Wyrodna matka....

[Gość: Barborka]

Wyrodna matka....

[Gość: Barborka]

Mam wielki,przynajmniej dla mnie problem i bardzo bym Was wszystkich tu
obecnych prosila o szczera odpowiedz i rade. Otoz:
Z poczatkiem kwietnia przyjdzie mi leciec na tydzien do Kanady.Podroz
zorganizowal moj maz,w wielkiej tajemnicy jako prezent na moje 30 urodziny.
Zobaczyc Kanade bylo zawsze moim ogromnym marzeniem,moj Maz o tym wiedzial i
prosze....Ucieszylam sie bardzo,nieziemsko! Ale teraz zaczynam miec
watpliwosci.Bo....Nie jestesmy na swiecie sami.Mamy dwojke dzieci,wprawdzie juz
w wieku szkolnym / 3 i 1 klasa / ale jeszcze malych i niezaradnych.Pociechy
zostana u dziadkow,tez zaden problem.Uwielbiaja tam przebywac a i ja jestem
spokojna,bo wiem ze sa w dobrych rekach. Co mnie martwi,to: ogromna
odleglosc,godziny lotu samolotem, niemoznosc zjawienia sie w razie czego w
domu. Gdyby nam sie cos przytrafilo,to dzieciaki zostana same..... Wiem,ze to
glupie tak fatalistycznie na wszystko patrzec,ale takie wlasnie mysli chodza mi
po glowie,jestem przejeta i zmartwiona i czuje sie wyrodna matka,ktora tylko i
wylacznie dla wlasnej przyjemnosci naraza sie na takie ryzyko.
Najlepiej wszystko bym odwolala i nie leciala wogole.Ale przeciez moj Maz zadal
sobie tyle trudu zalatwiajac wszystko i myslac,ze spelnia mi marzenie zycia.
Nie chce go zranic! I ja sama gdzies tam w glebi serca nadal sie ciesze,
podnieca mnie mysl o tak wielkim przezyciu....
Wiem,ze nikt mi wprost nie powie ; dziewczyno lec,albo nie lec !!!! Ale moze
macie podobne doswiadczenia??? i dylematy???? Podzielcie sie ze mna.....prosze!

[Gość: Iza2]

Doskonale cie rozumiem, ja tez mialam wakacje popsute
przez tego typu mysli. Ale wrocilismy cali i zdrowi i
bardzo dobrze wspominam wspolny z mezem, i tylko z nim
pobyt. Dla mnie najgorszy byl lot samolotem, potem sie
rozluznilam, no i potem powrot! Z drugiej strony, nie raz
sama z mezem jade samochodem i mysle sobie, ze gdyby
mialo nam sie cos stac, to mozemy rownie dobrze zginac w
wypadku na drodze. Prawda jest, ze zostawilam numery
wszelkich kont bankowych itp mojej Mamie. Trudno jest
doradzac, ja sie przezwyciezylam i pojechalam i bardzo
sie z tego ciesze. Trzeba niewatpliwie starac sie myslec
pozytywnie.

[Gość: Iza]

Twoje obawy nie są mi wcale obce. I doskonale Cię rozumiem. U mie dochodzi
dylemat małego dziecka na cycusiu, tak, że na razie nigdzie sama się bez córy
nie ruszam.

Ale:
- przed porodem rozmawiałam z mężem, że gdyby mi się coś w trakcie porodu
stało to nie wiń dzidzi za to, zajmij się nią dobrze, wychowaj... Mąż mnie
pocieszał, że wszystko będzie dobrze, było do następnego złego snu i płaczu w
nocy
- obawiałam się, żeby dzidzia była zdrowa (o dziwo, wiele koleżanek w ciąży
przyznaje się w otwartej rozmowie do podobnych obaw - a myślałam, że jestem
ewenementem)
- gdy wyjeżdżamy na wakacje, najbardziej boję się podróży, bo gdyby nam się
coś stało Mała będzie sama na świecie (babcia już nie jest taka młoda),
- przed wyjazdem do Włoch ubezpieczyliśmy się od: kosztów leczenia, awarii
samochodu, rezygnacji z wyjazdu.
- jechaliśmy do Lido di Jesolo, więc najpierw sprawdziłam w internecie gdzie
jest najbliższy szpital pediatryczny, zadzwoniłam i spytałam czy w razie
choroby dziecka mogę z nim przebywać 24 godz. na dobę (dlatego m.in. nie
pojechaliśmy do Chorwacji, bo w tym "dzikim" kraju matka nie może przebywać z
dzieckiem nawet malutkim w szpitalu - sprawdziłam w ambasadzie).
Przykłady mogę mnożyć. Niektórzy uważają, że przesadzamy, ale większość moich
znajomych robi tak samo, tylko... nie przyznają się do tego otwarcie by nie
być krytykowanym. Tak, że Twój punkt widzenia jest jak najbardziej naturalny.
Pytanie co zwycięży, lęk czy też go pokonasz. Spróbuj spisać wszystkie obawy,
porozmawiać z mężem i uspokoić się sama. Robię tak zawsze:
- przed porodem: jestem w ciąży, więc poród i tak mnie czeka, gdybym umarła -
mąż zajmie się dzieckiem, ufam mu, że dobrze je wychowa.
- robiłam wszystko by dzidzia była zdrowa, ale na niektóre rzeczy po prostu
nie mamy wpływu. Zmieniałam kanał telewizora jak tylko było coś na ten temat.
- przed podróżą: lubię zwiedzać nowe okolice, cieszę się z wyprawy, codziennie
jeżdżę samochodem więc i wtedy może mi się coś stać, jakby co jest babcia, są
chrzestni, zajmą się córą
- przed wyjazdem można się właśnie ubezpieczyć, znaleźć punkt gdzie w razie
potrzeby pomogą dziecku zgodnie z wymaganiami itd.

Odpowiadając na Twoje wątpliwości uspokajałabym się tak:
- spełni się moje marzenie, samolot to jeden z najbezpieczniejszych środków
transportu, tysiące ludzi lata każdego dnia (byłam na kilku lotniskach gdzie
samoloty startowały i lądowały co 1 min i 50 sekund).
- mam już samodzielne dzieci, które sobie poradzą u kochających dziadków, dla
nich to też będą pewnego rodzaju wakacje u dziadków
- porozmawiałabym o swoich obawach z mężem
- jakby była potrzeba powrotu wrócicie w ciągu powiedzmy 20 godzin
i pojechałabym. Pozdrawiam i życzę udanej podróży zycia.

[Gość: Paola]

Myślę, że to przejaw ogromnej odpowiedzialności, że myślisz o tym w takim
kontekście. Jeśli jesteś pewna, że dzieci będą miały dobrą opiekę - to na pewno
tak będzie. W końcu to Ty wiesz najlepiej. Prawdopodobieństwo, że w czasie lotu
coś się wam stanie jest bardzo, bardzo małe, w ogóle samolot to najmniej
kolizyjny środek lokomocji. JJeśli bardzo cię męczy ta kwestia - możecie
przeloty wykupić oddzielnie. To tylko parę godzin. Ale myślę, że to duża
przesada, a tydzień rozłąki to naprawdę nie jest bardzo długo. A dizeciaczki
nie są już takie zupełnie bezradne . Pozdrawiam serdecznie i życzę śweitnego
wypoczynku

[Gość: brenda]

Dziewczyny! Skąd się bierze to poczucie winy, jeśli raz na parę lat ośmielimy
się pomyśleć O SOBIE?! Czy rodzicielstwo naprawdę ma oznaczać, że rezygnuje się
raz na zawsze z własnych marzeń? Dzieci są małe i niezaradne? W wieku szkolnym?
Nie jesteś czasem nadopiekuńcza? Sorry, ale moja od 2 klasy wstaje i
przygotowuje się do szkoły, robi sobie śniadanie. Czy ty nie jesteś z tych
matek co to dostają histerii jak dziecko sobie guza nabije? Co ma się im stać?
Katar złapią, a ty już będziesz wsiadać w najbliższy samolot?
Daj sobie spokój, jedź i ciesz się, że mąż po tylu wspólnych latach chce nadal
dbać o wasz związek! MUSISZ pomyśleć od czasu do czasu także o WAS dwojgu jako
partnerach a nie tylko jak o rodzicach. Wydaje się, że jesteście fajnym
małżeństwem, skoro twój mąż przygotował ci taką niespodziankę (ewentemnt moja
droga, Pana Boga za nogi złapałaś!), nie odtrącaj faceta, bo za parę kolejnych
lat może się okazać, że dzieci podrosły, mają własne życie, a wy coraz częściej
jesteście sami i nie macie sobie noc do powiedzenia, bo koncentrowałaś się na
dzieciach a nie na budowaniu związku.

[Gość: Barborka]

Meza to mam naprawde wspanialego!!! Wiem to i potrafie docenic! Nie jestem tez
nadwrazliwa mamuska,co to dzeci nie odstepuje na krok.Wrecz przeciwnie! daje
moim duzo szans na wykazanie sie samodzielnoscia.
Jestesmy bardzo udanym malzenstwem moze i wlasnie dlatego,ze przynajmniej raz w
roku staramy sie spedzic tydzien gdzies sami a i niektore weekendy naleza tez
tylko do nas.Wiec tego typu wyjaz nie jest dla nas zadna premiera ani problemem
dla naszych dzieci.One to rozumieja i ciesza sie rowniez!
Ja sie tylko tak potwornie boje tej odleglosci,ze nam sie z mezem cos stanie a
dzieci zostana same na swiecie.Wiecie o co mi chodzi.....
Choc z drugiej strony staram sie mocno wierzyc w przeznaczenie i fakt,ze przed
wlasnym losem sie nie ucieknie....Co Cie ma spotkac,to Cie nie ominie....
No,cos w tym rodzaju!
Dziekuje WAM wszystkim za mile slowa! Od razu stalam sie spokojniejsza.....
Prosze o wiecej!!!!

[Gość: brenda]

I tak trzymać! Myślę, że wiele małżeństw miałoby się jakościowo lepiej gdyby
kobiety pamiętały, że mają być nadal również właśnie KOBIETAMI, a nie tylko
matkami. Pozdrowienia

[Gość: Iza]

Nie wydaje mi się, aby Barborka zaliczała się do mam nadopiekuńczych. Przecież
nie poczucie winy nią kieruje! tylko troska o przyszłość dzieci, jakby coś się
stało, to co z nimi będzie. Takie myśli dręczą człowieka czy tego chce czy
nie. Od momentu pojawienia się dzidzi zmieniają się priorytety i dla mnie
małżeństwo to żona i mąż, a rodzina to mama, tata i dzieci. Masz prawo spełnić
marzenie życia, ale to normalne, że martwisz się o dzieci, świadczy to o
poważnym podejściu do życia i odpowiedzialności. Popieram jak najbardziej
pomysł z zostawianiem nr kont dziadkom, sami też tak robimy przed wyjazdem na
wakacje.

[Gość: Maryla]

Nie czytałam wzystkich wątków ,przyznaje sie. Nie wiem co inni radzą,ale
ja powiem Ci leć. Bądź pewna świat sie nie zawali. Zawsze miałam
podobne wrażenie,że jak tylko sie odwrócę to zaraz coś runie. Wcale tak
nie jest ,świat toczy sie dalej.Wszyscy doskonale sobie radzą nawet
gdy mnie nie ma, a może nawet bardziej doceniaja moją obecność kiedy
wracam? Leć i uwierz ,że nic sie nie stanie. POstaraj sie odpocząć i
zobaczyc to o czym marzyłaś, nie myśl o sobie ,że jesteś wyrodna matką.
Jesteś też człowiekiem i masz swoje marzenia ,które dzieki męzowi, mozesz
spełnić i SPEŁNIAJ !!!!!
Zyczę udanej wycieczki.

[jotembi]

a ja ci współczuję, szczerze mówiąc, i innym paniom z tego wątku też
i podziwiam odporność nerwową
jakbym ja się tak wszystkim przejmowała na zapas, to dawno bym już zwariowała
albo szlag by mnie trafił ze zdenerwowania
a tak - proszę bardzo, nie przejmuję się, nic się złego nie dzieje i żyję
sobie spokojnie ku zadowoleniu mojego dziecka hehe

[Gość: zmija10]

Barborko,
moge się wczuć w Twoje emocje doskonale, bo też należę do matek, które mają
tendencję do przedkładania potrzeb swojego dziecka na pierwsze miejsce, a
daaalleko za nimi swoich. Niby pamiętam, że dzieci chcą mieć szczęśliwych
rodziców, bo wtedy i same sa szczęśliwe, ale w życiu codzienym raczej skupiam
się na potrzebach mojej córki.

Uważam jednak, że powinniście wybrać się z mężem w tę zaplanowaną, wymarzoną
podróż. Nie można rezygnować z własnych przyjemności. Być może kiedyś
podświadomie byłabyś zła na dzieci, że z ich powodu nie spełniły sie Twoje
marzenia. A wypadki wcale nie musza zdarzać się w "wielkim świecie". Przecież
najczęściej zdarzają się właśnie niedaleko domu.
Postaraj sie jednak uspokoić przed wyjazdem, bo szkoda byłoby go zatruć tak
dużym niepokojem i strachem. Ważne jest również to, że dzieci będa miały bardzo
dobrą opiekę (a często to jest problem, który uniemożliwia wyjazd).

Życzę Ci wspaniałego wyjazdu
pozdrawiam
agnieszka

[Gość: Barborka]

Jakie Wy jestescie wspaniale,zyczliwe i wyrozumiale! Jak ja Was bardzo
wszystkie za to kocham!!! Nawet sobie nie wyobrazacie, o ile mi teraz lzej!
Postaram sie zastosowac do wszystkich Waszych rad! Prosze o wiecej!
Kazde slowo to swoisty balsam dla mojej starganej duszy !

[Gość: ela]

jedz kochana, jedz. Wiem co przezywasz. Ja mialam prace ktora rozdzielala mnie
z dziecmi 7 i 2 lata wtedy. Musialam jezdzic na 2 tygodnie co miesiac do US.
Wszyscy wkolo sie dziwili ze sie nie ciesze z wyjazdow a ja nie wiedzialam jak
tlumaczyc ze "nie chcem ale muszem". Dzieci zostawaly pod opieka babci (maz byl
w US wtedy). Boze co ja przezywalam. Nawet sie z panem ze znajomego sklepu
umowilam ze jakby mama po zakupy nie przyszla to zeby sie zainteresowal i
zajrzal. I wszystko bylo dobrze. Jedz i nie mysl o sobie zle - odpocznij,
zobacz cos i przywiez dzieciakom wspanialego miska albo cos co lubia.
daj znac jak bylo
Ela