Pączki w dłoń!

[giks]

Smażone na tłuszczu pączki, słodkie racuchy, chrust, bliny i pampuchy...
tłusty czwartek to chyba najsmaczniejszy i najbardziej kaloryczny zwyczaj
obchodzony co roku w Polsce.

Jak głosi staropolskie porzekadło:

"Powiedział Bartek,
że dziś tłusty czwartek
A Bartkowa uwierzyła,
dobrych pączków nasmażyła."

Już w nocy cukiernicy zaczynają piec tysiące pączków: z lukrem, cukrem
pudrem, z różanym nadzieniem, z adwokatem, z nadzieniem toffi, wiedeńskie i
wiele innych...

Żeby tradycji stało się za dość, w tłusty czwartek każdy powinien zjeść
przynajmniej jednego pączka. Dziś nie liczą się kalorie i diety! To magiczna
data, kiedy każdy pączek ma tylko jedną kalorię i nie musimy obawiać się o
tuszę.

Obżarstwo dozwolone

Tłusty czwartek to ostatni czwartek przed Wielkim Postem. Tradycyjnie w
Polsce "dozwolone" jest obżarstwo. Najpopularniejsze potrawy to pączki i
faworki. Następny czwartek jest już czwartkiem po Środzie Popielcowej i
należy do okresu Wielkiego Postu, podczas którego katolicy powinni zachowywać
się wstrzemięźliwie. Ponieważ data tłustego czwartku zależy od daty
Wielkanocy, dzień ten jest "świętem" ruchomym.


(INTERIA.PL)

Wiekowe łakocie

[giks]

Dotychczas dokładnie nie wiadomo jakimi drogami pączki i inne "czwartkowe
łakocie" przywędrowały do Polski. Być może są to przysmaki tureckie; być może
pochodzą z Wiednia. Pewne jest natomiast, że zadomowiły się trwale w tradycji i
kuchni polskiej. Do dziś zajadamy się nimi i w karnawale, i w tłusty czwartek.

Pierwsze "pączki" wcale nie przypominały dzisiejszych słodkich smakołyków -
sporządzano je z chlebowego ciasta nadziewanego słoniną i smażonego na smalcu.
Ale już w XVI wieku na stołach mieszczańskich w Tłustym Tygodniu zaczęły
pojawiać się smażone na tłuszczu słodkie racuchy, bliny i pampuchy oraz
rozmaite delikatne ciasta i "cukry". W XVII i XVIII w. swoimi pączkami i
chrustami chlubili się cukiernicy większych miast dawnej Korony i Wielkiego
Księstwa Litewskiego.

Niegdyś tłusty, combrowy czwartek był dniem zabaw kobiecych. Celowały w nich
zwłaszcza przekupki krakowskie. Legenda głosi, że ostatni czwartek karnawału
wziął swą nazwę od nazwiska żyjącego w XVII w. krakowskiego wójta Combra, złego
i surowego dla kobiet rozstawiających swe kramy i handlujących na krakowskim
rynku. W rocznicę śmierci wójta (rzekomo w tłusty czwartek) krakowskie
kramarki, a także służące i wyrobnice urządzały wielką zabawę. Z czasem stała
się ona dorocznym zwyczajem krakowskim. Kobiety wybierały spośród siebie
marszałkową i za krzywdy i poniewierkę jakich niegdyś doznawały od wójta
Combra - brały odwet na wszystkich przechodzących przez rynek mężczyznach, a
już zwłaszcza tych nieżonatych. Wprzęgały ich do kloca i kazały go ciągnąć za
to, że wywinęli się od małżeńskich obowiązków, ściągały z nich futra, stroiły -
na pośmiewisko - w słomiane wieńce, a nawet włóczyły po rynku, zmuszając do
tańca i nieprzystojnych podskoków najpoważniejszych nawet mieszczan
krakowskich. Trwało to tak długo, aż wykupili się brzęczącą monetą.

Tłusty czwartek był jednak tylko wstępem do hucznych zabaw i różnorodnych
zwyczajów, które odbywały się w ostatnie trzy dni karnawału. Podczas tych dni
starano się najeść do syta dobrych rzeczy, aby się przed zbliżającym Wielkim
Postem, wytańczyć, wybawić, wyśmiać i wykrzyczeć. Tańczono więc do upadłego w
domach i w karczmach, a na ulice wsi, miasteczek i przedmieść wielkomiejskich
wychodziły korowody wesoło pląsających i płatających figle przebierańców.
Przebieranie się i wkładanie masek było w ostatki regułą. Na wsi, która
najdłużej zachowywała dawne swe zwyczaje, biegały po drogach i przychodziły do
domów przebrane postacie, a wśród nich postacie zwierzęce, znane z
wcześniejszych obchodów kolędniczych: koza, turoń, niedźwiedź i konik, a także
bocian i żuraw (zwiastuny wiosny). Wierzono powszechnie, że wraz z nimi
przychodzi do domów dostatek i urodzaj. Po ulicach biegali mężczyźni
poprzebierani za kobiety, czarne, rogate diabły i inne cudacznie przyodziane
postacie, zaczepiając przechodniów, porywając ich do tańca, ściskając i
całując, a przy okazji czerniąc im twarze i ubrania sadzą. Wszyscy bez wyjątku
przebierańcy natarczywie domagali się datków.

Słodkie przysmaki

[giks]

Nic tylko chrupać...
Prawdziwy pączek "był tak pulchny, że ścisnąwszy go w ręku znowu rozciąga się
do swojej objętości, a wiatr zdmuchnąłby go z półmiska. (...) Pączki wiejskie
nie były tak lekkie, ale twarde i dobrze wypełnione marmoladą, tak że specjałem
tym można było nabić niezłego guza i podsinić oko" - czytamy w "Opisie
obyczajów polskich". Brzmi smacznie... Może więc w końcu zabierzemy się za te
tłuściutkie przysmaki. Na ogół kupujemy je w cukierni, coraz rzadziej
kultywując obyczaj pieczenia specjałów w domu, według przepisów przekazywanych
z pokolenia na pokolenie. My jednak spróbujemy was dziś zachęcić do domowych
wyczynów kulinarnych. Oto kilka przepisów i ważnych rad:




*** Pączki ***

-do ich przygotowania potrzebujemy: 50 dag mąki, 10 dag tłuszczu: masła lub
margaryny, 5 żółtek, 5 dag drożdży, 1 szklankę mleka, 10 dag cukru, pół laski
wanilii lub cukier waniliowy, szczyptę soli, 75 dag smalcu do smażenia oraz
nadzienie wg uznania. Z podanych składników zagniatamy ciasto drożdżowe i
odstawiamy do wyrośnięcia. Następnie po kawałku wyciągamy na stolnicę i
rozwałkowujemy na grubość palca. Szklanką wycinamy krążki z ciasta. Na jeden
nakładamy dżem, a drugim przykrywamy. Następnie układamy pączki na wysypanej
mąką stolnicy lub desce i czekamy aż wyrosną. Wyrośnięte pączki wkładamy na
rozgrzany tłuszcz wypukłą stroną do dołu. Kiedy już jedna strona się zarumieni,
pączek przewracamy i smażymy z drugiej. Temperaturę tłuszczu przed smażeniem
pączków sprawdza się, wrzucając na gorący tłuszcz obrany ziemniak. Gdy zacznie
się rumienić, można zacząć smażyć pączki. Pączki można nadziewać różą,
konfiturą z wiśni, śliwek i moreli. Można też zrobić nadzienie z budyniu
śmietankowego lub waniliowego oraz ze zmielonych orzechów włoskich wymieszanych
z różą utartą z cukrem.

[giks]

*** Faworki (chrust) ***

- tu z kolei potrzebujemy: szklankę mąki, cztery łyżki gęstej śmietany, 3
żółtka, 15g spirytusu, szczyptę soli, tłuszcz do smażenia oraz cukier puder do
posypywania. Ciasto zagniatamy z mąki, śmietany, spirytusu, żółtek i szczypty
soli. Spirytus jest konieczny, żeby ciasto podczas smażenia nie chłonęło
tłuszczu. Ciasto najlepiej rozwałkowywać partiami. Kroić na paseczki długości
około 10 cm i szerokości 2 cm. Przekroić wzdłuż, na długości około 5 cm i
przewinąć. Smażyć z dwóch stron na jasnozłoty kolor. Tłuszczu powinno być dużo -
około 1,5 cm na głębokość. Dobrze jest faworki wykładać na bibułkę - żeby się
osączyły z tłuszczu. Jeszcze gorące faworki oprószamy cukrem pudrem.





*** Prażoki ***

- szklankę mąki wysypujemy na suchą rozgrzaną patelnię i prażymy mieszając aż
nabierze złotego koloru. Zalewamy to szklanką wrzącej, osolonej do smaku wody.
Mieszamy dokładnie, tak by nie powstały grudki. Ogrzewamy na płytce pod
przykryciem przez około pół godziny. W tym czasie kroimy drobno i zesmażamy
słoninę. Łyżką zamaczaną w słonince kroimy na kawałki i nakładamy na talerze
prażoki. Obficie krasimy słoniną.

Smacznego!

X ranking pączków

[giks]

jeśli ktoś się wybiera do Krakowa to warto poczytać ;)

miasta.gazeta.pl/krakow/1,35798,2526013.html?as=1&ias=2
i pooglądać :)))

miasta.gazeta.pl/krakow/1786092,35815,2525994.html

[caro333]

Giks!Skorzystałem z zaproszenia i zajrzałem!Ale pięknie watek pączkowy
rozwinęłaś!Gratulacje! Przepisy wydrukuję i zaniosę aniołkowi.Ona już kiedyś
podchodziła do pieczenia pączkow,ale jej nie wyszło i się zraziła.Natomiast
chrust robi znakomity!Pozdrawiam:)))