na kobiecie narzekają, że dzieci to hałaśliwe bach

[Gość: chudyy]

na kobiecie narzekają, że dzieci to hałaśliwe bachory itd. Ale mam wrażenie,
że większość tam piszących to dzieciarnia, czytelnicy Cosmo, którym bliżej do
ćwiczenia orgazmów niż wiedzy o życiu, a jak Szanowni rodzicie widzą ten
problem?

www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=16&w=4493772
kłaniam się

[guadalahara]

Szanowny rodzic w mojej osobie (bo trudno jest mi wypowiadac sie w imieniu
innych rodziców)uważa że dzieci są hałaśliwe, rozbrykane, nieznośne,
kłopotliwe, męczące, absorbujące, wymagające, opryskliwe i trudne w
wychowaniu. Jednocześnie dzieci są słodkie, cudowne, niesamowite, odkrywcze,
wspaniałe, pełne niezwykłych pomysłów, czułe, kochające i pełne miłości. A co
najdziwniejsze nie piszę tu o dwóch różnych gatunkach dzieci, gdyż istnieje
tylko jeden. To te same istoty które tak kochamy i których czasami mamy
serdecznie dosyć. To te same dzieci które potrafią nam powiedzieć że nic nie
wiemy a za chwilę przychodzą się przytulić. To właśnie dzieci które rozrzucają
klocki po całym domu, wylewają psu wodę z miski i rysują na
ścianach "nikifory" swoimi nowymi kredkami, po czym usypiają zmęczone i
bezbronne w naszych ramionach. No cóż.... dzieci jakie są każdy widzi
Szanowna Rodzicielka

[wadera2]

Cóż...Może nie wypowiadasz się w imieniu innych rodziców, ale w moim możesz na
pewno. Tak właśnie jest. Dodam tylko, że dzieci, to także przekonana o własnej
nieomylności, wszechwiedząca dzeciarnia wypisujące te mądrości o dzieciach na
kobiecie. Pewnie dali swoim rodzicom morze radości - i nieźle w kość )

[Gość: Iza]

Moje jest słodkie, spokojne i najkochańsze na świecie. Nie wiem co to
nieprzespane noce - jadło na śpiąco przy mnie czy hałas w domu. Niektórzy z
własnego doświadczenia mnie straszą, że jak pierwsze anioł, to drugie łobuziak
(albo odwrotnie). Pożyjemy, zobaczymy.

Co do kobiety, to tam niemal na wszystko narzekają co z macierzyństwem lub
ojcostwem związane, a co ciekawe przeważnie Ci co się pociech jeszcze nie
dorobili (dziecko nie będzie ze mną spało, bo to niehigieniczne, nie będę
karmiła piersią, bo będę miała obwisłe piersi, nie lubię dzieci, bo zajmują za
dużo wolnego czasu - takie teksty tam m. in. wyczytałam).

[Gość: mła]

Dużo zostało napisane więc nie będę dublować. Jedno mnie zasmuciło ogromnie
określenie "BACHOR" przewijające sie w wypowiedziach na omawianym forum. To
słowo działa na mnie jak płachta na byka. Od razu przedsawia się przede mną
obraz poniewieranego dziecka ze smutkiem w oczach. Jak jeszcze jestem w stanie
zrozumieć negatywne nastawienie do dzieci u osób które nie mają z zagadnieniem
nic wspólnego to nie mogę zrozumieć ojców i matek podchodzących do własnych
dzieci na zasadzie Wychować = Wytresować... żeby tylko nie przeszkadzało. Tamte
wypowiedzi są dla mnie groteską rodzicielstwa.

[Gość: birma]

Gość portalu: mła napisał(a):

> Dużo zostało napisane więc nie będę dublować. Jedno mnie zasmuciło ogromnie
> określenie "BACHOR" przewijające sie w wypowiedziach na omawianym forum. To
> słowo działa na mnie jak płachta na byka. Od razu przedsawia się przede mną
> obraz poniewieranego dziecka ze smutkiem w oczach.

A mi się to kojarzy z dzieciątkiem w stylu "Dennis rozrabiaka".

Jak jeszcze jestem w stanie
> zrozumieć negatywne nastawienie do dzieci u osób które nie mają z
zagadnieniem
> nic wspólnego to nie mogę zrozumieć ojców i matek podchodzących do własnych
> dzieci na zasadzie Wychować = Wytresować... żeby tylko nie przeszkadzało.
Tamte
> wypowiedzi są dla mnie groteską rodzicielstwa.

A ja jako matka dużych dzieci nie mogę pojąć jak niektórzy rodzice mogą
wychowywać swoje pociechy bez żadnego względu na otoczenie, w którym przyjdzie
im żyć. Odnosi się to np. do tych, którzy nie uważają za stosowne zwrócić
swojemu dziecku uwagę na to, że jak się bawi np. na podwórku - studni, to można
robić to równie fajnie nie drąc się na cały regulator pod czyimiś oknami. Może
jestem staroświecka, ale to dzieci mają się dostosować do dorosłych, nie
odwrotnie. Poza tym to, co niektórym się wydaje "wychowaniem" jest w zasadzie
raczej chołubieniem "pępków świata". A miałam w rodzinie taką mamusię, która
potrafiła obrazić się na ponad rok na teścia, który jej aniołka skarcił za
bicie młodszej ciotecznej siostry. Według niej, dziecku się nie powinno zwracać
uwagi, bo się stresuje. Zapomniała jednek o tym, że stres jest najnormalniejszą
częścią życia i jak jej cherubinek poszedł do szkoły, to zaczął się dramat, bo
dziecko nie mogło zrozumieć dlaczego nikt go nie lubi. Nie miał żadnych
przyjaciół przez pierwsze 2 lata podstawówki, bo mama nie nauczyła go, że
trzeba w życiu coś z siebie także dawać. Potem spokorniał.
Reasumując - mnie przeraża ten nowy styl "wychowania" typu wszystko dla
dziecka i pokolenie, któremu wszystko się należy jak psu buda i które nauczone
jest wyłącznie brania, najpierw od rodziców, potem - prezentujące pełną postawę
roszczeniową wobec życia i partnerów. Nie dajmy się zwariować. Dzieci potrebują
nie tylko miłości, ale i ustalenia określonego porządku co wolno a co nie.
Zdrowy rozsądek przede wszystkim!

uffff, ulżyło mi to co piszecie

[Gość: chudyy]

bom się zafrasował strasznie, zatem szkoda z nimi tam gadać po raz nie pierwszy
się przekonuję bo to dzieciarnia, muszą po prostu do paru rzeczy dorosnąć i
chyba tyle,
pozdrawiam doroślejszych forumowiczów

[Gość: Pyzata]

Zaczęłam czytsać ale nie dokończyłam, bo nie mam ochoty się denerwować. Powiem
jedno sama zanim urodziłam dziecko denerwowało mnie że jakieś dzieciaki
biegają, krzyczą, tupią nogami. Nie mogłam tego zrozumieć. Nie mogłam
zrozumieć jak rodzice mogą na to pozwolić, jak to wytrzymują. A teraz? Mam
dziecko i dużo cierpliwości. I własnie teraz zrozumiałam jak rodzice
wytrzymują te wszystkie wrzaski.

Pozdrawiam Pyzata

[Gość: birma]

Gość portalu: Pyzata napisał(a):

> Zaczęłam czytsać ale nie dokończyłam, bo nie mam ochoty się denerwować.
Powiem
> jedno sama zanim urodziłam dziecko denerwowało mnie że jakieś dzieciaki
> biegają, krzyczą, tupią nogami. Nie mogłam tego zrozumieć. Nie mogłam
> zrozumieć jak rodzice mogą na to pozwolić, jak to wytrzymują. A teraz? Mam
> dziecko i dużo cierpliwości. I własnie teraz zrozumiałam jak rodzice
> wytrzymują te wszystkie wrzaski.
>
Rodzice muszą się przyzwyczaić, inni nie. I to jest ta zasadnicza różnica. Poza
tym nie mówimy o patologii w stylu że ktoś robi awanturę z powodu kwilącego
niemowlęcia. Mi osobiście chodzi o przypadki kompletnego nieliczenia się
rodziców z innymi. Przykład? Proszę bardzo. Do mojej sąsiadki przychodzą wnuki.
Mieszkania są małe, więc ona wystawia dwóch chłopaczków w wieku przedszkolnym
na korytarz biegnący wzdłuż całego bloku, żeby sobie pograli w piłeczkę. I co?
Wracam uchetana z roboty i zamiast odpocząć słucham mrożących krew w żyłach
wrzasków, bo dzieci drą się jak opętane pod moimi drzwiami. No sorry, ale mi by
nie przyszło do głowy pozwolić mojemu dziecku na takie zabawy. Przykład drugi.
Lato. Sąsiadka z dołu ma dwóch synków, którzy wskają dzień w dzień przed 6
rano. Paniusia każe im się bawić na balkonie, bo cieplutko, a ona chce jeszcze
pospać. Tyle, że inni już nie mogą, bo jej dzieci do spokojnych nie należą i co
chwilę z tego balkonu dobiega jekieś wycie, bo jeden drugiemu przyłożył.
Generalnie chodzi o to, że rodzice powinni swoje pociechy wychowywać tak, żeby
inni też byli w stanie z nimi wytrzymać.

[fe_male]

Odezwał się ten który jako dziecko:

"...ja za to paliłem, przeklinałem, biłem się z kolegami, wagarowałem,
groziły mi dwóje na koniec semestru, zdarzyło mi się okno wybić nielubianemu
sąsiadowi, dawałem w kość sąsiadom..."

Na prawdę uważacie, ze tak powinno wyglądać dzieciństwo Waszych dzieci.
Gratuluję.

Nieliczne są głosy rozsądku i zdrowego podejścia do sprawy w tym wątku, wierzę,
że wychowacie swoje dzieci tak aby były pociechą Waszą i nie utrapieniem
innych, ale chyba to Wam przede wszytkim na tym nie zależy

PS Uwazam, że jeżeli ktoś chce wyrazić opinię na jakiś temat to powinien go
poznać do końca. Wypowiedzi typu "nie przeczytałam bo nie chcę się denerwować
ale swoje przyłożę" - tak to najlepiej świadczy o umiejętności dyskusji.

[guadalahara]

fe_male napisała:
>
> Nieliczne są głosy rozsądku i zdrowego podejścia do sprawy w tym wątku,
wierzę,
>
> że wychowacie swoje dzieci tak aby były pociechą Waszą i nie utrapieniem
> innych, ale chyba to Wam przede wszytkim na tym nie zależy
>
> PS Uwazam, że jeżeli ktoś chce wyrazić opinię na jakiś temat to powinien go
> poznać do końca. Wypowiedzi typu "nie przeczytałam bo nie chcę się
denerwować
> ale swoje przyłożę" - tak to najlepiej świadczy o umiejętności dyskusji.
>
Chudyy zapytał, ktoś tam odpowiedział... Pytał rodziców co sądzą o tym, że
niektórzy nazywają dzieci rozwrzeszczanymi bachorami. Chodziło o wyrażenie
opinii, więc jakiego rozsądku i zdrowego podejścia się spodziewałaś? Odczucia
nie podlegają podobno rozsądkowi a mimo wszystko nie za bardzo moge się
zorientować o co Ci chodzi. Dyskusja na Kobiecie rzeczywiscie była bzdurna i
od rzeczy ale tutaj żadnej dyskusji nie zaobserwowałam. Nie wiem poza tym co
Cię naprowadziło na myśl, że nie zależy nam na tym aby nasze dzieci nie były
utrapieniem innych. Może jakiś cytacik? Zdaje się że nie poznałaś tematu do
końca
PS Swoją drogą spodobało mi się, że dzieci powinny być nie utrapieniem!
A może po prostu nie powinny być utrapieniem? Hmm...

[fe_male]

guadalahara napisała:

> Chudyy zapytał, ktoś tam odpowiedział... Pytał rodziców co sądzą o tym, że
> niektórzy nazywają dzieci rozwrzeszczanymi bachorami. Chodziło o wyrażenie
> opinii, więc jakiego rozsądku i zdrowego podejścia się spodziewałaś? Odczucia
> nie podlegają podobno rozsądkowi a mimo wszystko nie za bardzo moge się
> zorientować o co Ci chodzi. Dyskusja na Kobiecie rzeczywiscie była bzdurna i
> od rzeczy ale tutaj żadnej dyskusji nie zaobserwowałam. Nie wiem poza tym co
> Cię naprowadziło na myśl, że nie zależy nam na tym aby nasze dzieci nie były
> utrapieniem innych. Może jakiś cytacik? Zdaje się że nie poznałaś tematu do
> końca
> PS Swoją drogą spodobało mi się, że dzieci powinny być nie utrapieniem!
> A może po prostu nie powinny być utrapieniem? Hmm...

1. pytał w odniesieniu do konkretnego wątku, w którym używanie
określenia „rozwrzeszczany bachor” dotyczy konkretnej sytuacji, a autor wątku
nie ukrywa, że ma on charakter prowokacyjny.
2. nie jest zdrowo kierować się w życiu tylko emocjami i nie korygować
swojego zachowania rozsądkiem, nie sądzę, żebyś wyrażała swoje zdanie tylko na
podstawie emocji, jeżeli tak jest no to szkoda, chyba się nie dogadamy.
3. O co mi chodzi? O to, że część z Was dała się podpuścić chudemu i nie
czytając do końca osądziła osoby, które brały udział w dyskusji, oraz samą
dyskusję
4. Moim zdaniem dyskusja na Kobiecie bzdurna nie była – ciekawe, również
na stronie mojego osiedla pojawiły się tego typu dyskusje – i nie chodzi tu
tylko o głośne podwórkowe zabawy, ale o to, że coraz mniej osób stara się wpoić
swojemu dziecku jakieś ogólne zasady życia wśród ludzi. Tak jak ktoś napisał na
Kobiecie – to nie społeczeństwo ma się uczyć żyć z dziećmi ale dzieci powinny
być uczone życia w społeczeństwie. Nawet na waszym forum zastanawiacie się jak
się nie dać tyranizować dziecku, więc jakiś problem jest.
5. Tu wpadka – nie mam dowodu na to, że nie zależy Wam na tym żeby Wasze
dzieci nie były utrapieniem.
6. Nie lubię jak ktoś mi wytyka błędy w konstrukcji zdania (chyba, że
zatraca ono swój sens, ortograficzne proszę bardzo).

Tyle teraz

A Chudyy rozstawia wszystkich po katach.

[melinek]

www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=16&w=4495165

[vika411]

melinek napisał:

> <a href="www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?
f=16&w=4495165"ta
> rget="_blank">www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=16&w=4495165</a>
>
Ciekawe czy sam ma dzieci?Melinku...my obie dzieci lubimy.Ale niekture to
sadystyczne potwory.mam takie w rodzinie to wiem
sa rodzice ,ktorzy swoje dzieci wychowuja na tyranow swoich i otoczenia.W koncu
sami za to zaplaca.

[melinek]

Dzieci sa takie, jak je rodzice wychowaja.
Wychowanie dzieci polega na nie powtarzaniu bledow,
jakie popelnili nasi rodzice i staraniu sie,
by nie popelniac nowych.

ostro się zrobiło

[Gość: chudyy]

Chudyy broni dzieci i ich naturalnej hałaśliwości, ruchliwości itd. ale miast
się zastanowić czy rzeczywiście nie jest tak, że to my wymagamy od dzieci
niemożliwego to lepiej wmówić Chudemu, że przestępcy i złodzieje wyrastają z
dzieci chowanych wedle jego zaleceń. Dzieci się wychowuje miłością i
współczuciem, a nie nakazami i zakazami, ale cóż behavioryzm jest prosty i
przez to atrakcyjny.

Koleżanka jedna cytuje tu mnie jak nie ukrywam, że grzeczny to ja nie byłem oj
nie, i marychę paliłem i biłem się nie raz z kolegami i alkohol piłem, nie
wracałem na czas do domu ...

naturalnie jak wspomniałem, żem dobry uniwerek skończył i mam dobrą pracę to
trzeba było coś nowego zasugerować, że pewnie jestem cham i prostak i ludzie
uciekają przede mną na kilometr hie hie,

pozdrawiam i kłaniam się
obrońca dzieci,
Chudyy

Chudyy

[Gość: birma]

Gość portalu: chudyy napisał(a):

> Chudyy broni dzieci i ich naturalnej hałaśliwości, ruchliwości itd. ale miast
> się zastanowić czy rzeczywiście nie jest tak, że to my wymagamy od dzieci
> niemożliwego to lepiej wmówić Chudemu, że przestępcy i złodzieje wyrastają z
> dzieci chowanych wedle jego zaleceń. Dzieci się wychowuje miłością i
> współczuciem, a nie nakazami i zakazami, ale cóż behavioryzm jest prosty i
> przez to atrakcyjny.
>
Z jednej strony w innym wątku Chudyy leje łzy nad biednymi, zimno chowanymi
maleństwami (ja mam raczej przeciwne zdanie, coraz częściej obserwuję
nadopiekuńczość rodziców), i przejawia tęsknotę do starych dobrych czasów,
kiedy rodziny były duże i wielopokoleniowe. Zapomina przy tym o jednym - w
owych czasach podstawą procesu wychowawczego było wpajanie dzieciom od MAŁEGO
pewnych zasad, które dziś niestety zdają się trącić myszką, ot np. szacunku dla
starszych. Jeszcze 20 lat temu nie do pomyślenia byłoby, żeby dziecko
przerywało, kiedy dorośli rozmawiają, albo zwracało się do kogoś "Ty", co teraz
jest nagminne. Panuje teraz jakiś kult wychowania w miłości jakby to było
odkrycie XXI wieku, na które jakiś amerykański psycholog właśnie wpadł z
okrzykiem EUREKA, a tymczasem trwa to nieprzerwanie od stuleci. Od zawsze
dzieci się kochało ale i wymagało od nich pewnego posłuszeństwa i poszanowania
innych. Szkoda, że zgodnie z modą została pierwsza część a wyeliminowano
resztę.

Naturalna ruchliwość? Co to takiego? Miałam okazję być na wakacjach w ośrodku,
gdzie było wiele małych dzieci. Różnice w zachowaniu są kolosalne, jedne drą
się ludziom pod oknami (a rodzice dosypiają u siebie w domku), biegają
potrącając wszystko i wszystkich, drugie potrafią (same z siebie?!) pobawić się
równie wesoło a w miarę cicho i powiedzieć proszę czy przepraszam. Wszystko
fajnie, o ile to nie przeszkadza innym. Starałam się wpoić mojemu dziecku
jakieś mechanizmy empatii, np. w postaci tłumaczenia, że jak babcia źle się
czuje, to nie należy koniecznie bawić się bębenkiem tuż koło jej głowy. Uważam,
że trzeba takie rzeczy uświadamiać dziecku od małego, 2-latek może i nie
rozumie tego w pełni, ale nie łudźmy się, że 7 latek nagle się sam z siebie
ocknie i zacznie myśleć o uczuciach innych! I nie mów mi, że dziecko jest z
tego powodu strasznie pokrzywdzone. A nawiasem mówiąc - czemu niby miałabym
kultywować "naturalną hałaśliwość i ruchliwość" swoich dzieci? Ja
jestem "naturalnie leniwa" ale musiałam się dostosować do realiów...

[Gość: chudyy]

A co to ma wspólnego z tym, że jakiemuś frustratowi wszystko przeszkadza i
dzieci nie mogą po podwórku pobiegać? Czy normalne zabawy dzieci na podwórku i
moje zrozumienie to pochwała i jednoznaczne stwierdzenie, że nie należy uczyć
dzieci empatii? Uwielbiam jak wkłada mi się w usta nie moje słowa bo komuś
pasują do jego układanki.

Szacunek dla starszych? Mam w nosie starszych, dla mnie liczy się człowiek i to
jaki on jest, a nie ile ma lat. Wśród starszych też jest całe stado głupców i
zawsze się buntowałem przeciw czemuś takiemu. A ile było zwykłego okrucieństwa
wśród tych tak wychwalanych starszych. A autorytet to nie goła siła.

Ech, trochę mi ręce opadają...

kłaniam się


Gość portalu: birma napisał(a):
> Z jednej strony w innym wątku Chudyy leje łzy nad biednymi, zimno chowanymi
> maleństwami (ja mam raczej przeciwne zdanie, coraz częściej obserwuję
> nadopiekuńczość rodziców), i przejawia tęsknotę do starych dobrych czasów,
> kiedy rodziny były duże i wielopokoleniowe. Zapomina przy tym o jednym - w
> owych czasach podstawą procesu wychowawczego było wpajanie dzieciom od MAŁEGO
> pewnych zasad, które dziś niestety zdają się trącić myszką, ot np. szacunku
dla
>
> starszych. Jeszcze 20 lat temu nie do pomyślenia byłoby, żeby dziecko
> przerywało, kiedy dorośli rozmawiają, albo zwracało się do kogoś "Ty", co
teraz
>
> jest nagminne. Panuje teraz jakiś kult wychowania w miłości jakby to było
> odkrycie XXI wieku, na które jakiś amerykański psycholog właśnie wpadł z
> okrzykiem EUREKA, a tymczasem trwa to nieprzerwanie od stuleci. Od zawsze
> dzieci się kochało ale i wymagało od nich pewnego posłuszeństwa i
poszanowania
> innych. Szkoda, że zgodnie z modą została pierwsza część a wyeliminowano
> resztę.
>
> Naturalna ruchliwość? Co to takiego? Miałam okazję być na wakacjach w
ośrodku,
> gdzie było wiele małych dzieci. Różnice w zachowaniu są kolosalne, jedne drą
> się ludziom pod oknami (a rodzice dosypiają u siebie w domku), biegają
> potrącając wszystko i wszystkich, drugie potrafią (same z siebie?!) pobawić
się
>
> równie wesoło a w miarę cicho i powiedzieć proszę czy przepraszam. Wszystko
> fajnie, o ile to nie przeszkadza innym. Starałam się wpoić mojemu dziecku
> jakieś mechanizmy empatii, np. w postaci tłumaczenia, że jak babcia źle się
> czuje, to nie należy koniecznie bawić się bębenkiem tuż koło jej głowy.
Uważam,
>
> że trzeba takie rzeczy uświadamiać dziecku od małego, 2-latek może i nie
> rozumie tego w pełni, ale nie łudźmy się, że 7 latek nagle się sam z siebie
> ocknie i zacznie myśleć o uczuciach innych! I nie mów mi, że dziecko jest z
> tego powodu strasznie pokrzywdzone. A nawiasem mówiąc - czemu niby miałabym
> kultywować "naturalną hałaśliwość i ruchliwość" swoich dzieci? Ja
> jestem "naturalnie leniwa" ale musiałam się dostosować do realiów...
>

[Gość: Iza]

Gość portalu: chudyy napisał(a):

> Szacunek dla starszych? Mam w nosie starszych, dla mnie liczy się człowiek i
to jaki on jest, a nie ile ma lat. Wśród starszych też jest całe stado głupców
i zawsze się buntowałem przeciw czemuś takiemu. A ile było zwykłego
okrucieństwa wśród tych tak wychwalanych starszych.

Masz rację, ludzi należy szanować nie przez wzgląd na ich wiek, ale jacy są.
Niektórzy nie zasługują na szacunek. Jestem wściekła na tych wspaniałych
dorosłych gdy np.
- leją swoje dzieci, bo coś rozlały w czasie imprezy (nagminne u mojej ciotki
i jej dzieci),
- potrącają moje dziecko koszykiem w supermarkecie, a gdy zwracam uwagę, że
przydałoby się przepraszam, patrzą jakbym urwała się z choinki,
- wrzeszczą po swoich maluchach, a potem dziwią się skąd u dziecka takie
zachowanie.

Nie potrafię uczyć mojej córy, że ma szanować takich ludzi. I wcale nie chcę,
by ich szanowała.

Chcę zaznaczyć, że nie jestem za bezstresowym wychowaniem, bo pewne zakazy są
potrzebne, choćby by zapewnić dziecku bezpieczeństwo czy nauczyć zasad
współżycia z ludźmi. Nie pozwalam też córze wchodzić sobie na głowę. Ale
jestem przeciwna karom fizycznym. I wcale nie chcę by moje dziecko było mi
ślepo posłuszne we wszystkim. Chcę by wyrosło na myślącego człowieka,
potrafiącego mieć własne zdanie i go bronić. Pomyślcie ile razy stawialiście
na swoim, żeby tylko udowodnić kto ma rację i jest górą:
- ubiorę zielone spodnie,
- nie, ubierzesz brązowe,
- nie... i kończy się płaczem).
I po co?
Przecież dziecko to też człowiek. Ma lepsze i gorsze dni, nie będę wymagała by
zachowywało się spokojnie na spotkaniu towarzyskim gdy jest śpiące i marudne,
tylko pozbieram się do domu.

[Gość: birma]

Gość portalu: chudyy napisał(a):

> A co to ma wspólnego z tym, że jakiemuś frustratowi wszystko przeszkadza i
> dzieci nie mogą po podwórku pobiegać? Czy normalne zabawy dzieci na podwórku
i
> moje zrozumienie to pochwała i jednoznaczne stwierdzenie, że nie należy uczyć
> dzieci empatii? Uwielbiam jak wkłada mi się w usta nie moje słowa bo komuś
> pasują do jego układanki.

Zabawa a zabawa to czasem gigantyczna rożnica. Zależy w dużej mierze od tego, w
jaki sposób dzieci są wychowywane - czy jest to "po moich dzieciach choćby i
potop" czy opcja "żyj i pozwól żyć innym". Zdaje się, że i ty nie do końca
rozumiesz o co niektórym z nas chodzi. Mianowicie nie o te "normalnie bawiące
się dzieci" tylko o tę rozwydrzoną część, która jest przez "mądrych" rodziców
nauczona, że wszystko im wolno. Poza tym chyba normalne jest że jak u sąsiadów
przez 20 godzin na dobę płacze niemowlę, to nie mam do nich pretensji i nie
lecę z awanturą ALE NIEKONIECZNIE MUSI MNIE TO OD RAZU USZCZĘŚLIWIAĆ. Zresztą,
o ile nikt normalny nie ma pretensji o płacz niemowlaka, o tyle można
oczekiwać, że rodzice choć zareagują, kiedy ich kilkuletnie dziecko wrzeszczy
komuś pod balkonem.
>
> Szacunek dla starszych? Mam w nosie starszych, dla mnie liczy się człowiek i
to
>
> jaki on jest, a nie ile ma lat. Wśród starszych też jest całe stado głupców i
> zawsze się buntowałem przeciw czemuś takiemu. A ile było zwykłego
okrucieństwa
> wśród tych tak wychwalanych starszych. A autorytet to nie goła siła.
>
Przez starszych rozumiem tych, którzy mają więcej niż 15 lat. Jeśli nawet ktoś
jest głupi, to nie usprawiedliwia to zatruwania mu życia np. hałasem i to
niezależnie od źródła pochodzenia (rozwrzeszczane dzieci, wyjący pies czy
muzyka na cały regulator).

> Ech, trochę mi ręce opadają...

Mi też, z trochę innych powodów.
>
> kłaniam się
>
>
> Gość portalu: birma napisał(a):
> > Z jednej strony w innym wątku Chudyy leje łzy nad biednymi, zimno chowanym
> i
> > maleństwami (ja mam raczej przeciwne zdanie, coraz częściej obserwuję
> > nadopiekuńczość rodziców), i przejawia tęsknotę do starych dobrych czasów,
>
> > kiedy rodziny były duże i wielopokoleniowe. Zapomina przy tym o jednym - w
>
> > owych czasach podstawą procesu wychowawczego było wpajanie dzieciom od MAŁ
> EGO
> > pewnych zasad, które dziś niestety zdają się trącić myszką, ot np. szacunk
> u
> dla
> >
> > starszych. Jeszcze 20 lat temu nie do pomyślenia byłoby, żeby dziecko
> > przerywało, kiedy dorośli rozmawiają, albo zwracało się do kogoś "Ty", co
> teraz
> >
> > jest nagminne. Panuje teraz jakiś kult wychowania w miłości jakby to było
> > odkrycie XXI wieku, na które jakiś amerykański psycholog właśnie wpadł z
> > okrzykiem EUREKA, a tymczasem trwa to nieprzerwanie od stuleci. Od zawsze
> > dzieci się kochało ale i wymagało od nich pewnego posłuszeństwa i
> poszanowania
> > innych. Szkoda, że zgodnie z modą została pierwsza część a wyeliminowano
> > resztę.
> >
> > Naturalna ruchliwość? Co to takiego? Miałam okazję być na wakacjach w
> ośrodku,
> > gdzie było wiele małych dzieci. Różnice w zachowaniu są kolosalne, jedne d
> rą
> > się ludziom pod oknami (a rodzice dosypiają u siebie w domku), biegają
> > potrącając wszystko i wszystkich, drugie potrafią (same z siebie?!) pobawi
> ć
> się
> >
> > równie wesoło a w miarę cicho i powiedzieć proszę czy przepraszam. Wszystk
> o
> > fajnie, o ile to nie przeszkadza innym. Starałam się wpoić mojemu dziecku
> > jakieś mechanizmy empatii, np. w postaci tłumaczenia, że jak babcia źle si
> ę
> > czuje, to nie należy koniecznie bawić się bębenkiem tuż koło jej głowy.
> Uważam,
> >
> > że trzeba takie rzeczy uświadamiać dziecku od małego, 2-latek może i nie
> > rozumie tego w pełni, ale nie łudźmy się, że 7 latek nagle się sam z siebi
> e
> > ocknie i zacznie myśleć o uczuciach innych! I nie mów mi, że dziecko jest
> z
> > tego powodu strasznie pokrzywdzone. A nawiasem mówiąc - czemu niby miałaby
> m
> > kultywować "naturalną hałaśliwość i ruchliwość" swoich dzieci? Ja
> > jestem "naturalnie leniwa" ale musiałam się dostosować do realiów...
> >

[_jana]

A co to?
Mam wrażenie,że już się zaplątałaś. )
Dokonujesz uogólnień kosztem dzieci.Twoje zarzuty dotyczą WSZYTKICH bez względu
na wiek. Zawsze sie znajdzie cham i kulturalny.
Dlaczego niby dzieci są pod specjalnym ostrzałem? Tylko z racji tego,że
pozornie wyglada na brak dobrej woli, a naprawdę nad małym dzieckiem trudno
czasem zapanować.Aby pojęło pewne rzeczy trzeba lat, bo wychowanie to proces.
Tobie łatwo powiedzieć, bo jestes dorosła,ale przecież nie od razu znałaś
wszystkie formy i na pewno popełniałaś gafy, rozrabiałaś.To jest naturalny etap.
Ale o tym się wie,jak się ma samemu dzieci.I szybko zapomina, jak one
podrosną.
Niby dlaczego czlowiek dorosły jest od 15 lat?!?!?!
Coś takiego.A gdzie są tacy piętnastolatkowie?Chciałabym ich poznać.))
Chodzą zaczesani, z teczką pod krawatem i uprzejmie się uśmiechają do
staruszek. ??

Rizluźnienie obyczajów dotyczy wszystkich dziedzin życia.
Więc polowanie akurat na dzieci jest tylko objawem złej woli kogoś kto nie ma
dzieci w wieku piaskownicowym.

[Gość: birma]

No trochę się nie zrozumieliśmy. To nie dzieci są pod ostrzałem, tylko
NIEKTÓRZY dorośli tzn. rodzice. Autor wątku pisze akurat o dzieciach, więc nie
ma co rozciągać tematu na całe aspołeczne towarzystwo, tych, którzy słuchają
muzyki na cały regulator czy zostawiają w domu szczekającego cały dzień psa.
Owszem trudno jest utemperować dziecko (sama jestem matką, więc doskonale o tym
wiem), ale sęk w tym, że niektórzy nawet nie próbują! Nic się samo nie robi, i
uważam, że NALEŻY zwracać uwagę na złe zachowanie nawet 2 latkowi. Raz do niego
trafi, pięć razy nie, ale nie reagowanie W OGÓLE oznacza przyzwolenie na pewne
konkretne zachowanie. Trudniej z tym później walczyć, jak się już pewne złe
nawyki utrwalą. Zupełnie nie rozumiem argumentacji, że dziecko jest małe i nie
zrozumie. A jak ma niby zrozumieć, jeśli mu się nie tłumaczy i nie zwraca uwagi?
Na wakacjach było dwóch 4-latków. Jeden potrafił powiedzieć do
matki "poproszę", drugi "daj mi to głupia babo". Jeden był grzeczny i rozumiał
jak matka mu na coś nie pozwalała (zawsze tłumaczyła dlaczego), drugi dostawał
histerii i wrzaskiem wymuszał to co chciał. Czy nie dlatego, że przyzwyczaił
się, że wszystko mu wolno? Mam czasem wrażenie, że rośnie jakieś zdziczałe
pokolenie, które jak jeden mąż uważa, że świat się kręci wyłącznie dla ich
przyjemności. Ale to już inny wątek.

[_jana]

A to zmienia postać rzeczy. )
Ale ja to myślę,że jak świat światem są ludzie, którzy nie przekazują swoim
dzieciom kultury, empatii.I nie sądzę,że ostatnio jest to jakoś bardziej
nasilone.Chyba nie.
Myślę,że ma to związek z wszechobecnym luzem.
Skoro w tv słowo zajebiście robi zawrotną karierę, a pan prowadzący ubrany w
dres trzęsie się i macha rękoma, mówi bez składu i ładu...
O,akurat teraz słyszę reklamówkę bajki-"Odlotowa i pełna czadu"
Czytałaś zapis rozmwy michnika z rywinem? Ale kulturka,co??))
Ja też uważam,że dziecku trzeba zwracą uwagę,ale stosownie do wieku i
cierpliwie.Bo jak taki dwulatek wejdzie na trawę, to choćbym go zlała na kwaśne
jabłko to i tak będzie mi się śmiał w nos i...uciekał tam spowrotem. ))
Ale nauka nie idzie w las.I dziecko wystraszone warunkami na podwórku, gdzie są
ciągłe awantury o trawę, pyta z niepokojem czy moze na placu zabaw (!) wejść
sie pobawić.I to chyba też nie jest dobre? Ale to jest wynik wychowywania babć
z podwórka i trochę starszych rodziców.Darcie się wyzwiska,podział na obozy-
tych z dizećmi i tych bez albo ze starszymi.
Bo ich dzieci były święte (jedzie mi tu czołg)
A najlepsze jest ta co najgłoścnie się drze-jej córka na 18 urodziny zrobiła
taką imprezę,że butelki przez okno fruwały łącznie z rzygami gości. ))
Umiar to jest fajna rzecz. )
Pozdrawiam

[Gość: dodo]

klaniam sie birmo z uszanowaniem. podzielam twoje poglady i wprowadzilam je
w zycie na moich wlasnych trzech "kroliczkach doswiadczalnych" - niniejszym
zaswiadczam publicznie, ze sie da.
da sie wychowac radosne, szczesliwe, aktywne sportowo i energiczne dzieci,
ktore sluchaja, co sie do nich mowi, odpowiadaja grzecznie na pytania, ucza sie
przyzwoicie, nie drecza zwierzat ani sasiadow. ze trzeba w to wlozyc sporo
pracy, inwencji, czasu, energii, cierpliwosci? ano trzeba - samo sie nie zrobi!
ze trzeba zaczac od piewrszej sekundy z niemowleciem - ano trzeba - proces
wychowania ma poczatek w nas samych i trwa do poznej starosci - nie mozna sobie
powiedziec, ze zaczne wychowywac dziecko gdy skonczy 3 lata a skoncze je
wychowywac, gdy skonczy 19. cudow nie ma - ile sie wlozy (milosci, pracy i tej
calej reszty), tego jakas polowe moze dostanie sie z powrotem. dlatego
inwestowac w dzieci trzeba caly czas i w kazdych okolicznosciach. najlepszy zas
jest wlasny przyklad. ja, dodo, nie krzycze pod niczyimi oknami, nie wrzeszcze
na plazy, szanuje sen i odpoczynek innych ludzi (wlaczajac w to moje wlasne
dzieci), staram sie by zycie ze mna nie bylo droga przez meke tak dla moich
bliskich, jak i dalszych. moje dzieci maja wiec wzorzec postepowania. a ja
mam "wizje" jakiego czlowieka chce wychowac/wychowywac. 24 godziny na dobe.
na tym polega wychowanie.
jeszcze raz - uklony dla birmy.