Jak przekonać dziecko ,że czytanie jest fajne?

[lika13]

Wydaje mi sie że przerobilam już wszystkie metody i sposoby i niestety nic nie działa
Nie poddałam sie zupełnie i ciagle widze światełko w tunelu ale potrzebuję porady/sposobu na dziś ,bo zaczynają sie grubsze lektury,czwarta klasa.
Każde namawianie do czytania wyznaczanie czasu objetoosci itd.zaczyna sie wielkim płaczem,potem lekką histerią typu nie bedę bo nienawidze ,potem czasem syn ZASYPIA(pewnie taka reakcja obronna na użytek własny),potem duka ze łzami w oczach i na końcu nic nie wie z tego co przeczytał.
Byłam w poradni i u psychiatry niczego niepokojącego nie widzą.(choć faktem jeste że nie upierałam sie szczególnie przy badaniach na ewentualną dysleksję,a oni tak chetnie nie robia bo teraz kazdy sie tym podpiera przy problemach w szkole).

Czy może powinam dac sobie spokój ,bo nie da sie na siłę przekonac do czytania i zakupić wszystkie lektury na kasetach do słuchania?
Zawsze mi sie wydawalo ze jak dziecko będzie miało "korzenie czytaczy" to sprawa jest oczywista-niestety zupełnie nieprawda

[baba_ta_sama]

A czytasz dziecku regularnie? Na dobranoc np.?

[lika13]

Przyznaje ze teraz już nie tak regularnie jak kiedyś,bo to duży chłopak i wydaje mi sie ze powinien sam,ale ciągle czasem sie "łamie" i czytam ostanio na fali jest Narnia

[ardzuna]

Dopóki sam nie będzie umiał czytać płynnie, powinnaś mu codziennie czytać.

[lika13]

Okay ja mam czytać i dzieki temu moje dziecko nauczy sie czytać płynie i polubi czytanie?
Bo słuchac to on lubi bardzo i bez wiekszych wysiłków.
W moim mniemaniu to trening czyni mistrza i wydaje mi sie ze zwykłe ludzkie wygodnictwo kaze mu dojść do wniosku ze lektury to ma czytać Mamusia.
Już siebie widzę jak czytam 18letniemu koniowi który dalej duka!

[baba_ta_sama]

Pesymistka z Ciebie Daj mu szanse i dalej czytaj
Chodzi o zainteresowanie czytaniem. W koncu zlapie bakcyla

[ardzuna]

lika13 napisała:

> Okay ja mam czytać i dzieki temu moje dziecko nauczy sie czytać płynie i
polubi
> czytanie?

Powinien jeszcze sam ćwiczyć czytanie, ale jeśli ty mu również nie będziesz
czytać, to marne sa szanse, że złapie bakcyla. Czytanie to nie tylko
odtwarzanie literek, ale też dobre rozumienie konstrukcji zdaniowych, a to
ćwiczy się również słuchając. Tym bardziej że interpretacja głosem tekstu przez
rodziców stanowi przykład dla dziecka.

Z moim czytamy regularnie i czyta stopniowo coraz lepiej, ale czyta mu się też
do snu (ma 7,5 roku), właśnie tata mu czyta

[baba_ta_sama]

Moj przeczytal wszystko, co bylo "na fali" A zaczynalismy od Tolkienia
I nadal czyta sam (ma niespelna 11 lat), ale ja i maz regularnie czytamy mu "na
dobranoc" - 20-30 minut

[lika13]

Rozumiem ,ale sama piszesz ze sam czyta,a mój za Chiny Ludowe sam nie sięgnie po książke,a czytałam naprawde dużo,bo lubie i dla siebie i na głos tez mogę

[baba_ta_sama]

Dzieci niejadnakowe sa Twoj moze potrzebuje dluzszej stymulacji

[glanka15]

ja też to mam...
u mnie proble molega na tym, że jak książka jest ciekawa i sama ją wybiore to
przeczytam ją ale jak to jest lektura i musze to rzyeczytać to też zasypiam

znalezc ciekawa ksiazke!

[roseanne]

i czytac na glos - kawalk ty, kawalek dziecko
nie musi byc z listy lektur, nie musi byc do konca odpowiednia do wieku

[agnieszka_azj]

lika13 napisała:

> > Każde namawianie do czytania wyznaczanie czasu objetoosci itd.zaczyna sie
wielk
> im płaczem,potem lekką histerią typu nie bedę bo nienawidze ,potem czasem syn
Z
> ASYPIA(pewnie taka reakcja obronna na użytek własny),potem duka ze łzami w
ocza
> ch i na końcu nic nie wie z tego co przeczytał.

Jako mama dwóch dyslektyczek i jednej pretendentki do tego miana ))
sugerowałabym jednak przebadanie pod kontem tego rodzaju problemów.
Abstrahując od reakcji histerycznych dukanie i nierozumienie czytanego tekstu w
tym wieku jest już niepokojące.

[verdana]

Popieram w całej rozciągłości przedmówczynię!

[ardzuna]

Miałam w czwartej klasie pelno dukających kolegów i koleżanek co najmniej 80
procent z nich na pewno nie było dyslektykami. Jest to również w dużej mierze
kwestia sposobu wychowania.

[verdana]

Ale tu nie wygląda to na sposób wychowania - dukające dzieci rzadko kiedy maja
rodziców tak zainteresowanych czytelnictwem dziecka.

Dzięki Verdana

[lika13]

Własnie miałam sie oburzyć

Oczywiście pójdę sie jeszzce raz wykłócać o te badania ,a jak nie to zrobie prywatnie.Jeżeli jest choć minimalne prwadopodobieństwo ze moze być to dysleksja,to wole ją potwierdzić lub wykluczyć,bo cieżko jest nauczyć daltoniste rozróżniać kolory
Zwyczajnie nie byłam pewna czy są to symptomy przystajace do tej przypadłości,a psycholodzy zbywali mnie.

Poza tym ktoś mi dziś powiedział ze panuje jakaś ogólna obsesja na czytanie książek i poglady że ten co nie czyta wyrasta na tłuka,analfabetę itp. może nieświadomie uległam jej?
Pocieszam sie teraz ,ale są przecież ludzie bystrzy,inteligentni,odpowiednio wykształceni co nie przeczytali nigdy żadnej ksiażki(znam osobscie),a do pisania używają tylko Worda z autokorektą...
Przecież często, to co stanowi dla nas źródło radości,relaksu,wiedzy dla innych jest drogą przez mękę.
Czytam od trzeciego roku życia,półki mam pełne cudownych książek o najrozmaitszej tematyce, które zachowałam przez lata dla swojego dziecka,ale dla Niego to stos makulatury.
Myślałam że kurs szybkiego czytania pomoże,bo był miedzy innymi tak rekamowany ze przez naukę tempa dla mózgu akcja zaczyna sie toczyc-nic z tego.

Tak sie wyżalam sobie.

a czy

[klaryma]

cytałaś te wszystkie wcześniejsze wątki na tym forum i na roum Ksiazki dla
dzieci i młodzieży? Tam jest pelno rad. Moze coś zadziała. Nie ustawaj w
wysiłkach, podsuwaj mu ciekawe ksiażki, komiksy, gazety chociaż (to też dobrze,
cokolwiek. Może w końcu zaskoczy? No i czytaj mu. Moja córka ma już prawie 10
lat, czytam jej ciągle bo lubię, nawet się boję tego momentu, kiedu już nie
bedzie chciała słuchać.

[ardzuna]

lika13 napisała:

> Własnie miałam sie oburzyć

O nic złego mi nie chodziło Sama nie wiem, jaki jest sekret wszczepienia
zamiłowania do czytania i mam pobożną nadzieję, że mi się to uda, ale też dużo
niepewności. Nie mam żadnych wzorców, bo sama umiałam czytać "od zawsze", tzn.
bylam nauczona czytania gdzieś między drugim a trzecim rokiem życia, swojego
synka nie nauczyłam czytać w tym wieku i teraz nie wiem, jak to się skutecznie
robi żeby zainteresować czytaniem starsze dziecko. Tzn. w teorii wiem, ale
teoria to za mało.

symptomy dysleksji

[ardzuna]

lika13 napisała:

Jeżeli jest choć minimalne prwadopodobieństwo ze moze być to dysleksja,t
> o wole ją potwierdzić lub wykluczyć,bo cieżko jest nauczyć daltoniste
rozróżnia
> ć kolory
> Zwyczajnie nie byłam pewna czy są to symptomy przystajace do tej przypadłości,

Symptomy dysleksji są bardzo charakterystyczne, uczyłam sie ich na studiach,
więc ci napiszę. Nie jest to na pewno to, o czym piszesz, ale może jest coś na
co nie zwróciłaś uwagi:
1. dziecko stale myli litery podobne i lustrzane, jak m i n, p i b, b i d;
2. dziecko ma problem z opanowaniem pisania w prawidłowym kierunku (tzn. w
przypadku naszego alfabetu od lewej do prawej)
3. dziecko pisząc zjada całe sylaby.
Są to typowe i podstawowe błędy dyslektyczne.

Poza tym wczesny sygnał ostrzegawczy, występujący jeszcze przed szkołą, ale
świadczący tylko o ryzyku wystąpienia dysleksji, to to, że dziecko ucząc się
wierszyków zastępuje słowa rymujace się słowami o tym samym znaczeniu, ale nie
tworzącymi rymu.

[verdana]

Mam troje dzieci z dysortografią, przy czym w jednym wypadku to stan bardzo
ciężki.
Tez powinny zdradzać symptomy dysortografii - lustrzane pisanie, nieumiejetność
i niechęć do rysowania i kilka innych.
Symptomy nie wystąpiły. Dysortografia tak.

[ardzuna]

verdana napisała:

> Tez powinny zdradzać symptomy dysortografii - lustrzane pisanie,
nieumiejetność
>
> i niechęć do rysowania i kilka innych.
> Symptomy nie wystąpiły. Dysortografia tak.

A jesteś pewna, że to dysortografia?
Kiedyś nie było dysortografii, a tylko sadzenie byków.
Samo robienie błędów ortograficznych jeszcze o niczym nie świadczy. Tak mnie
uczyli na studiach, a kończyłam pedagogikę na dobrym uniwerze, więc zakładam,
że raczej wiedzieli co mówią.

[verdana]

Kochana, chyba nie nauczyli cie na pedagogice, że pierwszym warunkiem terapii
jest nie obrażanie rodziców i nie podwazanie ich kompetencji " w pierwszych
słowach".
Mój syn (najstarszy) był diagnozowany czterokrotnie, przez cztery niezależne
ośrodki (wiązało się to ze zmianami szkoły, a więc zmianami poradni, oraz moją
troską - a więc także poradami u prywatnych psychologów). Wszyscy bez wahania
orzekli dysortografię i dysgrafię.
Na reedukację uczęszzczał drobne lat osiem + dwa lata liceum, gdzie już tylko
mówiono, jak powinien sobie poradzić z codziennym zyciem. Radą najbardziej
przydatną okazało się "Kup pan komputer".
Moją córkę, która mniej-wiecej wyszła z dysortografi diagnozowały już tylko dwa
ośrodki. Reedukację po dwóch latach odpuściłam, może dlatego pisze w miarę
ortograficznie.
Najmlodszy jest pod opieką poradni dysleksji i reedukatora szkolnego. Zarówno
poradnia dysleksji jak i państwowa stwierdziły poważną dysortografię i
dysgrafię.
Wszystkie moje dzieci nie maja cienia kłopotów z czytaniem - przeciwnie,
czytaja znacznie szybciej, niż przeciętne osoby. Znaja tez perfekcyjnie zasady
ortograficzne. Zapytane , jak co się pise, odpowiadają zazwyczaj prawidłowo, po
czym piszą co innego. Mój najstarszy, pechowo nazywający się Krzysztof,
jeszcze w liceum robił błędy we własnym imieniu.
Ale nie ukrywam- to wszystko psycholodzy. Ilekroć jednak natykałam się na
pedagoga czy nauczyciela słyszałam dokładnie to samo "Dziecko jest
niedopilnowane i leniwe. Jakby chciało, to by pisało poprawnie i ładnie. Nie ma
co mówić o dysortografii, bo to tylko błędy - jak dziecko ich nie poprawi, to
samo sobie winne". Takie opinie zrujnowały karierę szkolną mojego najstarszego
i wpędziły go w nerwicę.
Nie wystarczyły zaświadczenia z poradni, od psychologów - pedagodzy po dobrych
uniwersytetach wiedzieli - jak ktoś się uczy, to umie, jak się nie uczy - to
nie umie. Więc jak robi błedy - to znaczy, ze się nie uczy. I tyle.
Kiedys nie było dysortografi.No nie było. Bo dzieci z dysotografią nie kończyły
szkoły.

[ardzuna]

verdana napisała:

> Kochana, chyba nie nauczyli cie na pedagogice, że pierwszym warunkiem terapii
> jest nie obrażanie rodziców i nie podwazanie ich kompetencji " w pierwszych
> słowach".

Moja droga. Chyba nie jest właściwe, żebyś używała tego rodzaju elementów
manipulacyjnych w dyskusji. Aktualnie nie występuję w roli pedagoga, tylko
forumowiczki, i świetnie sobie z tego zdajesz sprawę. Zauwazylaś zapewne, że
nie jestem nauczycielką twoich dzieci. W związku z tym stosuję standardy
dyskusyjne, a nie standardy postępowania wobec rodzica dziecka, które jest moim
podopiecznym.

Po drugie, jako nauczyciel powinnaś wiedzieć, że "niepodważanie" pisze się
razem.

> Nie wystarczyły zaświadczenia z poradni, od psychologów - pedagodzy po
dobrych
> uniwersytetach wiedzieli - jak ktoś się uczy, to umie, jak się nie uczy - to
> nie umie.

Na ciekawych pedagogów trafiłaś. Jesteś pewna, ze pokończyli studia? Ale nie to
oczywiście jest clou sprawy, tylko to, że chciałaś mnie obrazić. Nie, nie
obraziłaś mnie, a jak łaskawie i bez zaperzenia przeczytasz to, co napisałam,
to zobaczysz, że nie neguję pojawiania się takich zaburzeń. Uważam jednak za
oburzajace tłumaczenia wszystkich problemów różnymi dys-, często
wyimaginowanymi. Ciebie zapytałam, czy jesteś pewna, ze to jest dysortografia.
Mogłaś spokojnie napisać prawie to samo, co napisałaś (o opiniach psychologów)
bez prób obrażania dyskutanta. Pozdrawiam.

[verdana]

Jesli powołujesz się na studia pedagogiczne to występujesz jako pedagog. To
jasne, bo po co inaczej byś chwaliła się ukończeniem "dobrego uniwersytetu".
Po drugie - nie jestem nauczycielem.
Mozna wywnioskować z wielu postów, ze wiem, czym jest dysortografia (choć
rozumiem, ze rodzice z natury rzeczy wiedzą niewiele), i ze chodziłam z dziećmi
do specjalistów. A opinia, ze kiedyś nie bylo dysortografii, tylko "sadzenie
błędów" świadczy o tym, że w ogóle podejrzliwie odnosisz qa

[verdana]

Kot wysłał.
dysleksji i dysortografi, traktując ją jako współczesny wymysł, ułatwiający
leniwym dzieciom życie.

[regata7]

verdana napisała:

> Kot wysłał.

pozdrawiam kota

> dysleksji i dysortografi, traktując ją jako współczesny wymysł, ułatwiający
> leniwym dzieciom życie.


niestety, często tak jest - i takie właśnie przypadki powodują brak zaufania do
prawdziwych dyslektyków...
Znam dziecko, które jest ewidentnym leniem patentowanym, ale rodzice "dla
świętego spokoju" załatwili mu papier, że jest dyslektykiem i wobec tego Pani
ma mniej wymagać...

[ardzuna]

Otóż to. Nie miałam nic więcej ani nic mniej na myśli.

[ardzuna]

verdana napisała:

> Jesli powołujesz się na studia pedagogiczne to występujesz jako pedagog.

Nie, nie występuję jako pedagog. Napisałaś: "
> Kochana, chyba nie nauczyli cie na pedagogice, że pierwszym warunkiem terapii
> jest nie obrażanie rodziców i nie podwazanie ich kompetencji " w pierwszych
> słowach"."
Zapamiętaj sobie, ze nie prowadzę twojej terapii ani terapii twoich dzieci.

To
> jasne, bo po co inaczej byś chwaliła się ukończeniem "dobrego uniwersytetu".

Wiedza wyniesiona z uniwersytetu a występowanie jako pedagog to dwie różne
sprawy. Nigdy nie występuję jako pedagog w internecie, ponieważ nie prowadzę
nauczania, terapii czy czego tam jeszcze przez internet. Nie zmienia to faktu,
że konkretna wiedza nie znika mi z głowy na czas siedzenia na forach.

> Po drugie - nie jestem nauczycielem.

Przepraszam, myślałam że kiedyś o tym pisałaś, musiało mi się coś pomylić.

[mammilaria]

Jesli syn lubi jak mu czytasz to juz polowa sukcesu.
Czytajcie razem, tzn. on tytul rozdzialu i pierwszy akapit, ty reszte, itd.
Potem zwiekszaj jego role.
Nastepnie wybierz cos z krotkimi rozdzialami i gdy ty bedziesz zajeta, np
szykowaniem kolacji popros, aby tobie przeczytal bo jestes ciekawa.
Jesli ksiazka bedzie ciekawa powinnien sam sie wciagnac.

[judytak]

musi znaleźć coś, co go na tyle zaciekawi, że koniecznie będzie potrzebował się
dowiedzieć, i co jest na tyle "głupie", że mama stanowczo odmówi przeczytania
tego, czy na głos dziecku, czy w celu zrelacjonowania mu treści ;o)

mój brat nic nie czytał (oprócz podręcznika...) do piątej chyba klasy, lektury
mu opowiadałam, bo jeszcze pamiętałam ;o)

potem nastał w domu komputer, do komputera gry (na kasetach magnetofonowych,
piszczało to, jak się wgrywało...), do gier opisy (w gazetkach)... jakbym ja
lubiła grać, to brat pewnie dalej by nic nie czytał, a tak musiał ;o) ale i tak
trwało jakieś dwa lata, zanim na tych gazetkach tak się nauczył czytać, że
zechciało mu się brać też za inne rzeczy

więc proponuję do czytania wszystkie praktycznie potrzebne rzeczy na początek
(program telewizyjny, katalogi przed zakupami, przepis na ciasto, instrukcja
obsługi jakiegoś sprzętu, listu od babci, itp. itd.) - najważniejsza jest
praktyka!

jeszcze mam taki pomysł: czytasz dziecku książkę, w trakcie (tam, gdzie
widzisz, że będzie łatwa lub ciekawa strona) musisz wyjść (żeby wstawić pranie,
zrobić herbatę, zadzwonić gdzieś itp.), z początku tylko na 5 minut, dziecko ma
sobie dalej czytać, potem powiedzieć ci, co się w książce działo, żebyś nie
straciła wątku (!), a ty czytasz dziecku dalej :o)

a wszystkie te "wyznaczania czasu, objętości itp." należy zaniechać w trybie
natychmiastowym, bo tylko obrzydzają dziecku czytanie!

pozdrawiam
Judyta

[mrs_robinson]

..tez mam ten problem( Opisywalam na tym forum i na forum ksiazki)..aczkolwiek
z kazdym dniem mniejszy!!!
Po pierwsze syn jest dyslektykiem i dukanie,niechec wynika wlasnie z tego w
naszym przypadku..
Nieoczekiwanie zaczal czytac -do poduszki HURRAA!! nie beletrystyke (kupilam mu
mnostwo z listy ,ktora mi poradzono i nic..) ale albumy o II wojnie
swiatowej,albumy o sztuce klasycystycznej (sic!!) i Egiptologie...Pewnie tu
zachecajace jest dla niego,ze sa to krotkie teksty,duzo sie dowiaduje a potem
nawet blyszczy wiedza...

[dagbe]

Mój się przekonał sam na cyklu o małym czarodzieju
Przedtem podczas wakacji miedzy I i II klasą pilnowałam, żeby czytał na głos pół
godziny dziennie. Nie pamiętam tytułów, ale były to jakieś bajki dla dzieci.
Pomogło o tyle, że już nie dukał przy czytaniu, rozumiał treść ale dalej nie
lubił Ja miałam w dzieciństwie podobnie. W II klasie SP nie umiała czytać nic
a nic. Mama nie mogła sobie ze mną poradzić i wysłała na wieś do Babci. Babcia
mnie przypilnowała z codziennym czytaniem. Z początku były to dla mnie tortury,
jednak po półtora roku uwielbiałam czytać. Czytałam wszystko, co miało literki
Do tej pory mi zostało czytanie wszelkich karteczek, ogłoszeń, karteluszek...
Uwielbiam czytać i nie rozumiałam, jak moje dziecko może tego nie lubić?????
Parę lat temu zamówiłam sobie pod choinkę pierwszy i drugi tom Harry'ego
Pottera. Pierwszy przeczytałam synowi (i mężowi na głos, za drugi już syn się
wziął sam. Był wtedy w III klasie podstawówki. Obecnie nie ma problemów z
czytaniem lektur szkolnych. Jednak dla przyjemności czyta tylko Harry'ego
Pottera. Przeczytał już co najmniej po trzy razy każdy tom z wyjątkiem szóstego
Jeszcze ewentualnie czasem sięgnie po Koszmarnego Karolka. Mam nadzieję, że z
czasem rozszerzy się jego zakres lektur...
Mój syn ma dysleksję potwierdzoną dwoma badaniami.
Obecnie czytam na głos młodszemu synowi a starszy się przysłuchuje.

Pozdrawiam,
Dagmara

[regata7]

Do tego, że czytanie może być fajne nikogo się na siłę nie przekona - dziecko
albo dojdzie do tego same, albo nigdy czytanie nie będzie dla niego fajne.

Jaki rodzaj dysleksji uniemożliwia czytanie?
sorry, ale najłatwiej tłumaczyć wszystko dysleksją.
Ja też miałam dysleksję, tylko wtedy nikt tego tak nie nazywał... ("diagnoza"
wynika z analizy moich zeszytów i problemów szkolnych), a uwielbiam czytać od
wczesnego dzieciństwa. Czytałam zawsze po cichu i nigdy nie miałam problemu ze
zrozumieniem tekstu. Całkiem grube powieści "połykałam" po prostu już w
pierwszej klasie.
Książki były jedną z niewielu rozrywek - w telewizji byle co, komputerów nie
było....

A mój syn (10 l), który dysleksji nie ma, nie lubi czytania książek.
Czytając na głos "robi błędy", przekręca albo zmienia wyrazy, może i nie duka,
ale też połowy nie rozumie.
Woli filmy, komputer, a do czytania komiksy. Twierdzi, że czytanie zabiera za
dużo czasu - żeby poznać treść wolałby film albo żeby ktoś opowiedział...
Tempo życia bardzo przyspieszyło, i dzieci też się spieszą... mają tyle
bodźców, tyle innych propozycji spędzania czasu, że większości dzieciaków
szkoda czasu na czytanie...
A nas - rodziców - widzi z książką w rękach codziennie...

Jestem wredna mama i jednak zmuszam młodego do czytania - codziennie
przynajmniej kilka stron. Wie, że żaden płacz nie pomoże, a efektem może być
tylko jedynka w szkole, którą i tak trzeba będzie poprawić!
Czasem czytamy na zmianę - jeden rozdział ja lub mąż na głos, jeden on sam, a
potem musi opowiedzieć co zrozumiał. Jak nie wszystko, to rozmawiamy o tym,
tłumaczymy. W szkole polonistka (IV kl) sporo od dzieci wymaga i "nie ma
zmiłuj" - przeczytać trzeba i zrozumieć, bo potem dzieci piszą wypracowania
związane z każdą lekturą.
Może kiedyś polubi czytanie nie tylko komiksów...

Dobrze chociaż, że z matmy jest świetny

Dysleksja jest przeszkoda..

[mrs_robinson]

.. i chociaz niektorym trudno sie zgodzic -taka jest prawda(poczytaj watki
verdany -ona jest tu ekspertem!)

[ardzuna]

Dysleksja jest _utrudnieniem_, ale nie przeszkodą.

[mrs_robinson]

ardzuna napisała:

> Dysleksja jest _utrudnieniem_, ale nie przeszkodą.

_________
??maslo maslane??

[ardzuna]

Nie.

[regata7]

mrs_robinson napisała:

> .. i chociaz niektorym trudno sie zgodzic -taka jest prawda(poczytaj watki
> verdany -ona jest tu ekspertem!)

czytałam. Nie kwestionuję jej wiedzy i doświadczeń z własnymi dziećmi, ale
ekspert to chyba trochę na wyrost. Chciaż zawsze podziwiam jej zdrowy
rozsądek
Dzieci są różne. Ponadto dysleksja, podobnie jak każda inna choroba może
występować w różnym nasileniu. Pojęcie dysleksji obejmuje przecież "podgrupy" -
dysgrafię, dysortografię, etc. przynajmniej tak mnie uczono w pewnej szkółce...

Moje szkolne zeszyty świadczą właśnie o tych dwóch dys..., a mimo tego
nauczyłam się czytać bardzo szybko i bez problemów - bo chciałam, a chciałam,
bo czytała moja starsza siostra (uzdolniona polonistycznie i plastycznie),
będąca dla mnie wtedy wzorcem jedynym i godnym naśladowania
Później przepisywałam jej wypracowania i w ten sposób nauczyłam się pisać nie
tylko "na temat" (startowałam w konkursach "pisarskich", później skończyłam
studia humanistyczne) ale i czytelnie, ponieważ papugowałam ją także w
charakterze pisma
Dlatego uważam, że i dyslektyk może nauczyć tego, czego chce - o ile chce!
Problemem jest tylko, jak zmotywować, żeby chciał pokonać swoją słabość...

[rycerzowa]

>potem czasem syn ZASYPIA(pewnie taka reakcja obronna na użytek własny

Przypuszczam,że to nie jest reakcja obronna na użytek własny, ale po prostu
koszmarne zmęczenie. Czytanie jest ogromnym wysiłkiem umysłowym dla kogoś, kto
nie ma w tym wprawy.

Ja np. czytam teraz po angielsku rzecz z dziedziny kosmologii i - ziewam po 4
stronach a usypiam po 10 najdalej. Nie dlatego, że to nudne (inaczej nie
czytałabym tego) ale że trudne straszliwie; i temat i obcy język. Ani w jednym
ani w drugim orłem nie jestem.

Jeśli wykluczysz dysleksję, pozostaje powolne i mozolne uczenie biegłości w
czytaniu. Na zasadzie "trochę ja, troche ty", pilnując reguły, aby dziecko
przeczytało jedną stroniczkę dziennie.

Jeśli synek będzie miał świadomość, że nie bedziesz wymagać więcej, niż ta
przysłowiowa stroniczka, łatwiej zaakceptuje codzienne czytanie.
Byc może z czasem złapie bakcyla, gdy juz sam proces czytania przestanie mu
sprawiać trudność. A może nie, nie każdy musi być molem książkowym..
Ale ta stroniczka dziennie wystarcza, aby po kilku latach zwyczajnie umieć
płynnie czytać.

Zacznij jednak od badań w kierunku dysleksji.

[verdana]

Nauczenie czytania, a nauczenie czrpanie przyjemności z czytania to dwie różne
rzeczy, często niestety sprzeczne.
Czytanie przymusowe, żeby w szkole nie było jedynki, może nauczyć dziecko
płynnie czytać i obrzydzić czytanie na zawsze. Jeśli bardziej rodzicowi zależy
na tym, by dziecko czytało płynnie, nawet bez przyjemnosci to jest zupełnie
inna postawa, niż wtedy, gdy bardziej zależy, aby sięgało kiedyś po książki z
przyjemnością, nawet jeśli miałoby teraz gorzej sobie radzić.
Zmuszanie do czytania zachęci tylko pojedyncze dzieci do czytania - wiekszości
obrzydzi książki. Będzie po nie sięgało tylko użytkowo.
Dysleksja - kazda - utrudnia lub uniemożliwia czytanie. Jesli stwierzono
dysleksję, a dziecko czyta, to znacy że diagnoza była błędna. I tyle.
Zmuszanie dziecka z dysleksją do czytania i liczenie, że będzie to dla niego
kiedyś przyjemność - to tak, jakby dziecku z niesprawnymi rękami kazać wyszywać
skomplikowane wzory, a potem mieć nadzieję, że haftowanie zamiast zmory
dziciństwa będzie jego ulubionym zajęciem. Może to rzeczywiscie usprawnić ręce -
ale kosztem tego, ze dziecko zajęcie znienawidzi.

[judytak]

pozwolę sobie trochę się zgodzić, a trochę się nie zgodzić :o)

z czytania (tak, jak z haftowania czy pływania) można czerpać przyjemność tylko
i dopiero wtedy, kiedy sama czynność jest już automatyczna
a ten automatyzm osiąga się tylko przez ćwiczenie
jednemu potrzebne do tego więcej ćwiczenia, drugiemu mniej...

więc systematyczne czytanie jest potrzebne, żeby osiągnąć ten stopień
płynności, kiedy człowiek (dziecko) bez większych trudności poradzi sobie na
przykład z przeczytaniem kolejnej lekcji z podręcznika przyrody czy historii

i póki tego nie ma, nie można sobie darować ćwiczeń
ale kiedy ten poziom zostanie osiągnięty, każde dodatkowe "zmuszanie", czy to w
formie nakazów czy przekupstwa, nie prowadzą do większej zażyłości z książką

jeśli chodzi o dysleksję, to specjalistą oczywiście nie jestem, ale tak jakoś
mi się zdaje, że (nie licząc skrajnych postaci, zupełnie uniemożliwiających
nauki czytania) oznacza ona trudności w opanowaniu umiejętności czytania, takie
dziecko pracuje nad tym znacznie więcej, znacznie dłużej, i innymi metodami,
ale w którymś jednak momencie osiąga taki stopień biegłości w czytaniu, że może
z niej korzystać do zdobywania informacji, do nauki, i też dla przyjemności :o)

diagnozowanie dysleksji powinno służyć właśnie temu, żeby umożliwić dziecku
korzystanie z fachowej pomocy, z odpowiednich metod, a nie temu, żeby
ztwierdzić, że "on nigdy się nie nauczy czytać"...

pozdrawiam
Judyta

[regata7]

verdana napisała:

> Nauczenie czytania, a nauczenie czrpanie przyjemności z czytania to dwie
różne rzeczy, często niestety sprzeczne.

zgadza się, ale czytanie jest niezbędne do dalszej edukacji.

> Czytanie przymusowe, żeby w szkole nie było jedynki, może nauczyć dziecko
> płynnie czytać i obrzydzić czytanie na zawsze.

zależy jak pojmujemy ten "przymus". Przecież nie musi polegać na znęcaniu się
nad dzieckiem, tylko na takiej, powiedzmy "manipulacji", żeby dziecko nie czuło
się zmuszane - żeby rozumiało, dlaczego to robi.

Działanie "żeby nie było jedynki" też jest bardzo ważne. I nie chodzi tu o
wygórowane ambicje rodziców (przynajmniej w naszym przypadku), tylko o to, żeby
dziecko nie czuło się gorsze od innych dzieci. Jeśli syn wraca ze szkoły i
mówi "jestem głupi, jestem debilem - TYLKO JA dostałem jedynkę, wszyscy
potrafili to zrobić, tylko nie ja..." i traci motywację do jakiejkolwiek nauki,
to ja dziękuję. Wolę go troszkę "pomęczyć", przypilnować, a potem cieszyć się
razem z nim i patrzeć jaki jest z siebie dumny.
Nigdy nie był karany za słabe oceny, pretensje mieliśmy tylko jeśli taka ocena
wynikła z lenistwa, z lekceważenia. Tłumaczymy mu, że nie uczy się dla stopni,
tylko dla siebie, że to fajnie mieć wiedzę, znać się na czymś, ale stopnie w
szkołach są i jest to, czy nam się to podoba, czy nie, wykładnik wiedzy i/lub
pilności dziecka. Dla dzieci stopnie (czy inna forma oceny) są istotne, chcą
być oceniane, chcą wiedzieć, kto zrobił coś najlepiej.


Jeśli bardziej rodzicowi zależy
> na tym, by dziecko czytało płynnie, nawet bez przyjemnosci to jest zupełnie
> inna postawa, niż wtedy, gdy bardziej zależy, aby sięgało kiedyś po książki
z przyjemnością, nawet jeśli miałoby teraz gorzej sobie radzić.
> Zmuszanie do czytania zachęci tylko pojedyncze dzieci do czytania -
wiekszości obrzydzi książki. Będzie po nie sięgało tylko użytkowo.

dziwne, że mimo tego strasznego zmuszania syn sięga po książki, które go
interesują, tylko przy lekturach ma problemy

Cała szkoła jest przymusem. Większość dzieci wolałaby spędzić ten czas przed TV
z chipsami w rękach, czy przy komputerze...



> Dysleksja - kazda - utrudnia lub uniemożliwia czytanie. Jesli stwierzono
> dysleksję, a dziecko czyta, to znacy że diagnoza była błędna. I tyle.

przepraszam za pytanie: czy jesteś psychologiem, specjalistą od dysleksji?
U mnie kilka osób potwierdziło dysleksję, a jednak od wczesnego dzieciństwa
czytałam bez problemów.


> Zmuszanie dziecka z dysleksją do czytania i liczenie, że będzie to dla niego
> kiedyś przyjemność - to tak, jakby dziecku z niesprawnymi rękami kazać
wyszywać>
> skomplikowane wzory, a potem mieć nadzieję, że haftowanie zamiast zmory
> dziciństwa będzie jego ulubionym zajęciem. Może to rzeczywiscie usprawnić
ręce -
> ale kosztem tego, ze dziecko zajęcie znienawidzi.

ale będzie szczęśliwe, że dzięki sprawnym rękom może robić wiele innych
czynności. Umiejętność czytania, nawet wymuszona, pozwoli mu pogłębiać wiedzę z
różnych dziedzin i rozwijać inne zainteresowania.
>

rozumienie tekstu

[linka9]

rycerzowa napisała:

> Ja np. czytam teraz po angielsku rzecz z dziedziny kosmologii i - ziewam po
> 4 stronach a usypiam po 10 najdalej. Nie dlatego, że to nudne (inaczej nie
> czytałabym tego) ale że trudne straszliwie; i temat i obcy język. Ani w jednym
> ani w drugim orłem nie jestem.

I tak też jest z dziećmi; dla nich składanie literek to jedna praca, a
rozumienie - to druga, czasami bardzo ciężka, a więc automatycznie powodująca
zniechęcenie.

Czasem warto troche "odpuscic"-i juz to dziala...

[mrs_robinson]

...cuda!Po przeczytaniu niegdys bardzo fajnej rady Verdany (dzieki Verdana!!!)
po prostu stwierdzilam,ze dla dziecka ze stwierdzona dysleksja nie ma co
stawiac takich wymagan i przestac sie zalamywac, ze dom pelen ksiazek i
czytajacych a dziecko tylko komiksy..I "odpuscilam".I zaczal czytac-teraz
najchetniej wydawnictwa albumowe.Dodatkowo bardzo dobrze wplynela na syna
zmiana szkoly -z prywatnej na bardzo dobra panstwowa,gdzie jest swietna
polonistka ,taka starej daty (ogromnie przypomina mi moja dzieki ktorej
wygralam niegdys ogolnopolska olimpiade polonistyczna).Pierwsze tygodnie
koszmar!Po kilku tygodniach wespol zespol pojawily sie 5 i 6 i super zdany test
z mitow greckich.I to dodalo skrzydel i jeszcze skierowalo go w kierunku
albumow ze sztuka..
I generalnie mysle,ze my wszystkie sie czasem za bardzo"napinamy" z roznymi
wymaganiami i oczekiwaniami.I ze jak "odpuszczamy" to dopiero wtedy
przychodzi...cos w tym jest!

[verdana]

Problem polega na tym, że zmuszanie dyslektycznego dziecka do czytania przez
rodziców - do czytania go nie zachęci. Przeciwnie. Osiągniemy może po pewnym
czasie płynne czytanie(a i to jest wątpliwe..)+obrzydzenie do książek i do
siebie samego. A tu chyba nie o to chodzi. Czytanie, jesli ma byc miłe, nie
moze się łączyć zze szkolnymi, uciążliwymi obowiązkami, egzekwowanymi
bezwzględnie przez rodziców.
Rodzicom dzieci, które mają niedyslektyczne kłopoty z czytaniem wydaje się, że
dyslektyczne dziecko zmuszane do systematycznego czytania po pewnym czasie się
nauczy, ze zależy to od jego pracowitości i woli. Niestety, dla takich dzieci
każdorazowe przeczytanie "tej jednej strony" to upewnianie się, ze są głupie,
że nie potrafią, że pracują, a jakoś nic z tego. Do tego dochodzą nerwy
rodziców, rzadko kiedy przygotowanych do pracy z dzieckiem nie robiącym
postepów.
Terapia dzieci dyslektycznych musi być prowadzona przez specjalistów (rodzice
moga tylko pomóc, a i to nie zawdze), i zaręczam, ze nie polega na płynnym
uczeniu się czytania stad - dotąd.

[rycerzowa]

Ależ absolutnie wszyscy się zgadzamy, że jeśli dziecko ma dysleksję, to ani
zachęcanie ani tym bardziej zmuszanie do czytania nie da nic!

Jednak my mówimy o zwyczajnych dzieciach!
Nie super-zdolnych, oryginalnych, którzy to przynoszą ze szkoły jedynki a potem
zostają naukowcami!
Którzy nie myją zębów, a mimo to nie mają ubytków!

Owszem, to się zdarza, ale niezmiernie rzadko. W granicach błędu statystycznego.
W rzeczywistości istnieje ścisła korelacja między niemyciem zębów a rozwojem
próchnicy, tak samo jak między zadbaniem o rozwój intelektualny dziecka w jego
wczesnym wieku a jego późniejszymi sukcesami szkolnymi.

Mam na myśli dziecko przeciętne, w dobrym znaczeniu tego słowa. Sukces szkolny
rozumiem jako brak kłopotów, które dziecku obrzydzają szkołę, które powodują
lęk, poczucie mniejszej wartości.

Uczeń powinien umieć płynnie czytać, aby zminimalizować czas poświecany na
konieczną naukę. Aby mieć wiecej czasu dla siebie, na zabawę , na hobby , na
leniuchowanie.

Praktyka czyni mistrza, w czytaniu też. Z listu autorki postu wynika,że jej
synowi czytanie sprawia ogromną trudność, stąd zmęczenie - ziewanie i senność.
Zatem codzienne ćwiczenie wydaje się niezbędne, bo chłopiec jest już w IV
klasie, ma już "zadawane" uczenie się z podrecznika.
Na razie należy mu pomóc, czytać mu i zachecać do samodzielnego przeczytania
choćby króciutkiego tekstu, ale codziennie.
Na pewno nie należy zmuszać, na pewno nie należy marudzić,zrzedzic, porównywać
z innymi, albo z sobą w tym wieku.

Oczywiście, że można odpuścić, ale tylko dziecku z wysokim IQ, z pasją, z
charakterem, i które ma odpowiedni background, bo ono idzie przez życie swoimi
scieżkami, i wkrótce zjawi się w domu z pierwszym doktoratem albo z pierwszym
zarobionym milionem.

Do rycerzowej..

[mrs_robinson]

Nie wiem ,czy dobrze zrozumialas moje "odpuscic"-nie oznacza to
zaniechac,zrezygnowac,ale troche wyluzowac na dany temat,nie robic z czegos
katorgi everyday.Takim dobrym przykladem "odpuscic"jest historia
znajomych,ktorzy przez lata nie zaciazyli,MUSIELI miec dziecko i ich seks byl
tylko temu podporzadkowany,liczeniem dni plodnych,budzeniem w nocy itp.Po kilku
latach byli kompletnie znewricowani.Postanowili sie uspokoic,zaadoptowac byc
moze,a w ogole spojrzec na siebie znow, i wyjechali na romantyczny week
end ,gdzie na nic nie liczyli i od razu zaciazyli.Odpuscili wiec w pewnym
sensie..

Dodatkowo usmialam sie,ale tu juz jakies rzeczy ponad nami maja swoj udzial-
musze go scigac z myciem zebow, a on nie ma prochnicy!(cyt> Którzy nie myją
zębów, a mimo to nie mają ubytków!) i druga sprawa-pocieszasz mnie,bo
piszesz "mozna odpuścić, ale tylko dziecku z wysokim IQ, z pasją, z
> charakterem, i które ma odpowiedni background, bo ono idzie przez życie swoim
> i
> scieżkami, i wkrótce zjawi się w domu z pierwszym doktoratem albo z pierwszym
> zarobionym milionem.
IQ mial o 1 pkt mniej od maksymalnej,ma pasje ,mam nadzieje,ze dajemy mu
background, wiec czekam na doktorat i milion!!
Serdecznie pozdrawiam,

[verdana]

problem w tym, ze dziecko które słabo czyta w IV klasie może mieć dysleksję -
najpierw trzeba wykluczyć powazniejszy problem, a potem dopiro postępować z
nim, jak z dzieckiem, które nie ma problemów.
Odwrotna kolejność moze tylko zaszkodzić.

Wsio przeczytałam!:)

[lika13]

Wynika z tego co piszecie o dysgrafii i dysortografii,ze za słabo naciskałam poradnie
Przestawianie sylab,zamienianie m/n i o/a,p/b dziwne głedy ,bo najpierw pisze łóżko,potem w tym samym opowiadaniu łużko,a pare linijek dalej łuszko.
Niechęć do rysowania a jak już to takie dziwne te rysunki bardzo szczególowe,ale i bardzo proste-takie techniczne.
Brałam to za roztrzepanie,brak koncentracji,pospiech.....

Kołatała mi sie ta dysgrafia po głowie ,ale skoro "na sucho "stwierdzono, że jej nie ma,to nie ma nie upierałam sie.

Czytamy codziennie po kawłeczku do zmęczenia-znaczy jak zaczyna marudzic kończymy,ale wiedomo że nie sa to dwie linijki

No cóż bycie Matką nie jest łatwe-dzieki!

[linka9]

lika13 napisała:

> Wynika z tego co piszecie o dysgrafii i dysortografii,ze za słabo naciskałam po
> radnie

Mam pewne wątpliwości czy rzeczywiście jest sens naciskać na poradnię ( w jakim
celu diagnoza?). Jeżeli syn duka i ma inne problemy z podstawami pisania - to
tak. Ale są też przypadki w miarę płynnego czytania z jednoczesna niechęcią
(trudnością zrozumienia tekstu). I czasami musimy pogodzić sie z tym, że mimo IV
klasy dziecko jest w jakimś stopniu niedojrzałe do czytania.

> Brałam to za roztrzepanie,brak koncentracji,pospiech.....
Tak, to są istotne utrudnienia. Zamiast paniki, czy zrzędzenia przy dziecku
skorzystaj z podanych tu rad: konsekwentne, codzienne czytanie w małych
ilościach łatwego i ciekawego (dla dziecka!)tekstu.

[ardzuna]

lika13 napisała:

> Wynika z tego co piszecie o dysgrafii i dysortografii,ze za słabo naciskałam
po
> radnie
> Przestawianie sylab,zamienianie m/n i o/a,p/b

W takim razie masz najprawdopodobniej klasycznego dyslektyka w domu. Oczywiście
dobrze byłoby dostać diagnozę (to ułatwia życie w szkole), a jeśli chodzi o
terapię, to uważam za rewelacyjną metodę integrację sensoryczną; jeśli tylko
masz możliwosć, koniecznie z niej skorzystaj. To duży krok dalej w stosunku do
Denisona, którym pracuje większość poradni. Pozdrawiam!

[linka9]

rycerzowa napisała:
> Jednak my mówimy o zwyczajnych dzieciach!
> Nie super-zdolnych, oryginalnych, którzy to przynoszą ze szkoły jedynki a
>potem zostają naukowcami!
> W rzeczywistości istnieje ścisła korelacja

I znowu muszę się z Toba zgodzić

> Praktyka czyni mistrza, w czytaniu też.

I dlatego, jak najbardziej zasadne jest pytanie: jak zachęcić aby nie
zniechęcić, a nie czy odpuścić całkowicie.

> Oczywiście, że można odpuścić, ale tylko dziecku z wysokim IQ, z pasją, z
> charakterem, i które ma odpowiedni background, bo ono idzie przez życie
>swoim i scieżkami, i wkrótce zjawi się w domu z pierwszym doktoratem albo z
>pierwszym zarobionym milionem.

[iga.ma]

Witaj

dla mnie czytanie zawsze było okropne, nie lubię czytać książek i koniec,
ograniczam sie na życiowej konieczności, co zrobić nie wszyscy zaczytują się w
epopejach

co do Twojego syna sądzę ze musisz być stanowcza i rzeczywiście wymóc na nim
systematyczne ćwiczenia głośnego czytania, ale może nie zaciągaj go do
najgrubszych lektur ale np podsuń mu fajne komiksy, poproś go o przeczytanie
programu czy gazety(bo Ty zmywasz naczynia), niech przeczyta sobie dany
fragment najpierw po cichu a potem dopiero głosno, będzie czuł się pewniej,
niech poczuje swobodę a wtedy może i chętniej zerknie do dłuższego tekstu

przymus czytania odcisnął sie na mnie mocno i nawet dzisiaj niechętnie staje do
publicznego odczytywania np referatu i to nie dlatego, jak co niektórzy
pomyślą, ze dukam jak IV klasista

aha jeszcze jedno, czy on niechętnie czyta na głos, czy ma tez problemy z
śledzeniem i zrozumieniem tekstu w cichym czytaniu?
popracuj też nad jego samooceną,, jestem przekonana ze jest świadomy że to jego
słaby punkt i jeszcze bardziej się blokuje, zapewniaj go ze jest bardzo mądry,
ze przy tobie nie musi się wstydzić bo go rozumiesz, i ze mu pomożesz

trudna Twoja praca, ale na pewno wkrótce przyniesie porządny efekt, powodzenia