brak mi słów

[asuzi]

wiele razy juz pisałam o probelmach z chrześncią, jej zachowaniu, że
jest niegrzeczna, zabiera zabawki, ciągle płacze, wymusza płaczem co
chce, krzyczy, biega jak oszalała, nie słucha się itd. Więc mni
eczęsto szlag trafia i zwracam jej uwagę,a w szczególności jak widze
jak traktuje moją Zuzię. Od 2 dni szwagierka chodzi obrażona i się
nie odzywa. Noż kurde co mam zrobić, przeciez bawi się z moją córką,
mam nie reagować jak jej zabiera zabawki. Juz nie wiem co mam robić.
Wszsytko co mówię, co robię jest źle. Przeciez nie drę sie na nią,
nie biję. Co ja mam zrobić. Nie chcę izolować, ale już mi sił
brakuje i poprostu nie prowadzam jej na dół, bo wolę żeby się już
sama bawiła. Najgorsze że razem nmieszkamy, unas bawi się wszystkim,
a u siebie nic nie daje, tylko zabiera, jak ja mam reagować. jak
tłumaczyć. Ona ma już prawie 4 lata.

[lipiec_2007]

wiesz asuzi, odkad sama mam dziecko, to zupelnie inaczej patrze na
zachowania kilkulatkow. kiedys o takim dziecku, ktore opisujesz
powiedzialabym bez ogrodek, ze jest niegrzeczne, krnabrne i zle
wychowane. teraz zastanowilabym sie dwa razy nim wyartykulowalabym
taka opinie.

jeszcze nie wiem, jakie wyzwania wychowawcze stana przede mna, kiedy
moj syn bedzie mial cztery lata. pewnie latwo nie bedzie, tak jak i
teraz nie jest. mimo ze powtarzam mojemu smykowi (i wszyscy
domownicy trzymamy te sama linie wychowawcza), ze nie wolno niczym
rzucac, zabierac zabawek itp., to moj hiperaktywny syn wciaz
wystawia moje nerwy na bardzo ciezkie proby.


nie wiem, jak wyglada to w przypadku twojej chrzesnicy, czy jej
rodzice puscili wychowanie dziecka na tzw zywiol, czy po prostu
trafil im sie trudniejszy "egzemplarz" do utemperowania. ale ja juz
tak pochopnie nie oceniam sukcesow/ porazek wychowawczych innych
rodzicow i zachowan innych dzieci.

[dmgr]

A ja Wam napisze tak: sama mam 4-latkę i to co piszesz może nie do końca ale w
pewnym stopniu przypomina jej zachowanie. To, że dziecko ma 4 lata wcale nie
oznacza, że ładnie się podzieli i wszystko zrozumie. Owszem łatwiej jej wszystko
wytłumaczyć ale zazdrość w tym wieku jest straszna. Moja też dużo rzeczy wymusza
ale ja z tym chodzę do psychologa bo nie wiedziałam jak sobie radzić, teraz jest
trochę lepiej ale ciągle i tak się kłócą, biją i zabierają zabawki (my już
zaczęliśmy wszystko kupować podwójnie). Psycholog nam powiedziała, że dla niej
najlepiej będzie chodzić do przedszkola ale u nas trochę z tym ciężko bo chodzi
po 4-5 dni w miesiącu, resztę choruje. Inna sprawa z zachowaniem szwagierki,
która sama powinna pilnować swojego dziecka i się nie obrażać.

[monikaj21]

Nie wiem co poradzić - 4 latka jest już mądra więc wszystko rozumie,
trzeba jej wytłumaczyć chociażby w taki sposób, że jak nie da czegoś
u sebie to nie dostanie zabawek u Was i trzymać się tego, jeśli nie
pomoże to może rzeczywiście spędzać razem mniej czasu.
Ja mam 4 latkę i podpisuję się pod tym co dziewczyny piszą wyżej -
jak ona była mała to oceniałam łatwo starsze dzieci i wielu rzeczom
się dziwiłam, 'no bo skoro 2 latka coś tam, to 4 latka już
powinna...' a to tak do końca nie jest.
Moja akurat jest bardzo grzeczna w stosunku do innych dzieci ale to
nie zmienia faktu że też ma swoje fochy, potrafi się obrazić, itp.
Widzę też inne dzieci w jej wieku i sa bardzo różne. Synek znajomych
(ponad 3 lata) jest fajnym dzieckiem ale tak strasznie reaguje na to
jak inne dzieci dotykają jego zabawek, że jest mi go autentycznie
szkoda - widać że on naprawdę cierpi z tego powodu - Ci znajomi się
naprawdę bardzo starają ale kompletnie nic nie pomaga.
A co Twoja szwagierka mówi/myśli apropos swojego dziecka? Czy uważa
że wszystko ok?

[asuzi]

czasem zwróci jej uwagę, ale pobłaża, moja przez to jest
poszkodowana, bo nie ma się czym bawić jak jest uniej czy u babci,
bo wszsytko ma zabierane, zakazane. Do niej nic nie dociera, ciągle
sie powtarza że jak nie bezie się dzielić tonie pójdzie do
przedszkola, bo tam zabawki są wspólne. Ja się obawiam że Zuzia
nauczy się tego zachowania od niej. Dziś jak Ewelina jeźdzła na jej
rowerku, krzyczała mój, mój. Na szczęście u nas pozwala jej się
bwaić swoimi zabawkami. Nawet się patrz jak ona się bawi. Oby nie
wzięła z niej przykładu.
Dzięki dziewczyny za odpowiedzi

[mynia0]

wiesz, za dużo wymagasz od 4-latki ;) mam takowe dziecię w domu, no
troszke starsze i takie zachowanie to raczej coś w stylu standard.
inną sprawą jest, że to mama powinna pilnowac swojego dziecka.
mówiąc szczerze, mnie by trafiło, gdyby ktoś upominał moje dziecko -
i dlatego zawsze siedzę ze starszaczką koło piaskownicy, na
rodzinnym przyjęciu itd. kontroluję sytuację i upominam sama.

dzieci w tym wieku bawią sie obok siebie, a nie z sobą. zachęcaj
raczej Ewelinę do wspólnej zabawy, podpowiadaj, ż eskorobierze tę
zabawkę, niech w zamian da inną itp., ale unikaj klasycznego
zwracania uwagi, bo wejdziesz w trwały konflikt z mamą dziewczynki.
można wiele rzeczy sforsować sposobem, a nie wprost. osiągniesz cel,
a nie narazisz się nikomu.

i z doświadczenia wiem, że już małe dziecko, takie, jak nasze
lipczątka warto uczyć, żeby się dzieliło. idąc tym tokiem, ucz tez i
Zuzię, że świat nie kręci sie wokół niej i że czasem to ona musi
ustapić, mimo, że młodsza. to dobra lekcja dla dziecka, ale
oczywiście - umiar jest najważniejszy. nie stawiaj nigdy sprawy na
ostrzu noża, bo się skaleczysz.

[asuzi]

musze zwracać jej uwagę, jej mama pracuję, a jak jest to nie
reaguje, staram sie przy niej nie zwracać uwagi, ale nie zawsze się
da. Jak widzę że Ewelina chce coś zabrać Zuzi proponuję inną
zabawkę, a za radę pani psycholog na forum wychowanie bez porażek,
jak widzę że Zuzi walczy o zabawkę nie wkraczam, Niech radzi sobie
sama, ale ona jest delikatna, nie ma yle iły żeby rywalizować z
prawie 4 latką. a i nie chcę żeby nauczyły się bić o zabawki.

[mynia0]

tak, tyle, że mnie chodzi o to, żeby zwracać uwage sposobem - a nie -
tego nie rób, tego nie dotykaj. na każde dziecko jest jakiś sposób,
próbuj odwrócenia uwagi - działa rewelacyjnie na dzieci w każdym
wieku ;) nie chcę po prostu, żebyś wpadła na wojenna ścieżkę z matka
dziewcyznki, co innego, gdybyto była znajoma ma osiedlu, ale to jest
Twoja rodzina i jestes skazana niejako na obie panie ;)

i wiesz, wiadomo, że 2-latka nie da rady 4-latce, ale sądzę, że
Zuzia jest mniej delikatna niz Ci się wydaje ;) wiec - pozwól jej
walczyć, a jeśli będzie trzeba, ocieraj łezki - to niestety norma
przy dzieciach, które dopiero uczą się życia w społeczności i grupie
rówieśniczej. może uznasz mnie za wredną matkę, ale postępowałam
podobnie przy starszej i był to błąd, bo wychowałam ją na mimozę. 2
lata zajęło mi odkręcanie tego wszystkiego i dzisiaj moja Ela
potrafi zawalczyc o swoje bez mojego udziału a także umie pogodzić
się z porażką. dlatego wychowując Emilkę już nie wkraczam
praktycznie wcale - jak się smiejemy w piaskownicy z innymi mamami -
do pierwszej krwi nie reagujemy :) trudna ta sytuacja, ale co
poradzić, trzeba i z tym zawalczyć.

[maadga]

Asuzi ja mam to na codzień, wcale nie pobłażamy Kubie(4,5lat), ale
wojny o zabawki są cały czas.
W sobotę dzieci miały taką utarczkę przez 2h. Lili chciała swoją
torebkę, Kuba płakał, że on się chce nią bawić, młodej było przykro
że brat płacze więc dawała ją bratu dobrowolnie, po czym w ryk bo
ona nie ma torebki, po długich płaczliwych negocjacjach, Kuba
oddawał torebkę i zaczynał płakać, więc Lili znowu było żal brata i
dawał mu torebkę itd...itd....
W ciągu tych 2h poszłam na spacer (oczywiście z dziećmi)zrobiłam
zakupy i zdążyłam wrócić. Uspokoili się dopiero pod domem. Dałam im
jeść i do łóżek, bo wyć mi się chciało ze zmęczenia. Przez pierwsze
30min próbowałam załagodzić spór, ale nic nie pomagało co bym nie
zrobiła to był płacz albo jednego albo dwójki dzieci.

Wracając do tematu, obserwując 4-latki to wszystkie są okropnie
zazdrosne o zabawki, zawsze najlepsza jest ta, którą bawi się
dziecko obok, i wierz mi nie zależy to od wychowania, napewno
zadrzają się wyjątki od reguły.
Ja się nauczyłam nie wtrącać w ich utarczki no chyba, że dzieje się
któremuś ewidentna krzywda, np gdy jedno nad drugim ma przewagę
fizyczną ( i nie zawsze to młodsze jest poszkodowane ;))


Ja jestem tzw niedobra ciotka, która ustanawia porządek nawet jeśli
to nie moje dziecko szkodzi, znajomi nie mieli pretensji bo
wszystkie dzieci traktuję jednakowo.

[maadga]

mynia0 dobrze mówi, bo tu nie chodzi tak naprawdę o zwracanie uwagi
dziecku ale rozwiązanie konfliktu.
Mój Kuba był uczony od maleńkości dzielenia się zabawkami i co z
tego jak właśnie teraz ma etap wszystko jest moje. Moim zdaniem to
taki wiek co nie oznacza że mam ignorować takie zachowania.