Mikołów

[madohora]

[madohora]

Mikołów (śl. Mikouůw, niem. Nikolai / Nicolai, czes. i słow.: Mikulov) – miasto położone w południowej Polsce, w województwie śląskim, w południowej części Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W MIKOŁOWIE POWSTAJE TĘŻNIA SOLANKOWA. ROZPOCZĘTO BUDOWĘ - Radio Katowice - 12.09.2020

[madohora]

PROPOZYCJE NA MAJÓWKĘ - Gość - 30.04.2022

[madohora]

ZMIANY NA STARGAŃCU - Wyborcza - 01.06.2022

[madohora]

NA STARGAŃCU POWSTANĄ BOISKA DO SIATKÓWKI I KĄPIELISKO - Nasze Miasto - 06.06.2022

[madohora]

1349 – 1350 – epidemia czarnej ospy, umiera 1/3 mieszkańców miasta.

[madohora]

1375 – książę raciborski Jan I sprzedaje miasto Mikołów i Pszczynę z okolicami księciu opolskiemu Władysławowi.

[madohora]

1845 – Tomasz Nowacki zakłada w Mikołowie polską drukarnię

[madohora]

1848 – w Mikołowie miała miejsce epidemia tyfusu, zmarło wówczas 20% ogółu ludności.

[madohora]

1861 – 25 września konsekracja nowego kościoła pw. św. Wojciecha, od 2008 roku, bazylika mniejsza.

[madohora]

1862 – austriacki przedsiębiorca Carl Gustav Dittrich zakłada papiernię

[madohora]

1868 – uruchomienie gazowni miejskiej, która umożliwiła oświetlenie miasta i domów mieszkańców

[madohora]

1872 – zburzenie starego ratusza, zbudowanego tymczasowo, po wielkim pożarze w 1794 roku i zbudowanie nowego budynku w Mikołowie.
Niemiecki przedsiębiorca Heinrich Koetz uruchamia największy na ziemi pszczyńskiej zakład budowy kotłów

[madohora]

W latach 1861–1868 współpracował z czasopismem „Gwiazdka Cieszyńska”. Był czynnym organizatorem górnośląskiego ruchu społecznego i kulturalnego, przyczynił się znacznie do nawiązania kontaktów Górnego Śląska z innymi dzielnicami Polski. Korespondował z polskim pisarzem Józefem Kraszewskim oraz utrzymywał kontakty z Władysławem Bełzą. W latach 1868–1869 redagował czasopisma „Zwiastun Górnośląski”, a następnie w Królewskiej Hucie (dzisiejszym Chorzowie) wydawał „Katolika” (1869-80), jedno z ważniejszych pism walczących o polskość ludu górnośląskiego. Założył nakładową Księgarnię Katolicką, w 1870 zainicjował serię Biblioteka Katolicka, wydawał kalendarze; powołał stowarzyszenie „Kasyno Katolickie”, w którym od 1870 r. organizował amatorskie spotkania teatralne, Kółko Katolickie, Spółkę Poczciwych Wiarusów, Górnośląskie Towarzystwo Kredytowe Włościan w Mikołowie i inne. Związany z niemiecką partią Centrum, przeciwstawiał się polityce kulturkampfu i germanizacji, za co był prześladowany i kilkakrotnie więziony. W ciągu 10 lat wytoczono mu 16 procesów, w wyniku których skazywano go na więzienie lub kary finansowe.

[madohora]

1939 – 3 września wkroczenie wojsk niemieckich do miasta Mikołów.

[madohora]

2013 – Rozbudowa Centrum Edukacji Przyrodniczej i Ekologicznej Śląskiego Ogrodu Botanicznego w Mikołowie-etap II.
2013 – odsłonięcie pomnika św. Wojciecha, patrona Polski i Mikołowa.

[madohora]

Po 1933 r. ruszyła następna fala żydowskich emigrantów, tym razem przyjeżdżali z rządzonych przez nazistów Niemiec na polski Górny Śląsk. Liczba uchodźców była na tyle duża, że Zwierzchność Gmin Izraelickich w Katowicach przeprowadziła zbiórkę pieniężną, aby ich wspomóc. W 1938 r. po anszlusie Austrii wielu Żydów kolejny raz opuszczało polski Górny Śląsk, obawiając się rychłego wybuchu wojny polsko-niemieckiej emigrowali na Zachód.

[madohora]

23 marca 1927 roku Rada Miejska miasta Mikołowa na swym posiedzeniu dokonała ponownie wyboru na kolejną kadencję sześciu lat Wojciecha Rybickiego, na stanowisko zastępcy burmistrza. Wybór ten został zatwierdzony przez wojewodę Grażyńskiego pismem z dnia 20 kwietnia 1927 roku. Funkcję tą pełnił do śmierci – zmarł 6 maja 1928 roku w Mikołowie i tu pochowany.

[madohora]

MIKOŁÓW TABLICA POŚWIĘCONA WOJCIECHOWI RYBICKIEMU

[madohora]

MOGIŁA WOJCIECHA RYBICKIEGO NA MIEJSCOWYM CMENTARZU

[madohora]

Kolejną tablicą uhonorowano Jana Koja

[madohora]

Będąc zaufanym działaczem, miał jako jeden z nielicznych prawo wstępu do biura francuskiego kontrolera wojskowego o każdej porze. 18 sierpnia 1920 wsławił się osobistą obroną siedziby kierowanej przez siebie placówki przed bojówką niemiecką. Ten właśnie atak niemieckich oddziałów na siedzibę Polskiego Komisariatu Plebiscytowego w Katowicach był bezpośrednią przyczyną wybuchu drugiego powstania śląskiego, w którym Koj też brał udział, a także bezpośrednio je przygotowywał, będąc łącznikiem pomiędzy ruchem powstańczym i władzami międzysojuszniczymi. W trzecim powstaniu śląskim, w 1921, Jan Koj walczył w 3 pułku powstańczym Niemczyka. Powierzono mu szczególnie odpowiedzialne zadanie organizowania rad ludowych na zajętych przez powstańców terenach. Po likwidacji trzeciego powstania śląskiego Koj powołany został do służb Naczelnej Rady Ludowej Górnego Śląska na stanowiska zastępcy naczelnika Wydziału Pracy i Opieki Społecznej, a później członka prezydium tego organu. Po utworzeniu w 1922 województwa śląskiego Koj objął w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim funkcję szefa biura personalnego. Jednakże już we wrześniu wybrany został burmistrzem miasta Mikołowa. Funkcję tę pełnił z wielokrotnego wyboru, nieprzerwanie do 1 września 1939.

[madohora]

Za jego pośrednictwem jako gospodarza miasta powstały dwie szkoły polskie, nowy budynek sądu, budynki administracji i wiele innych. Już w okresie przedwojennym, oprócz pracy samorządowej zaangażował się w propaństwową działalność ogólnopolską, pełniąc w dwóch kadencjach (w latach 1930–1935 oraz 1935–1939) mandat posła do Sejmu Śląskiego oraz w jednej kadencji w latach 1935–1938 mandat posła na Sejm Rzeczypospolitej. Do obu tych organów władzy ustawodawczej wybrany został z listy Narodowo-Chrześcijańskiego Zjednoczenia Pracy. Jako poseł dwóch Sejmów otrzymał miano prekursora polskiego samorządu terytorialnego, tworząc, referując i wprowadzając szereg ustaw samorządowych i gospodarczych kształtujących ówczesny wygląd samorządów terytorialnych w Polsce, w tym także istotną o zniesieniu języka niemieckiego w samorządach, korporacjach i sądownictwie. Cenione są prace Koja w tym zakresie. Będąc specjalistą w sprawach samorządu terytorialnego, piastował również funkcję członka Sądu Administracyjnego w Katowicach.

[madohora]

Eugeniusz Józef Wycisło (ur. 4 stycznia 1948 w Mikołowie) – polski polityk, samorządowiec, poseł na Sejm RP IV i V kadencji (w latach 2001–2007).

[madohora]

MIKOŁÓW POMNIK ŚWIĘTEGO WOJCIECHA

[madohora]

Rafał Wojaczek (ur. 6 grudnia 1945 w Mikołowie, zm. 11 maja 1971 we Wrocławiu) ― polski poeta i prozaik.

[madohora]

RZEŹBA RAFAŁA WOJACZKA NA RYNKU W MIKOŁOWIE - Mój Mikołów - (archiwum)

[madohora]

• Odsłonięcie ławeczki Rafała Wojaczka w Mikołowie

[madohora]

Przed kaplicą cmentarną znajduje się grób ks. proboszcza Grzegorza Warwasa, który w 1843 roku rozpoczął budowę nowego kościoła pw. św. Wojciecha. Jest to najstarsza obecnie mogiła na cmentarzu. Obok – mogiła z krzyżem AK, w której spoczywa wychowawca młodzieży, harcmistrz Paweł Krawczyk. Na wysokości kaplicy znajdują się groby kapłańskie. Tam spoczywają zarówno dawni proboszczowie i wikarzy mikołowscy, jak i kapłani pochodzący z Mikołowa. Nieopodal grobów znajduje się mogiła mikołowskiego kleryka. Po lewej stronie kaplicy stoi okazały, wykuty z piaskowca krzyż, ustawiony w 1873 roku. Za kaplicą, po prawej stronie znajduje się mogiła przykryta pamiątkową płytą, miejsce spoczynku ofiar II wojny światowej. Dziś budzi ona wiele kontrowersji wśród nielicznych żyjących świadków. Również za tą kaplicą, po prawej stronie alejki, pod murem, leży niewielki kamień nagrobny rosyjskiego żołnierza z czasów I wojny światowej.

[madohora]

W 1996 roku ówczesny proboszcz ks. Alfons Janik zwrócił się do Rady Miasta z prośbą o podjęcie uchwały o nadaniu miastu Mikołów patronatu św. Wojciecha. Uroczystość ogłoszenia św. Wojciecha Patronem Mikołowa z udziałem metropolity katowickiego abpa Damiana Zimonia odbyła się 25 kwietnia 1998.
14 marca 2008 papież Benedykt XVI wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej.

[madohora]

Czas pobytu w Polsce nie był długi, cztery – sześć tygodni w lutym i marcu 997 roku. Miejsce pobytu może być tylko domniemane. Prawdopodobnie było to Gniezno. To, co przypisywano świętemu Wojciechowi w czasie pobytu w Polsce przerasta fizyczne możliwości człowieka. Twierdzi się, że w tym Wojciech miał zwalczać obrządek metodiański w Krakowie i odwiedzić wiele miejscowości. Istnieją świadectwa, które przemawiać mają za misją św. Wojciecha wśród Ślązaków. We Wrocławiu pokazywano w jednym z kościołów kamień z odciskiem świętego, który to kamień był przedmiotem szczególnego kultu ze strony miejscowej ludności. W wielu innych śląskich miejscowościach szczycono się śladami obecności Wojciecha. Po pierwsze to zjawisko może wyjaśnić fakt, iż Śląsk leżał w obrębie diecezji świętego Wojciecha. Do powstania innych przekazów i legend wystarczało istnienie w danej miejscowości kościoła pw. św. Wojciecha, a kościoły takie były wznoszone dopiero w XIII i XVI wieku. Niczym nie podparta tradycja łączy z działalnością świętego Wojciecha początki kościołów w Opolu, Cieszynie, Sułowie pod Milczem, Strzelcach Wielkich, Jaworzu, Mikołowie oraz Trzyńcu.

[madohora]

W archidiecezji katowickiej zbudowane są dwa kościoły ku czci św. Wojciecha: bazylika i Stary Kościół w Mikołowie oraz kościół parafialny w Radzionkowie, wystawiony rzekomo za czasów Bolesława Chrobrego w miejscu dawnej świątyni pogańskiej. Jedynym pewnym miejscem na misyjnej trasie świętego Wojciecha był Gdańsk, do którego dotarł najprawdopodobniej szlakiem handlowym prowadzącym przez miejscowości: Wyszogród, Świecie, Osiek, Skórcz, Starogród, Lubiszewo. Po kilku tygodniach statkiem przeprawił się z bł. Radzimem Gaudentym i prezbiterem Boguszą na ziemie pruskie. Po spotkaniu z tubylczą ludnością nie spotkali się z chęcią współpracy. Wobec uporu misjonarzy rozwścieczeni barbarzyńcy zabili przewodnika wyprawy. Święty Wojciech zginął 23 kwietnia 997 pchnięty kilkakrotnie włócznią. Książę Bolesław wykupił ciało świętego za ilość złota odpowiadającego wadze relikwii. Data kanonizacji nie jest bliżej znana, pewne jest, że odbyła się przed 2 XII 999 r. Kult świętego Wojciecha opiera się na czci grobu i relikwii w katedrze gnieźnieńskiej, uroczystości w dniu 23 kwietnia oraz licznych kościołach pod wezwaniem św. Wojciecha w Polsce.

[madohora]

W 1963 roku papież Jan XXIII ustanowił trzech głównych patronów Polski: Najświętszą Maryję Pannę Królową Polski, św. Wojciecha i św. Stanisława ze Szczepanowa.

[madohora]

TABLICA POŚWIĘCONA ŚWIĘTEMU WOJCIECHOWI

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEGO WOJCIECHA MIKOŁÓW

[madohora]

Najstarszym zabytkiem sakralnym miasta jest Kościół Matki Boskiej Śnieżnej z drugiej połowy XIII wieku, wybudowany w stylu późnogotyckim. Wnętrze kościoła utrzymane jest w stylu barokowym, mamy tutaj ołtarze z XVII wieku. Przed Świątynią znajduje się rzeźba Świętego Jana Nepomucena z 1799 roku

[madohora]

Matka Boska Śnieżna jest patronką kobiet oczekujących poczęcia, ludzi dotkniętych chorobami oczu, sportowców i turystów.

[madohora]

MIKOŁÓW DWORZEC PKP

[madohora]

MIKOŁÓW DWORZEC AUTOBUSOWY

[madohora]

[madohora]

POŁĄCZENI SĄSIEDZTWEM SPACER DO MIKOŁOWA

[madohora]

STULECIE LICEUM IM. KAROLA MIARKI W MIKOŁOWIE - Radio Katowice - 01.10.2022

[madohora]

DNI OTWARTYCH DRZWI W MIKOŁOWIE - www.tvp.pl - 31.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jedna pani z Mikołowa
Była dość nietuzinkowa
Inaczej się ubierała
Modę za nic miała
I na wiele była gotowa

[madohora]

1837 – w Mikołowie znajdują się 2 kościoły katolickie, szkoła, 250 domów, a zamieszkuje go 2000 osób.

[madohora]

1840 – L. Froehlich zakłada w Mikołowie fabrykę łyżek (przetrwała do końca stulecia).

[madohora]

1842 – otwarto fabrykę wyrobów żelaznych i części maszyn pod nazwą huta „Maria Ludwika”.

[madohora]

MIESZKAŃCY ABISYNII W MIKOŁOWIE CZEKAJĄ NA EKSMISJĘ - Dziennik Zachodni - 13.07.2024

[madohora]

BAZYLIKA ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA W MIKOŁOWIE - Gość - 18.12.2024

[madohora]

[madohora1]

Naprzeciwko ratusza położona jest secesyjna kamienica z początku XX wieku
piękna, secesyjna kamienica z pocz. XX w. (Rynek 4). Jej fasadę zdobią płaskorzeźby oraz żółto - pomarańczowo cegła

[madohora1]

[madohora]

EUROPEJSKI PIKNIK RODZINNY W ŚLĄSKIM OGRODZIE BOTANICZNYM - Radio Katowice - 19.09.2021

[madohora]

Za zasługi dla rozwoju i upiększania miasta, Magistrat i Rada Miejska nadały mu 19 kwietnia 1926 roku, w 75 rocznicę urodzin, godność i prawa obywatela honorowego. Dyplom nadający tą godność wykonał własnoręcznie Stanisław Ligoń mieszkający wówczas w Katowicach.

[madohora]

Nazwa miasta pochodzi najprawdopodobniej od imienia Mikołaj, nie jest jednak pewne, czy pochodzi od św. Mikołaja (najstarszy kościółek, a właściwie kapliczka, poświęcona jest św. Mikołajowi), czy też od jakiegoś dziedzica imieniem Mikołaj (po ludowemu Mikula), bogatego właściciela mieszkającego w tej okolicy w czasach powstania osady. Za drugą możliwością przemawiają dawne nazwy miasta - Miculow, Mikulau, Mikulow, Mikułów (w księgach kościelnych ta ostatnia nazwa występuje do 1824).

Istnieje również stare podanie opowiadające o początkach tego miasta, nie poparte jednak żadnymi dowodami historycznymi. Podanie opowiada o handlarzach bydłem, którzy zatrzymali się w tych okolicach na odpoczynek. W trakcie nocy nagle zachorowało całe bydło. Przerażeni handlarze zaczęli się modlić i ślubować św. Mikołajowi wybudowanie kaplicy, jeżeli święty sprawi, że bydło wyzdrowieje. Bydło rzeczywiście wyzdrowiało, a handlarze zbudowali ślubowaną kaplicę ku czci św. Mikołaja.

[madohora]

Starego Mikołowa nie odbudowano, ale obok niego, po drugiej stronie potoku Jamna, dziś już płynącego w tym miejscu podziemnym korytem, zaczęło powstawać nowe miasto, lokowane na prawie niemieckim. Dało ono początek obecnemu centrum Mikołowa z rynkiem i otaczającymi go uliczkami. Wtedy również powstał pierwszy kościół pw. św. Wojciecha, dziś nazywany Starym Kościołem i mający jeszcze drugiego patrona – Matkę Boską Śnieżną.

[madohora]

[madohora]

Mikułów al. Mikołów, niem. Nicolai, miasto okręgowe w pow. pszczyńskim na Szląsku górnym, leży na wzniesieniu 1116 st. par., na połowie drogi pomiędzy Oświęcimiem (w Galicyi) a Gliwicami, o 14 kil. od Katowic. Posiada dwa kościoły katolickie, kościół ewangielicki, synagogę, szkołę katolicką 5-klasową (529 uczniów), ewang. 1-klas. (60 ucz.) i żydowską prywatną (104 ucz.). Co do władz M. posiada: urząd miejski, urząd policyjny okręgowy, urząd pocztowy, dwóch sądziów okręgowych. Z zakładów przemysłowych istnieją tu: huty żelazne (Nicolai Hutte, Walther H., Maria Louisen H., Frohlische Loffelschmiede), wielki młyn amerykański. Kolej żelazna łącząca Racibor z Katowicami przerzyna grunta należące do miasta, na których mieści się stacya. Ludność miasta z 2752 mk. w 1834 r., wzrosła do 3059 w 1840 r., doszła do 4479 w 1861 r. Mówi ona zesputą polszczyzną. Wychodzą tu dwa pisma peryodyczne polskie dla ludu nakładem Miarki: "Katolik" i "Monika". Początkiem miasta miało być obozowisko urządzone tu przez mołdawskich handlarzy bydła. Oni to wznieśli drewniany kościółek ś. Mikołaja (Nikołajek zwany) w miejscu, gdzie dziś stoi murowana kaplica na płn. od miasta przy drodze do st. dr. żel. Pożar ratusza w 1794 r. zniszczył archiwum miejskie, stąd przeszłość M. mało jest znaną. W Kod. dypl. Muczk. i Rzyszcz. wspomniany jest M. w dok. z 1228 r. Dochował się też dokument, w którym Mieczysław (Mieszko), ks. Opolski, jako władzca Pszczyny, potwierdza (w Rybniku 1287 r.) nadania poczynione przez Jana z Grabi kościołowi ś. Wojciecha w M. W 1547 r. baron Hans Turzo, pan na Betlemfalva i na Pszczynie, nadał M. miejską organizacyę, samorząd, sądownictwo i łączne z tem przywileje uprawy wina, warzenia piwa, tworzenia cechów, targi i jarmarki. W tej epoce M. stał się ważnem targowiskiem dla handlu bydłem, solą i wódką. Najście Szwedów w 1630 r. zadało ciężką klęskę miastu. Spustoszyli oni prócz miasta i klasztor zakonnic pod miastem stojący. O przeszłych stosunkach miasta świadczy dotąd nazwa jednej z ulic (Krakowska) i tak zwana Skotnica, będąca zapewne miejscem dawnego targowiska na bydło. Do mieszczan należy obecnie 4662 mr. ziemi, w tem 4029 mr. roli, 52 mr. ogr., 352 mr. łąk, 137 mr. pastw. i 122 zagajników. Klimat tu dość ostry skutkiem wzniesionego położenia i silnych wiatrów od Karpat wiejących. Par. kat. mikułowska posiada od 1861 r., prócz starego, nowy murowany kościół z dwoma wieżami i liczy 13926 parafian (1869 r.). Do parafii należą miejscowości: Gostyń, Wyrów, Łaziska (górne, dolne i średnie), Śmiłowica, Kamionka, Wilkowy, Panewnik, Piotrowice, Podlesie, Zarzycze, Lgota, Althammer. W obrębie parafii mieszka 745 ew. i 540 żydów. Dekanat mikułowski dyec. wrocławskiej miał 1869 r. 45158 kat., 1435 ew., 530 izr. i 8 parafii: Berun, Boischow, Chełm W., Lendzin, Mokra, M., Tychy, Woszczyce.

Informacje pochodzące ze "Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich", Warszawa 1885.

[madohora]

[madohora]

Pierwsza wzmianka o Mikołowie pochodzi z 1222 r. Wtedy to w dokumencie księcia opolskiego, Kazimierza znalazł się zapis o kasztelanie mikołowskim, Andrzeju (Andrea comite de Micul.). Dawna osada i drewniano-ziemny gród leżały wówczas na wzniesieniu w rejonie dzisiejszej ul. Konstantego Prusa. W 1273 r. podczas walk o tron Polski uległy one zniszczeniu. Na ich ślady natrafiono dopiero w 1860 r. podczas budowy kościoła ewangelickiego św. Jana. Z biegiem lat budowniczym nowej osady, w miejscu dzisiejszego Rynku, był Jan herbu Grabie.

[madohora]

[madohora]

W 1336 r. ziemie te przeszły pod panowanie czeskie, a następnie stały się własnością Habsburgów. Prawa miejskie Mikołów otrzymał w 1547 r. W 1742 r. miasto trafiło pod berło królestwa Prus. Przez stulecia nawiedzały go liczne epidemie, wojny, trzęsienia ziemi, a nawet inwazja szarańczy. Jednak po każdym z tych nieszczęść miasto odradzało się na nowo.

W XIX w. istniały tu już poczta, sąd, policja, straż pożarna oraz urząd górniczy. W 1856 r. miasto uzyskało połączenie kolejowe z Nędzą i Orzeszem, a dwa lata później z Ligotą. Dzięki temu w mieście nastąpił szybki rozwój gospodarczy, powstały liczne fabryki. Jednocześnie swoją działalność rozpoczęła tu pierwsza polska drukarnia Tomasza Nowackiego (1845 r.). Jej książki i śpiewniki były rozprowadzane na terenie całego Górnego Śląska. Tradycje tej drukarni kontynuowali Karol Miarka-senior (1825-1882) i Karol Miarka-junior (1856-1919). Ten ostatni był m.in. wydawcą masowych nakładów dzieł A Mickiewicza, J. Słowackiego i Z. Krasińskiego.

W 1900 r. Mikołów liczył 6 638 mieszkańców. O dalszych jego losach zadecydowały powstania śląskie i Plebiscyt. W ich wyniku 21 X 1921 r. Mikołów wraz z całym powiatem pszczyńskim został przyłączony do Polski. Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. oddziały wojska polskiego stawiały tutaj Niemcom zacięty opór (Wyry i Sośnia Góra). W styczniu 1945 r. miasto zostało wyzwolone przez oddziały Armii Czerwonej. Obecnie jest ono siedzibą powiatu mikołowskiego oraz prężnym ośrodkiem życia gospodarczego i kulturalnego tej części województwa śląskiego.

[madohora]

[madohora]

Z podniesioną przyłbicą - nazwa i herb

Nazwa miasta prawdopodobnie pochodzi od imienia Mikołaj. Do dziś jednak trwają spory, czy jest ona związana ze świętym Mikołajem, który ma w mieście najstarszą kapliczkę, czy raczej z osobą pierwszego właściciela osady, zwanego Mikulą. W różnych okresach dziejów miasta na przemian stosowano nazwy: Miculow, Mikulau i Mikulow. Natomiast dzisiejsza nazwa Mikołów po raz pierwszy pojawiła się dopiero w 1760 r. Co ciekawe, w niektórych księgach parafialnych z I poł. XIX w. można jeszcze spotkać inne brzmienie nazwy miasta - Mikułów.

Obecny herb Mikołowa został ustanowiony we wrześniu 1996 r. Swoją symboliką nawiązuje jednak do dawnych pieczęci miejskich z XV-XVIII w. Każda z tych pieczęci posiadała rysunek hełmu rycerskiego z opuszczoną przyłbicą i pękiem piór - widzianego z boku. Natomiast współczesny herb miasta to biała tarcza, przedstawiająca srebrny hełm rycerski z podniesioną przyłbicą - widziany z przodu. Jego szczyt wieńczą cztery stylizowane pióra w kolorach: srebrnym, niebieskim, czerwonym i żółtym. Hełm przechodzący w napierśnik zdobi złota rozeta

Kalemdarium dla Mikołowa

[madohora]

1222 - pierwsza historyczna wzmianka o Mikołowie - w dokumencie wydanym przez księcia opolskiego Kazimierza (syna Mieszka raciborskiego) dla biskupa wrocławskiego Wawrzyńca, gdzie jako świadek wymieniony jest hrabia Andrzej, kasztelan z Mikołowa (oryg. comes Andreas, castellanus de Miculow). Świadczy to o tym, iż Mikołów pełnił już funkcje w administracji państwowej jako gród i siedziba kasztelanii.
1228 - wzmianka o Mikołowie pojawiła się w dokumencie księcia opolskiego Kazimierza, stanowiącym umowę z wojewodą Klemensem, gdzie jako świadek, po raz kolejny, pojawia się kasztelan mikołowski Andrzej. Podobne wzmianki, w których występuje ów Andrzej znajdujemy również w dokumentach z lat 1232 i 1234.
1258 - w dokumentach księcia opolskiego Władysława dwukrotnie pojawia się kasztelan mikołowski imieniem Jan, syn Wernera.
1265-1280 - rozbudowa miasta przez Jana z Grabia.
1266 - 1 marca pierwsza wzmianka o kościele św. Wojciecha w Mikołowie - biskup krakowski Paweł przebywający w Sławkowie nadał kościołowi św. Wojciecha w Mikołowie dziesięciny ze wsi Przeczyce, Toporowice i Targoszyce. Mikołów należał w tych czasach do dekanatu Sławkowskiego.
1375 - książę raciborski Jan I sprzedaje miasto Mikołów i Pszczynę z okolicami księciu opolskiemu Władysławowi.
1545 - król czeski Ferdynand I nadaje miastu Mikołów prawo do urządzania jarmarków i targów tygodniowych.
1547 - 27 lipca nadanie miastu Mikołów ordynacji miejskiej przez pana ziemi pszczyńskiej Jana Turzo.
1580 - do Mikołowa przybywa pierwszy pastor.
1630 - parafia mikołowska wraca w ręce katolików (proboszczem zostaje Tomasz Aleksander Czarniecki).
1645 - miasto dotknęła klęska pożaru - świadczy o tym dokument z tegoż roku, w którym miasto Mikołów prosi urząd podatkowy we Wrocławiu o umorzenie 500 florenów zaległości podatkowych.
1760 - po raz pierwszy w dokumentach pojawia się dzisiejsza nazwa miasta Mikołów.
1794 - 20 maja największy pożar w historii miasta, centralna część miasta uległa zniszczeniu - pożar wybuchł w domu kowala Marcina Kozaka znajdującym się na rynku miasta.
1840 - L. Froehlich zakłada w Mikołowie fabrykę łyżek (przetrwała do końca stulecia).
1842 - otwarto fabrykę wyrobów żelaznych i części maszyn pod nazwą huta "Maria Ludwika".
1845 - Tomasz Nowacki zakłada w Mikołowie drukarnię.
1848 - w Mikołowie miała miejsce epidemia tyfusu, zmarło wówczas 20% ogółu ludności.
1856 - powstaje dworzec kolejowy w Mikołowie.
1861 - 25 września konsekracja nowego kościoła pw. św. Wojciecha.
1872 - zburzenie starego ratusza i wybudowanie nowego ratusza w Mikołowie.
1874 - Karol Miarka rozpoczyna działalność wydawniczą w Mikołowie.
1908 - ukończenie budowy wodociągów miejskich, na które wydano ok. 250 tys. marek.
1919 - 17 sierpnia walki w mieście podczas I powstania śląskiego.
1921 - plebiscyt na Górnym Śląsku - w Mikołowie większość głosów pada za Niemcami (3059 do 2434).
1922 - 29 czerwca Mikołów wraz z częścią Górnego Śląska przyłączony do Polski.
1939 - 3 września wkroczenie wojsk niemieckich do miasta Mikołów.
1945 - 28 stycznia wkroczenie Armii Radzieckiej.
1954 - Mikołów zostaje włączony do powiatu tyskiego.
1975 - do Mikołowa przyłączono Śmiłowice, Mokre oraz Paniowy.
1994 - 30 grudnia przyłączenie Bujakowa[5].
1998 - powstaje powiat mikołowski obejmujący Mikołów, Łaziska Górne, Orzesze, Wyry oraz Ornontowice.
2002 - przebudowa rynku w Mikołowie.
2008 - Kościół św. Wojciecha staje się Bazyliką Mniejszą w Mikołowie
2009 - poświęcenie kościoła pw. Św. Antoniego Padewskiego w Mikołowie Recie-Goju

[madohora]

Mikołów jest jednym z nielicznych miast na Górnym Śląsku, które zachowało dawną starówkę z Rynkiem oraz odchodzącymi od niego ulicami. W 2002 r. centrum miasta poddano gruntownej rewitalizacji. Dzięki temu przebudowie i modernizacji uległa także płyta główna Rynku. Obecnie jego środek zajmuje piękna fontanna, symbolizująca kształtem tę część miasta. Po jej południowej stronie szare, granitowe płyty nawierzchni tworzą zarysy murów stojącego tu niegdyś Ratusza. W podobny sposób zaznaczono miejsce, gdzie przed wiekami znajdowała się najstarsza studnia miejska.

[madohora]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZNAK CECHU PIEKARZY

[madohora]

KAMIENICA PRZY ULICY JANA PAWŁA II

[madohora]

[madohora]

JEDNA Z ULICZEK MIKOŁOWA NA KOŃCU WIDAĆ KOŚCIÓŁ MATKO BOSKIEJ ŚNIEŻNE]

Kościół parafialny pw. Matki Bożej Śnieżnej (nazwany tak dopiero po wybudowaniu kościoła parafialnego pw. św. Wojciecha, który przejął jego wcześniejszą nazwę) zbudowany w latach 1270-1280, później przebudowany.

[madohora]

[madohora]

RYNEK W MIKOŁOWIE

[madohora]

NEORENESANSOWY RATUSZ Z 1872 ROKU

[madohora]

[madohora]

****MIKOLÓW

[madohora]

WYPADEK W MIKOŁOWIE - www.tvn,24 - 21.11.2017

[madohora]

MIKOŁÓW

[madohora]

Mikołów – miasto w południowej Polsce, w województwie śląskim, siedziba władz powiatu mikołowskiego, w południowej części Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego. Według danych z 31 grudnia 2016 r. miasto miało 40 114 mieszkańców.
Mikołów uzyskał lokację miejską w 1276 roku, ponowne nadanie praw miejskich przed 1300 rokiem. Jest to miasto położone na Wyżynie Śląskiej, graniczy bezpośrednio od wschodu z Katowicami, od południa z Tychami, gminą Wyry, Łaziskami Górnymi i Orzeszem, od zachodu z gminą Ornontowice i gminą Gierałtowice, a od północy z Rudą Śląską. Współrzędne geograficzne centrum miasta wynoszą: 50º 10' szerokości geograficznej północnej i 18º 54' długości geograficznej wschodniej. Historycznie leży na Górnym Śląsku.

[madohora]

[madohora]

Tak przykryto napis 1276

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Mikołów jest jednym z nielicznych miast na Górnym Śląsku, które
zachowało dawną starówkę z rynkiem oraz odchodzącymi od niego
ulicami. W 2002 r. centrum miasta poddano gruntownej rewitalizacji. Dzięki
temu przebudowano i zmodernizowano także płytę główną rynku. Obecnie
jego środek zajmuje piękna fontanna, symbolizująca kształtem tę część
miasta. Po jej południowej stronie szare, granitowe płyty nawierzchni
tworzą zarysy murów stojącego tu niegdyś ratusza. W podobny sposób
zaznaczono miejsce, gdzie przed wiekami znajdowała się najstarsza
studnia miejska. Plac otaczają kamienice z XVIII i XIX w., z których wiele
zachowało dawne detale architektoniczne.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

Obecny budynek Ratusza, wtopiony w zachodnią pierzeję Rynku, pochodzi z 1872 r. Wyglądem przypomina on zamek.

[madohora]

[madohora1]

[madohora]

Niemal naprzeciw Ratusza wznosi się piękna, secesyjna kamienica z pocz. XX w. (Rynek 4). Do jej ciekawych elementów architektonicznych należą m.in. fragmenty muru pruskiego, wieżyczka z iglicą oraz płaskorzeźby dziecięcych głów i palm w obramowaniach okien. Równie bogatą elewację posiada narożna kamienica przy ul. Jana Pawła II 10 (XIX i XX w.). Jej fasadę, z jasnej glazurowanej cegły, zdobią fantastyczne motywy roślinne oraz maszkarony w postaci głów satyrów.
Po obu stronach tej samej ulicy stoją także inne budynki z przełomu XVIII i XIX w. Jednak z powodu licznych przebudów utraciły one cenne detale architektoniczne.
Oprócz mieszczańskich kamienic w Mikołowie znajdziemy również dawne wille bogatych mikołowian z pocz. XX w. Jedną z nich jest willa przy ul. Krakowskiej 20. Jej bryła stanowi połączenie stylu neogotyckiego i neorenesansowego. Z kolei przykładem architektury klasycystycznej jest willa z lat siedemdziesiątych XIX wieku przy ul. K. Miarki 15. Natomiast wygląd podmiejskiego dworku ma willa przy ul. Krakowskiej 2. Wiele tajemnic kryje w sobie willa przy ul. Krakowskiej 33 z końca XIX w. Jej piwnice świadczą o średniowiecznym rodowodzie tego obiektu. Natomiast jego architektura, stanowiąca połączenie historyzmu i modernizmu, plasuje go w kręgu ówczesnych rozwiązań estetycznych Wiednia czy Berlina.

[madohora]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

[madohora1]

Odchodząca od rynku ul. Jana Pawła II również zachwyca swą zabudową. Uwagę przyciąga zwłaszcza narożna kamienica pod nr 10. Jej bogatą elewację zdobią m.in. maszkarony oraz fantastyczne motywy roślinne.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

CIEKAWE ZDOBIENIA

[madohora]

SZCZEGÓŁY NA KTÓRE ZAZWYCZAJ NIE ZWRACAMY UWAGI

[madohora]

[madohora]

ZABYTKOWY GMACH SĄDU - POCZĄTKOWO PIERWSZY SĄD MIEŚCIŁ SIĘ W TYM MNIEJSZYM BUDYNKU (na zdjęciu z lewej strony)

[madohora]

ZABYTKOWY GMACH SĄDU - POCZĄTKOWO PIERWSZY SĄD MIEŚCIŁ SIĘ W TYM MNIEJSZYM BUDYNKU (na zdjęciu z lewej strony)

[madohora]

[madohora]

JAK I SĄD TO I WIĘZIENIE - TERENY DAWNEGO WIĘZIENIA

[madohora]

Ziemie te były pod panowaniem polskim, czeskim, austriackim i niemieckim. Po plebiscycie został przyłączony do Polski

[madohora]

MIKOŁÓW. CIĘŻARÓWKA ZAHACZYŁA O DRZEWO - Dziennik Zachodni - 14.07.2018

[madohora]

JAN NEPOMUCEN

[madohora]

[madohora]

Parafia mikołowska posiadała więc dwa cmentarze, które przez wieki wystarczały z uwagi na niewielką liczbę mieszkańców. Z początkiem XIX wieku do Mikołowa dotarły również zmiany spowodowane industrializacją. W 1820 roku stary cmentarz przy kościele św. Wojciecha kilkakrotnie naprawiano, ale z biegiem czasu stawał się niewystarczalny. W 1820 roku powstał nowy, większy cmentarz usytuowany na polu farskim. To jest ta część współczesnego cmentarza, która usytuowana jest najbliżej kościoła pw. św. Wojciecha. W 1864 roku nowy cmentarz został znacznie powiększony. W 1876 roku doszło do kolejnego powiększenia obszaru cmentarza. Jako, że był to czas kulturkampfu rejencja opolska nie zgodziła się na to powiększenie cmentarza motywując odmowę względami sanitarnymi. Powołując się na względy epidemiologiczne, rejencja zaczęła bowiem forsować powstawanie cmentarzy gminnych. Brak środków finansowych zahamował realizację projektu budowy cmentarzy gminnych. Po zakończeniu kulturkampfu 25 lipca 1885 rejencja zgodziła się na powiększenie wspólnego cmentarza parafialnego w Mikołowie.

[madohora]

Przed kaplicą cmentarną znajduje się grób ks. proboszcza Grzegorza Warwasa, który w 1843 roku rozpoczął budowę nowego kościoła św. Wojciecha. Jest to najstarsza obecnie mogiła na cmentarzu. Obok – mogiła z krzyżem AK, w której spoczywa wychowawca młodzieży, harcmistrz Paweł Krawczyk. Na wysokości kaplicy znajdują się groby kapłańskie. Tam spoczywają zarówno dawni proboszczowie i wikarzy mikołowscy, jak i kapłani pochodzący z Mikołowa. Nieopodal grobów znajduje się mogiła mikołowskiego kleryka. Po lewej stronie kaplicy stoi okazały, wykuty z piaskowca krzyż, ustawiony w 1873 roku. Za kaplicą, po prawej stronie znajduje się mogiła przykryta pamiątkową płytą, miejsce spoczynku ofiar II wojny światowej. Dziś budzi ona wiele kontrowersji wśród nielicznych żyjących świadków. Również za tą kaplicą, po prawej stronie alejki, pod murem, leży niewielki kamień nagrobny rosyjskiego żołnierza z czasów I wojny światowej

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Do roku 1922 w granicach powiatu zabrzańskiego, następnie po wytyczeniu granicy polsko-niemieckiej do rudzkiego, po zniesieniu w/w w roku 1925 miejscowość należała do powiatu pszczyńskiego. Od roku 1945 wraz z wsiami Mokre i Borowa Wieś należały do gromady Śmiłowice. W roku 1954 zostaje przyłączona do powiatu tyskiego a w roku 1975 do gminy miejskiej Mikołów.

[madohora]

ks. Antoni Plewnia - 1924-1949
ks. Hubert Szymankiewicz - 1949-1968
ks. Włodzimierz Dziubek
ks. Jerzy Kolon
ks. Bronisław Byrtek - 1983-2002
ks. Franciszek Pyrek - styczeń 2002 - nadal

[madohora]

Duchowni pochowani na terenie parafii
ks. Antoni Plewnia (zm. 11.02.1949)
ks. Hubert Szymankiewicz (zm. 11.05.1968)
ks. Bronisław Byrtek (zm. 04.01.2002

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

1222 – pierwsza historyczna wzmianka o Mikołowie – w dokumencie wydanym przez księcia opolskiego Kazimierza I dla biskupa wrocławskiego Wawrzyńca, gdzie jako świadek wymieniony jest hrabia Andrzej, kasztelan z Mikołowa (oryg. comes Andreas, castellanus de Miculow). Świadczy to o tym, iż Mikołów pełnił już funkcje w administracji państwowej jako gród i siedziba kasztelanii.

[madohora]

1266 – 1 marca pierwsza wzmianka o kościele pw. św. Wojciecha w Mikołowie; biskup krakowski Paweł przebywający w Sławkowie nadał kościołowi św. Wojciecha w Mikołowie dziesięciny ze wsi Przeczyce, Toporowice i Targoszyce. Mikołów należał w tych czasach do dekanatu Sławkowskiego.

[madohora]

1547 – 27 lipca nadanie Mikołowowi ordynacji miejskiej, staraniem ówczesnego pana ziemi pszczyńskiej, barona Jana Turzo. Od tej daty, Mikołów stał się miastem.

[madohora]

1760 – po raz pierwszy w dokumentach pojawia się dzisiejsza nazwa miasta „Mikołów”.

[madohora]

1842 – otwarto fabrykę wyrobów żelaznych i części maszyn pod nazwą huta „Maria Ludwika”.

[madohora]

MIKOŁÓW DWORZEC KOLEJOWY

[madohora]

1858 – zbudowano hutę „Waltera”, późniejsza Fabryka Palenisk Mechanicznych.

[madohora]

Na ukształtowanie świadomości Miarki wywarł pewien wpływ Bernard Bogedain, rzecznik nauki języka polskiego wśród Polaków na Śląsku[1][2], którego poznał w 1853 roku w czasie jego wizytacji w szkole pielgrzymowickiej. Duży wpływ na Miarkę mieli także Paweł Stalmach oraz Józef Chociszewski, korektorzy jego debiutanckiej powieści o początkach chrześcijaństwa na Górnym Śląsku „Klemensowa Górka”.

[madohora]

[madohora]

1909 – uruchomiono wodociąg miejski

[madohora]

1932 – założenie na terenie podarowanym przez rolnika Józefa Bojdoła ogródków działkowych; cztery lata później działki rozparcelowano i podzielono między właścicieli (obecny ROD „Krokus”; 5,8 ha)

[madohora]

1994 – 30 grudnia przyłączenie Bujakowa

[madohora]

2009 – poświęcenie kościoła pw. św. Antoniego Padewskiego w Mikołowie Recie-Goju.

[madohora]

W latach 70. XVIII wieku władze pruskie nakazały początkowo przesiedlić wszystkich Żydów na prawą stronę Odry i to tylko na tereny wiejskie, następnie zmieniono zdanie i przyszło polecenie osiedlenia ich w miastach – w 1780 r. Mikołów został jednym z pięciu miast przesiedleńczych. W 1787 roku i to zarządzenie odwołano w obawie o skutki gospodarcze, ale liczba żydowskich mieszkańców w ówczesnym Nikolei wzrosła do 84 osób.

[madohora]

W 1931 r. wybrano pierwszego rabina, którym został, Ajzyk Chameides. Ten jednak dojeżdżał do Mikołowa z Katowic. Liczba Żydów mikołowskich wzrosła z 74 (1928 r.) do 243 osób

[madohora]

Synagoga w Mikołowie – nieistniejąca synagoga, która znajdowała się w Mikołowie przy ulicy Żorskiej.
Synagoga została zbudowana w 1816 roku. Podczas II wojny światowej hitlerowcy zdewastowali synagogę. Po zakończeniu wojny została początkowo przeznaczona jako hala sportowa dla bokserów, a potem dostosowana do potrzeb magazynowych.
W 1972 roku przed obchodami 750-lecia miasta, na polecenie ówczesnych władz miasta górnicy KWK Bolesław Śmiały wysadzili synagogę w powietrze. Powodem tego była rzekoma konieczność przebudowy układu komunikacyjnego. Obecnie po synagodze pozostały tylko ukryte w ziemi fundamenty.
W miejscu, gdzie kiedyś stała synagoga, utworzono Plac 750-lecia - jeden z centralnych placów Mikołowa.

[madohora]

Najstarszy zachowany nagrobek pochodzi z pochodzi z 1726 roku i należy do Chaima syna Judy Lejba. W 1828 roku cmentarz powiększono. Chowano tutaj Żydów mikołowskich oraz wyznawców judaizmu z okolic, m.in. z Pszczyny i Żor. W okresie międzywojennym przy wejściu stał dom przedpogrzebowy, a teren otoczony był murem ceglano-kamiennym.

[madohora]

Po wojnie cmentarz został zamknięty i zaczął niszczeć - kradziono płyty nagrobne, przewracano i łamano macewy. Wiele nagrobków mogło posłużyć jako materiał do pobliskiego zakładu kamieniarskiego, inne okradziono ze szlachetnych kamieni. Dzieła zniszczenia miała pogłębiać obecność rodziny romskiej, mieszkającej w dawnym domu grabarza, do której wielokrotnie zjeżdżały się liczni krewni, urządzając uroczystości na terenie cmentarza

[madohora]

[madohora]

Mikołów - miasto powiatowe, kasztelania i osada handlowa z początków XIII wieku. Mikołów otrzymał prawa miejskie w 1547 roku. Jest to ośrodek przemysłowy na obrzeżach GOP. W Mikołowie mieści się kopalnia doświadczalna Barbara, Mikołowska Fabryka Maszyn, Fabryka Palenisk Mechaniczntch.

[madohora]

Ratusz w Mikołowie – mikołowski ratusz położony jest przy zachodniej pierzei Rynku. Został zbudowany w latach 1870 - 1872 w stylu neorenesansowym. Bryłą przypomina zamek. Obecnie w budynku, swoją siedzibę ma Urząd Miasta.

[madohora]

W roku następnym (1888) otrzymał zgodę od władz i objął w Mikołowie (uważanym wówczas za „zapadłą dziurę” państwa pruskiego) drogerię, którą zarządzał do 1905 roku. Była to pierwsza drogeria prowadzona w mieście przez polaka. 27 kwietnia 1898 roku w Rudnej na Dolnym Śląsku (Raúdten) zawarł związek małżeński z Hertą Pollak (ur.27.06.1876r.), córką Johana Pollaka – zarządcy leśnego w dobrach rodziny von Thiele-Wincklerów. Miał czworo dzieci urodzonych w Mikołowie: Stanisława (1901), Otmara (1903), Katarzynę (1905) i Johana (1907). W 1907 roku założył w Katowicach szkołę drogistowską, której był kierownikiem i głównym wykładowcą do 1918 roku. Szkoła ta oprócz kształcenia zawodowego Polaków, była niejawną kuźnią przygotowującą patriotycznie młodzież do walk powstańczych i akcji plebiscytowych w latach 1919 – 1921. W roku 1908 był jednym z organizatorów polskiej akcji przedwyborczej do pruskiego Landtagu. W 1911 roku objął w Mikołowie kierownictwo nowopowstałej spółki: Bank Przemysłowo – Ziemski, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Była to pierwsza instytucja finansowa w mieście z polskim zarządem. Stanowisko zarządcy piastował tam do roku 1921. Z banku tego korzystała polska ludność rolnicza i drobni rzemieślnicy, natomiast podczas powstań władze powstańcze. Bank ten w marcu 1921 roku wyemitował pierwsze polskie banknoty na Śląsku. W czasie walk powstańczych i akcji plebiscytowych zasłużył się wśród najaktywniejszych działaczy polskich, dzięki czemu uzyskano większość w Radzie Miejskiej Mikołowa. W wyborach komunalnych z 5 stycznia 1920 roku zdobył największą ilość głosów – został wtedy powołany w skład Rady Miejskiej a następnie wybrany pierwszym polskim burmistrzem miasta Mikołowa. W okresie tym wykazywał najaktywniejszą działalność na rzecz środowiska, był wyróżniającym się działaczem w wielu organizacjach społecznych przy pomocy których podejmowano walkę z wpływami germanizacyjnymi, między innymi w Towarzystwie Czytelni Ludowych, Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”, chórach śpiewaczych, PCK a także Towarzystwie „Zgoda” w Mikołowie, którego członkiem był od roku 1895. Mianowano go również sędzią pokoju w Powiatowym Sądzie w Mikołowie – obowiązki te pełnił przez szereg lat. Po I wojnie światowej był aktywnym propagatorem rozbudowy, odnowy i upiększania mikołowskich Plant, obejmując w późniejszym okresie mecenat nad Towarzystwem Upiększania Miasta. 9 kwietnia 1925 roku w Obwodowym Sądzie Apelacyjnym w Katowicach, Wojciech Rybicki i Jan Koj jako przedstawiciela władz miasta, podpisali dokument notarialny w którym Karol Büschel, ceniony i znany w mieście fabrykant, darował dla gminy Mikołów parcelę z zastrzeżeniem przeznaczenia wyłącznie na park publiczny, znajdującą się w miejscu dzisiejszego starego basenu i okolicy. Po podziale Górnego Śląska, od 1922 roku pełnił nadal obowiązki radnego miasta i zastępcy burmistrza.

[madohora]

Od 1919, po zwolnieniu z armii kontynuował studia na wydziale teologicznym na Uniwersytecie Wrocławskim, będąc już członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Przydzielony do obszaru Powiatowego Komisariatu Plebiscytowego na Powiat i Miasto Katowice, gdzie wypełnianie służbowych obowiązków oznaczało niejednokrotne narażenie życia, objął powierzone mu przez Wojciecha Korfantego stanowisko sekretarza i zastępcy Komisarza Plebiscytowego, a niedługo potem Głównego Komisarza Plebiscytowego na Powiat i Miasto Katowice Polskiego Komisariatu Plebiscytowego.

[madohora]

11 maja 1945 przybył do Nysy i tego samego dnia objął stanowisko prezydenta miasta. Tylko w czasie swego półrocznego urzędowania rozbudował administrację miejską, uruchomił najbardziej znaczące miejskie sieci komunalne, takie jak wodociągi, kanalizację, elektryczność i gaz. Rozpoczął także akcje odgruzowywania zniszczonego doszczętnie przez wojnę miasta, a także opanował swoimi działaniami epidemię duru brzusznego. 15 października 1945 został odwołany z zajmowanego stanowiska, a wkrótce powołany na wiceprezydenta miasta Gliwic. 4 października 1946 wybrany został na prezydenta miasta Gliwic. W wyborach do Sejmu Ustawodawczego Rzeczypospolitej Polskiej w lutym 1947, jako bezpartyjny, otrzymał również mandat posła Sejmu Ustawodawczego RP, piastując jednocześnie funkcję prezydenta miasta Gliwic.

[madohora]

Osoba Jana Koja często wymieniana jest w pozytywnym kontekście w książkach historycznych.

[madohora]

Urodził się 31 grudnia 1893 koło Nowego Sącza we wsi Ptaszkowej, w rodzinie Antoniego i Agaty.
26 kwietnia 1938 roku przeniesiony do 73 pułku piechoty w Katowicach. Obejmuje stanowisko dowódcy drugiego batalionu stacjonującego w Oświęcimiu. Podczas służby w tej jednostce pełni jednocześnie funkcję komendanta garnizonu. Od 24 września do 10 grudnia 1938 wraz ze swym pułkiem działa w grupie gen. Bortnowskiego, a tym samym bierze udział w zajęciu Zaolzia. W czasie kampanii wrześniowej śmiertelnie ranny w kontrnatarciu na Wyry, zmarł w szpitalu w Mikołowie[2]. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mikołowie. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari IV klasy i awansowany do stopnia pułkownika.

[madohora]

TABLICA POŚWIĘCONA NORWIDOWI

[madohora]

POMNIK ŚWIĘTEGO WOJCIECHA W MIKOŁOWIE - Nasze Miasto - (archiwum)

[madohora]

Rafał Wojaczek do dziś uchodzi za jedną z najbardziej legendarnych postaci artystycznego środowiska Wrocławia z czasów głębokiego PRLu. Wojaczek był zadeklarowanym alkoholikiem, aczkolwiek wiarygodność tej deklaracji podważają znajomi, twierdząc, że była to najczęściej poza, służąca zwróceniu na siebie uwagi. Legendę poety traktuje także z przymrużeniem oka wieloletni przyjaciel i biograf Wojaczka Bogusław Kierc, który zapamiętał Wojaczka jako bardzo dobrze wychowanego człowieka, z którym nie wypił „ani kropli alkoholu”. Do największych i niejednokrotnie szokujących ekscesów Wojaczka należą „wychodzenie” z lokali szybą zamiast drzwiami, wieszanie szatniarzy na hakach oraz wyskakiwanie z okien z czwartego piętra. Fascynacja Rimbaudem powodowała, że w swojej ekstrawagancji bywał niebezpieczny dla siebie, jak i dla swojego otoczenia. Awanturnicze, protopunkowe życie Wojaczka prędko spowodowało, że stał się on jednym z najbardziej charakterystycznych autorów przypisanych do grupy poetów przeklętych.

[madohora]

WOJACZEK ZASIADŁ NA ŁAWCE W MIKOŁOWIE - www.slazag.pl - (archiwum)

[madohora]

Kolejna kamienica w secesyjnym stylu z przełomu XIX i XX w. ok 1910 roku. Wyjątkowe zdobienia stawiają budynek w czołówce kamienic w Mikołowie. Znajduje się na zbiegu ulic Jana Pawła II oraz Stefana Okrzei. Jasna glazurowana cegła, ornamenty roślinne oraz głowy satyrów (ludzie z koźlimi nogami i uszami) przy wykończeniach balkonów. Róg kamienicy stanowi połączenie prawego i lewego skrzydła, tam też umiejscowione jest wejście do lokalu, ktore od początku przeznaczone było na działalność gospodarczą. Szczyt wykończony jest wieżyczką z hełmem i iglicą.

[madohora]

POMNIK POLEGŁYCH W POWSTANIACH ŚLĄSKICH - www.pamietajskadjestes.pl

[madohora]

Parafia mikołowska posiadała więc dwa cmentarze, które przez wieki wystarczały z uwagi na niewielką liczbę mieszkańców. Na początku XIX wieku do Mikołowa dotarły również zmiany spowodowane industrializacją. W 1820 roku stary cmentarz przy kościele pw. św. Wojciecha kilkakrotnie naprawiano, ale z biegiem czasu stawał się niewystarczalny. W 1820 roku powstał nowy, większy cmentarz usytuowany na polu farskim. To jest ta część współczesnego cmentarza, która usytuowana jest najbliżej kościoła pw. św. Wojciecha. W 1864 roku nowy cmentarz został znacznie powiększony. W 1876 roku doszło do kolejnego powiększenia obszaru cmentarza. Jako, że był to czas kulturkampfu rejencja opolska nie zgodziła się na to powiększenie cmentarza motywując odmowę względami sanitarnymi. Powołując się na względy epidemiologiczne, rejencja zaczęła bowiem forsować powstawanie cmentarzy gminnych. Brak środków finansowych zahamował realizację projektu budowy cmentarzy gminnych. Po zakończeniu kulturkampfu 25 lipca 1885 rejencja zgodziła się na powiększenie wspólnego cmentarza parafialnego w Mikołowie.

[madohora]

Urodził się 3 września 1910 w Katowicach w rodzinie Józefa i Cecylii z d. Osypka. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w gimnazjum w Mikołowie. W 1929 roku zdał egzamin dojrzałości. Po maturze wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1934.
Po święceniach był na zastępstwie wakacyjnym w parafii św. Jana Chrzciciela w Bojszowach. Następnie jako wikariusz duszpasterzował w parafiach: św. Jadwigi w Chorzowie, św. Michała Archanioła w Orzegowie, Wniebowzięcia NMP w Hajdukach Wielkich, św. Józefa w Chorzowie i św. Józefa w Załężu.
12 września 1946 został mianowany administratorem w parafii Chrystusa Króla w Świerklańcu. 23 lipca 1957 został zatwierdzony na stanowisku proboszcza. Do 1958 roku pracował w parafii samodzielnie. Wiele czasu poświęcał na katechizację, to spowodowało że został mu przydzielony do pomocy ks. Alfred Prochasek jako wikariusz. Ks. Kawka zlecił mu część swoich obowiązków, szczególnie katechetycznych. W parafii obchodził swój srebrny jubileusz kapłaństwa 24 czerwca 1959. Dużo jednak chorował i w 1965 roku przeszedł na emeryturę. Zamieszkał w klasztorze sióstr służebniczek w Piotrowicach i tam zmarł 21 marca 1971. Spoczął na cmentarzu w Mikołowie.

[madohora]

MIKOŁÓW KAPLICA CMENTARNA

[madohora]

MIKOŁÓW JEDEN Z NAJSTARSZYCH GROBÓW NA CMENTARZU W MIKOŁOWIE

[madohora]

MIKOŁÓW GRÓB POLEGŁYCH W 1939 ROKU

[madohora]

MIKOŁÓW CMENATARZ

[madohora]

MIKOŁÓW CMENTARZ

[madohora]

MIKOŁÓW

[madohora]

Urodził się 17 stycznia 1829 w Raciborzu. Święcenia kapłańskie przyjął 1 lipca 1854 we Wrocławiu. Jego pierwszą placówką wikariuszowską były Michałkowice przy proboszczu ks. Antonim Stabiku. W latach 1858-1866 był proboszczem w Bojszowach, a następnie przez 32 lata proboszczem w Bieruniu Starym (1866-1898). W 1870 roku został ustanowiony dziekanem dekanatu mikołowskiego, natomiast w 1895 roku komisarzem książęco - biskupim na komisariat pszczyński. Należały do niego dekanaty: pszczyński, mikołowski, mysłowicki, bytomski i tarnogórski. W 1871 roku wybrany został na okres jednej kadencji posłem do sejmu pruskiego. Na urząd proboszcza parafii św. Wojciecha w Mikołowie został wprowadzony pod koniec września 1898 roku, pomimo jego obaw i podeszłego wieku. Był świadomy ciężaru odpowiedzialności i wymagań, jakie niesie ze sobą tak zacna i liczna parafia. Zdaniem K. Prusa ks. Schumann był kapłanem bardzo zacnym; pilny i pracowity, mimo podeszłego wieku, a poza tym charakter miły, szlachetny i pobożny. Zmarł 6 maja 1904. Parafianie wówczas przygotowywali się do jego jubileuszu pięćdziesięciolecia kapłaństwa, które miał obchodzić na początku lipca 1904. Byli bardzo przywiązani do swojego proboszcza, postanowili dać temu wyraz i ufundowali okazałą i bogato zdobioną monstrancję. Niestety ks. Schumanowi nie było dane dożyć tego jubileuszu, a monstrancja pozostała w mikołowskim kościele, jako pamiątka tego wybitnego proboszcza i służy parafii do dnia dzisiejszego. Ks. Schumann w testamencie zapisał 1000 marek na odprawianie w Mikołowie mszy fundowanych.

[madohora]

Jest to budowla wybudowana w stylu neoromańskim w latach 1843–1861, konsekrowana 25 września 1861 roku przez sufragana wrocławskiego Adriana Włodarskiego. We wnętrzu świątyni znajdują się m.in. obrazy Męki Pańskiej pędzla Jana Bochenka z 1868 roku oraz XIX-wieczne witraże z tzw. szkoły krakowskiej. Zabytkowe organy pochodzą z 1862 roku, zostały wykonane przez Johanna M.V. Hassa. Od 2008 bazylika mniejsza. W 2018 roku Metropolita Katowicki arcybiskup Wiktor Skworc ukoronował obraz Matki Boskiej Mikołowskiej.

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEGO WOJCIECHA KAPLICA

[madohora]

Święty Wojciech wrócił do ojczyzny w roku 981 jako subdiakon, a w krótkim czasie przyjął święcenia. Rok 982 oznaczał moment zwrotny w życiu świętego Wojciecha. Był on w tym czasie świadkiem śmierci biskupa praskiego Dytmara, który na łożu śmierci, wyznał, że zaniedbał misję nawracania zabłąkanych dusz. Przeżycia św. Wojciecha spowodowały zmianę jego postępowania. Rok później przyjął sakrę biskupią, a obejmując nową stolicę wszedł do Pragi boso. Gdy bardzo młody Wojciech wstąpił na stolicę praską, natchnął ją nowym duchem, był to duch reformy, który zaczął się rozszerzać w zachodnim chrześcijaństwie. Reformistyczne dążenia Wojciecha legły u podstaw jego decyzji o opuszczeniu Pragi i wstąpieniu w roku 989/990 do klasztoru benedyktyńskiego św. Bonifacego i Aleksego na Awentynie. Na krótki czas św. Wojciech opuścił klasztor, wracając do Pragi, jednak nieposłuszeństwo prażan zmusiło go do ucieczki na Awentyn; po drodze odwiedził Węgry, legendy przypisują tej podróży początki chrystianizacji Węgier. Pod koniec roku 996 opuścił Rzym, dowiedziawszy się o wymordowaniu jego rodziny, odwiedził dwór Bolesława Chrobrego i otrzymał urząd biskupa misyjnego. Przybywszy do Polski podjął ostateczną decyzję o wyruszeniu na misję ewangelizacyjną do Prus.

[madohora]

Pierwotny kościół parafialny pw. św. Wojciecha (obecny kościół pw. MB Śnieżnej) mógł powstać pod koniec XIII wieku i nie zachował się do dnia dzisiejszego. Był z pewnością konstrukcji drewnianej. Na jego miejscu, powstał prawdopodobnie również drewniany kościół, który po przebudowie istnieje do dnia dzisiejszego; w czasie wizytacji biskupiej z 1598 roku po raz pierwszy wspomniany jest jako murowany.

[madohora]

Ten najczęściej kopiowany i najpopularniejszy wizerunek Najświętszej Maryi Panny pochodzi z XII wieku. Bizantyński w stylu obraz zdobią greckie litery. Obraz przedstawia Matkę Boską Śnieżną obejmującą prawą ręką dzieciątko Jezus, które trzyma na lewym przedramieniu. Widoczna dłoń ozdobiona jest pierścieniem, zaś na naszyjniku wisi duży krzyż. Dzieciątko trzyma w dłoni Ewangelię. Obraz, otoczony kultem jako cudowny, zdobią papieskie korony.

[madohora]

Szczególnie czci się wizerunek w Rzymie, gdzie nosi on wezwanie Salus Populi Romani (Ocalenie Ludu Rzymskiego) i gdzie był obnoszony w procesjach w czasach klęsk. Rzymianie przypisują cudownemu wizerunkowi zażegnywanie niebezpieczeństw.

[madohora]

Istnieją na całym świecie kopie obrazu w setkach świątyń poświęconych Matce Boskiej Śnieżnej, w innych (np. w poświęconym w 1782 r. sanktuarium na Górze Iglicznej) – figury, z których wiele jest koronowanych[a]. W Polsce kilkadziesiąt sanktuariów nosi to wezwanie, a w kilkunastu wizerunki udekorowane są papieskimi koronami
Kopia obrazu jest jednym z symboli Światowych Dni Młodzieży.

[madohora]

MIKOŁÓW SZPITAL *

[madohora]

W latach powojennych kompleks medyczny został przejęty przez państwową służbę zdrowia. W latach przemian ustrojowych (około 1990 roku) szpital został odzyskany przez prawowitych właścicieli – siostry boromeuszki. Ostateczne jego przejęcie ze statusem spółki z o.o. nastąpiło w 1999 r. Obecnie kompleks medyczny nosi nazwę „Szpital św. Józefa”. Niedawno oddano do użytku obszerny i nowoczesny obiekt spełniający funkcję zakładu opiekuńczo-leczniczego dla pacjentów, potocznie zwany ZOL-em. Mikołowskie boromeuszki służą chorym w szpitalu i zakładzie opiekuńczo-leczniczym, katechizują w pobliskich szkołach, troszczą się o paramenty liturgiczne i wystrój kościoła. Oprócz lecznicy w Mikołowie boromeuszki prowadzą także szpitale w Chorzowie i Rydułtowach. Obecnie w Mikołowie przy ulicy Okrzei 27 znajduje się Dom Generalny Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza. W dniu 26 listopada 2015 bp Adam Wodarczyk poświęcił nowy budynek Szpitala św. Józefa. Budowę rozpoczęto dwa lata wcześniej, choć kamień węgielny został poświęcony 12 lat temu. W nowym budynku szpitala znajduje się nowy blok operacyjny, centralna sterylizatornia oraz pracownia endoskopowa. Nie jest to zakończenie całości inwestycji, gdyż w planie przebudowa starego bloku i przygotowanie nowej izby przyjęć.

[madohora]

Pierwsza parafia luterańska w Mikołowie powstała w 1580 roku. Po 12 latach pszczyński baron Abraham Promnic "Pszczyński Porządek Kościelny" (1592). W kościołach św. Wojciecha i św. Mikołaja nauczano w duchu luterańskim i odprawiano nabożeństwa zgodnie z porządkiem ks. dr. Marcina Lutra.

[madohora]

W 1853 roku otwarto pierwszą szkołę ewangelicką, w 1871 roku przystąpiono do budowy plebanii, w 1900 roku poświęcono okazałą kaplicę cmentarną. W następnych latach: odnowiono i pomalowano kościół (1908), powiększono cmentarz (1909), zakupiono dom parafialny (1918) (obecnie plac ks. Jana Karpeckiego 2). W 1932 roku proboszczem został wybrany ks. Gustaw Adolf Leder – jeden z najwybitniejszych mikołowskich duchownych

[madohora]

nabożeństwa odprawiane są w każdą niedzielę i w każde święto o godzinie 9:00, zazwyczaj ze Spowiedzią i Sakramentem Ołtarza.
w tygodniu nabożeństwa według ogłoszeń (zazwyczaj o godzinie 17.00).
w czasie niedzielnych nabożeństw dla młodszych dzieci odbywa się tzw. "szkółka niedzielna" (od 5 roku życia do V klasy).
w parafii istnieje chór, którym dyryguje organista Henryk Plinta (próby we wtorki o godz. 17.00)
lekcje nauczania kościelnego dla klas wszystkich szkół i szczebli odbywają się w sali parafialnej.
młodzież gromadzi się w soboty o godzinie 17.00 na zebraniach młodzieżowych.

[madohora]

Pierwsza zachowana pieczęć, na której znajduje się dawny herb Mikołowa, pochodzi z XV w. Jest na niej hełm rycerski widziany z profilu, a wieńczą go dwa pęki piór. Współczesny herb miasta nawiązuje zaś do tych umieszczonych na pieczęciach z początku XIX w. i przedstawia hełm rycerski z podniesioną przyłbicą widziany z przodu. Na jego szczycie znajdują się cztery pióra w kolorach srebrnym, niebieskim, czerwonym i żółtym. Hełm przechodzący w napierśnik zdobi złota rozeta. Obecny herb Mikołowa został ustanowiony w 1995 r.

[madohora]

MIKOŁÓW

[madohora]

W 1808 r., w wyniku reform pruskich, Mikołów przestał być miastem prywatnym. Nowa ustawa o miastach przywróciła samorząd miejski i obieralną radę miejską.
W połowie XIX wieku w Mikołowie pojawiły się pierwsze zakłady przemysłowe. Na terenie miasta rozwinął się przede wszystkim przemysł metalowy i maszynowy.
Wszystko rozpoczęło się przy obecnej ul. Skotnica od założonej przez Ludwika Frölicha fabryki łyżek. Śląsk słynął wówczas z ich produkcji, a mikołowski zakład był jednym z największych tego typu w regionie. Jeśli chodzi o datę jego powstania, to Konstanty Prus podaje rok 1840, zaś w opisie statystycznym powiatu pszczyńskiego widnieje data 1830 r.

W 1842 r. powstała w Mikołowie odlewnia żelaza, nazwana Hutą „Maria Ludwika”, która znajdowała się w północnej części miasta, przy szosie do Katowic. Z czasem zaczęła wytwarzać gwoździe i łyżki, a w końcu musiała zaprzestać i tej produkcji.
Powstałe w II połowie XIX wieku następne huty również nie wytrzymały konkurencji z coraz potężniejszymi zakładami w innych wsiach i miastach Śląska.
Kolejną hutę zbudowano przy drodze do Mokrego. Uruchomił ją w 1850 roku Eugeniusz Mann. Była to huta żelaza „Mikołów” („Nicolai”), zwana też hutą „Manna”. Kolejni jej właściciele, rozczarowani niskimi zyskami, szybko się jej pozbywali. Po dwudziestu latach zamknięto ją całkowicie.
Huta „Walter” – wybudowana w 1856 r. niedaleko miejsca, w którym powstał dworzec kolejowy – musiała zmienić profil produkcji (wyrabiano tu m.in. naczynia emaliowane). Po kolejnych reorganizacjach w 1911 r. w jej miejscu powstała Fabryka Palenisk Mechanicznych. Zakład istnieje do dziś, używając jedynie skrótu dawnej nazwy – FPM SA.
W II połowie XIX w. powstała też fabryka kotłów parowych. Założył ją w 1872 r. Heinrich Koetz na zakupionych przez siebie terenach, przylegających do obecnej ul. Karola Miarki. Rozkwit firmy nastąpił po roku 1895 dzięki modernizacji przeprowadzonej przez nowego właściciela, Karola Büschla. Zakład produkował konstrukcje żelazne i blaszane, maszyny parowe, odlewy maszynowe, maszyny budowlane i drogowe. Firma na ogół nieźle prosperowała także w okresie międzywojenny i w czasie okupacji, a od 1966 r. działa pod znaną do dziś nazwą „Mifama”.
W 1862 r. powstała w mieście także fabryka papieru, funkcjonująca jeszcze dzisiaj przy ul. Rybnickiej. W Mikołowie były też browary, gorzelnie i młyny oraz cegielnie i kamieniołomy.
Mimo że w tym czasie działało kilka prywatnych kopalń, nie miały one większego znaczenia nawet dla gospodarki księstwa pszczyńskiego. Były to kopalnie „Georgenflur”, „Anna”, „Hamster”, „Maulwurf” i „Nicolai”. Warto w tym miejscu napisać szerzej o kopalni „Anna”, którą uruchomiono w 1850 r. i szybko zamknięto. Jej działalność wznowiono jednak w 1920 r., przemianowano na kopalnię „Barbara”, która w 1926 r. stała się kopalnią doświadczalną i do dziś jest jednym z najważniejszych ośrodków tego typu na świecie.
Rozwój przemysłu w XIX w. pociągnął za sobą wzrost liczby mieszkańców Mikołowa, szczególnie robotników fabrycznych, rekrutujących się spośród chłopstwa. Nie byli oni jeszcze całkowicie oderwani od ziemi, musieli bowiem często prowadzić małe gospodarstwa rolne, aby poprawić swą egzystencję.

[madohora]

MIKOŁÓW DWORZEC PKP.

[madohora]

Wojska niemieckie wycofały się z Mikołowa w styczniu 1945 r. Żołnierze radzieccy, którzy w tym samym czasie wkroczyli do miasta, zostali zapamiętani jednak nie tylko jako wyzwoliciele, ale także jako sprawcy okrutnej zbrodni na dwóch siostrach salwatoriankach. Wielu mikołowian dotknęły też późniejsze aresztowania i zsyłki do obozów na wschodzie. Z czasem przywrócono pracę zakładów przemysłowych i upaństwowiono je. Odnowiono szkoły, a w późniejszych latach wiele z nich rozbudowano i wybudowano kilka nowych. Miało to związek z powstaniem nowych osiedli mieszkaniowych i ze wzrostem liczby ludności – z około 14 tysięcy w latach pięćdziesiątych do około 39 tysięcy współcześnie. W 1975 roku w granicach Mikołowa znalazły się też sołectwa: Borowa Wieś, Mokre, Paniowy i Śmiłowice. Przełomowe dla Mikołowa, podobnie jak dla całej Polski, były lata 1989 i 1990. Rozpoczęły się wtedy procesy, które niemal co roku przynoszą miastu zmiany. W 1995 r. do Mikołowa zostało włączone sołectwo Bujaków. Ważną datą jest też rok 1999 – wtedy Mikołów uzyskał status miasta powiatowego. Powiat mikołowski obejmuje Mikołów, Łaziska Górne, Orzesze, Ornontowice oraz Wyry.

[madohora]

Wieża kościoła jest nieco późniejsza, wybudowana w 1507 r. Remontowano ją i przebudowano w 1748. W trakcie przebudowy wieża otrzymała izbicę i barokowy hełm. W 1870 roku zastąpiono starą, drewnianą zakrystię nową, murowaną. Wtedy to też prawdopodobnie przepruto ścianę zachodnią kościoła powiększając nawę o przestrzeń wieży

[madohora]

W północnej ścianie nawy znajduje się przeszklenie zakrywające dziurę po pocisku - pamiątkę po II wojnie światowej, kiedy to pocisk wpadł do wnętrza świątyni i nie wybuchł. Na przeszkleniu namalowane jest oko opatrzności.

[madohora]

Strop ozdabia polichromia o motywach roślinnych i figuralnych (przedstawienia świętych) wykonana w 1948 roku przez Ryszarda Węglorza i Alojzego Chromika z Rybnika.

[madohora]

Mikołów (niem. Nikolai) – miasto w południowej Polsce, w województwie śląskim, siedziba władz powiatu mikołowskiego, w południowej części Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego.Według danych z 31 grudnia 2021 roku w Mikołowie żyje 41 314 osób. Mikołów uzyskał lokację miejską w 1276 roku, ponowne nadanie paw miejskich przed 1300 rokiem.

[madohora]

Według danych z 2017 r. powierzchnia lasów w Mikołowie wynosiła 2147 ha

[madohora]

1228 – wzmianka o Mikołowie pojawiła się w dokumencie księcia opolsko-raciborskiego Kazimierza I, będącym umową z wojewodą Klemensem, gdzie jako świadek, po raz kolejny, pojawia się kasztelan mikołowski, Andrzej. Podobne wzmianki, w których występuje ów Andrzej, znajdujemy również w dokumentach z lat 1232 i 1234.

[madohora]

1375 – książę raciborski Jan I sprzedaje miasto Mikołów i Pszczynę z okolicami księciu opolskiemu Władysławowi Opolczykowi.

[madohora]

1580 – czasy Reformacji, do Mikołowa przybywa pierwszy pastor.

[madohora]

1794 – 20 maja największy pożar w historii miasta, centralna część miasta uległa zniszczeniu – pożar prawdopodobnie wybuchł w domu kowala Marcina Kozaka znajdującym się na rynku miasta.

[madohora]

1861 – 25 września konsekracja nowego kościoła pw. św. Wojciecha, od 2008 roku, bazylika mniejsza.

[madohora]

1908 – ukończenie budowy wodociągów miejskich, na które wydano ok. 250 tys. marek.

[madohora]

1922 – 29 czerwca Mikołów wraz ze wschodnią częścią Górnego Śląska przyłączony do Polski.

[madohora]

1975 – do Mikołowa przyłączono Śmiłowice, Mokre i Paniowy.

[madohora]

2008 – kościół św. Wojciecha staje się bazyliką mniejszą w Mikołowie.

[madohora]

.Po trzech wojnach śląskich jakie miały miejsce w latach 1740–1763, między Austrią i Prusami miasto znalazło się w granicach Prus i należało do powiatu pszczyńskiego. W połowie XIX wieku zarówno w powiecie jak w samym mieście, dominowała ludność polska. Topograficzny opis Górnego Śląska z 1865 roku notuje „Das polnische Element ist im Kreise das bei Weitem vorherrschende. Unter 75.725 Einwohnern sind nur 8.413 Deutsche, 67.312 sprechen Polnisch”, czyli w tłumaczeniu na język polski „Element polski dominuje w powiecie. Spośród 75,725 mieszkańców tylko 8.413 to Niemcy, podczas gdy 67.312 mówi po polsku”. Również w samym mieście było więcej Polaków niż Niemców co odnotowuje spis we fragmencie: „Sogar in den Städten ist die Bevölkerung zum großen Theile polnisch. So zählt Pless unter 3.154 Einwohnern 560 polnisch Sprechende, Nikolai sogar unter 4.479 Einwohnern deren 2.971” w tłumaczeniu „Nawet w miastach ludność w dużej części jest polska. W Pszczynie z 2.971 mieszkańców 560 mówi po polsku, a w Mikołowie z 4.479 mieszkańców jest ich aż 2.971.”.

[madohora]

W czasie plebiscytu większość Żydów głosowała za pozostawieniem miasta w Niemczech, mimo ogólnego zwycięstwa tej opcji, w Mikołowie miasto włączono w granice Polski. Poskutkowało to emigracją wielu Żydów na Zachód. Z drugiej strony nastąpił napływ żydowskich obywateli z głębi Polski, głównie z Zagłębia Dąbrowskiego. Ich przyjazd spotykał się jednak z niechęcią zarówno władz miejskich, jak i zamieszkałych już w mieście członków gminy żydowskiej, których przyczyną były obawy gospodarcze, negatywny wizerunek Kongresówki w oczach mieszkańców Górnego Śląska i obawy o wzrost tendencji propolskich.

[madohora]

Układ urbanistyczny z rynkiem i nieregularną siatką ulic.

[madohora]

Kościół parafialny pw. św. Mikołaja Bpa w Bujakowie.

[madohora]

Budynek przy ul. Krakowskiej 33, którego historia może sięgać czasów średniowiecza (mury piwnic), a obecnie jest przykładem architektury historyzująco-modernistycznej.

[madohora]

Instytut Mikołowski – obecnie mieści się w dawnym domu rodzinnym Burmistrza Mikołowa Jana Koja (uprzednio mieścił się w mieszkaniu Rafała Wojaczka)
Mikołowskie Dni Muzyki – odbywający się w maju festiwal muzyki poważnej
Impresje Mikołowskie – plenery malarskie
Dni Mikołowa – święto miasta