Późna dojrzałość

[fibin]

Chciałbym podzielić się z Wami przepięknym, bardzo mi (i moim poszukiwaniom)
bliskim wierszem Czesława Miłosza.
Z pewnym wstydem przyznaję, że dopiero ten wiersz pozwolił mi "odkryć" naszego
wielkiego poetę. Ale podobno lepiej późno niż wcale:)
Gorąco zachęcam do lektury i chwilki zastanowienia nad jego treścią. Pzdr:)

Późna dojrzałość

Nieprędko, bo dopiero pod dziewięćdziesiątkę, otworzyły się
drzwi we mnie i wszedłem w klarowność poranka.

Czułem, jak oddalają się ode mnie, jeden po drugim,
niby okręty, moje wcześniejsze żywoty razem z ich udręką.

Ukazywały się, przyznane mojemu rylcowi, kraje, miasta,
ogrody, morskie zatoki, dla opisania ich lepiej niż dawniej.

Nie byłem oddzielony od ludzi, żal i litość nas połączyły
i mówiłem: zapomnieliśmy, że jesteśmy wszyscy dziećmi Króla.

Bo przychodzimy stamtąd, gdzie nie ma jeszcze podziału
na Tak i Nie, ani podziału na jest, będzie i było.

Jesteśmy nieszczęśni, bo robimy użytek z mniej niż setnej części
daru, który otrzymaliśmy na naszą długą podróż.

Chwile z wczoraj i sprzed wieków: cios miecza, malowanie rzęs
przed lustrem z wygładzonego metalu, śmiertelny strzał
z muszkietu, zderzenie karaweli z rafą mieszkają w nas i czekają
na dopełnienie.

Zawsze wiedziałem, że będę robotnikiem w winnicy,
tak samo jak wszyscy ludzie żyjący równocześnie ze mną,
świadomi tego czy nieświadomi.

Czesław Miłosz, „Druga przestrzeń,
Wydawnictwo Znak, Kraków 2002

[abaoaqu]

Dziękuję :-)

Abaoaqu

[jamelia]

"...
Nasłuchiwał z uchem przy ziemi.
nasłuchiwał długo jak na płonącej prerii
z uchem przy ziemi.

Nasłuchiwał przez tysiące lat. I znowu przez tysiąc.
Aż w końcu usłyszał.
Usłyszał morze.
Poszum źródła.
Usłyszał jak rośnie trawa.
Usłyszał wiosnę świata, lato dojrzałości.
Mądrość, która orzeźwia powiewem czystości,
zapachem owocu i morza,
wonią Arkadii.

I usłyszał z własnej i nieprzymuszonej woli
falę toczącą się przez wszystkich,
przez wszystkich ludzi.
Usłyszał wysoki i głęboki prąd powietrza,
równy i wysoki pasat,
który nadciągał, żeby wywietrzyć,
który nadciągał, żeby przewietrzyć,
który nadciągał, żeby przebudzić -
do dojrzałości i wzrostu, wysokości i głębi,
do owocnego królestwa dobrej woli dla wszystkich -
tę powierzchnię, która go przerażała,
która dręczyła go przez tysiąc lat
i jeszcze przez tysiąc;
te powierzchnię, która szaleje w Hadesie."

Harry Martinson "Hades i Euklides"

Pozdrawiam, jamelia