Lubliniec

[madohora]

Boronów to miejscowość, której rodowód sięga XIII wieku. Wieś jest położona wśród lasów. Na przestrzeni wieków należała ona do różnych rodów, poczynając od Piastów Opolskich - do 1532 roku - poprzez Habsburgów panujących tu do wojny trzydziestoletniej (1618-1648). W XVII i XVIII wieku Boronów należał do rodów Dzierżanowskich i Kotulińskich. W 1774 roku osadę wraz z przyległymi miejscowościami kupił właściciel Koszęcina - hrabia von Sobek. Od tego czasu do 1945 roku Boronowem zarządzali panowie koszęcińscy.

[madohora]

Boronowski kościół został zbudowany z drewna sosnowego na podmurowaniu z kamienia na planie krzyża greckiego. W ramionach krzyża znajdują się dwie kaplice - świętej Anny fundacji Dzierżanowskich i Niepokalanego Poczęcia Matki Boskiej (1659). W kościele mieści się pięć ołtarzy. Ołtarz główny późnorenesansowy z początku XVII wieku z rzeźbami św. Stanisława i św. Wojciecha oraz aniołów. W centralnej części ołtarza znajduje się obraz Matki Boskiej Różańcowej, pamiętający czasy erekcji kościoła. W nawie poprzecznej mieszczą się cztery ołtarze z pierwszej połowy XVII wieku z obrazami św. Anny Samotrzeciej i w centralnej części św. Dominika. W kaplicy stoi późnobarokowy ołtarz z drugiej połowy XVIII wieku z obrazami świętych: Jana Nepomucena i Jana Sarkandra. W drugiej kaplicy znajduje się ołtarz późnorenesansowy (1659), w 1750 roku przebudowany dzięki staraniom Mikołaja Scholtza. Posiada on rzeźbę Matki Bożej Niepokalanie Poczętej. Chrzcielnica drewniana z XVII wieku została otoczona balustradą.

[madohora]

Pod koniec września 1914 roku zawieszony w czynnościach kapłańskich zamieszkał w rodzinnym domu. Dopiero po pierwszej wojnie wrócił do normalnego życia kapłańskiego, włączył się w akcję plebiscytową i w końcu przeszedł w służbę diecezji katowickiej. W latach 1921 - 1923 był kuratusem parafii w Knurowie. Po przejściu na emeryturę przebywał najpierw w zakładzie sióstr elżbietanek w Katowicach, a następnie u bonifratrów w Bogucicach, tam zmarł 15 lutego 1942.

[madohora]

Czuł się Polakiem, wszystkich jednak parafian, zarówno Polaków będących w ogromnej większości w parafii, jak też Niemców traktował w sposób równoprawny. Grupa niemieckich parafian Popielowa 12 marca 1907 wystosowała do generalnego wikariatu pisemną skargę na proboszcza, zarzucając mu złe traktowanie ich przez proboszcza. Władze biskupie przekazały tę sprawę do rozsądzenia rejencji opolskiej, informując o niej księdza dziekana Musioła w Starych Siołkowicach (powiat opolski). Rejencja wyrażała opinię, że "proboszcz w Popielowie przez faworyzowanie polskich mieszkańców swojej parafii doprowadził do wielkiego wzburzenia po niemiecku myślących parafian", czemu jednak dziekan Musioł zdecydowanie zaprzeczył.

[madohora]

Tymczasem w Popielowie nowy proboszcz - ks. Klosa - usiłował wobec czynników niemieckich zdyskredytować ks. Adamka i jego działalność do 1921 roku, mówiąc z ambony, że jego poprzednik przed plebiscytem otrzymywał pieniądze z Warszawy, aby w kazaniach agitował za Polską („Nowiny Raciborskie" 1924 nr 42 z 20 kwietnia). Ks. Adamek zdecydowanie temu zaprzeczył. Sprawa ta była przedmiotem obfitej korespondencji między Administracją Apostolską w Katowicach, władzami biskupimi we Wrocławiu i ks. Adamkiem, ale to nie doprowadziło do jej ostatecznego wyjaśnienia.

[madohora]

Urodził się 22 lipca 1901 w Krowiarkach k. Raciborza w rodzinie rolnika Józefa i Katarzyny z d. Wilczek. Naukę w szkole średniej rozpoczął w Raciborzu. Później przeniósł się do Państwowego Katolickiego Gimnazjum w Głogowie, gdzie 9 marca 1922 zdał egzamin dojrzałości. Następnie przez pół roku przebywał w domu. Kolejne pół roku przepracował w kopalni Giesche w Nikiszowcu. Brat, adwentysta, namawiał go do porzucenia wiary katolickiej. Postanowił przemyśleć swój wybór w czasie rekolekcji na Górze Świętej Anny (przed Wielkanocą 1923 roku). Owocem tych rekolekcji była nagła decyzja o wstąpieniu do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego, którego siedziba w latach 1923 - 1927 znajdowała się w Kolegium Towarzystwa Jezusowego w Krakowie. W „Księdze alumnów" został zapisany pod numerem 12. Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1928 z rąk bpa A. Lisieckiego w katedrze Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach.

[madohora]

Urodził się 1 czerwca 1923 w Pruchnej w rodzinie kolejarza Franciszka i Katarzyny z d. Pławecka. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Ligocie k. Bielska, Zabrzegu i w Czechowicach. Następnie, do wybuchu II wojny światowej, uczył się w Państwowym Gimnazjum Męskim w Bielsku. W okresie okupacji hitlerowskiej pracował przy budowie nawierzchni kolejowej i przebudowie torów w Dziedzicach. W 1942 roku z ramienia firmy, w której był zatrudniony został wysłany do Kijowa i Korosłyna. Przez rok pracował tam przy naprawie i przebudowie torów kolejowych. W 1943 roku powrócił do domu i swych dawnych obowiązków na kolei. Po zakończeniu II wojny światowej kontynuował naukę w Państwowym Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnym w Bielsku. W 1947 roku zdał egzamin dojrzałości. Po maturze wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 22 czerwca 1952 w katedrze Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach z rąk bpa sufragana J. Bieńka.

[madohora]

Pałac Donnersmarcków z 1861 r. w Kaletach ZieloneJ

[madohora]

Do pierwszych odkryć na stanowisku w Woźnikach doszło około połowy XIX wieku, gdy wyrównywano teren cmentarza wokół kościółka św. Walentego przy użyciu ziemi czerpanej z kopca. Jak relacjonuje w swoich notatkach Józef Lompa, natrafiono wtedy na mur w kształcie komina z naczyniami glinianymi oraz trzy oszczepy i topór…

[madohora]

Miejscowość prawdopodobnie jest miejscem urodzenia Wincentego z Kielczy, autora hymnu Gaude Mater Polonia.
W 1910 roku w miejscowości mieszkało 1240 mieszkańców, z czego 1126 deklarowało język polski, 10 polski i niemiecki, a 101 niemiecki. W wyborach komunalnych, które odbyły się w listopadzie 1919 roku, głosowały 442 osoby, z czego 373 (ok. 84%) na polską listę, która uzyskała 11 z 12 mandatów. W czasie plebiscytu na Śląsku 581 mieszkańców opowiedziało się za Polską; za Niemcami głosowało 173 wotantów[8]. W czasie powstań śląskich miejscowość pozostawała na tyłach walk, pozostając w rękach polskich. Kilku mieszkańców zginęło jednak w szeregach powstańców śląskich – Ryszard Ogiewka, Wilhelm Pawełek, Filip Szwarc. Po podziale Górnego Śląska miejscowość przypadła Niemcom, którzy zastosowali represje wobec mieszkańców. W wyniku prześladowań do Polski zbiegło w owym czasie 233 osób[8]. W 1933 r. w miejscowości mieszkało 1486 osób, a w 1939 r. – 1766 osób

[madohora]

Jego pierwszą placówką wikariuszowską była parafia Trójcy Przenajświętszej w Kochłowicach (1963-1965). Następne placówki to parafie: św. Marii Magdaleny w Tychach (1965-1966), św. Michała Archanioła w Suchej Górze (1966-1970), Chrystusa Króla w Hołdunowie (1970-1972), Najświętszej Marii Panny Królowej Polski w Czechowicach Dziedzicach (1972-1975; obecnie diecezja bielsko-żywiecka) i św. Jana Chrzciciela w Pawłowicach Śląskich (1975).

[madohora]

Gdy w 1992 roku Jan Paweł II opublikował bullę papieską Totus Tuus Poloniae Populus, na jej mocy została utworzona diecezja gliwicka, a ks. Marcisz został do niej inkardynowany. 28 sierpnia 1995 został mianowany proboszczem parafii św. Antoniego w Zabrzu, w której posługiwał aż do nagłej śmierci 5 marca 2003.

[madohora]

Urodził się 10 października 1935 w Cielmicach w rodzinie Tomasza i Weroniki z d. Seweryn. Był młodszym bratem ks. Józefa. Po ukończeniu szkoły podstawowej w rodzinnej miejscowości uczył się w Katolickim Gimnazjum im. św. Jacka w Katowicach, a po jego przekształceniu 1 września 1950 w Niższym Seminarium Duchownym. W 1953 roku uzyskał świadectwo maturalne i wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie . Święcenia kapłańskie przyjął 19 października 1958 z rąk bpa Juliusza Bieńka w kaplicy Niższego Seminarium Duchownego w Katowicach.

[madohora]

Szpital w Boronowie został ufundowany 25 marca 1686 przez Jadwigę Salomeę von Kottolin z d. Dzierżanowska, w pobliżu kaplicy w Boronowie. Kapitał będący podstawą utrzymania szpitala wynosił 1200 florenów. Procenty z kapitału pozwalały na darmowe utrzymanie 5 biednych. Kandydatów do przytułku wybierał właściciel Boronowa spośród mieszkańców Boronowa i okolicznych wsi oraz miejscowości należących do Dzierżanowskich (Tumpen i Lissagora). Zarządzany był przez kościelne kolegium w Boronowie.

[madohora]

Kochcice (niem. Kochczütz) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Kochanowice. Do 1954 roku była siedzibą gminy Kochcice

[madohora]

Nazwa wsi pochodzi od polskiego określenia na uczucie miłości - kochania. Niemiecki językoznawca Heinrich Adamy w swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia pierwotną nazwę wsi jako Kochczice podając jej znaczenie Liblingsort czyli miejscowość miłości[4]. Nazwa wsi została później fonetycznie zgermanizowana na Kochczütz i utraciła swoje pierwotne znaczenie.

[madohora]

d roku 1645 miejscowość należała do grafa Andreasa Cellari. Na początku XX wieku Kochcice nabyte zostały przez hrabiego Franciszka von Ballestrema.

[madohora]

Pałac Ludwika Karola von Ballestrema – zabytkowy pałac w miejscowości Kochcice w powiecie lublinieckim w województwie śląskim.

[madohora]

[madohora]

Szklarnia (niem. Sklarnia) – wieś w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Kochanowice/ W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie częstochowskim.

[madohora]

Imachów – nieoficjalna nazwa części wsi Kochcice w województwie śląskim, powiecie lublinieckim, gminie Kochanowic. Miejscowość leży na północ od Lublińca.

[madohora]

W 1926 r. ich rezydencja została przejęta przez Oberschleische Landesgesellschaft (Urząd Rolniczy) w Opolu, od którego odkupił ją Artur Pruesler (zm. 1944) ostatni właściciel przed upaństwowieniem majątku. Po drugiej wojnie światowej pałac spełniał różne funkcje między innymi mieszkalne. Miał tam także siedzibę Gminny Ośrodek Kultury w Ciasnej. W 1989 r. zespół parkowo-pałacowy sprzedano Kazimierze Parasol, która już kilka lat później odsprzedała posiadłość. Teren wokół zabytku nie jest ogrodzony, budynek bez problemu można obejrzeć z zewnątrz. Neobarokowy pałac zbudowany na planie zbliżonym do litery H, składa się z parterowego korpusu i dwóch dwukondygnacyjnych skrzydeł bocznych. Budynek murowany z cegły, potynkowany, podpiwniczony. Nad korpusem dach siodłowy z lukarnami, ponad skrzydłami bocznymi dachy czterospadowe. Fasada (elewacja północna) trzynastoosiowa, z centralnie umieszczonym dwukondygnacyjnym ryzalitem, zamkniętym półkolistym naczółkiem ze spływami. Nad głównym wejściem, w naczółku, znajduje się kartusz herbowy. Przy elewacji krótszej skrzydła wschodniego ryzalit, a w skrzydle zachodnim czworoboczna wieża. Elewacje zachowały pozostałości zdobień: boniowane przyziemie, podziały ramowe za pomocą gzymsów i boniowanych lizen, okna w opaskach, część z nich (pierwsza kondygnacja skrzydeł bocznych) z trójkątnymi naczółkami. W korpusie zmieniono układ wnętrz, skrzydła boczne pozostawiono trzytraktowe. W zdewastowanych wnętrzach pozostały resztki dekoracji sztukatorskiej sufitów.

[madohora]

Drewniana Kapliczka Św. Barbary w Boronowie

Kapliczka Drewniana Św. Barbary powstała w 1740 r. Znajduje się przy ul. Powstańców 1 w Boronowie.

[madohora]

Została wpisana do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie UCHWAŁY NR 58/XXV/2012 z dnia 26 września 2012 r.

[madohora]

Stodoła w Zespole Pofolwarcznym została wpisana do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie UCHWAŁY NR 58/XXV/2012 z dnia 26 września 2012 r

[madohora]

Budynek szpitala męskiego wymurowany jest z cegły i otynkowany. Budynek składa się z wielu brył nakrytych dachami wielospadowymi i mansardowymi z naczółkami. W połaciach dachu ulokowane zostały lukarny. Budynek jest dwukondygnacyjny z użytkowym poddaszem. W szczytach budynek jest oszalowany. Naroża budynku zdobione są boniowaniem, a okna ujęte tynkowanymi opaskami. Budynek zbudowany jest z cegły otynkowanej i nakryty został dachem pulpitowym. Budynek składa się z wielu brył. Gówna część budynku ma 1 kondygnacje, podniesiona w jednej z części do 2 kondygnacji. Budynek wyposażony jest w rzędy prostych otworów okiennych. Naroża budynku są półkoliste

[madohora]

Kapliczka w Babienicy

Powstała z inicjatywy sołtysa Józefa Słoty. Pieniądze na budowę przekazali: rodziny Kabotów i Kożuchów oraz Jan Porębski. Miejsce pod budowę ofiarowali: Michał Kurek i Paweł Kożuch.Wszystkie prace wykonali mieszkańcy Babienicy. Prace ukończono w 1894 roku. Pierwszą mszę św. w kaplicy odprawiono w 1914 roku dla stacjonujących w Babienicy wojsk.

[madohora]

Kościół Świętego Marcina w Cieszowej

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1305 roku. W przeszłości Cieszowa należała do rodziny Cieszowskich (1586–1628), Zuzanny Breberówny (1628–1673), Jana Kacpra Starzyńskiego (1673–1675), rodziny Strachwitzów (1676–1788), Schnudlerów (1788–1892) i książąt von Hohenlohe (1892–1945). Wioska przez wieki była symbolem symbiozy życia chrześcijan z wyznawcami religii mojżeszowej. Pierwsze rodziny żydowskie przybyły do Cieszowej pod koniec XVI wieku. Właściciele wioski: baron Jan Fryderyk von Strachwitz und Gross-Zauche i baro- nowa Zofia Elżbieta von Frankenberg und Proschlitz przyczynili się do budowy w 1751 roku zarówno drewnianego kościoła katolickiego, jak i drewnianej bożnicy, powstałej prawdopodobnie już w 1741 roku. Sugeruje się, że oba budynki wzniósł ten sam cieśla, a bożnica była pierwszym domem modlitwy dla Żydów w całym okręgu lublinieckim. W 1908 roku synagogę wraz z zabudowaniami zakupił na licytacji ks. Karol Urban – proboszcz z Sadowa. Tuż przed wybuchem II wojny światowej, na skutek zniszczeń, rozebrano synagogę i dom rabina. Po wyznawcach religii mojżeszowej pozostał tylko żydowski cmentarz (kirkut).