Tarot a dzieci

[flosruberum]

Jak myślicie? Co powinno się mówić dzieciom na temat tarota jeśli
pytają? Zdarzyło Wam się już tłumaczyć do czego karty służą?
(Niektórym na pewno Moja siostrzenica pyta mnie ostatnio co robię
z kartami i nie wiem jak jej to wytłumaczyć (ma 7 lat). Z jednej
strony chciałabym oczywiście, żeby miała pozytywny stosunek, bo jest
dziewczynką bardzo rozmarzoną, która ma swój świat, swoje królewny i
koniki (dzisiaj powiedziałam, żeby wybrała sobie kartę
najładniejszą i najbrzydszą i wybrała księżyc i śmierc , ale z
drugiej nie wiem jak to zrobić. Może to po prostu za wcześnie Na
razie powiedziałam jej, że karty coś opowiadają, i że można z nich
ułożyć bardzo dużo historii i bajek, tylko, że to nie bajka tylko
realia hehe.

Czekam na Wasze opinie
Pozdrawiam,
Aneta

[czaszka00]

ja słyszałam że nie można wróżyć dzieciom do 18 roku życia.
bo takie małe dzieci są "czyste" (nie mam pojęcia co to znaczy ale tak słyszałam
i już)
wyjątki są jako coś dziecku dolega - psychicznie czy fizycznie , czyli na stan
zdrowia

[flosruberum]

tez tak slyszalam... nie wiem, nie wnikam. Chcialam tylko wiedziec,
co byscie powiedzialy takiemu brzdacowi jak widzi Was z kartami W
co grasz? hehe, w wojne bije sie z wlasnymi myslami...

[czaszka00]

ja po pierwsze nie stawiałabym kart w obecności dziecka...
sama mam dziecko , ale stawiam karty jak już śpi ...

po drugie nie rozprasza cię dziecko przy interpretacjach ??
ja muszę mieć ciszę i spokój ...

co ja bym powiedziała brzdącowi ??
powiedziałabym że jak nadejdzie czas to opowiem historię o tych kartach - jednak
teraz jest jeszcze na to za małe.
i tyle ....

[flosruberum]

Wiec... karty stawiam dla siebie o kazdej porze dnia, kiedy po
prostu mnie najdzie, czasem zanim je poloze siedze sobie z nimi w
rekach, tasuje i mysle. Jesli wroze dla kogos to nigdy w obecnosci
czegos co moze mnie rozpraszac.

Ja rozumiem, ze jest za mala, zeby to pojac, ale nie lubie tez
odprawiac dziec z kwitkiem mowiac, ze jestes za mala i nic nie
rozumiesz, dla mnie to tylko wzbudzanie w dziecku poczucia
nizszosci, oczywiscie dzieci sa za male na wiele rzeczy i same sobie
z tego moga zdac sprawe, ale jesli chodzi o tlumaczenie rzeczy,
ktorych nie rozumieja, jestem za tym, aby nie wyciszac ich
ciekawosci, tylko ja wzbudzac, alebo jak w tym wypadku odroczyc...
Tak, ze powiedziec cos o kartach... tak... tylko jak...

pozdrowionka

[romanticca]

Osobiście uważam, że dzieciom można i powinno się mówić wszystko. Trzeba tylko dobrać odpowiednie do wieku środki przekazu.
O kartach na pewno bym opowiedziała ubierając to w jakąś bajkę (skoro to taka rozmarzona dziewczynka) o wróżkach. Zaznaczyłabym jednak, że małe dziewczynki nie mogą się kartami bawić, bo one nie służa do zabawy i dopiero gdy będzie dorosła to będzie mogła przejść ważną "próbę" czy sobie poradzi. Coś takiego hehe. A można przy okazji zachęcić by narysowała sobie swoje. Niech wytnie kartoniki i rysuje na nich księżniczki czy co tam chce a potem układa. To przecież nie zaszkodzi.

[anuszzka]

mozna powiedziec,ze ukladam sobie pasjansa...z tymi historyjkami,to tez swietny
sposob odradzalabym powiedziec dziecku,ze wroze ale ty nie mozesz,bo jestes za
mala.raczej w stylu to sa moje karty a ty masz swoje(kupic,narysowac,piotrus
itp),jak chcesz to mozesz takze je sobie poukladac..

[okwilk]

Osobiście miałem talię tarota(modyfikowanego) w rękach gdy miałem około 8 lat. Wygrzebałem ją gdzieś spośród zakurzonych książek moich rodziców. Była to dla mnie świetna zabawa, nic złego mi się nie stało. Karty po pewnym czasie zniknęły z mojego życia - by powrócić kiedy stałem się gotowy.

Uważam, że nie powinno się okłamywać dziecka - ich wiedza, połączenie ze źródłem mogą być tak silne, że ich pociąg do pewnych rzeczy będzie dla nas wręcz zastraszający. Tak było w moim przypadku do ezoteryki. Nie uważam, że opowiedzenie dziecku o kartach wyrządzi mu krzywdę. Jeśli jednak nie jesteś pewna - poczekaj i zobacz czy dziecko po jakimś czasie powróci do tematu? Jeśli tak może powinnaś przemedytować swoje decyzje odnośnie rozwoju jaki możesz zaoferować swojemu dziecku? Dzieci nie bez powodu rodzą się w pewnych rodzinach. Być może dziecko miało już kiedyś kontakt z kartami i pragnie do tego powrócić?

Ciężko jest dać jednoznaczną odpowiedź. Prawda jest tylko jedna - kłamstwo nigdy nie jest dobrym wyjściem. Jeżeli mój syn zapyta się mnie o karty - opowiem mu co to jest i do czego służy. Postaram się również by miał do tego należyty szacunek i wiedział, że tarot nie służy do zabawy. Kiedy dorośnie do tego by się tym zająć wróci do tematu. Jeśli jednak nie zapyta - nie będę niczego o tym mówił.

Pozdrawiam,
Oktawiusz.

[flosruberum]

Podoba mi sie ta bajka o wrozkach Dobrych wrozkach oczywiscie

[okwilk]

flosruberum napisała:

> Podoba mi sie ta bajka o wrozkach Dobrych wrozkach oczywiscie

Z tego co pamiętam to złe były wiedźmy
Wróżki zawsze pomagały biednym kopciuszkom i być może jest gdzieś tam to ziarnko prawdy...

[flosruberum]

Trzy razy wpisywalam haslo do logowania, bo za kazdym razem pisalam
w miejscu na haslo hehe

Fakt, zle byly wiedzmy i czarownice, chociaz u Nas w logo forum tez
sie jakas tam miotla pojawia )) tak ze nie wiadomo w koncu czy to
strojem czy nazwa idzie moze lepiej jak kupie sobie talie z
wrozkami po prostu? hihihi

[11kami]

Ja swoich synków nie nie okłamuję, ale prawdę dozuje im małymi
porcjami. Dzieci widzą mnie z kartami bo nie robię w domu żadnej
tajemnicy z moich zainteresowań, nawet tych "dziwnych";D Ale o ile
młodszemu synkowi(5l) wystarczyło wyjaśnienie, Ze to są karty, które
mama lubi układac, ale dzieciom nie wolno się nimi bawic, to starszy
syn(9l) zadaje więcej pytań na które staram się odpowiadac w miarę
rzeczowo, ale tak by jego dziecięcy mógł pojac o czym mowa I nie
staram się mu przekazywac więcej niż tylko odpowiedzi na jego
pytania. Nie sądzę abym mu wyrządzała tym jakąś krzywdę. Ale chyba
zależy to też o pewnej ogólej świadomości dziecka i od tego jak
dobrze je znamy.Bo załóżmy, że chodzi o dziecko koleżanki, które
zobaczyło nas z kartami i zadaje pytania, tutaj nie podejmowałabym
się tłumaczeń, bo w sumie nie wiem jak by zareagowało, byc może
mogłoby się przestraszyc.Dla moich dzieci widok mnie z kartami jest
naturalny, choc muszę przyznac że talia je fascynuje,młodszego może
ze względu na obrazki,którymi tylko mama się bawi Ale respekt do
mojej talii mają, choc czasem pod moim nadzorem pozwalam im obejrzec
karty, aby zaspokoc ciekawosc)

[ja-tekla]

Chyba powinnaś zapytac siostry,czy chce bys rozmawiała o tarocie z jej córką...To kwestia odpowiedzialności.A ty aż sie palisz,by małą zapoznawac z tymi kartami!Spotykam na tym forum wiele wypowiedzi przestrzegających prze lekkomyslnym poznawaniem tarota,przestrzegających DOROSŁYCH!A ty chcesz to robić z dzieckiem,i do tego nie swoim,hmmm...kwestia odpowiedzialności.A na marginesie,zanim na mnie napadniecie)zajmuje sie tarotem prawie 30 lat i nie zamierzam demonizowac tych kart,spokojnie.Ale na wszystko jest odpowiednia pora,daj dziecku dorosnąć.

[flosruberum]

A kto sie nie pali, zeby sie podzielic czyms co ich pasjonuje ze swoimi
najblizszymi? I to tym bardziej z kims, kto wiesz, ze by Cie zrozumial Jasne,
ze nie bede dziecka uczyc uzywania tarota, ale chcialam, zeby miala pozytywny
stosunek, bo w domu (m.in. przez siostre) tarot jest widziany jako ciekawostka
albo jedno z moich dziwactw (ta to sie zawsze jakimis czarami zajmuje i na
dodatek w nie wierzy zamiast do kosciola co niedziele biegac ). Siostrze
wrozylam kilka razy, ale stwierdzila, ze to wszystko mozna wziasc na logike...
No jasne, ze mozna, przeciez jak ktos jest smutny bo mu sie cos zlego
przydazylo, to bardzo prawdopodobne jest, ze nastepnego dnia tez bedzie smutny i
nic mu sie nie bedzie chcialo... Powiedzialabym, ze co najmniej maja
ambiwalentny stosunek, nie wiedza, czy sie bac czy wierzyc, czy po prostu
obrocic w zart.
Nie mam tez zamiaru demonizowac ani kart, ani nikomu potworkow w glowie hodowac,
ale kwiatki, czemu nie?

pozdrawiam.

[ines113]

Tez widze to troche inaczej. Jesli ktos rozklada karty w obecnosci
dzieci, to na pewno nie po to, zeby na powaznie porozmawiac z
Tarotem. Do tego trzeba odosobnienia i skupienia. Jest to wiec jasna
prowokacja w kierunku dziecka, ktore jak wiadomo w takiej sytuacji
zacznie zadawac pytania i sie interesowac. Proszenie go o wybor kart
przypomina mi juz wrecz eksperymentowanie. To z pewnoscia musi byc
fascynujace ogladac karty swiezym i niewinnym spojrzeniem dziecka.
Jednak pewne rzeczy takie jak Tarot sa dla doroslych. Oczywiscie
dziecku nie stanie sie tragedia gdy wipije lyk wina, ktory byl
przeznaczony dla starszych, ani nie wyrzadzi mu krzywdy spojrzenie
na Tarota, ale moze lepiej od razu to rozgraniczyc i swoimi pasjami
czy upodobaniami przeznaczonymi dla doroslych dzielmy sie z
doroslymi.
Gdy ktos ma wlasne dzieci, to sam musi podjac decyzje co do tego,
czy wciaga swoje dzieci w Tarota czy nie. Jednak wciaganie w to nie
swoich dzieci jest warte przemyslenia
To tyle jesli chodzi o moja opinie na ten temat.

[flosruberum]

Jesli rozkladam wlasnie karty, a dziecko akurat przyjdzie do mnie do pokoju, aby
dac mi buzi jak wychodzi do szkoly i przy okazji przykucnie, zapyta co robie i
zacznie sie zachwycac jakie te karty sa piekne, to tez mam ja wyrzucic z pokoju
ze slowami, ze przeszkadza, i ze to nie dla dzieci? No kochane nie
przesadzajmy... Przynajmniej ja lubie spedzac czas z moimi siostrzencami i serce
mi sie kraja jak musze je wypraszac a fakt czesto musze, bo przeszkadzaja mi w
pracy.
A eksperyment z wybieraniem podswiadomie kart przez dzieci ( i ludzi nie
zaznajomionych z tarotem) przeczytalam gdzies w internecie lub w ktorejs z
ksiazek i takze nie uwazam tego za cos niestosownego, w koncu stosujemy badania
projekcyjne pochadzace z psychoanalizy takze na dzieciach (chociazby zwykly
rysunek rodziny dzieciecy, lub rysunek drzewa) i z pewnoscia krzywdy im tym nie
wyrzadzamy. Karte same w sobie, ani nie gryza, ani nie maja magicznej mocy, a
tresci w nich nie wiecej niz w normalnym zyciu.
Oczywiscie kazdy sam sobie odpowie czy chce pokazywac dzieciom ze swojego
otoczenia karty czy nie i jaki sposob to zrobi, ja tylko pytalam o opinie tych,
ktorzy to robili w jaki sposob to robili, za wszystkie cenne uwagi bardzo Wam
dziekuje i zapewniam, ze swiadoma jestem za rowno zalet jak i niebezpieczenstw
jakie niesie ze soba takie narzedzie jak Tarot.

ps dla Ines. slowo "wciaganie" za bardzo kojarzy mi sie z czyms niestosownym co
zabiera nam czas i wole decydowania, bardziej kojarzy sie ono z nalogami niz z
pasja (hobby, zainteresowaniem, praca) jaka jest tarot.

[ines113]

Nikt Cie nie namawia do wyrzucania dzieci z pokoju, zawsze mozna
zlozyc karty w kupke na ten czas i zajac sie rozmowa z
siostrzencami. Wcale tez nie podwazam Twoich uczuc do dzieci.
Mysle tez , ze jest spora roznica miedzy rysowaniem obrazkow przez
dzieci, a zabawa z Tarotem, bo jak wiadomo Tarot do zabawy nie
sluzy.
Jesli chodzi o mnie nazwalabym dzieleniem sie swoja pasja z dziecmi,
jakbysmy rozmawialy o budowaniu latawcow albo modeli samolotow.
Jesli mamy do czynienia z Tarotem i dziecmi, to moim zdaniem
slowo "dzielenie sie swoja pasja" jest nie na miejscu tak samo jak
dla Ciebie slowo "wciaganie".
Uwazam, ze jesli komus jest przeznaczone, aby kartami sie zajmowal,
to bedzie sie nimi zajmowal w przyszlosci, ale nie w wieku 7 lat.
Jeszcze raz powtorze to, co napisalam wczesniej: to nie tragedia gdy
dziecko obejrzy karty i zaspokoi swoja ciekawosc, ale moim zdaniem
na tym powinno sie skonczyc.
Fakt, ze nie powiedzialas, ze planujesz rozpoczac nauczanie Tarota z
tymi malcami, jednak czytaja to rozne osoby i moze warto jednak cos
na ten temat napisac, nawet jesli to sie nie odnosi bezposrednio do
Twojej sytuacji.
Tak szczerze to nie rozumiem, co Cie tak zdenarwowalo w mojej
wypowiedzi. Uwazam Cie za inteligentna i radosna osobe , ale akurat
w tym punkcie sie z Toba nie zgadzam i nie sadze, abym Cie czyms
urazila.

[flosruberum]

Nie zdenerwowalo mnie jakkolwiek jestem bardzo emocjonalna i tego
nie ukrywam, czasem tez mnie cos poruszy i szczerze to nie potrafie
sie czasem wyrazic w sposob zrozumialy dla drugiej osoby, czytaj.
asertywny. Chcialam skonczyc po prostu temat, w ktorym zaczely sie
pojawiac emocje, przynajmniej moje dla dobra forum, bo wiem jak
sie moje pogawedki czasem koncza. Nie tak jakbym chciala...

To, ze nie mam zamiaru szukac sobie adeptow do szkoly tarota wsrod
siedmiolatkow myslalam, ze jest jasne, ale masz racje, ze
niektorzy poczatkujacy ludzie (chociaz sama jestem poczatkujaca)
moga zle to zrozumiec.

pozdrawiam i mam nadzieje, ze ktos cos niecos mogl wyniesc z tego
watku i porownac to ze swoim podejsciem i swoimi przekonaniami, a
przynajmniej przemyslec tak jak ja

[ines113]

Wnioslas wazny temat na forum, wiec na pewno znajda sie osoby, ktore
przeczytaja caly watek z zainteresowaniem.
Zauwazylam, ze jestes uczuciowa i zwykle objawia sie to bardzo
radosnie. Wkladasz serce, w to co robisz i bardzo mi sie to podoba

[flosruberum]

Dziękuję Ines.

[ines113]

nie ma za co

[czaszka00]

ja tylko dodam jeszcze ...że karty tarota nasączone są różnymi energiami (przez
wróżby), one zostają po wróżbach na kartach
czasem wiadomo nie są to pozytywne energie , więc tym bardziej myślę
że dzieciom nie powinno się dawać kart do rąk do zabawy

wiadomo że karty czasem trzeba oczyszczać z energii...

[staragadula]

Witam.
Czytam i tak sie zastanawiam nad tymi odpowiedziami, bo czuje sie w
ogromnym zaklopotaniu. Bedac swiadkiem rozkladania kart przez pewna
osobe, ktora ma dziecko- ponad 4lata, dziecko po zaprezentowaniu
wszystich kart po kolei, po prostu w sposob blyskawiczny, wrecz
idealny, perfekcyjny odgadnelo wszystkie karty. Nikt nie mogl pojac
jak to jest ze bierze karty i robi samo rozklady i zaczyna gadac,
ciagiem spokojnie. SzokJuz nie wspomne,z e nauczylo sie przy tym
zabojczo eksresowo matematyki, a byly takie problemy. Do tej pory
obcuje z tarotem i ma sie dobrze. Mowi tylko, ze Smierc jest
brzydka, ale kiedy znajduje sie w roznych sytuacjach, pyta, kojarzy,
przypomina. Zachowuje sie bardzo spokojnie. Wierzcie mi. To jest
dopiero orzech do zgryzienia i Najwyzszy raczy wiedziec, co z tego
dzieciaka wyrosnie Co Wy na to, drodzy?

[kita32]

Tarot budzi w ludziach emocje. Jedni, w moim mniemaniu, demonizują karty. Ci
przestrzegają aby dzieci nie miały kontaktu z tarotem.

Dlaczego akurat z kartami tarota? Przecież zwykłe karty do gry mają związek z
hazardem i jeżeli tak można określić karty, to bardziej demoniczne są te
"hazardowe" karty do gry.

Moi rodzice bardzo lubili grać w brydża i pilnowali, żebym ja w dzieciństwie nie
zaczęła grać w brydża, bo to za bardzo wciąga. Powiedzieli - jak dorośniesz. Jak
dorosłam, to nie chciało mi się grać i demon hazardu mnie już nie wciągnął ))

Nie należy wciągać dzieci w jakiekolwiek karciane sprawy - to opinia bardzo
powszechna. Mój tata poczekał aż stałam się pełnoletnia, żeby zdradzić mi, że
jego mama, czyli moja babcia, zarabiała wróżeniem z kart (zwykłych, nie tarota).
Dlaczego nie powiedział mi o tym wcześniej? Myślę, że traktował to wróżenie
trochę jak szarlatanerię i po prostu się tego wstydził.

Kartami tarota zainteresowałam się właściwie dopiero parę lat temu, chociaż
kontakt z tarotem miałam już wcześniej, bo mąż wróżył z tych kart (na potrzeby
rodziny). Stawiam karty bardzo często, częściej niż raz dziennie. Nie chowam się
z tym przed dziećmi. Niepełnoletni (15-cie lat) jest już tylko najmłodszy.
Niedawno wyjechałam na spływ kajakowy z synem i jego 4-ema kolegami. Przed
spływem syn mnie poprosił żebym kart z sobą nie brała. "Dlaczego?" - spytałam.
"No bo co koledzy pomyślą." - odpowiedział. No, co pomyślą? A na spływ karty
wzięłam, ale nie rozkładałam przy kolegach, tylko w swoim namiocie.

Karty tarota wzbudzają emocje. Jedni boją się wpływu istot astralnych poprzez
karty tarota, inni wiarę w przekaz poprzez karty traktują jak głupotę
porównywalną ze średniowieczną wiarą w zabobony, a jeszcze inni traktują
wróżenie jako oszustwo.

Osobiście uważam, że dzieciom nic nie grozi od strony kart, a jedynie od strony
ludzi w związku z ich emocjami w reakcji na informację, że mama wróży z kart...

[staragadula]

Dokladnie, mysle, ze dorosli znaja swoje dzieci i znaja swoje
intencje oraz mysli. Kwestia podejscia, punktu widzenia i zaufania -
obopolnego.

[okwilk]

staragadula napisał:

> Dokladnie, mysle, ze dorosli znaja swoje dzieci i znaja swoje
> intencje oraz mysli. Kwestia podejscia, punktu widzenia i zaufania -
> obopolnego.
>
> To dziecko o ktorym raczylo mi sie Wam tu pisnac slowo, czeka na
> wlasna Talie. Rodzic tego dziecka co? zawisnie pewnie na stryczku:-
> ))))
A martwi go to że zawiśnie?

> A dzieciak jest bardzo powazny przy Tarocie, cholernie skupiony
> i opowida. Fenomen. Zabijac cos takiego? A kto wie, co moze
> wyrosnac? )))))))))) Pozyjemy, zobaczymy...
Nie, nie zabijać. Jednak w takim przypadku rodzic powinien spędzać z dzieckiem
bardzo dużo czasu by zaszczepić w nim pewien światopogląd.
Osobowość dziecka jest bardzo delikatna, podatna na wszelkie skrzywienia. To
właśnie rodzic Musi nauczyć swoje dziecko, że karty nie mogą służyć do
krzywdzenia, że trzeba kierować się intuicja, że nie zawsze i nie wszystkim
można wróżyć.
Dziecko musi być bardzo pewne siebie by odmówić wróżenia tym którzy będą
naciskać. A jak wszyscy dobrze wiemy są momenty kiedy się nie wróży, są rzeczy o
które się nie pyta (sprawy prywatne osób trzecich) itd..

Czy da rady więc zaszczepić dobro w sercu dziecka? Czy wolno nam pozwalać mu by
wzięło na swoje barki ciężar wiedzy jaką niesie tarot? Czy możemy mieć pewność,
że dziecko dorastając - wpadając w wiek zauroczenia, przelotnych miłości nie
wpadnie w pułapkę kart? Czy nieświadome nadużywanie kart w takich momentach nie
odbierze mu umiejętności podejmowania decyzji?

Czy dziecko jest świadome tego że praca z tarotem, to coś jeszcze poza powagą i
czytaniem z kart? Mówię tutaj o pracy energią, nawiązywaniu więzi energetycznej
i potrzebie jej zrywania po każdej wróżbie?

To są pytania na które rodzic musi sobie odpowiedzieć Przed wciągnięciem dziecka
w świat Tarota. Ja osobiście daleki jestem od "demonizowania" kart, uważam że są
świetnymi drogowskazami na drodze światła. Pomyślmy jednak czy jesteśmy gotowi
by poświęcić bardzo wiele własnego czasu i energii na to by nauczyć nasze
dziecko jak żyć z kartami.

Pozdrawiam,
Oktawiusz

to dziecko

[kita32]

Myślę, że to dziecko, o którym napisała Staragaduła, ma na pewno dobry
"karciany" instynkt.
Nie każdy wierzy w reinkarnację. Ja wierzę. Myślę, że to dziecko ma duszę
obeznaną z kartami. Dar, którym jest obdarzone, jest talentem, który nie powinno
się zagłuszyć, a pozwolić się rozwijać.

Co do uczenia i kierowania dziećmi, to mam specyficzne doświadczenie życiowe -
gdy starałam się, oczywiście w dobrej wierze, ingerować i przekonywać moje
dzieci do konkretnych decyzji życiowych, to potem okazywało się, że były to
błędne decyzje. Gdy zorientowałam się, że one wiedzą lepiej i mają lepszą
intuicję dotyczącą ich życia, i przestałam ingerować, to widzę wyraźnie, że tak
było lepiej - życie moich młodszych dzieci układa im się bardziej gładko. A
nigdy nie ingerowałam na siłę.

Człowiek dorosły ma większe doświadczenie życiowe, lepiej sobie radzi z życiem
"zewnętrznym" i powinien pomagać swoim dzieciom w sytuacjach dla nich trudnych.
Ale naprawdę trzeba uważać, żeby nie przekazać swoim dzieciom własnych fobii i
uprzedzeń. Przesadziłam może mówiąc "fobii", ale wyjaśnię to na przykładzie
dobrze znanym wszystkim z życia, a w każdym razie znanym właścicielom psów.

Nie raz jestem świadkiem, jak rodzic, ale częściej babcia, mówi do dziecka "nie
podchodź do psa, bo ugryzie". Dzieci są ufne i chętnie pobawiły by się z
pieskiem - trzeba je ostrzec. Po kilku lub więcej takich ostrzeżeniach dziecko
na widok psa zaczyna krzyczeć i ucieka. Ileż razy moja sympatyczna coker
spanielka wzbudzała paniczny strach u małych dzieci... Czy dlatego, że kiedyś
pies ich ugryzł? Wątpię. Strach jest większy, gdy go się nie przeżyło. Wiem,
były przypadki pogryzienia dzieci i dorosłych przez psy. Ale strach wyuczony
jest bezsensowny, wydaje mi się, że jest gorszy niż przestraszenie się dziecka z
powodu szarpnięcia się psa na smyczy.

Trzeba bardzo uważać, jak ostrzega się dzieci przed niebezpieczeństwami. Żeby
nie zaszczepić im niepotrzebnego lęku. Co innego ostrożność i świadomość, że
pies może ugryźć, a co innego paniczny lęk przed ugryzieniem, który tak łatwo
dziecku zaszczepić.

Myślę, że naturalność i szczerość jest najlepsza w przekazywaniu dzieciom swojej
wiedzy.

Można powiedzieć dziecku, że kiedyś, gdzieś pies kogoś ugryzł, ale nie uczyć, że
pies gryzie dzieci. Podobnie z kartami. Starszemu dziecku, jeżeli jest
zainteresowane kartami tarota, można powiedzieć, że gdzieś komuś się coś
przytrafiło i trzeba być ostrożnym, a na młodsze (zainteresowane kartami) po
prostu uważać. Myślę, że to wystarczy.

[okwilk]

Daleki jestem ani od straszenia dzieci ani dorosłych. Na końcu swojego posta
zadałem pytania, na które każdy rodzic zajmujący się tarotem powinien sobie
odpowiedzieć.

Co innego dawać dziecku przykład, uczyć go pewnych zachowań - co innego straszyć.

Zgadzam się z tym, że dzieci mogą mieć bardzo dobrze rozwiniętą intuicję,
zapewne nawet o wiele lepiej niż my. Zgadzam się również z tym że nie powinno
się straszyć dzieci, ale to już jest temat o metodach wychowawczych...


Pozdrawiam,
Oktawiusz

[staragadula]

Bingo.
To stara dusza. Dzis dostanie swoja pierwsza Talie w tym zyciu.jutro
Wam opisze jakie byly reakcje. Wybierala talie sama, nawet woreczek
do Talii. Skad to dziecko to wie????ze tak trzeba???? nie boi sie
kart, a je po prostu czyta, taki malolat a tak studiuje i to jest
piekne, bo sie wycisza przy tym. Mysle, ze to dobry omen