WIEŻE CIŚNIEŃ

[madohora]

Wieża ciśnień o wysokości 12,7 metra i zbiorniku o pojemności 63,2 metra sześciennego została zbudowana w 1950 roku. Od 1981 roku na dachu znajduje się 18,8-metrowa stalowa wieża kratownicowa o trójkątnym przekroju poprzecznym, która służy jako odizolowana od ziemi wieża transmisyjna i emituje sygnał radiolatarni NDB STE o częstotliwości 293 kHz z mocą 100 W. Ten sygnał radiowy służy jako radiolatarnia lotnicza dla samolotu lądującego w Schwechat . Na dachu wieży znajduje się również antena VHF do nadawania programu radiowego z Radia 88,6 na częstotliwości 90,5 MHz

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W 1970 nauczyciel fizyki Willi Geiseler otrzymał polecenie usunąć zbiornik i urządzić w jego miejscu planetarium. W ten sposób powstało mini-planetarium ZKP 1 kombinatu optycznego Carl Zeiss Jena. Od 1978 było ono wykorzystywane do nauki astronomii. Bezpośrednio pod planetarium urządzono laboratorium fotograficzne szkoły Pestalozzi-Schule.

[madohora]

Budowla służyła do zaopatrywania w wodę, pod odpowiednim ciśnieniem, fontann, kaskad, zdrojów i innych urządzeń wodnych w parkach lub ogrodach. W nowożytnej architekturze ogrodowej nadawano tym budowlom formy antyczne (np. wodozbiór w Ogrodzie Saskim w Warszawie).

[madohora]

Wodozbiór został poważnie uszkodzony w czasie II wojny światowej. W czasie powstania warszawskiego pociski wybiły w budowli trzy dużych rozmiarów wyrwy, a elewacja i daszek zostały uszkodzone odłamkami pocisków. Zmieniło się także jej otoczenie, m.in. 16 maja 1943 Niemcy wysadzili w powietrze znajdującą się naprzeciwko Wielką Synagogę

[madohora]

[madohora]

Wieża ciśnień w Kiszyniowie (rum. Turnul de apă, Castelul de apă) – wieża ciśnień wybudowana pod koniec XIX wieku, znajdująca się w Kiszyniowie, w Mołdawii; współcześnie siedziba Muzeum Historii Miasta Kiszyniowa (Muzeul de Istorie a Orașului Chișinău).

[madohora]

W niewielkiej odległości, u zbiegu ulic str. Vasile Alecsandri oraz str. Veronica Micle znajdowała się również druga, bliźniacza wieża ciśnień, która nie zachowała się do czasów współczesnych – została zburzona w 1963 roku

[madohora]

Budynek wybudowany jest na rzucie wydłużonego sześciokąta, wykonany z kamienia wapiennego i cegły (pierwotnie również drewna). W jego strukturze wyróżnić można sześć poziomów: cokół o pochylonym profilu, trzy kondygnacje oddzielone od siebie gzymsami, podest (platforma widokowa) z wystającym gzymsem i wieńcząca budynek altana. Pierwsza kondygnacja ma elewację z naprzemiennie ułożonych warstw kamienia oraz cegły palonej, pozostałe dwie – wyłącznie z kamienia, lecz o różnych odcieniach. Otwory okienne zwieńczone łukowato. Platforma widokowa wraz z altaną wsparta jest na masywnych konsolach. Altana ma ściany poprzecinane dużymi szczelinami z oknami, które z kolei rozdzielają kamienne filary, na których spoczywa dach. Grubość ścian waha się od 0,6 m w altanie do 2 m na parterze budynku. Wysokość wieży wynosi 22 lub 27 m

[madohora]

Po wojnie, w 1976 roku, w miejscu, gdzie wcześniej mieścił się zbiornik, otwarto kawiarnię. Wtedy też zagospodarowano pozostałe 6 pięter wieży. W 1981 roku w kawiarni wyświetlano z magnetowidu filmy, a wieczorami organizowano dyskotekę. Po upadku ZSRR wieża stała opuszczona

[madohora]

[madohora]

Gempt Hall to dawna hala przemysłowa w centrum westfalskiego miasta Lengerich w Tecklenburger Land . Po remoncie i przeprojektowaniu od 2004 roku jest prowadzony przez fundację społeczną jako dom kultury i społeczności.

[madohora]

W trakcie przebudowy hali część żelbetowego szkieletu została zamknięta wypełnieniem ze stali kortenowskiej i paneli ołowianych, część frontowa pozostała otwarta tworząc w ten sposób rodzaj loggii .

[madohora]

Jest operatorem Gempt Hall. Fundacja społeczna składa się z obywateli Lengerich, instytucji, stowarzyszeń i firm.

[madohora]

Każdego roku w Gempt Hall odbywa się około 150 imprez. Imprezy są różnego rodzaju, np B. koncerty, imprezy (np. imprezy Abi, imprezy LAN, imprezy prywatne), teatr, kabaret, pchle targi, targi, kino, kabaret, warsztaty i inne.

[madohora]

Test elektryczny na linii kolejowej Dessau – Bitterfeld został otwarty w 1911 roku; w czerwcu 1914 r. operacje elektryczne zostały rozszerzone na Lipsk. Jednak już 4 sierpnia 1914 r., wraz z wybuchem I wojny światowej , ponownie wstrzymano ruch kolei elektrycznej, rozebrano miedzianą sieć trakcyjną i wykorzystano ją dla przemysłu zbrojeniowego . Produkcję kwasu azotowego do nawozów sztucznych i materiałów wybuchowych rozpoczęto w październiku 1915 roku na zlecenie pruskiego ministra robót publicznych w elektrociepłowni trakcyjnej , lecz ponownie wstrzymano ją w 1917 roku

[madohora]

W 1953 r. w Muldenstein ponownie zainstalowano generatory prądu, transformatory i rozdzielnice, które zostały zdemontowane w 1946 r. Systemy zostały również rozbudowane o układ z prostownikami rtęciowymi do generowania prądu stałego dla systemu dźwigowego. Mógł dostarczać prąd o natężeniu 150 amperów przy napięciu 220 woltów. [4] Moc elektryczna elektrowni wynosiła obecnie 11,3 MW, wysokość kominów 103 metry. Ponowna inauguracja odbyła się w 1955 roku w obecności ministra transportu NRD. W 1980 roku w ciężarówce Muldenstein, w tym w domu wakacyjnym Baabe, zatrudnionych było 280 osób.

[madohora]

Rozległe hale produkcyjne zostały następnie w dużej mierze zburzone. Oprócz efektownej, zabytkowej wieży ciśnień , zachował się budynek administracyjny i wielokondygnacyjne dawne skrzydło produkcyjne wzdłuż odnogi kanału do Linden Harbour . Działka o powierzchni 170 000 m² ma zostać przekształcona w cele mieszkalne pod nazwą „ Wasserstadt Limmer ”.

[madohora]

W 1871 r. trzej wspólnicy "Gummi-Kamm" wzięli udział w daleko idących negocjacjach po bankructwie kolejnej fabryki wyrobów gumowych. W efekcie powstała spółka Continental-Caoutchouc- & Gutta-Percha-Compagnie AG, poprzedniczka dzisiejszego Continental AG Trzech udziałowców posiadało 80 000 talarów (26,7%) z 300 000 talarów kapitału zakładowego. Dzięki temu udziałowi, do którego doszło za pośrednictwem założyciela firmy Hannoverschen-Gummi-Comp., Johanna L. Martiny'ego i jego syna, początkowo możliwe było wywieranie bezpiecznego wpływu na nowo założoną firmę - również poprzez osobistą obecność . Otto Stockhardt przez kilka lat był członkiem zarządu jako delegat rady nadzorczej. [1]Ponadto można było uzgodnić oddzielenie głównych obszarów produkcji: „Hannoversche-Gummi-Comp. OHG” powinna kontynuować produkcję tradycyjnych wyrobów z twardej gumy. Nowa firma Continental-Caoutchouc- & Gutta-Percha-Compagnie AG (w skrócie „Continental”, ze względu na początkowy program produkcji także „Gummi-Ball”) miała produkować wyłącznie wyroby z miękkiej gumy. Ta separacja trwała do lat 90. XIX wieku.

[madohora]

Z okazji jej 50-lecia w 1912 roku nazwa firmy została zmieniona na „Hannoversche Gummiwerke Excelsior AG” w celu uzyskania bardziej zwięzłej nazwy, co się udało, ponieważ od tej pory firma była znana jako „Excelsior”, w Hanowerze również jako „Die Ex”. Nazwa „Excelsior” ugruntowała się już jako marka opon.

[madohora]

W tym czasie silna konkurencja krajowa i zagraniczna ponownie w pełni się rozwinęła - jak przed I wojną światową. W dobie inflacji i światowego kryzysu gospodarczego doprowadziło to do przejęć i upadków firm, co dotknęło również „Excelsior”. Inwestycje w odnowę i rozbudowę „Excelsior AG” w latach dwudziestych XX wieku zostały sfinansowane łącznie 6 podwyższeniami kapitału. Na początku 1922 roku Continental AG był w stanie zdobyć ponad 25 procent kapitału zakładowego i tym samym stać się decydującym głównym udziałowcem „Excelsior AG”.

[madohora]

Obliczenia i księgowość, które wcześniej były przypisane do zarządzania technicznego, zostały teraz przypisane do działu handlowego, tak jak w firmie Continental AG. Podczas tej restrukturyzacji istniała duża niechęć i opór wobec działań racjonalizacyjnych, co spowodowało falę zwolnień, zwłaszcza wśród pracowników. W latach 1929-1931 Grupa Continental, która pod koniec lat 20. przejęła inne przedsiębiorstwa, odnotowała redukcję zatrudnienia z 18 200 do 11 000 pracowników i robotników, czyli o około 40 procent

[madohora]

Lokalna inicjatywa założona w 2008 roku próbuje w odpowiedni sposób zintegrować pamięć historyczną z „ wodnym miastem Limmer ”

[madohora]

Po zamknięciu zakładu w Limmer przez firmę Continental AG w 1999 r. budynki zostały początkowo zachowane. W następnych latach w pierwszej kolejności rozebrano młodsze skrzydła budynku. W 2009 roku duża część zabytkowego zespołu budynków została wysadzona w powietrze.