WIEŻE CIŚNIEŃ

[madohora]

Wieża ciśnień dla pierwszej elektrowni gazowej w Barcelonie , zbudowana w 1906 roku według planów architekta Josepa Domènecha i Estapà.

[madohora]

Wieża ciśnień składa się ze zbiornika (zbiornika) na wodę, zwykle o kształcie cylindrycznym , oraz konstrukcji nośnej (pnia). Regulacyjna rola wieży ciśnień polega na tym, że w godzinach zmniejszonego zużycia wody nadmiar wody dostarczanej przez pompownię gromadzi się w wieży ciśnień i jest z niej pobierany w godzinach zwiększonego zużycia wody. Wysokość wieży ciśnień (odległość od powierzchni ziemi do dna zbiornika) zwykle nie przekracza 25 m, w rzadkich przypadkach - 30 m; pojemność zbiornika - od kilkudziesięciu m³ (w przypadku małych wodociągów) do kilku tysięcy m³ (w dużych wodociągach miejskich i przemysłowych). Konstrukcje wsporcze wykonywane są głównie ze stali , żelbetu , czasem z cegły, zbiorniki - głównie żelbetowe i stalowe. Wieże ciśnień wyposażone są w rurociągi doprowadzające i odprowadzające wodę, urządzenia przelewowe zapobiegające przelaniu zbiornika, a także system pomiaru poziomu wody z teletransmisją sygnałów do sterowni.

[madohora]

Wiele wież ciśnień zlokalizowanych na dworcach i zajezdniach pierwotnie zaopatrywało w wodę warsztaty i pompy wodne do parowozów, jednak tylko do lat 60.

[madohora]

Wieża ciśnieniowa lub wieża ciśnieniowa — budowla hydrauliczna w sieci wodociągowej służąca do regulacji ciśnienia i przepływu wody w sieci wodociągowej , tworzenia jej rezerwy i wyrównywania harmonogramu pracy przepompowni. Głównymi częściami wieży ciśnień są zbiornik wodny (wykonany głównie z betonu zbrojonego lub stali) oraz konstrukcje wsporcze (wykonane z betonu zbrojonego, stali, czasem murowane). Pojemność zbiorników waha się od kilkudziesięciu (dla małych sieci wodociągowych) do kilku tysięcy metrów sześciennych (w dużych miejskich i przemysłowych sieciach wodociągowych). Wysokość wieży ciśnień (odległość od powierzchni ziemi do dna zbiornika) wynosi najczęściej do 25 m. Wieże ciśnień wyposażone są w rury doprowadzające i odprowadzające wodę, urządzenia przelewowe zapobiegające przepełnieniu zbiornika, alarmy oraz system pomiaru poziomu wody.

[madohora]

Wieża . 1. To samo co Wieża 1, 2: Strażnica, Wieża Ciśnień, Wieża Straży Pożarnej. A nad naszymi wieżami więziennymi przelatują huragany (H. Chuprinka). 2.Górna, obracająca się część korpusu czołgu, samochodu pancernego, konstrukcja na statku zawierająca armaty lub karabiny maszynowe.

[madohora]

Wieża ciśnień - obiekt regulujący ciśnienie i przepływ wody w sieci wodociągowej oraz wyrównujący (regulujący) pracę przepompowni. Podstawowy części B.b. (zdjęcie): zbiornik na wodę (głównie żelbetowy lub stalowy) oraz konstrukcje wsporcze (żelbetowe, stalowe, czasem murowane). Pojemność zbiorników waha się od kilkudziesięciu (dla małych sieci wodociągowych) do kilku tysięcy metrów sześciennych (w dużych miejskich i przemysłowych sieciach wodociągowych). Wysokość V.b. (odległość od powierzchni ziemi do dna zbiornika) przeważnie do 25 m n.p.m. wyposażone w rury doprowadzające i odprowadzające wodę, urządzenia przelewowe zapobiegające przepełnieniu zbiornika, alarmy oraz system pomiaru poziomu wody.

[madohora]

Rozwój wodociągów Bendorf - od początków do współczesności.
1882/1883

Właściwie początki centralnego wodociągu dla miasta Bendorf sięgają 1882 roku. W tym roku ówczesna rada miejska zatwierdziła budowę wodociągu. Planowanie i budowę zlecono inż. Maxowi Hessemerowi z Bad Ems. Lata 1882 i 1883 to lata, w których zbudowano pierwszy wodociąg.

[madohora]

Sieć rurociągów składała się z 734 m rur kamionkowych, które służyły do ​​doprowadzania wody źródlanej ze źródeł do podwyższonego zbiornika oraz z 6875 m rur żeliwnych o średnicy wewnętrznej od 50 do 150 mm. Zainstalowano lub podłączono 47 zasuw i 28 hydrantów przeciwpożarowych oraz 9 studni ogólnodostępnych.
Liczba przyłączy domowych wynosiła 281.
W tym czasie obszar zaopatrzenia liczył około 4000 mieszkańców. Codziennie dostępnych było około 80 litrów wody na mieszkańca.
System kosztował 82 132 marki.

[madohora]

1892/93

Doszli do wniosku, że tak dalej być nie może.
Podjęta w 1892 r. próba wykorzystania studni fabrycznej fabryki makaronu przy Siegburger Straße (dzisiejsza posiadłość Cronrath) do zaopatrzenia w wodę zakończyła się niepowodzeniem.
Budowa nowego tunelu wodnego w dolinie Wenigerbach w 1893 r., który dostarczał kolejne 32 do 38 m3 dziennie, również niczego nie zmieniła. Za pomocą silnika gazowego o mocy 5 KM woda była pompowana ze studni bezpośrednio do sieci rurociągów.
Wreszcie stałe zamknięcia wodociągów wywołały duże niezadowolenie wśród mieszkańców. Oto ogłoszenie, które zostało ogłoszone przy lokalnym dzwonku o tej porze w lecie:
Zarządzenie Burmistrza Tomasza z dnia 4 maja 1882 r. w sprawie: czasowego zamknięcia wodociągu z powodu braku wody.
„Z powodu zmniejszonego przepływu wody, akwedukt będzie tymczasowo zamknięty w następujących godzinach, a mianowicie: od 9 rano do 12 wieczorem, od 14 do 18 wieczorem i od 22 do 5 rano Bendorf, 4 maja 1892 r., burmistrz
Thomas ”.

[madohora]

Troski i potrzeby ówczesnych odpowiedzialnych stają się szczególnie wyraźne, gdy weźmie się pod uwagę, że dziś wystarczy odkręcić kran, aby znaleźć dowolną ilość doskonałej wody pitnej. Przed 1895 rokiem w Bendorf było to marzeniem na przyszłość.
Zgłoszenie się pięciu radnych powinno być początkiem nowych, ale obiecujących działań.
Budowa wodociągów oszczędziła miastu ciągłych problemów z wodą przez dziesięciolecia

[madohora]

Oczekiwania, jakie wiązano wówczas z nową siecią wodociągową, zostały spełnione. Od tego czasu w ówczesnym Bendorf nigdy nie brakowało wody.
Inżynier Oskar Smreker, budowniczy wodociągów Bendorf w latach 1894/95
Nic dziwnego, że planowaniem i budową elektrowni kierował jeden z najlepszych specjalistów od wody z Niemiec, inżynier Oskar Smreker z Mannheim. Niemal w tym samym czasie temu specjaliście powierzono budowę innych wodociągów, na przykład w Ludwigshafen, Rüdesheim i Boppard. Opracowane przez niego formuły dotyczące produktywności warstw wodonośnych obowiązują do dziś.

[madohora]

W momencie budowy w 1895 r. obiekt zasadniczo składał się z dwóch studni szybowych o średnicy 2,50 m i 3,50 m, każda o głębokości 12,60 m, z przyległymi studniami rurowymi, każda o głębokości 11 m. Całkowita głębokość odwiertu wynosi zatem 23,60 m. Jako pompy wybrano pompy tłokowe o godzinowej wydajności od 35 do 38 m3 każda. Napęd zapewniały stojące maszyny parowe, które stały nad studnią szybową dostarczającą wodę pitną

[madohora]

6 maja 1974 r. kładki od wieży ciśnień do placu apelowego zamknięto dla ogólnego ruchu samochodowego i przekształcono w strefę dla pieszych , po której nadal kursował tramwaj. Maksymalna prędkość została początkowo ustalona na 30 km/h, a od 25 listopada na 25 km/h. Spadek sprzedaży w związku z likwidacją ruchu samochodowego, który podejrzewali ludzie biznesu, nie nastąpił. 13 kwietnia 1977 r. Breite Straße między Paradeplatz a Kurpfalzkreisel również została przekształcona w strefę dla pieszych. Tutaj również nie obowiązywały żadne ograniczenia na liniach tramwajowych, poza ograniczeniem prędkości do 25 km/h.

[madohora]

Na miejsce budowy wieży ciśnień wybrano miejsce w południowo-wschodniej części starego miasta, uwolnione od zburzonych średniowiecznych fortyfikacji miejskich. Wieża z czerwonej cegły składa się z 18-metrowej kwadratowej podstawy i 38-metrowej części cylindrycznej. Szesnaście kolumn dźwiga stalowy zbiornik o pojemności 500 ton wody. Do dziś wieża ciśnień pozostaje najwyższym budynkiem pozakościelnym w Lüneburgu. Dach wieży, ujęty krenelażową attyką, od początku pełnił funkcję tarasu widokowego.

[madohora]

W piwnicznych salach wieży odbywają się wystawy i koncerty kameralne, odbywają się wesela . Historyczne meble eksponowane są w pomieszczeniach części cylindrycznej . Na szóste piętro wieży, której ekspozycja poświęcona jest wodociągom i wodzie pitnej , można wjechać windą . Stamtąd po dwudziestu stopniach kręconych schodów, przechodzących przez dawny zbiornik wodny, można dostać się na taras widokowy, z którego roztacza się panorama hanzeatyckiego miasta Lüneburg i jego okolic. Przy dobrej pogodzie widać stąd nawet Hamburg .

[madohora]

Wieża ciśnień na górze Papule - wieża w Parku Papulskim w Wyborgu , zbudowana pod koniec XIX wieku. Obiekt inżynieryjny w dzielnicy Kirovskiye Dachi, który wcześniej służył jako miejska wieża ciśnieniowa i obserwacyjna , znajduje się na liście zabytków architektury.

[madohora]

Wieża, wzniesiona na szczycie granitowej góry Papula, stała się ważnym elementem Parku Papula, założonego na skalistych zboczach w latach 80. XIX wieku. Otoczona sosnowymi alejkami budowla w formie ściętej piramidy z pustymi ścianami z wielkich bloków granitowych i porośniętym trawą dachem stylizowana jest na średniowieczną fortyfikację . Nad portalem wejściowym wraz z rokiem budowy wznosiła się czworoboczna wieża widokowa z drewnianym tarasem widokowym pod spadzistym dachem . Miał dobry widok na miasto i okolice.

[madohora]

W latach 30. XX wieku, po wybudowaniu nowej wieży ciśnień na Batareynaya Gora w związku ze wzrostem zużycia wody, wieża Papulskaya utraciła status centralnej struktury miejskiego zaopatrzenia w wodę. Zachował się w czasie wojny sowiecko-fińskiej (1939-1940) , mimo że miejska sieć wodociągowa była poważnie uszkodzona. Ale w wyniku Wielkiej Wojny Ojczyźnianej struktura hydrauliczna znajdująca się na strategicznie ważnej wysokości została uszkodzona. Wieża widokowa nad portalem wejściowym została zniszczona.

[madohora]

Opuszczona wieża, która jest w niezadowalającym stanie, pozostaje jedną z dwóch ocalałych budowli Parku Papulskiego (wraz ze stadionem Lokomotiwu).

[madohora]

Wieża ciśnień Möln ( niem . Wasserturm Mölln ) to neoromańska budowla architektoniczna zbudowana w latach 1911-1913 przez architekta Hansa Richtera [ de ] w mieście Mölln . Położony na wzgórzu Kluschenberg nad parkiem zdrojowym [ de ] na południe od centrum miasta. Pomnik kultury [ de ] od 1987 roku.

[madohora]

Do XX wieku mieszkańcy Möln otrzymywali wodę pitną z licznych zdecentralizowanych studni. Jakość wody była dobra, dlatego decyzja o utworzeniu scentralizowanego zaopatrzenia w wodę została podjęta dość późno. Budowę budowli hydrotechnicznych wraz z wieżą ciśnień rozpoczęto w 1911 roku według projektu berlińskiego inżyniera Hansa Rittera. Wodę pompowano ze studni o głębokości 48 m dwoma pompami tłokowymi do stacji filtracji i odżelaziania. Czysta woda rurami doprowadzała wodę do wieży ciśnień. W 1964 roku miasto zainstalowało nowy zbiornik czystej wody o pojemności 2500 m3, jednak wieżę ciśnień wycofano z użytku dopiero w 1981 roku

[madohora]

[madohora]

Wieża ciśnień jest cylindryczną budowlą. U góry, na wysokości zbiornika na wodę, wieża jest nieco szersza niż u dołu. Budynek nakryty jest wielospadowym dachem wielospadowym . Początkowo na obwodzie wieży znajdowały się tylko dwa rzędy okienek – jedno bezpośrednio pod dachem, drugie pod zbiornikiem wodnym. W szybie znajdowało się kilka wąskich okien.

[madohora]

Kolejowa wieża ciśnień została zbudowana w 1927 roku w tym samym czasie co inne obiekty kolejowe w Westerland. W tym roku ukończono tamę Hindenburga . Wieża służyła głównie do zaopatrywania w wodę parowozów w zajezdni kolejowej. W 1984 roku został wycofany ze służby. W 1992 roku wieżę ciśnień kupił prywatny inwestor, który przekształcił wnętrze budynku w przestrzeń mieszkalną. Wieża jest zabytkiem kultury. Władze nie przychyliły się do wniosku o jej rozbudowę, ale zezwoliły na zwiększenie okien i zamontowanie dodatkowego rzędu okrągłych okien na obwodzie wieży u szczytu. Dach został ponownie pokryty; dostała trójkątne lukarny do doświetlenia górnej części dziennej.

[madohora]

Heide Water Tower ( Wasserturm Heide ) to neoromańska budowla architektoniczna zbudowana w 1903 roku przez architekta Wilhelma Vogta [ de ] w mieście Heide . Symbol tego miasta. Zlokalizowany jest w parku miejskim w centrum miasta, na północny wschód od rynku. Pomnik kultury [ de ] od 1978 roku.