno gadaliśmy w domu o głowach
wawelskich- i wyszła sprawa, dlaczego jeden łeb ma wyrzeźbioną opaskę na ustach.
Mąż powiedział Emilce, żeby zabawiła sie w detektywa i przyszła nam sprawę
zreferować, jak już bedzie wiedziała, co i jak.
Widziałam, jak przez dwa dni kopie w domu w książkach, przeleciała kilka tomów z
legendami, z bajkami- nic. I ja w sumie o sprawie zapomniałam, przyznaję.
Totalnie zgłupieliśmy z mężem, kiedy nasze dziecko jakoś kolejne dwa dni później
nam wywaliło legendę o niesprawiedliwych królewskich sądach i głowie, która
chciała zapobiec fałszywym wyrokom.
Zapytaliśmy, skąd ma te informacje- a ona wyjęła z plecaka kserówkę z Rożka.
Okazało się, że kopała w bibliotece w szkole, nic nie znalazła, poprosiła o
pomoc polonistkę i bibliotekarkę, szukały razem i w końcu bibliotekarka u siebie
w domu znalazła odpowiednie materiały i Emilce skserowała. Rozumiesz- takie małe
dziecko, a takie zaciekłe. Babki w szkole sa w szoku. :-) Nie, no, fajna jest,
naprawdę. :-)
Już przestaję się chwalić, bo jeszcze "przechwalę" albo co.

[smolineczka]

widocznie, miłość do kśiązek, bibliotek, do historii, archeologii jest
dziedziczna :-)
jestem po historii, rozumiem zamiłowanie do przewodników, do sztuki i
architektury - ale, widzisz, od kiedy pracuję w bibliotece, to książki
(szczególnie o krakowie!!) kojarzą mi się z kilogramami - naprawdę wiedza jest
czasami ciężka :)
a tak serio, tam można chwalić dziecko, trzeba nawet, ale nie wolno zapominać o
tym, żeby dobrze ukierunkowywać dziecko: nie oczekiwać zbyt wiele, a właśnie
obserwować i trochę pomagać
mam rację?

co do przedszkola
byłyśmy z Marysią na prochowej, wziełyśmy podanie, ale miałam zanieść 1.III -
nie zaniosłam, potem zajęłam się zapisywaniem do gminnego (na wszelki wypadek),
a po tygodniu okazało się, że na prochowej rekrutacja już się skończyła...
zresztą, miłe panie w montessori uprzedzały, że mają mało miejsc, więc
specjalnie nie liczyłam, że zostaniemy tymi "wybranymi" ;)

[amalota]

Ja dzwoniłam się wcześniej spytać, ile jest miejsc i panie powiedziały mi, że
ok. 15. Wg mnie to nie tak mało, bo w przedszkolach publicznych, w których sie
pytalam, było podobnie.

[lucy_cu]

Pewnie tak. :-) Marysia też od maleńkości wśród książek, na pewno też zupełnie
naturalnie "wsiąknie", o ile już tego nie zrobiła. Powiem Ci, że zachwyca mnie
wręcz widok mojej córki, która codziennie po kąpieli w łóżku czyta sobie sama
godzinę, czasem dwie. często zabieram jej książki na siłę i gaszę światło, bo
późno. Kiedyś mi mówiła, że wieczorem nie może się już tych chwil doczekać- dla
mnie to rewelacja. Chłopaki już duże, przyzwyczaiłam się, że czytają, zwłaszcza
ten najstarszy. Bo młodszy, owszem, jest bardzo ciekawy świata, ma swoje
skonkretyzowane zainteresowania i je rozwija, ale nie czerpie już takiej
ogromnej przyjemnosci z czytania.
Przy tym wszystkim Emilia nie jest typem nieruchawej intelektualistki, wszędzie
jej pełno. I na urodziny zażyczyła sobie wielką, "wypasioną" hulajnogę, nie
tysięczną pozycję do swojej biblioteczki. ;-))))

A w Montessori jest tak, że chwali się dosyć oszczędnie i nienachalnie, tak samo
jest z nagradzaniem. Pochwała i nagroda rodzą się w dużej mierze w dziecku same,
kiedy taki mały człowiek dostrzega efekty swojej pracy. To sprzyja budowaniu
pewności siebie, poczucia włąsnej wartości. Dziecko pracuje, bo gna je głód
wiedzy, nie robi tego dla pochwały.
Rola nauczyciela małych dzieci i tych większych, już w szkole, trochę się różni.
Tzn. i tu, i tu nauczyciel jest swego rodzaju ciccerone, ale dyskretnym.
Prowadzi dziecko w krainę wiedzy, podsuwa rózne tematy, po czym staje z boku i
patrzy, co dziecko z tym podsuniętym fantem zrobi. W razie potrzeby
ukierunkowuje, pomaga, niemniej jednak wszystko tak, żeby to dziecko samo
dochodziło do rozwiązań problemów. W przedszkolu nauczyciel stoi kompletnie w
cieniu, wręcz nie powinien być zbyt głośny, ekspresyjny, "aktorski". Jego osoba
nie może przytłumiać tego, co ma do zaoferowania. Tu jest duża różnica między
nauczycielem z "normalnego" przedszkola, a tym z Motessori.
W szkole nauczyciel trochę z cienia wychodzi. W dalszym ciągu nie jest to takie
typowe nauczanie ex cathedra, ale już zdecydowanie bardziej tego nauczyciela
"widać".
I ja Ci powiem, że my w domu sporo z tego montessoriańskiego wychowania
przejęliśmy. Właśnie nie oczekujemy zbyt wiele, czekamy, aż do pewnych rzeczy
dzieci same dojrzeją, obserwujemy, próbujemy ukierunkowywać. To jest
niesłychanie trudne, zwłaszcza to czekanie- ale się przeważnie udaje.

Szkoda, że się Wam nie udało- ale zawsze można próbowac w przyszłym roku,
ewentualnie poprosić, żeby w razie gdyby zwolniło sie jakieś miejsce dali znać.
Ludzie przecież się przenoszą, przeprowadzają, zdarza sie, że dzieci odchodzą do
innych przedszkoli w ciągu roku.
W domu Marysi takich typowych zajęć Montessori nie zrobisz- ale właśnie samo
Twoje podejście może ją naprawdę bardzo uskrzydlić.:-) A w gminnym przedszkolu
też na pewno będzie miała furę ciekawych rzeczy do roboty.
Jak wiesz, Tereski z różnych przyczyn do przedszkola nie posyłam- mam mimo to
nadzieję, że nie straci tego czasu w domu.

[amalota]

No to mnie utwierdziłaś. Wiadomo, że temat będę zgłębiać, ale niektórzy (nie
mający styczności z tą metodą) zasiali mi ziarno niepewności.

Patrząc na Jaśka to wydaje mi się, że on potrzebuje bardzo indywidualnego
podejścia. Jest dociekliwy, ma świetną pamięć i kojarzy fakty w dziwny, ale
trafny sposób. Jego ulubionymi zabawkami ostatnio są klocki i puzzle oraz zabawa
w role. Układa je i łączy tylko sobie znana techniką (zupełnie w inny sposob niż
ja i inni by to zrobili, dzięki czemu jest dużo szybszy). Potrafi ułożyć puzzle
odwrotną (tj. tą gładką) stroną, jedynie po kształtach.
Wydaje mi się też, że w żłobku zaczyna mu się nudzić, wycofuje się i jest teraz
obserwatorem i pomimo pozornego nie brania udziału w zajęciach, jest w stanie
powtórzyć wszystko, co się tam działo.
Śmiejemy się tez, że jest "panem idealnym", bo musi mieć wszystko uporządkowane
- szafę dosuniętą, klocki poskładane itp.

A powiedz mi już tak praktycznie, co przeważyło, że dzieci chodzą do wiejskiej
szkoły (możesz zdradzić, co to za szkoła?) - oprócz mniejszych klas. Nasz też za
rok czeka wyprowadzka pod Kraków i już zaczęłam się zastanawiać, co będzie
wygodniejsze (przy założeniu, że obydwoje pracujemy mieście).

[amalota]

Lucy, jeszcze jedno pytanie. Jak na Prochowej wygląda kwestia przerwy
wakacyjnej? Mają przerwę, czy jest to przedszkole całoroczne? Jeśli mają, to jak
długą?

[lucy_cu]

Przerwa wakacyjna- niestety przeważnie pełne dwa miesiące. Zdarzało się, ze były
chyba dwa tygodnie dyżuru. Ferie, wolne dni- jak w szkołach. Tylko ferie zimowe
tydzień, a nie dwa.

Szkoła- bo blisko (w sąsiedniej wsi) i do tego naprawdę dobra. Malutka- w
pierwszej klasie 16 dzieci, w drugiej, u Witka- 9, w piątej, u Zeta: 11.
Nauczyciele, którzy nie przychodzą do roboty na siłę i za karę. Cudowna
dyrektorka, której zalezy na dzieciach. Domowa atmosfera- wiesz, jak to na wsi,
wszyscy się znają. Nie każdy lubi taką atmosferę, nam to odpowiada.
Pracowałam trochę jako nauczycielka- wiem, jak trudno ogarnąć klasę
trzydziestoosobową i jak fajnie pracuje się w grupie, gdzie dzieci jest 10.
Mieliśmy wielkie obawy, przenosząc się z Krakowa na wieś. Początkowo chcieliśmy,
żeby najstarszy kontynuował naukę w swojej pierwszej szkole (chodził do
"czwórki", na Smoleńsk- było naprawdę w porzadku). Ale jednak kwestia dojazdów
zadecydowała- dziecko musi mieć czas, żeby sie pobawić. Ta szkoła tutaj nam się
trafiła jak ślepej kurze ziarno. Przez przypadek wylądowaliśmy chyba najlepiej,
jak było można. A naprawdę baliśmy się, że poziom będzie niski, dzieci "wsiowe"
(aż mi wstyd teraz, ale na serio takie miałam obawy).
I powiem Ci, że jak tak sobie obserwuję działalność innych szkół w wioskach w
gminie (nie tylko nasza szkoła taka mała), zaczynam odnosić wrażenie, że właśnie
te małe szkółki zaczynają bić na głowę te molochy z Krakowa.
Kluczem do sukcesu jest na pewno wielkość szkoły i dobór kadry- tu chyba
dyrektorzy mają szczęście do fajnych pracowników.

[amalota]

A jak sobie radziłaś w tym czasie wolnym? - dwa miesiące to trochę dużo i ani
ja, a ni M nie mamy tyle wolnego.

A jeśli chodzi o szkołę - właśnie o czwórce dużo dobrego słyszałam.

[lucy_cu]

Przede wszystkim trzeba by się dowiedzieć, czy coś się z tymi wakacjami nie
zmieniło- Emilka skończyła karierę montessoriańską jakby nie było już dwa lata
temu, może coś od tej pory jest inaczej.:-)
U nas było prosto- ja nie pracowałam na etacie, nie było problemu. Swoją robotę
i tak sobie robiłam w domu przy komputerze- mnie wakacje nie ruszały.

"Czwórka" to naprawdę w porzadku szkoła, Zet chodził tam 3 lata, byliśmy bardzo
zadowoleni. Żadnych fajerwerków i złotych klamek tam nie ma, ale jest ok.