ŚWIĘTY MIKOŁAJ

[madohora]

NIEZWYKŁA PARADA MIKOŁAJOWA PRZESZŁA ULICAMI KATOWIC - slask.eska.pl - 10.12.2017

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SPEŁNIA MARZENIA NA MIKOŁAJA - Wyborcza - 19.11.2018

[madohora]

KLIMATYCZNE MIKOŁAJKI NA PLACU KWIATOWYM - www.infokatowice - 29.11.2018

[madohora]

Mikołaj (gr. Nikólaos (Nikólassos), od nike + laos (lassos), tj. zwycięstwo + lud; to samo znaczenie ma imię Nikodem, od nike + demos) – imię męskie pochodzenia greckiego. Popularne zwłaszcza w krajach, w których dominującym wyznaniem jest prawosławie, gdyż św. Mikołaj z Miry jest tam jednym z ważniejszych świętych.[

[madohora]

Obecnie powszechna forma tej postaci wywodzi się z kultury brytyjskiej i amerykańskiej, gdzie jest jedną z atrakcji bożonarodzeniowych. W większej części Europy, w tym w Polsce, mikołajki obchodzone są tradycyjnie 6 grudnia jako wspomnienie świętego Mikołaja, biskupa Miry. Rankiem tego dnia dzieci, które przez cały mijający rok były grzeczne, znajdują prezenty, ukryte pod poduszką, w buciku lub w innym specjalnie przygotowanym w tym celu miejscu (np. w skarpecie).

[madohora]

PREZENT DLA CHŁOPCA - Nasze Miasto - 02.12.2020

[madohora]

Dziś Mikołaj rozdawał prezenty
Dostał je każdy mały i duży
Bo ten gość przecież jest święty
No i nie będzie marnował podróży

[madohora]

[madohora]

Współczesna baśniowa postać Świętego Mikołaja, wzorowana na św. Mikołaju z Miry, jest wykorzystywana w kulturze popularnej w czasie świąt Bożego Narodzenia.

[madohora]

Na początku XX wieku bollandysta, jezuita Hippolyte Delehaye wykazał, że w przypadku Mikołaja z Miry pierwotnym zjawiskiem był kult świętego. Natomiast hagiografia była wtórna wobec kultu, odpowiadała na rosnące zapotrzebowanie wiernych. Z biegiem lat dodawano nowe epizody do życia Mikołaja, budując je z pewnych stereotypowych elementów. Delehaye pierwszy określił opowieści o Mikołaju jako legendę hagiograficzną

[madohora]

Już w XVII wieku bollandyści wykazali, że legendy o niektórych świętych są niewiarygodne historycznie (Barbara, Pelagia, Aleksander). Odrzucili historyczność legendy, zgodnie z którą Dionizy Areopagita miał być biskupem Paryża, a po męczeńskiej śmierci nieść w dłoniach głowę ściętą mu przez kata. Według bollandystów smoki z legend o świętych Jerzym i Teodorze były wytworem późnej tradycji; nie można uznać za wiarygodne legend o św. Frontonie, który około 150 roku miał być przeorem klasztoru, ani o istnieniu obrazów Madonny namalowanych przez świętego Łukasza. Za późne, średniowieczne legendy uznali opowieści o wniebowzięciu Matki Boskiej, czy działalności i śmierci Marii Magdaleny na terenie Galii. Ten ostatni przykład pokazuje, że argumenty uczonych nie powstrzymywały dalszego rozwoju legendy, bo przytaczano ją jako opowieść wiarygodną i rozwijano w książce Kod Leonarda da Vinci Dana Browna z 2004 roku i w hollywoodzkim filmie Kod da Vinci z 2006 roku w reżyserii Rona Howarda.

[madohora]

Według legendy nazwa miasta pochodzi od założyciela Patarosa, syna Apolla. W czasach Ptolemeusza Filadelfosa przez krótki czas miasto nazywało się Arsinoe, na cześć małżonki władcy. W epoce klasycznej i później istniała tu świątynia i wyrocznia Apollina, która sławą w świecie greckim ustępowała tylko wyroczni delfickiej. Miasto było otoczone murami obronnymi z kilkoma wieżami.

[madohora]

Pochodzenie nazwy miasta jest nieznane. Niekiedy wiąże się ją z greckim słowem określającym mirrę, skądinąd na tych terenach nieuprawianą.

[madohora]

Jego nauka na temat relacji Boga Ojca i Syna Bożego oraz natury Bóstwa zyskała dużą popularność wśród ówczesnych chrześcijan najpierw na Wschodzie, później również na Zachodzie, szczególnie długo utrzymując się wśród plemion germańskich. Została uznana za sprzeczną z nauką Kościoła powszechnego na soborze w Nicei w 325 roku, który orzekł współistotność i równość w Bóstwie Ojca i Syna.
Naukę Ariusza nazywa się arianizmem.

[madohora]

Wbrew pewnym poglądom, Ariusz nigdy nie wierzył we współistotną z Bogiem Ojcem boskość Syna Bożego, Logosu, Jezusa Chrystusa. Ariusz wierzył w boskość Jezusa Chrystusa na sposób adopcjanistyczny, nie uznając współistotności (homoousios) Boga Ojca i Boga, a więc tej samej boskiej istoty w dwóch osobach Ojca i Syna, podważając tym samym dogmat równości w Bóstwie i różnicy w osobach w Trójcy Przenajświętszej.

[madohora]

Dzieło Szymona Metafrastesa zachowało się do współczesnych czasów w największej liczbie rękopisów, gdyż cieszyło się przez wieki niezwykłą popularnością. Jego tekst zawiera przede wszystkim ponowne opracowanie żywota autorstwa archimandryty Michała, z dodaniem wielu nowych szczegółów ubarwiających opowieści. Na przykład przytaczając opowieść o Stratelatis, Szymon dodaje wiele mów, które wkłada w usta głównych bohaterów. Czerpie od Michała opowieści i rozwija je, rozpoczynając się od urodzin Mikołaja w Patarze a kończąc na zburzeniu świątyni Artemidy

[madohora]

[madohora]

Ten rękopism jest to częścią zbioru żywotów świętych i bajek nabożnych, które sławny Jacob de Avoragine, inaczej a Voragine nazwany, dominikanin i arcybiskup genueński, w XIII wieku napisał. (...) Później daleko uczony Mabillon i pracowici Bollandyści równie tego Jakóba jak Suriusza z liczby dobrych pisarzów wyłączyli.
Zawsze jednak ten rękopism dla swojej piękności będzie przyjemną biblioteki ozdobą,

[madohora]

[madohora]

Legenda o zbożu opowiada o czasach wielkiego głodu. Mikołaj ukazał się we śnie kapitanowi statku, który płynął z Aleksandrii do Konstantynopola i skłonił go do zawinięcia do portu w Andriake. Tam wyładowano na ląd sto korców zboża, które rozdzielono między głodujących mieszkańców Miry. Gdy statek dopłynął do Konstantynopola okazało się, że w ładunku niczego nie brakuje

[madohora]

Na Zachodzie jego wspomnieniu nadano również rangę święta. Najstarszy o tym przekaz pochodzi z akt synodów w Neapolu z lat 821 i 842. Na synodzie w Oksfordzie z 1222 roku podniesiono rangę tego święta w kalendarzu do najwyższej. Na pamiątkę translacji ciała Mikołaja do Bari z 1087 roku, ustanowiono drugie święto na dzień 9 maja. Było ono obchodzone tak w Kościele katolickim, jak i Kościołach prawosławnych. Pierwsze znane hymny liturgiczne ku czci świętego powstały w IX wieku w południowej Italii

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Według Nikefora, przebywający w Antiochii kupcy z Bari dowiedzieli się, że Wenecjanie planują wywieźć ciało świętego Mikołaja z Miry, aby uchronić je przed profanacją, gdyż do miasta zbliżały się wojska tureckie. Kupcy z Bari postanowili uprzedzić Wenecjan i całą flotą popłynęli do Miry. Tam, w bazylice świętego Mikołaja, negocjowali ze strażnikami świątyni przekazanie ciała. Kilka cudów, proroctw i wizji skłoniło strażników do oddania relikwii, które znaleziono pod posadzką kościoła, w marmurowym grobowcu. Kości wydzielały cudowny zapach. Mimo protestów mieszkańców Miry Włosi przenieśli je na statek, w mieście pozostawili jednak cudowną ikonę oraz pusty sarkofag świętego. Podczas podróży morskiej flota napotkała groźny sztorm, który jak się okazało był wywołany kradzieżą części relikwii przez marynarzy. Po kolejnych cudownych wydarzeniach flota dopłynęła do Bari, gdzie 9 maja zniesiono ciało Mikołaja na ląd. Złożono je w kościele św. Benedykta, ale wkrótce wybudowano wspaniałą bazylikę. Nowa świątynia zasłynęła z cudów, które działy się w niej za przyczyną świętego Mikołaja

[madohora]

[madohora]

Był prawdopodobnie mnichem z klasztoru św. Mikołaja na wyspie Lido koło Wenecji. Kronika została spisana w latach 1102–1108, więc jej autor urodził się niewątpliwie w XI wieku, a umrzeć mógł dopiero po roku 1108 roku

[madohora]

Zwolennicy tzw. hipotezy weneckiej uważają, że Mnich z Lido jest tożsamy z Gallem Anonimem, autorem Kroniki polskiej. Danuta Borawska w rozprawie Gallus Anonim czy Italus Anonim (1965) wskazała, że styl literacki Mnicha z Lido wykazuje wiele podobieństw do stylu literackiego Galla Anonima[8]. Tomasz Jasiński w swej analizie O pochodzeniu Galla Anonima (2008) rozwinął tezę Borawskiej, wyciągając wnioski oparte na pracach filologów zajmujących się rytmiką średniowiecznej prozy łacińskiej. Wskazał on też, że metoda nagłego przerywania narracji, by później powrócić do przerwanego wątku, wspólna jest dla obu kronikarzy. U obu spotykany jest zwrot „długo trwałoby [o tym] opowiadać” (łac. longum existet enarrare), którym autor uchyla się od podnoszenia trudnych kwestii, a także sposób rozpoczynania wątków opowieści od krótkich okrzyków radości lub smutku. Obaj są patriotami, wzajemnie powtarzają te same frazy i epitety, ich słownictwo jest bardzo podobne i obaj chcieli pozostać anonimowi. Tezy Borawskiej przy pomocy metod lingwistyki komputerowej zweryfikował Maciej Eder

[madohora]

Historia o translacji św. Mikołaja Wielkiego (łac. Historia de translatione sanctorum Magni Nicolai), także Translacja św. Mikołaja, pełny tytuł Historia o translacji św. Mikołaja Wielkiego, sławnego cudami na morzu i ziemi, jego wuja, innego Mikołaja oraz wspaniałego męczennika Teodora, z miasta Miry do klasztoru św. Mikołaja na Lido przy Wenecji (łac. Historia de translatione sanctorum magni Nicolai, terra marique miraculis gloriosi, ejusdem avunculi alterius Nicolai, Theodorique, martyris pretiosi, de civitate Mirea in monasterium S. Nicolai de Littore Venetiarum) – napisana po łacinie kronika wydarzeń, które doprowadziły do sprowadzenia podczas pierwszej krucjaty relikwii św. Mikołaja do Wenecji, autorstwa anonimowego mnicha z klasztoru św. Mikołaja na wyspie Lido koło Wenecji, zwanego Mnichem z Lido. Spisana prawdopodobnie w latach 1102–1108. Część badaczy utożsamia Mnicha z Lido z Gallem Anonimem, autorem Kroniki polskiej.

[madohora]

Utwór jest jednym z najważniejszych źródeł do poznania dziejów pierwszej wyprawy krzyżowej oraz XI-wiecznej Wenecji. Chociaż najstarsze rękopisy zaginęły, to znamy ich treść z pierwszego wydania drukowanego, które przygotował w 1653 roku Ferdinando Ughelli. Kolejne, rozszerzone wydania, ukazały się w latach 1720 i 1749. W 1895 roku francuscy historycy przygotowali edycję krytyczną, zamieszczając ją w zbiorze najważniejszych źródeł do wypraw krzyżowych

[madohora]

[madohora]

Postać Świętego, mimo braku wiadomości o jego życiu, jest jedną z najbardziej barwnych w hagiografii. Jest patronem Grecji, Rusi, Antwerpii, Berlina, Miry, Moskwy, Nowogrodu; bednarzy, cukierników, dzieci, flisaków, jeńców, kupców, marynarzy, młynarzy, notariuszy, panien, piekarzy, pielgrzymów, piwowarów, podróżnych, rybaków, sędziów, studentów, więźniów, żeglarzy.

[madohora]

Z początkiem IX wieku w źródłach pojawia się coraz więcej postaci o imieniu Mikołaj, co świadczyć może o rosnącej popularności kultu świętego

[madohora]

W Żywocie znajduje się też wiele nowego materiału. Rozpoczyna się on od opowieści o uwięzieniu Mikołaja za czasów cesarzy Dioklecjana i Maksymiana oraz jego uwolnieniu przez Konstantyna Wielkiego. Cierpienia świętego w więzieniu są zredagowane w stylu opowieści o męczennikach, bowiem zdaniem Szymona przysługiwał Mikołajowi tytuł bezkrwawego męczennika. W tekście znalazły się też opowieści o udziale Mikołaja w soborze nicejskim oraz jego bliskich związkach z cesarzem Konstantynem

[madohora]

W żywocie autorstwa archimandryty Michała spisano też pierwsze dwie legendy związane z morzem – Praxis de nautis („Żeglarze”) i Praxis de navibus frumentariis in portu („Zboże w porcie”). Pierwsza opowiada o żeglarzach, którzy podczas sztormu, gdy ich statek zaczął tonąć, wzywali pomocy Mikołaja. Biskup pojawił się na statku, wydobył go z topieli, nakazał uciszyć się wiatrowi, a potem zniknął. Żeglarze dopłynęli do portu, dotarli do Miry, gdzie w kościele dziękowali Mikołajowi. Ten nakazał im milczenie i skłonił do zmiany obyczajów

[madohora]

W ikonografii św. Mikołaj przedstawiany jest z brodą, w szatach biskupa rytu łacińskiego lub greckiego, z mitrą i pastorałem. Najczęściej w jednej ręce trzyma księgę a drugą wykonuje gest błogosławieństwa. Wśród jego atrybutów występują rekwizyty z legend – między innymi trzy złote kule, trzy jabłka, trzy sakiewki, troje dzieci lub młodzieńców w cebrzyku, kotwica czy okręt. Jest też często przedstawiany w towarzystwie innych świętych, zwłaszcza Marii z Dzieciątkiem lub Anny Samotrzeciej

[madohora]

Domniemane ciało świętego Mikołaja zostało przeniesione w 1087 roku z Miry do Bari w południowej Italii. Wydarzenie to zostało szczegółowo zrelacjonowane we współczesnej mu Translatio Sancti Nicolai Confessoris („Translacji świętego Mikołaja wyznawcy”) pióra Nikefora z Bari

[madohora]

W roku 1972 papież Paweł VI przekazał fragmenty relikwii Mikołaja z Bari przedstawicielom prawosławia, jako gest dobrej woli w rozpoczynającym się dialogu Kościołów zachodnich i wschodnich. Relikwie te czczone są współcześnie między innymi w greckiej katedrze prawosławnej na Manhattanie oraz sanktuarium świętego we Flushing, w stanie Nowy Jork

[madohora]

Na skutek przenikania do europejskiej tradycji elementów kultury anglosaskiej (w szczególności amerykańskiej) także w Europie święty Mikołaj utożsamiany jest coraz częściej z Bożym Narodzeniem i świątecznymi prezentami.

[madohora]

Święty Mikołaj, biskup Miry, ze względu na przypisywane mu legendą uczynki (m.in. cały majątek rozdał biednym), został pierwowzorem postaci rozdającej prezenty dzieciom. Przedstawiany jako starzec z okazałą brodą, często w infule i pastorałem, z workiem prezentów i pękiem rózg w ręce. 6 grudnia (w rocznicę śmierci świętego Mikołaja) grzecznym dzieciom przynosi prezenty (zwykle słodycze), a niegrzecznym (na ostrzeżenie) rózgę.

[madohora]

W kontekście polskim, Aleksander Brückner w Encyklopedii Staropolskiej określił to jako zwyczaj późny, miejski, niemiecki. W rzeczywistości jednak zwyczaj obdarowywania się prezentami jest znacznie starszy, archaiczny. Choć bezpośrednich korzeni obdarowywania się prezentami najczęściej doszukujemy się w rzymskich Saturnaliach, to w przypadku Słowian postać świętego Mikołaja wyraźnie wywodzona jest z kultu Welesa, bóstwa związanego z ziemią, zaświatami i magią (a u Germanów analogicznie z Odynem)

[madohora]

Na Dolnym Śląsku prezenty w Boże Narodzenie przynosi Gwiazdka.

[madohora]

Pierwsze krasnale ogrodowe pojawiły się w ogrodach niemieckich rezydencji w XVIII wieku. Przedstawiały postacie brodatych górników w spiczastych kapturach i skórzanych fartuchach, trzymających narzędzia pracy: młoty, kilofy, łopaty.

[madohora]

W tradycji bizantyńskiej jego odpowiednikiem jest Święty Bazyli, który obdarowuje prezentami dzieci w dniu 1 stycznia.

[madohora4]

Pani Mikołajowa – żona Świętego Mikołaja. Zgodnie ze świąteczną tradycją wspólnie z elfami wypieka herbatniki oraz pomaga Mikołajowi w przygotowywaniu zabawek dla dzieci, a także rozdaje prezenty dla najgrzeczniejszych dzieci. Jej imię jest tajemnicą, chociaż bywa nazywana Mary Jessica, Layla, Annette, Emma albo Marta.

[madohora]

Największą popularność pani Mikołajowej przyniósł wiersz Katharine Lee Bates, Goody Santa Claus on a Sleigh Ride (1889). W wierszu tym Pani Claus udaje się ze Świętym Mikołajem w wigilijną podróż i pomaga mu w dostarczaniu prezentów. W czasie, gdy Mikołaj roznosi podarki, ona zajmuje się reniferami. W końcu postanawia sama uszczęśliwić jakieś dziecko i błaga Mikołaja, żeby pozwolił jej zejść przez komin. Ten niechętnie się na to zgadza. W domu jednego z biednych dzieci pani Claus ceruje podartą pończochę i zostawia świąteczne prezenty. Następnie razem z Mikołajem wraca do domu i stwierdza, że jest bardzo szczęśliwa, że mogła pomóc.

[madohora]

La Befana – wróżka o wyglądzie wiedźmy, dosyć złośliwa, która w tradycji włoskiej przynosi dzieciom prezenty w związku z Bożym Narodzeniem. Pełni tę samą rolę, co święty Mikołaj. Dzieci oczekują prezentów od Befany w noc z 5 na 6 stycznia w Święto Trzech Króli. Pochodzenie jej imienia ma przypuszczalnie związek z epifanią, czyli aktem objawienia.

[madohora]

Dawną fińską tradycją było przebieranie się za kozła, w celu otrzymania resztek świątecznego jedzenia. Zwykle taką osobą był starszy człowiek, tradycyjnie nazywany Nuuttipukki.

[madohora]

W świątecznych przygotowaniach pomagają mu istoty zwane tonttu, a dokładniej joulutonttu (od szwedzkiego tomte); nie są one elfami, ale raczej karłowatymi ludźmi. Zwykle mają podobne stroje co Joulupukki, a mężczyźni noszą białe brody. Joulupukki ma też żonę Joulumuori, ale tradycja za dużo o niej nie mówi.

[madohora]

„Św. Mikołaj uchodził od niepamiętnych czasów za patrona mórz, zwłaszcza wschodnich. W Lycji żegluga podupadła, bizantyjska marynarka kurczyła się z pokolenia na pokolenie, a Arabowie nawigatorami nie byli. Cały ruch na morzu Egejskim i ku południowi w tej części morza Śródziemnego przeszedł na marynarzy włoskich. Relikwie Cudotwórcy przestały mieć znaczenie „praktyczne” dla obywateli Miry. Uznawali też zakonnicy, strzegący grobu w katedrze, że cudotwórstwo żeglarskie „marnuje” się niepotrzebnie między nimi, podczas gdy przydało by się bardzo przedsiębiorczym kupcom zamorskim z odległych Włoch – zwłaszcza że oświadczono chęć „kupna” aż z dwóch stron: z Wenecji i z Bari. Święte szczątki sprowadzono do Bari w roku 1087. Świadkami uroczystości odbywanych z tego powodu był hufiec waregskich (kijowskich) zaciężnych w Bari; posiadamy też ruską relację spisaną w kilka lat później. Roi się ona od dziecięcych naiwności, i podobnie jak inne relacje, przekazuje to, co szczęśliwi zdobywcy relikwii uważali za stosowne spopularyzować na przekór konkurencji weneckiej. Zachodzi atoli coś więcej: bł. papież Urban II (ok. 1042-1099) ustanowił święto tego przeniesienia na dzień 9 maja, a rozłączona Cerkiew bizantyjska nie uznała i nie przyjęła tego święta kościelnego. Wbrew Bizancjum przyjął je metropolita kijowski Efrem, kult zaś św. Mikołaja urósł we wschodniej Słowiańszczyźnie tak dalece, iż stał się tam charakterystycznym. W każdej chacie Rusi i Rosji wisi na honorowym miejscu ikona św. Mikołaja. Fakt ten należy do najbardziej znamiennych w historii Rusi; stanowi nieodparte świadectwo, że Ruś ówczesna nie była odłączona od jedności z papieżem rzymskim. To nieodparte świadectwo woła wielkim głosem do dnia dzisiejszego

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Papież Aleksander II (1061-1073) jako pierwszy nadał prawo noszenia mitry prezbiterowi – opatowi klasztoru św. Augustyna w Canterbury. Urban II pozwolił na to samo opatowi Cluny.

[madohora]

auriphrygiata (złotem haftowana) – gładka, z niewielkimi haftami wykonanymi ze złota, nie zdobiona cennymi kamieniami, lecz ewentualnie perłami

[madohora]

Mitry w Kościołach wschodnich są wzorowane na koronach władców bizantyjskich z okresu późnego cesarstwa. Są także wzorowane na camelaucum i świeckich nakryciach głowy z czasów późniejszych. Zapewne nie były używane przez biskupów aż do upadku Konstantynopola (1453).

[madohora]

Biskupi Syryjskiego Kościoła Prawosławnego przy sprawowaniu Boskiej liturgii noszą maşnaphto (dosłownie "turban") Jest to duży, bogato haftowany kaptur, często ukazujący Ducha Świętego jako gołębicę.

[madohora]

W Kościele łacińskim krzywaśń zwija się w formie ślimaka do środka; często też wewnątrz ślimaka znajdują się wyobrażenia świętych.

[madohora]

Zakrzywienie u góry oznacza troskę pasterską biskupa, którym ma odciągać wiernych od zła

[madohora]

pozaliturgicznej (gr. ράβδος, rabdos, słow. posoch) – używanej przez biskupów przy oficjalnych wystąpieniach. Jest to znacznie krótsza laska zakończona rozszerzającą się ku górze ozdobną głowicą i gałką.

[madohora]

[madohora]

Początkowo Święty Mikołaj przybywał z południa. W średniowiecznym Amsterdamie Sinterklaas przypływał żaglowcem z dalekich ciepłych mórz, a wór z prezentami niósł ciemnoskóry sługa zwany Zwarte Piet. Człowiek z ciepłych krajów nie bardzo pasował do zaśnieżonego zimowego pejzażu. Toteż gdy w roku 1823 Clement Clarke Moore napisał wiersz Noc wigilijna, w którym św. Mikołaj przybywa saniami zaprzężonymi w renifery z bieguna północnego, wkrótce przyjęło się to do tradycji.

[madohora]

Zbliżone pod względem etnograficznym postacie występowały w folklorze dawnego Gdańska, w którym dzieci straszono czarnym (złym) panem, mężczyzną w czarnym stroju lub o czarnej karnacji

[madohora]

Do II wojny światowej Sinterklaasowi towarzyszył tylko jeden czarny pomocnik. Po wyzwoleniu kanadyjscy żołnierze, którzy wzięli udział w organizowaniu obchodów pierwszego po wojnie święta Sinterklaas, nieograniczeni rygorami tradycji, zainicjowali udział kilku Zwarte Pietów. Od tego czasu Sinterklaasowi towarzyszy zawsze kilku, a nawet kilkunastu czarnoskórych pomocników, z których każdy pełni inną funkcję.

[madohora]

Przedstawiciele rządu holenderskiego dystansowali się od dyskusji. Jedyny wyraźny wyjątek stanowiła partia PVV (Partia Wolności), która broniła istniejącej tradycji w niezmiennej formie. Szesnastoletnia Holenderka Mandy Roos, zainicjowała powstanie facebookowej strony Zwarte Piet moet blijven (Zwarte Piet musi pozostać). Strona miała charakter petycji. W ciągu dwóch dni podpisało się pod nią około dwóch milionów osób. Dziewczyna zorganizowała również w Hadze demonstrację poparcia dla zachowania tradycji w niezmiennej formie

[madohora]

Są wypiekane z ciasta o takim samym składzie jak przy wyrobie ciasteczek taai taai. Ciasto przeznaczone na pepernoten zawiera dużo przypraw korzennych. Do głównych przypraw korzennych, które nadają pepernoten charakterystyczny smak i zapach należą,:
cynamon
gałka muszkatołowa
goździki
imbir
kardamon
biały pieprz
anyż

[madohora]

Ciasto przeznaczone na kruidnootjes zawiera dużo przypraw korzennych

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Gotowe ciasto francuskie świetnie nadaje się do przygotowania różnego rodzaju przekąsek na przyjęcie. Możemy serwować je zarówno w wersji wytrawnej, jak i na słodko:

z owocami – np. z jabłkami, gruszkami, wiśniami lub truskawkami,
z powidłami śliwkowymi lub konfiturą z wiśni,
z cynamonem i cukrem – odpowiednik szwedzkich bułeczek cynamonowych, tylko w wersji z ciastem francuskim,
z czekoladą – można użyć kremu czekoladowego typu nutella, czekolady mlecznej lub deserowej w kawałkach. Wystarczy ją drobno posiekać i zawinąć w ciasto francuskie. Roztopi się podczas pieczenia,
z kremem pâtissière – zrobionym na bazie z żółtek, cukru i wanilii. Do kremu można dodać rodzynki lub kawałki czekolady,
lub po prostu z budyniem.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SAŁATKA Z KASZĄ BULGUR

kasza bulgur 100 g
dymka 3 szt.
marchewka 1 szt.
ogórek 1 szt.
żółta papryka 1 szt.
natka pietruszki 0.5 pęczka
świeża mięta 0.5 pęczka
granat 1 szt.
cykoria 1 szt.
cytryna 1 szt.
oliwa z oliwek 3 łyżki stołowe
sok malinowy 3 łyżki stołowe
słodka papryka 1 łyżeczka
sól 3 g
pieprz 2 g

Gotowanie kaszy: jeśli korzystamy z kaszy w woreczkach - gotujemy ją wg instrukcji na opakowaniu. Kaszę sypką przepłukujemy 2-3 razy, aż woda będzie przejrzysta. Gotujemy w wodzie w proporcji 1:2 przez 20 minut na średnim lub małym gazie/mocy palnika. Raz po raz mieszając, aby wchłonęła całą wodę, a nie przywarła do dna. Po ugotowaniu odstawiamy do napęcznienia pod przykryciem.
Przygotowanie warzyw: Cebulę dymkę myjemy i kroimy w pierścienie. Marchewkę obieramy i kroimy w kosteczkę albo trzemy na tarce. Ogórka dokładnie szorujemy i kroimy w kostkę. Paprykę myjemy, usuwamy gniazda nasienne i kroimy w kostkę.
Przygotowanie dodatków: Natkę pietruszki oraz miętę opłukujemy pod bieżącą wodą i siekamy drobno. Granat nacinamy, obieramy i wyłuskujemy ziarenka. Cykorię obieramy na listki, myjemy.
Dressing: cytrynę wyciskamy. W słoiczku łączymy sok z cytryny, sok malinowy, przyprawy i oliwę.
Jak podać sałatkę bulgur: w dużej misce łączymy kaszę bulgur, warzywa, pestki granatu. Tuż przed podaniem polewamy dressingiem, chwilę mieszamy sztućcami do sałatki. Wykładamy na listki cykorii, serwujemy na paterze. Możemy też zostawić sałatkę w misce, obręcz dekorując cykorią.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W folklorze krasnoludki, zwane także kraśniętami, skrzatami, ubożętami, podziomkami lub inkluzami, to niewielkie istotki, opiekuńcze duszki domowe. Wywodzono je z dusz przodków lub zmarłych niemowląt[1]. Źródłosłów nazwy jest dyskusyjny, człon krasny- zazwyczaj wiąże się z kolorem noszonych przez nie kubraczków i czapeczek, ale możliwe jest też jego tłumaczenie jako „piękny” lub „tłusty, tęgi”.Za dnia chowały się pod progiem, za piecem, w mysich norach czy zakamarkach kuźni lub stajni. W nocy, gdy domownicy położyli się spać, wychodziły i przed pianiem koguta chodziły wokół obejścia, dokańczając przerwane prace domowe i strzegąc dzieci przed złymi duchami. Sporadycznie występuje motyw złych krasnoludków, szkodzących ludziom

[madohora]

Krasnoludki są też wykorzystywane w różnych krajach w polityce. W Holandii pojawiły się one w końcu lat 60. XX wieku w ramach ruchu anarchistycznego Provos, z którego wyłoniła się Partia Krasnoludków. W Polsce, w drugiej połowie lat 80. sławę zdobyły graffiti krasnoludków Pomarańczowej Alternatywy, której stały się emblematem. Graffiti te były malowane na plamach, powstałych w wyniku zamalowywania przez milicję wolnościowych i antyrządowych haseł. Malowane były w kilkunastu miastach Polski, ich liczba przekroczyła tysiąc.

[madohora]

[madohora]

Zgodnie z fragmentem XV-wiecznego kazania ubożęciu zostawiano resztki z obiadu, zwłaszcza w czwartek. Posiliwszy się, ubożęcie miało przepędzać złe moce. Etymologia słowa uboże pochodzi od rdzenia bog-, oznaczającego "łaska, bogactwo". Wywodzenie terminu uboże od słowa "ubogi" jest błędne, gdyż zaprzecza funkcji demona, którego zadaniem było zapewnienie domowi dostatku

[madohora]

Wierzono, że nocą przechadzał się po domu, a mieszkał za piecem, pod progiem, na strychu, w chlewiku lub stodole. Przybierał postać ubranego po chłopsku małego dziadka z długimi siwymi włosami i bujną brodą. Mógł też przybierać postaci kota, psa, węża lub szczura. Czasem przypisywano mu także towarzyszkę, domowichę lub domachę, identyfikowaną najczęściej z kikimorą, która wychodziła nocą spod podłogi i przędła wełnę. Polskim odpowiednikiem domowika było uboże.

[madohora]

[madohora]

A w zakamarkach na strychu, w mrocznej sieni pomieszkiwały uboża – duszki niedoli. Szukały miejsc w opróżnionych beczkach, pośród koszy, sąsieków i skrzyń na zboże, pod tragarzami u sufitu, między strąkami fasoli, czosnku i suszonych ziół. Termin uboże (ubożę), jak sądzi Stanisław Urbańczyk, powstał w czasach chrześcijańskich, kiedy ducha domowego zepchnięto do rzędu kultów zakazanych, kiedy stał się ubogim, biedactwem.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jest wysoki i silny. Wygląda na dużego, ale z powodu ubrań, a nie dlatego, że jest gruby.

[madohora]

Do domu wchodzi przez drzwi, nigdy przez komin. Prezenty może wręczyć osobiście albo zostawić pod choinką.

[madohora]

W Wojsku Polskim uszanka (określana oficjalnie jako czapka futrzana) jest również w użyciu do tej pory. Występuje ona w wariantach dla Wojsk Lądowych z futra w kolorze szaro-beżowym (wz.414/MON), oraz Sił Powietrznych i Marynarki Wojennej z futra w kolorze czarnym (wz.415/MON). Czapkę futrzaną nosi się w składzie mundurów galowych, wyjściowych i służbowych. Aktualnie nie jest już używana w składzie ubioru polowego, gdzie została zastąpiona przez czapkę z tkaniny z membraną wiatroszczelną.

[madohora]

Tworzone są z grubego filcu, tzw. wojłoku, formowanego z wielu warstw przy użyciu pary i specjalnego klocka, służącego do nadawania kształtu. Spód jest powlekany gumą. W wersji niegumowej podeszwy mogą być używane jak skarpeta, nakłada się na nie wtedy "właściwe" obuwie.

[madohora]

[madohora]

Dziadek Mróz – w krajach poradzieckich odpowiednik Świętego Mikołaja – przyjmuje gości codziennie, przez cały rok. Od otwarcia tego obiektu w dniu 25 grudnia 2003 r. odwiedziły go już niezliczone tłumy gości z niemal stu krajów świata. W zimowe soboty i niedziele przyjeżdża ich po kilka (nawet do 8) tysięcy. Ale najpierw, pukając do bramy, muszą poprosić po rosyjsku o wpuszczenie. Gdy wrota się otworzą, mogą wejść i skierować się prosto do drewnianego piętrowego domu z gankiem i balkonem, nazywanego przez niektórych pałacem. Przed nim znowu głośno trzeba poprosić, tym razem – aby gospodarz zechciał wyjść do gości.

[madohora]

ŚWIĘTY 🎅 MIKOŁAJ KONTRA DZIADEK MRÓZ - Wprost - archiwum

[madohora]

[madohora]

Początkowo Święty Mikołaj przybywał z południa. W średniowiecznym Amsterdamie Sinterklaas przypływał żaglowcem z dalekich ciepłych mórz, a wór z prezentami niósł ciemnoskóry sługa zwany Zwarte Piet. Człowiek z ciepłych krajów nie bardzo pasował do zaśnieżonego zimowego pejzażu. Toteż gdy w roku 1823 Clement Clarke Moore napisał wiersz Noc wigilijna, w którym św. Mikołaj przybywa saniami zaprzężonymi w renifery z bieguna północnego, wkrótce przyjęło się to do tradycji.

[madohora]

W Rosji św. Mikołaj był również otoczony kultem jako patron uciśnionych i skrzywdzonych, ale przejętą z zachodu postać rozdającą dzieciom prezenty nazwano Dziadkiem Mrozem (ros. Дед Мороз), ze względu na podobieństwo do bajkowej postaci nazywanej Moroz Krasnyj Nos. Zgodnie z tradycją, rozdaje on prezenty wraz ze Śnieżynką (ros. Снегурочка).

[madohora]

W Małopolsce prezenty pod choinką zostawia Aniołek, natomiast w nocy z 5 na 6 grudnia prezenty przynosi święty Mikołaj.

[madohora]

Istnieje również, zwłaszcza na północy i zachodzie Polski opinia, że św. Mikołaj przynosi prezenty dwa razy w roku, na Boże Narodzenie oraz w swoje święto patronalne tj. 6 grudnia

[madohora]

Współcześnie, ze względów komercyjnych, wizerunek św. Mikołaja jest używany przez handlowców, a okres wręczania prezentów rozciągnął się od imienin Mikołaja do Nowego Roku. Jako postać reklamowa św. Mikołaj jest popularny w okresie świątecznym także w krajach Azji, dokąd trafił z USA. Towarzyszy kończącym rok handlowym promocjom nawet w Chinach, gdzie jest znany jako Staruszek Bożonarodzeniowy

[madohora]

W czerwcu 1965 r. dokładnie piętnaście lat po powstaniu pierwszego polarnego schroniska, otworzono nowy budynek. Zaprojektowany przez Lempi Purdy obiekt był znacznie większy i lepiej przystosowany dla potrzeb turystów niż jego poprzednik.

[madohora]

Wioska Świętego Mikołaja – park rozrywki położony w odległości 8 km od centrum Rovaniemi w Finlandii. W jego pobliżu znajduje się także drugi park tematyczny Santa Park.

[madohora]

W 1991 roku wioska pojawiła się w pierwszym odcinku dokumentalnego programu „Pole to Pole” telewizji BBC

[madohora]

Św. Mikołaj, biskup Mirreński należy do wielkich cudotwórców i życie jego, od za rania aż do schyłku, stanowi jedno pasmo cudów. Urodził się w Azji Mniejszej, w Lic] w mieście Patarze, z rodziców bardzo poboż nych. Sam od wczesnegb dziecięctwa odznaczał się wielką pobożnością. Cichy i skromny najchętniej przebywał w kościele, pil nie ćwi czył się również w naukach. Stryj jego widząc zalety Mikołaja, namówił go, za zgodą rodzi ców, do stanu duchownego. Zostawszy kapła nem, zajaśniał wkrótce wielkiemi cnotami, a będąc bogatym po rodzicach, hojnie rozda wał jałmużny, starając się usilnie, aby nikt s 0 tern nie dowiedział. Słowa Chrystusa Pana; ,,Niechaj nie wie lewica twoja, co prawica twoja czyni” (Mateusz VI, 3) były ulubioną dewizą młodego kapłana, Dowiedziawszy się, że pewien zubożały szlachcic w mieście Patarze, mający trzy do rosłe córki, przywiedziony do rozpaczy, post; npwił ratować resztę majątku, kosztem cnoty córek, wrzucił mu w nocy do mieszkania przez okno worek złota, z napisem: „na posag dla twojej najstarszej córki i na twoje u trzy m nie”. Dzięki temu człowiek ów porzucił swe złe zamiary i najstarszą córkę w> dał za n ż Wkrótce potem Mikołaj tym samym sposobem umożliwił zamężcie drugiej córki a następnie 1 trzeciej,^ czem skruszony szlachcic na u :y dogonił świętego kapłana i upadłszy mu do nóg, serdeczne złożył dzięki. Mikołaj zaś nakazał mu, by nikomu o tern nie wspominał. Przez czas pewien był Mikołaj przełożonym klasztoru, który stryj jego wybudował, ale za tęskniwszy do życia pustelniczego, udał śę w podróż do Ziemi św,-W droaze wybuchła wielka burza, okręt był bliski zatonięcia, ale Święty uspokoił podróżnych, modlitwą morze ciszył, a pewnego majtka, który, spadłszy z masztu, zabił się, do życia przywrócił. Zwie dziwszy święte miejsca, chciał się udać na paszczę, ale usłyszał głos, nakazujacy mu po wrocie do opuszczonych owieczek. Wrócił więc do klasztoru, lecz Bóg rozkazał mu, by szedł wśród ludzi i wsławiał imię Jego. Udał się za tem Mikołaj do Mirry, stolicy Licji, gdzie nie- ą odziewanie wybrany został i wyświęcony na ; skupa. Zostawszy biskupem prowadził życie jeszcze bardziej skromne, pracowite i umartwio ne. Od rana do nocy był na usługach swych kochanych owieczek. Brał udział w Soborze nicejskim, gdzie potępiono kacerstwo Arjusza. udy nastało prześladowanie chrześcijan za ce- sarzow rzymskich Dioklecjana i Maksymjana, Mikołaj wtrącony został do wilgotnej celi gdzie długo był więziony. Kiedy zaś na tron wstąpił Konstantyn W ielki, święty biskup do czekał się wolności Kościoła i sam mógł nie- tylko opuścm więzienie, ale i nawracać pogan, zamieniając świątynie pogańskie na kościoły chrześcijańskie. J Pewnego razu, trzej urzędnicy zostali nie winnie posądzeni o zdradę i skazani na śmierć Nieszczęśni skazańcy zwrócili się do Mikołaja o ratunek. Święty, litością zdjęty, ukazał się we sme cesarzowi Konstantynowi, nakłaniajac go do ponownego rozpatrzenia sprawy — wówczas przekonano się, iż owi urzędnicy byli niewinni niesprawiedliwie skazani. Gdy nadszedł czas zgonu, Mikołaja, święty ie ylko, że się nie smucił, lecz przeciwnie, adował się, śpiewając hymny dziękczynne i modląc się gorąco. Ostatniemi jego słowy były; „W ręce Twoje polecam ducha mojego' 5 (Psał. XXX, 2. 6). Umarł dn. 6, grudnia 327 r. Ciało jego złożono w mieście Mirze, gdzie za słynęło cudami — w XI w. przeniesione zosta ło do m, Barri w Apulji, we Włoszech,

[madohora]

MIŁOSIERDZIE ŚW. MIKOŁAJA.

Wychowany w chrześcijańskiej pobożności wiedział św. Mikołaj, że Pan Jezus polecał nam w szczególniejszy sposób miłosierdzie nad wszystkimi bliźnimi naszymi, I czytał i — słyszał nieraz na kazaniu, jak mówił Pan Jezus: „Błogosławieni ubodzy 11 lub „czyńcie sobie przyjaciół z bogactw tego świata 11 i dlatego wzdrygał się na myśl o nielitościwym boga czu — zachwycał się widokiem litościwego Sa marytanina, A pamiętał św. Mikołaj i o nauce P. Je zusa co do pokory i skromności; pamiętał, że nie wolno spełniać dobrych uczynków dla oka ludzkiego, że nie wolno szukać chwały u ludzi, że nawet nie wolno się wynosić z tych uczyn ków wobec siebie samego, to też krył się z tym uczynkami przed ludźmi, a przykro mu było, jak go ludzie chwalili za to, co dobrze im kiedy uczynił! Następny wypadek z jego życia da naj lepsze świadectwo tej jego dobroci, pokorze — skromności,..

[madohora]

CUDOWNE ROZMNOŻENIE ZBOŻA.

♦ W Licji panował głód z powodu nieurodzaju! I jak niegdyś w Egipcie — szedł lud do króla z prośbą o zboże, tak w Mirze lud chrześcijański zwrócił się do swego biskupa z prośbą o ratunek. Biskup — zdawało się — był bezradny wobec takiego nieszczęścia, lecz ufny w miłosierdzie Boskie przepowiadał, że zboże idzie do Miry! I rzeczywiście! Zarząd stolicy — Konstantynopola sprowa dzał zboże z Aleksandrji — a że burza zapę dziła okręty do sąsiednniego portu Andriaki, po śpieszył tam św. Mikołaj i prosił kapitana o li tość nad mieszkańcami Miry i — wogóle całej okolicy. Kapitan — zimny jak głaz — odmówił tej prośbie! „Litości — ratunku" — prosił dalej święty, „Zboże należy do Rządu — a jest przezna czone dla Konstantynopola"! A biskup odpowiedział mu śmiało: „I my tu należymy do Rządu! My także mamy tu prawo do życia"! „Kapitanie! Proszę o 100 miarek z każdego okrętu ,a zapewniam Cię, że będzie wszystko w porządku, zanim staniesz w Konstantyno polu"! Kapitan ździwił się i zdumiał,,, I nastała chwila milczenia — i zapanowała grobowa cisza wśród wszystkich obecnych, a kpitan skłonił się przed biskupem i wskazał ręką na okręt. Zrozumieli obecni co znaczy ten ruch i znak ręki komendanta, a wszystko co żyło — rzuciło się do pracy i zaczęło wynosić zboże z okrętu. Wkrótce odmierzone zboże było już na brzegu a — gdy pokazało się słonko i rozeszły się chmury, kapitan ruszył z portu i spieszył do Konstantynopola, A — gdy stanął na miejscu — gdy miał oddawać urzędnikom zboże — zobaczył cud! Nie brakło ni ziarnka! W skrzyniach było pełno zboża, a było go tak — jak na wyjezdnem z Aleksandrji, toć opowiedział o tym cudzie w stolicy i rozsławił imię wielkiego biskupa Mikołaja!

[madohora]

WSKRZESZENIE TRZECH CHŁOPCÓW

Gdy św. Mikołaj zwiedzał swoją diecezję — w jednem miasteczku zdarzyła się niesłychana zbrodnia! Rodzice wyjechali z domu i zostawili pod opieką służby trzech swoich synów, mających ledwie po kilka lat życia. I skorzystał z tego ich wyjazdu — niegodzi wy sąsiad, a chcąc się zemścić na tym człowieku, wpadł do pokoju, w którym spali ci chłopcy i porąbał ich na kawałki. Lotem strzały rozeszła się nad ranem wieść o tej zbrodni, a gdy rodzice wrócili, zamiast dzieci, ujrzeli w swym domu owego zbrodniarza, bo lud był przekonany, że to nie kto inny tylko on ma tę zbrodnię na swojem sumieniu, więc za raz go pojmali i zakuli w kajdany. I już słychać okrzyk: „Na krzyż z nim"! „Na stos z mordercą" — a tu nadchodzi św. Mi kołaj — więc rodzice porąbanych rzucają mu się do nóg i proszą o ratunek, a lud wskazuje na uwięzionego i woła: „Ten temu winien"! I uciszył święty obecnych i dał znać, że chce mówić, a gdy nastała cisza, kazał poukładać poąbane ciało tak, jak jest w żywym człowieku — następnie padł na kolana, a wzniósłszy ręce i oczy ku niebu, zawołał: „Boże! Zbawicielu! Wskrzesiłeś niegdyś młodzieńca z Nairn i cór kę Jaira, wskrześ teraz niewinne te dzieci 11 1 A na te jego słowa, powstali ci chłopcy — pobiegli do swoich rodziców i dowiedzieli się od nich o wszystkiem, co zaszło z nimi w nocy,

[madohora]

CZEŚĆ ŚW. MIKOŁAJA

Z Bari rozeszła się cześć św. Mikołaja po całym Zachodzie! Pod koniec XI wieku, to jest około r. 1099 wracał z Ziemi św. rycerz lotaryński Albert i do stał tam na pamiątkę palec tego świętego, a gdy go przywiózł do swych stron rodzinnych, roz niecił w sercach rodaków nabożeństwo do tego wyznawcy. A dzisiaj kochają go dzieci i wiedzą o nim wszędzie — to też na pytanie — „kto jest w niebie"? — odpowiadają: „Św. Mikołaj"! — „Św. Mikołaj"! I czczą go żeglarze, rybacy, pielgrzymi — matki oddają mu w opiekę te dzieci, co mają się dopiero narodzić, a nasi pasterze mają go za swego Patrona i widzimy go nieraz na obrazku, jak odgania wilki od stada!

[madohora]

ROZMOWA ZE ŚWIĘTYM MIKOŁAJEM - Radio RMF - 06.12.2020

[madohora]

MIKOŁAJ NA ŚLĄSKU CIESZYŃSKIM - www.ox.pl - 06.12.2020

[madohora]

ODPUST W NAJWIĘKSZYM POLSKIM SANATORIUM ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA - www.ekai.pl - 06.12.2020

[madohora]

MIKOŁAJE Z ŁĄKI BĘDĄ ZBIERAĆ PIENIĄDZE NA MACIUSIA - www.pless.pl - 06.12.2020

[madohora]

[madohora]

W KATOWICACH MIKOŁAJ PRZYWIÓZŁ DZIECIOM PREZENTY NA SYGNALE - Moje Katowice - 07.12.2020

[madohora]

[madohora]

Pandemia koronawirusa i obowiązują-ce w związku z tym ogromne ogranicze-nia nie przeszkodzą Świętemu Mikołajo-wi w spełnieniu jego bożonarodzeniowej misji i dostarczeniu prezentów tym, któ-rzy na to czekają – ogłosił na Face booku Giuseppe Conte, premier Włoch. Zro-bił to po tym, jak obejrzał opublikowane w sieci i adresowane do niego nagranie od zaniepokojonej pięciolatki z Werony. Mała Cristel, odczuwając boleśnie na własnej skórze, co znaczy zachorować na COVID-19 i nie móc wyjść z domu przez długi czas, była bardzo zmartwio-na faktem, że władze odwołają też świę-ta i tak jak ludziom zabronią Mikołajowi odwiedzin w domach. Zwróciła się więc do szefa kraju z pytaniem, czy pomo-że w rozwiązaniu problemu. Odpowiada-jąc za pośrednictwem Facebooka, pre-mier zapewnił, że Mikołaj nosi maseczkę i może swobodnie podróżować po świe-cie dzięki specjalnemu zezwoleniu. Posiada też międzynarodowy certyfikat podróżniczy, więc dotrze wszędzie i roz-da świąteczne upominki na całym świe-cie. Oznacza to, że pokonując wszystkie trudności, przybędzie także do Polski.

[madohora]

Obecnie powszechna forma tej postaci wywodzi się z kultury brytyjskiej i amerykańskiej, gdzie jest jedną z atrakcji bożonarodzeniowych.

[madohora]

Zwykle nosi ciepłe czerwone ubranie, używa drewnianej laski i podróżuje w saniach ciągniętych przez kilka reniferów. Jednak w przeciwieństwie do Świętego Mikołaja jego renifery nie latają. Popularna piosenka Rudolph the Red-Nosed Reindeer w fińskim tłumaczeniu, Petteri Punakuono, doprowadziła do ogólnej akceptacji Rudolfa jako czołowego renifera Joulupukkiego

[madohora]

Elf – stworzenie rodem z mitologii germańskiej, wykorzystywane w licznych książkach, filmach i grach w konwencji fantasy. Z początku elfy były pomniejszymi bożkami natury i płodności, później były przedstawiane jako chochliki lub duszki leśne bądź wodne. W folklorze przedstawiane są jako małe, wyglądające młodzieńczo ludziki wielkiej piękności, żyjące w lasach, źródłach, studniach, a nawet pod ziemią. Wierzono, że są długowieczne, jeśli nie nieśmiertelne i posiadają różnorakie magiczne moce.

[madohora]

[madohora]

Czarne elfy, żyjące w Svartalfheimie miały być uzdolnionymi kowalami, a za najlepszych uznawano synów Ivaldiego, ojca Idun. Choć niektóre źródła identyfikują ich z krasnoludami z Nidavelliru, które podobnie miały reputację doskonałych kowali, nordycka literatura zwykle rozróżnia te rasy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Stolica regionu Laponia oraz podregionu Rovaniemi. Centrum gospodarczo-handlowe fińskiej Laponii, w tym przemysłu spożywczego, węzeł komunikacyjny, port lotniczy, ośrodek turystyczno-sportowy (zarówno dla miłośników sportów i turystyki letniej, jak i zimowej – narciarstwo biegowe, łyżwiarstwo). Siedziba Uniwersytetu Lapońskiego i Politechniki (ocenia się, że aż 10 tys. spośród mieszkańców to studenci). 1 stycznia 2006 do obecnego miasta został przyłączony otaczający je powiat ziemski (pow. 7,9 tys. km², w tym ponad 400 km² to jeziora), zamieszkany przez 21 tys. osób. W ten sposób Rovaniemi stało się największym (pod względem powierzchni) miastem Finlandii, 8 016,42 km². Zamieszkane przez 58,5 tys. osób (2006), położone na wysokości 197 m n.p.m.; najniższa zanotowana temperatura powietrza wyniosła tu –45,3 °C, najwyższa zaś +30,6 °C (średnia wieloletnia +0,2 °C), a przeciętne roczne opady 535 mm.

[madohora]

Rovaniemi posiada regularne połączenia autobusowe z Helsinkami, Oulu, Kajaani, Tornio, Ivalo, Haaparanta i in. W okresie letnim autobusy docierają również do Przylądka Północnego w Norwegii.

[madohora]

STRONA ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Renifer jest roślinożerny - zjada trawy, mchy, liście krzewów, byliny i porosty, zwłaszcza chrobotki, a także niektóre grzyby. Porosty szczególnego znaczenia nabierają w zimie. W razie niemożności zdobycia pożywienia wskutek grubej i twardej pokrywy śniegu renifery mogą wędrować na zadrzewione obszary, by zjadać porosty z drzew

[madohora]

Według opowieści, Rudolf jest jednym z latających reniferów, które ciągną sanie Świętego Mikołaja. Ma on magiczny, czerwony nos, który oświetla Mikołajowi drogę w noc wigilijną. Z uwagi na tę zdolność zajmuje on miejsce na samym przedzie zaprzęgu.

[madohora]

John Marks, szwagier Maya, napisał na podstawie tekstu Maya piosenkę pt. Rudolph the Red-Nosed Reindeer (Rudolf, czerwononosy renifer). Od czasu powstania była ona wielokrotnie nagrywana przez innych artystów (m.in. przez Gene Autry w 1949, czy The Baseballs w 2012) i stała się częścią świątecznej kultury popularnej w krajach anglojęzycznych.

[madohora]

[madohora]

Poczta Świętego Mikołaja – można tu nie tylko nadać list, ale też kupić przeróżne rzeczy związane ze świętami. Z kolei wszystkie listy stąd nadawane otrzymują specjalny stempel Świętego Mikołaj

[madohora]

Piosenka opowiada o nadchodzących świętach i tym, że św. Mikołaj już niedługo przyjdzie do miasta i przyniesie wszystkim prezenty. Piosenka ma bardzo żywą muzykę i jest radosna, jak wszystkie bożonarodzeniowe piosenki.

[madohora]

Jej postać jest literackim wytworem Jamesa Reesa (1849), a spopularyzował ją wiersz Goody Santa Claus on a Sleigh Ride (1889) Katharine Lee Bates. Od tego czasu pani Mikołajowa zaczęła pojawiać się w opowiadaniach, filmach i telewizji.

[madohora]

Kobieta, która może być panią Mikołajową pojawia się także w książce dla dzieci Lill in Santa Claus Land and Other Stories napisanej przez Ellis Towne, Sophie May i Ella Farman, a opublikowanej w 1878 r. w Bostonie.

[madohora]

Joulupukki – mityczna postać będąca fińskim odpowiednikiem Świętego Mikołaja. Od wieków odgrywał on ważną rolę w fińskiej tradycji bożonarodzeniowej, jednak z czasem upodobnił się do amerykańskiego Św. Mikołaja. Jego imię w dosłownym tłumaczeniu oznacza bożonarodzeniowego kozła.

[madohora]

Początkowo Joulupukki był staruszkiem noszącym szare, zużyte ubranie, ale w latach 50. jego bezbarwny wizerunek zaczął się powoli zmieniać i nabierać kolorytu. Dzisiaj wygląda i zachowuje się podobnie jak jego amerykański odpowiednik, ale istnieją pewne różnice. Jego dom i pracownia znajdują na górze Korvatunturi, podczas gdy Święty Mikołaj zamieszkuje biegun północny. Nie zakrada się też w nocy przez komin, tylko puka do frontowych drzwi w czasie wigilijnej kolacji. Kiedy wchodzi do domu najpierw tradycyjnie wypowiada słowa: Onkos täällä kilttejä lapsia? (Czy są tu jakieś grzeczne dzieci?). Zawsze jest bardzo miły, hojny i radosny, a ponadto bardzo kocha dzieci.

[madohora]

La Befana – wróżka o wyglądzie wiedźmy, dosyć złośliwa, która w tradycji włoskiej przynosi dzieciom prezenty w związku z Bożym Narodzeniem. Pełni tę samą rolę, co święty Mikołaj. Dzieci oczekują prezentów od Befany w noc z 5 na 6 stycznia w Święto Trzech Króli. Pochodzenie jej imienia ma przypuszczalnie związek z epifanią, czyli aktem objawienia.

[madohora]

Nisse (l. mn. nisser) to bożek domowy w duńskiej i norweskiej kulturze ludowej. W Szwecji nisse nazywa się tomte.
Nisse przypomina krasnoludka. Zazwyczaj przedstawiany jest jako postać wzrostu małego dziecka, z siwą brodą i czerwoną czapeczką. Nisser opiekowały się domem i obejściem w nocy, gdy gospodarze spali. W zamian oczekiwały drobnych prezentów (pożywienia). Niezadowolone, płatały psikusy. Dzisiaj nisser kojarzone są głównie ze świętami Bożego Narodzenia. Są pomocnikami Świętego Mikołaja, w Skandynawii w okresie świątecznym obecne są w piosenkach, telewizyjnych programach dla dzieci, w sklepach i na pocztówkach.

[madohora]

Najbardziej znana jest utrwalona w „Boskiej Komedii” przez Dantego opowieść o człowieku, który stracił majątek, a wraz z nim szansę na dobre wydanie za mąż trzech swoich córek. Nie widząc innego wyjścia, uznał, że dziewczyny powinny same zarobić na swoje utrzymanie. Ponieważ w przeszłości, tak jak obecnie, brakowało pracy, zwłaszcza dla kobiet, a ojciec miał wyjątkowo paskudny charakter, kazał im zostać prostytutkami...

[madohora]

Pewnej nocy ukazał mu się we śnie anioł i kazał pójść do Myry. Z poleceniem przekazanym przez takiego posłańca nie wypadało dyskutować, więc Mikołaj następnego dnia wyruszył w drogę. W mieście, o czym nie wiedział, a co było powodem wizyty anioła, zmarł biskup. W tych czasach zwierzchnika wspólnoty chrześcijan nie wskazywał jeszcze papież, lecz wybierali go wierni. Ci z Myry nie potrafili się jednak porozumieć i toczyli coraz bardziej gorszące spory. Sposób ich zakończenia również podpowiedział anioł, który objawił się przewodniczącemu „komisji wyborczej”.