CZY MUSZĘ WYBIERAĆ MIĘDZY UKOCHANYM A SOBA?

[Gość: ZAMIARKA]

Dzień dobry!
Tu znów Zamiarka! Radziłam się juz Pań , czy wyjechać w świat, czy zostać na
miejscu. Sama zadecydowałam, że jadę. Tak czuję i taką mam potrzebę. Tylko, że
właśnie rozpada się mój związek z najukochańszym chłopakiem, bo postawił
ultimatum: albo on , albo wyjazd....
Płaczę i umnieram z żalu od dwóch dni, bo muszę wybierać między nim a ...sobą!
Może gwiazdy mają dla mnie jakąś wskazówkę? Ja zawsze kieruję się własną
intuicją, odczuciem i sercem. A może tym razem źle czuję?
Proszę o pomoc, bo doradzców mam wielu, ale wolę zapytać "sił wyższych"!

Ja urodzilam się 22 września 1976 o godz. 6.50 w Kościanie, a on 2 marca 1978 w
Gnieźnie.

Pozdrawiam!
Zamiarka

[Gość: evi]

życzę dobrego wyboru! Też kiedyś byłam w podobnej sytuacji. da się przeżyć!!
evi

[Gość: Free]

Kurcze, Zamiarka! Ale okropna sytuacja!
Czy ten facet naprawdę cię kocha? Bo jak można stawiać
ukochanej osobie takie ultimatum?
Może chce cię tylko "nastraszyć", ale co to za sposób...
Trzymam kciuki za Ciebie :-) Pamiątaj: nigdy nie
rezygnuj ze swoich marzeń!

Pozdrawiam. Free

[Gość: zamiarka]

Dzieki za słowa otuchy!

On kocha mnie bardzo i ja jego też . boję się, że to jest ta moja druga
połówka, a ja go zostawiam, bo myślę tylko o sobie! On jest dobry, miły, czuły,
opiekuńczy i wszystko by mi dał. ja przez te dwa lata bycia razem o nic nie
musialam sie martwic, bo on mi wszystko dal na tacy. i czuje sie jak w zlotej
klatce. mam wszystko, tylko nie mam siebie i nie moge realizowac moich marzeń,
bo on jest domatorem prorodzinnym! ma cudowną rodzinę i wzystko robia razem i
kazdy wszystko wie. a ja jstem wulkan energii i troche mi za malo tego co mi
daje. dlatego chcialam byc znim, ale jednoczesnie realizowac sie, wyjeżdzać i
wracać do niego. Ale Andrzej mówi, ze tak się nie da, i że muszę wybierać....
Znim bede miała miłe , spokojne, nudne życie, bo wszystko bede musiala robić
razem,on jest tak wychowany. Rzeczywiście są szczęśliwą rodziną, a ja głupia
rezygnuję z miłej posadki i cudownego chłopaka, bo świat mnie wzywa!!! może
bedę tego żałować do końca życia!
Boże jak ja go kocham!!!! dwa lata żyliśmy jak gołąbki! rozumiemy się we
wszystkim, mamy takie gusta, i tak samo czyule uwielbiamy się przytulać!! wiem,
ze już nigdy nie spotkam takiej bratniej duszy! Ale ta dobra dusza ma inne
wzorce zycia i nie może pogodzić się z moimi pragnieniami! tak żle i tak nie
dobrze!

dzięki, że mogłam się wygadać, dziś znów ryczałam jak bóbr i zal mi serce
ściska!

Pozdrawiam
Zamiarka

[Gość: e._]

Wiadomo, zdecydować musisz sama. Ale warto pamiętać, ze na całym świecie siebie
masz tylko jedną i innej mieć nie będziesz.

Więc jeśli wyjedziesz to pamiętaj, ze zrobiłaś to dla siebie.

A jeśli zostaniesz to pamiętaj, ze też zrobiłaś to dla siebie, nie dla niego.
Bo to ty ważyłaś argumenty i dokonywałaś wyboru, a nie ktoś za ciebie.

I jeszcze pamiętaj, że nie wolno być dla siebie zbyt surowym. Wymagajacym -
tak. Ale przyznaj samej sobie prawo do popełnienia błędu. Bo każdy je ma a
niewielu sobie uświadamia i potrafią całe życie katować się jedną, nawet
niezbyt istotną, pomyłką. Nie warto.

Zastanów się, wybierz, podejmij decyzję a potem nie oglądaj się za siebie, bo
tego właśnie nie warto. Bez względu na to, czy pójdziesz dalej w życie
przytulona do Jego boku, czy z rozwianym włosem popędzisz w świat na spotkanie
przygodzie.

Bądź dla siebie dobra...

[e._]

Gość portalu: e._ napisał(a):

> Wiadomo, zdecydować musisz sama. Ale warto pamiętać, ze na całym świecie siebie
>
> masz tylko jedną i innej mieć nie będziesz.
>
> Więc jeśli wyjedziesz to pamiętaj, ze zrobiłaś to dla siebie.
>
> A jeśli zostaniesz to pamiętaj, ze też zrobiłaś to dla siebie, nie dla niego.
> Bo to ty ważyłaś argumenty i dokonywałaś wyboru, a nie ktoś za ciebie.
>
> I jeszcze pamiętaj, że nie wolno być dla siebie zbyt surowym. Wymagajacym -
> tak. Ale przyznaj samej sobie prawo do popełnienia błędu. Bo każdy je ma a
> niewielu sobie uświadamia i potrafią całe życie katować się jedną, nawet
> niezbyt istotną, pomyłką. Nie warto.
>
> Zastanów się, wybierz, podejmij decyzję a potem nie oglądaj się za siebie, bo
> tego właśnie nie warto. Bez względu na to, czy pójdziesz dalej w życie
> przytulona do Jego boku, czy z rozwianym włosem popędzisz w świat na spotkanie
> przygodzie.
>
> Bądź dla siebie dobra...

Zgadzam się w pełni. Dodam tylko, że właśnie to ciągłe oglądanie się za siebie,
powracanie do przeszłości nie po to, żeby raz a dobrze wyciągnąć wnioski z
porazek i sukcesów, ale zeby bez końca jak piszesz "katować się" nieustannymi
pytaniami czy miałam rację, czy mogłam inaczej, czy dobrze zrobiłam, takie
grzebanie się we własnej przeszłosci do niczego dobrego nie prowadzi, nie zmieni
przeszłości i zabiera twoje siły, których potrzebuje teraźniejszość.

Robisz wrażenie osoby rozważnej, wrażliwej i raczej odpowiedzialnej, ale nie
dokonuj wyboru mając jako główne kryterium "co inni powiedzą". Przeczytaj te
wszystkie uwagi, a potem wyrzuć je do śmieci i wybierz po swojemu.

[Gość: Alina]

Dokładnie nie napisałaś dlaczego wyjeżdżasz (a wbrew pozorom wszystkie
szczegóły są ważne) ale z jednej strony rozumię Twojego faceta. Zawsze jak nie
wiesz co zrobić - to postaw się w odwrotnej sytuacji.
Ja np. nie chciałabym aby mój facet wybrał wyjazd gdzieś na dłuższy czas
(np.kilka mies.)- ale wszystko zależy od sytuacji - gdzie i na ile a czasami za
ile !?
Może to fakt, że nie dokońca doceniasz jego dobra i wystawisz na próbę wasz
związek - ale czy warto ? Łatwo się tylko mówi: "Jak kocha to poczeka", życie
nie jest takie proste i czasami trzeba dokonywać trudnych wyborów. On z
pewnością doceniłby wg niego słuszność Twojego wyboru (czyli jakbyś została).
Może nie poradziłby sobie z pustką, zadręczałby się pytaniami co ty właściwie
teraz robisz jak cię przy nim nie ma ? I też trzeba to zrozumieć. Jeśli jest
taki dobry jak piszesz, to może warto to przemyśleć - bo nie często spotyka się
takich facetów !!!
Pozdrawiam i życzę właściwego wyboru.
Mam nadzieję, że nie będziesz żałować !

[Gość: Aneta]

Czesc Zmiarko,
wierze, ze sytuacja w jakiej sie znalazlas, nie jest latwa. Takie wybory nigdy
nie sa latwe szczegolnie, gdy w gre wchodza o uczucia. Ciezko jest Ci cos
doradzic, bo nie znam wszystkich szczegolow, ale po przeczytaniu Twojego listu
powiem Ci, co mysle.

Z jednej strony rozumiem Twojego chlopaka... rozumiem, ze nie chce Cie stracic,
z drugiej jednak nie rozumiem (skoro sie tak dobrze rozumiecie), dlaczego nie
pozwala Ci sie rozwijac i dlaczego Cie blokuje. Domyslam sie, ze nie chodzi Ci
o wyjazd "na zawsze", tylko na kilka miesiecy, moze rok.... a ten czas wbrew
pozorom leci baaardzo szybko. Nie chcialabym zebys mnie zle zrozumiala, ale
chyba nie podoba mi sie jego podejscie do Ciebie. No chyba, ze ten wybor, ktory
postawil przed Toba "on albo wyjazd" to jest jego ostatnia deska ratunku, zebys
z nim zostala. Jesli wyjedziesz, a on z Toba zerwie, to znow przepraszam, ze
tak mowie, ale to jednak chyba jeszcze nie ta wlasciwa polowka.
Powiem Ci, ze kiedys bylam w podobnej sytuacji. Moje studia zwiazane byly z
polrocznym pobytem za granica. Wyjezdzac specjalnie nie chcialam, ale tez
wyboru nie mialam. Gdy powiedzialam mojemu chlopakowi o wyjezdzie szczesliwy
nie byl. Nie postawil mi jednak takiego ultimatum (moze wiedzial, ze to bez
sensu, bo i tak pojade???). Oczywiscie bardzo sie obawial, ze poznam tam kogos
i go zostawie... Ale wiesz, co w tym wszystkim jest najsmieszniejsze? On sie
obawial, ze ja go zostawie, a tymczasem to ja nie mialam do kogo wrocic...
Moja obecna sytuacja tez nie jest latwa. Teraz tez jestem za granica i marzy mi
sie powrot do domu, przed wyjazdem tez poznalam czlowieka, z ktorym sie
naprawde dobrze rozumialam, ktory mial to "cos". Choc wielkich slow nie bylo
wiem, ze zaiskrzylo w dwie strony, ale... ten wyjazd. Jestesmy w ciaglym
kontakcie telefoniczno-SMSowo-mailowym, ale to nie to samo co spotkanie w
cztery oczy. I choc sie nad tym ciagle zastanawiam nie wiem, czy jak wroce beda
jeszcze jakies szanse, zeby cos z tego wyszlo. Zeby sobie zycie jeszcze troche
pogmatwac w Niemczech tez poznalam, zupelnie zupelnie przez przypadek kogos,
kto tez mi sie podoba (choc nie tak jak ten z Polski). Spedzamy naprawde duzo
czasu razem, ale to chyba jemu bardziej zalezy na mnie i podobnie jak Twoj
Andrzej daje mi prawie wszystko, czego chce. Tez zwiazek ma szanse (chyba ze
wrozki sa innego zdania, ale nie chca mi nic poradzic, przynajmniej na razie),
ale ja nie wiem czy ja chce zostac we Frankfurcie i tu zyc.... tak wiec....
same znaki zapytania.
Zmiarko wierze, ze nic w zyciu nie dzieje sie przypadkiem i ten wyjazd do
Londynu po cos jest Ci potrzebny, nawet jesli tego nie rozumiesz (zeby poddac
probie ten zwiazek?? a moze zeby poznac wlasnie TEGO jedynego?). Jesli Andrzej
jest rzeczywiscie TYM facetem, to bardziej lub mniej cierpliwie poczeka na Twoj
powrot. A Ty nie rezygnuj z siebie!
Trzymam kciuki!!
Aneta

Ps. Jsli mozesz powiedz, jaka podjelas dezyzje i przy okazji dziekuje za
odpowiedz na moj list :)

[Gość: zamiarka]

Bardzo dziękuje wszystkim za rady i słowa otuchy! Już mi lepiej, choć wiem, że
cierpieć będę jeszce długo...

Wczoraj Andrzej płakał i pytał, co jeszcze może zrobić, albo powiedzieć, żebym
zostala. A ja od dłuższego czasu mu tłumaczę, żeby pozwolił mi być szczęśliwą,
to i jego uszczęśliwię i będę kochać! Tylko, że on widzi tylko jeden model
naszego życia: wszystko i wszędzie razem, tu na miejscu, rodzina, domek,
dzieci , wczasy! A ja jestem niepokorną duszą od dzieciństwa , wszędzie mnie
pełno, energia mnie rozsadza, uwielbiam nowe wyzwania i możliwości! wszyscy
znajomi się dziwili dlaczego wlaśnie jego wybrałam, bo jest zbyt spokojny dla
mnie. On uważa, że tu w Polsce też można dużo osiągnąć. Probowałam... Jestem po
dwóch fakultetach, praktykach zagranicznych i chyba zbyt dużo się tam
napatrzyam , bo moja praca tutaj nie daje mi zadowolenia. A najciekawsze jest
to, że ja już dwa lata temu zaraz po studiach byłam już spakowana do wyjazdu,
ale poznałam Andrzeja... Były wakacje, śluby koleżanek, na których byłam
świadkiem, zostało mi się trochę dłużej i spróbowałam pracy w moim małym
rodzinnym mieście. Dla Andrzeja... Choć w trakcie studiów mieszkałam w większej
metopolii. Tu jest miło, spokojnie, wszystkich się zna, a najlepiej miejscowych
polityków, z którymi miałam do czynienia w trakcie półtorarocznej "kariery" ,
i którym nie podobało się , że mam swoje zdanie ,i że się nie podlizuję! W 55-
cio osobowym zakadzie pracy, byłam jedynym magistrem, pracowałam często do
wieczora i w weekendy, sama zorganizowaam cały dział. to wszystko za 600 zł
netto.. A jeszce spłata kredytu studenckiego, więc zostawało mi zaledwie na
waciki... rodzice dawali mi dach nad glową i jedzenie, a Andrzej zabierał do
kina. I tak z dnia na dzień... Aż kiedy ostatnio uświadomiłam sobie, że nie mam
za co kupić sobie balsamu do ciała, nie mówiąc już o kursach językowych i o
moim marzeniu - studiach podyplomowych - wpadłam w rozpacz. W pracy
dowiedziałam się, że nie mam możliwości awansu, bo mam "zbyt silną indywidualną
osobowość" ani możliwości podwyżki. Podziękowałam więc i właśnie wtedy
zadzwoniła koleżanka z Londynu z propozycją pracy. Zbieg okoliczności?
Przeznaczenie? czułam, że to jest to, może na trochę się wyrwę stąd, nabiorę
innego spojrzenia i wpadnę na jakiś pomysł. Tylko ten Andrzej i jego alergia na
moje samotne wyjazdy! nie chodzi tu wcale o zdradę, tylko o to , że już niby
zawsze będę od niego uciekała! W piorunującym tempie jego cała rodzina zabrała
się za poszukiwania pracy dla mnie tutaj w mieście emerytów i największego
bezrobocia w Wielkopolsce! Firm prywatnych prawie nie ma, pozostaje mi praca
budżetowa w zakłamaniu i układach miejskiej kliki. A ja tak lubię się bawić,
cieszyć , szaleć, żyć pełną piersia!!!! zawsze byłam uważana za najweselszą
osobę , a teraz nie pamiętam kiedy się śmiałam... A mam wielu znajomych na
świecie i tam możliwości zarobku, chociażby na ten cholerny kredyt, który tutaj
pociągnie sie za mną do końca 2004 roku...

Andrzej bardzo cierpi, ja ryczę regularnie, serce mnie kuje. Tak mi go żal i
przykro, bo nie zasługuje na to, jest cudowny. Tylko może nie dla mnie.... Ale
jeśli chodzi o tego "dla mnie" to chyba tu jest ten problem we mnie... Mam
chyba blokadę przed związaniem się z kimkolwiek węzłem małżeńskim, już trzeci
związek mi się sypie,... Tamte dwa nie były tego warte, ale teraz...
Zastanawiam się, czy ze mną wszystko w porządku, bo wszystki moje koleżanki są
już mężatkami z dziećmi , a ja boję się tego jak ognia! Boję sie zależności,
uwiązania , rozwodów. Widze wiele nieszczęśliwych par. Pewnie to ma też związek
z małżeństwem moich rodziców, ktore nie jest idealne...Andrzeja tata wczoraj mi
powiedział, że nie może być niezależności w związku, ze wszystko do końca
razem, wspólnie! czy tak rzeczywiście musi być? Może mężatki mi pomogą, bo nie
znam się...

Już zdecydowałam się na 100% na wyjazd, mam bilet, dzwoniłam do Londynu.. Tylko
jeszcze najtrudniejsze dwa tygodnie do wyjazdu - Andrzej codziennie mnie
namawia, potem płaczemy, ja się zastanaiwm czy czasem nie zostać... Już bym
chciała być tam daleko....

Jecze raz dziękuję wszystkim za miłe słowa oraz możliwość wygadania się!
wiem , że nie jestem sama. Z niecierpliwością jutro wrócę na forum!

Pozdrowienia!!

zamiarka

[Gość: Alina]

Jedź ! Życzę powodzenia i uwazam, ze wszystko będzie dobrze. Chłopak musi to
znieść, najgorsze jest pierwsze dłuższe rozstanie. Znam pary i małżeństwa,
które tak żyją, są zadowolone, do wszystkiego można się przyzwyczaić.
Początkowo intuicyjnie chciałam może od tego odwieść, ale widzę, że
niesłusznie. Powinnaś jechać, i chyba Twój chłopak nie będzie taki stanowczy
jakie postawił ultimatum, po prostu chciał abyś się przestraszyła i poczuła się
zagrożona. Niestety kiedy człowiekowi brakuje argumentów czasami postawienie
sprawy w taki sposób wydaje mu się najsensowniejsze - pozory...
Ty wyjedziesz, będziecie się kontaktować (telefony, listy) - to potrafi bardzo
umocnić związek.
Życzę więc powodzenia i gratuluję odwagi w wyborze. Wierzę, że nie było łatwo.
Pozdrawiam,
Alina

[Gość: mirka]

tak londyn troche daleko, ale pare lat temu moj chlopak wyjechal pracowac do
monachium, na krotko, ale do tej pory tu siedzi, na szczescie ja widywalam go
przez pol roku raz na miesiac bo monachium blisko, a potem zaczelam do niego
przyjezdzac co jakis czas, teraz oboje tu siedzimy, moze odlozyc rozmowe o
roztaniu zanim nie zobaczycie jak bedzie, bo moze sie okazac ze na razie
rozlaka a potem ty znajdziesz mu cos ciekawego w londynie, chyba ze on w Polsce
ma jakas strasznie interesujaca prace, my polacy nie jestesmy przyzwyczajeni do
zmian, nasi rodzice z reguly nie zmieniali miejsca zamieszkania ani pracy i my
tez tkwimy w tym stereotypie, a Wyspy to bardzo piekne miejsce na swiecie sama
chcialabym tam spedzic troche czasu, wszedzie po trochu anglia, irlandia,
szkocja...........ach chcialo by sie, trzymam kciuki

[Gość: Aneta]

Wierze, ze decyzja nie byla latwa. Rozlaka bedzie pewnie jeszcze trudniejsza,
ale chce wierzyc, ze to w niczym Wam nie przeszkodzi. Andrzej zrobil wszystko,
zebys zostala, ale mysle, ze z niecierpliwoscia bedzie czekac na Twoj powrot
albo wyjazd do Ciebie.

Pozdrawiam
Aneta

[Gość: zamiarka]

Dziękuję wszystkim za tak pomocne słowa! Mam nowości!

Ale zrobiłam rewolucję!
Już właściwie był z nami koniec, bo Andrzej najbardziej był zly nie o to , że
jadę, ale, że go zawiadomiłam o tym fakcie. A on chciałby wszystko razem...
Tłumaczyłam, że konsultować z nim mogę kolor płytek, albo imię dziecka, ale
decyzję życiową musze podjąć sama! On twierdził, że jeśli wolę jeździć po
świecie, a nie chcę spróbować ułożyć sobie życia z nim tutaj, to nie ma sensu
się męczyć! Płakałam i myślałam, i wymyśliłam, że mama mi mówiła, że na facetów
to trzeba sposobem.... Sama stosuję sztuczki wobec mojego brata i taty, więc
spróbowałam na Andrzeju! Poprosiłam go na rozmowę i zaczęłam wszystko od
początku: że bardzo chcę jechać, że będę miała praktykę , poduczę się języka
itp. Gdy zaczęłam z nim "konsultować" zgodził się, abym wyjechała na ten czas,
w którym mam zaatwioną pracę!!!!! A ostatnie kilka rozmów kategorycznie mówił
nie! Albo mam dar przekonywania, albo rzeczywiście mężczyznę trzeba przekonać,
że to jego decyzja. Zaprosiłam go więc do Londynu, powiedział, że przyjedzie
pod koniec mojej pracy i wrócimy razem. Wczoraj uczciliśmy to wielkim
obżarstwem i tak cudownie jest znów się przytulić....

Zobaczymy jak będzie dalej. Bardzo dziękuję wszystkim za miłe słowa!!!

Pozdrawiam serdecznie
zamiarka