Lubliniec

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

PARADA STARYCH TRAKTORÓW W LUBECKU - Radio Katowice - 04.05.2019

[madohora]

XVIII W drugiej połowie wieku pruskie gminy i wioski otrzymują wzór pieczęci. Lubecko otrzymuje wzór z ówczesnym wizerunkiem kościoła.

[madohora]

1810 Wikarym w Lubecku przez dwa miesiące jest ks. Andrzej Buchta w Lubecku. Zmarł 1840.11.23.
1810-1813 Wikarym w Lubecku jest ks. Jacob Ender.

[madohora]

Jan Gajda (ur. 4 lipca 1827 w Ciasnej, zm. 8 października 1911 w Żorach) – polski działacz społeczny, poeta i malarz, miłośnik literatury polskiej.

[madohora]

Wspaniały zakonnik, doskonały scholastyk, ale trochę nieśmiały. Inteligencja dobra, ale powolna. Dzielny pracownik – pisze w nocie oceny superior scholastykatu – o. Piotr Richard OMI.

[madohora]

On nie tylko ich uczył, ale był im oddanym przyjacielem, zwłaszcza w trudnych chwilach. Ojciec Józef Cebula był dobry, miły, wyrozumiały dla całego klasztoru i dla służby.

[madohora]

Pamiętam, nosił na głowie czapkę z daszkiem”

Jedną z decyzji zarządcy majątku był niemal całkowity zakaz sprawowania kultu religijnego. Początkowo zgadzał się na jedną Mszę św. w niedzielę, później jednak zniósł również i to zarządzenie. Pomimo grożącego niebezpieczeństwa, ojciec Józef Cebula dalej sprawował sakramenty, udając się do domów swoich parafian.
Ojciec Józef Cebula (…) przychodził często do naszej wioski, ubrany w takie łachmany. Ubierał się w takie szmaty, bo nie chciał, aby go Niemcy rozpoznali. W ten sposób nie wzbudzał podejrzeń, że jest księdzem katolickim. Pamiętam, nosił na głowie czapkę z daszkiem. Gdy przychodził do wioski, to zatrzymywał się w domu Zofii Pamfil. Tutaj słuchał spowiedzi, udzielał Komunii Świętej, nauczał dzieci religii. To był bardzo religijny kapłan. Oby wszyscy kapłani byli tacy, jak on… – wspomina mieszkaniec Wymysłowic, Czesław Lewandowski.
Chcąc zawrzeć związek małżeński, udaliśmy się do Markowic, bo tam był jeszcze o. Józef Cebula. Był to skromny, mizerny kapłan, trochę łysawy. Pamiętam, było to 8 września 1940 roku. Niemcy tego dnia urządzili sobie libację. Ojciec Cebula wiedział o tym, dlatego korzystając z okazji wziął nas do kościoła i przed ołtarzem głównym i cudowną figurą Matki Boskiej Markowickiej, Pani Kujaw „dał” nam ślub.
(…) Mieliśmy piękny, cudowny ślub. Ojciec Józef Cebula był świątobliwym kapłanem i bardzo bogobojnym. Był też niesłychanie odważny, skoro wziął nas do kościoła wiedząc, że Niemcy w każdej chwili mogą przyjść i zabić go w kościele, w czasie ślubu – dodaje mieszkanka Ludziska.

[madohora]

W roku 1845 (jak podaje Jan Fikus) gmina żydowska oficjalnie zakupiła za cenę 20 talarów „plac pogrzebowy” o wymiarach 15 x 12 prętów (1 pręt = ok. 3,5 m) wydzielony z terenu lasu miejskiego. Przez las – do cmentarza prowadziła leśna dróżka (dzisiaj jest to ulica 11 listopada, w okresie PRL – 22 lipca, w czasie II wojny światowej – Ludendorfa, zaś w okresie II RP – Piaskowa). O tej ścieżce wspomina św. Edyta Stein pisząc w swoich pamiętnikach – „Szliśmy tak na przechadzkę do lasu i na piękny, położony na jego skraju cmentarz, gdzie spoczywali nasi dziadkowie i w małych grobach dziecięcych rodzeństwo, zmarłe na długo przed naszym narodzeniem”. Pisząc o zmarłych, Edyta Stein miała na myśli swoich dziadków Salomona Couranta (1815-1898) i Adelajdę Courant, z domu Burchard (1824-1883), a także swoje rodzeństwo: dwuletniego Ernesta (1880-1882), Richarda, który zmarł mając 7 dni (1887). Edyta urodziła się w 1891r. z osób pochowanych, znała bezpośrednio tylko dziadka.

[madohora]

Pod koniec XIX wieku najprawdopodobniej lubliniecki dom przedpogrzebowy składał się z trzech sal. Do każdej z nich prowadziły drzwi od strony niegrzebalnej (najprawdopodobniej sale nie były wewnętrznie ze sobą połączone). Do dzisiaj zachowały się dwa progi, z nieistniejących już drzwi prowadzących do poszczególnych części domu przedpogrzebowego.

[madohora]

[madohora]

Na terenie miejscowości znajduje się 19 obiektów zabytkowych:

Zespół kościoła parafialnego MB Różańcowej w Boronowie:
Kościół MB Różańcowej położony na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego – zabytek klasy „0”;
kapliczka św. Jana Nepomucena z II połowy XIX w.;
brama na plac przykościelny z XVII w.;
altana na obszarze ogrodu plebanii;
organistówka od XVIII do połowy XX w. pełniąca także rolę szkoły;

[madohora]

1783.03.23Właścicielem dóbr w Lubecku zostaje Franciszek Grotocki.

[madohora]

1786.02.12-1786/07.16 w Lubecku wikarym jest ks. Ignacy Munster.
1786/07.13W Wrocławiu zebrała się komisja ds. remontu kościoła w Lubecku.
1786-1793Wikarym w Lubecku jest ks. Alex Konieczny.
1786-1787 Wikarym w Lubecku jest ks. Franciszek Brosig.

[madohora]

XVIII Zbudowano kapliczkę w Dralinach.

[madohora]

1794 Inwentarz parafialny potwierdza przeprowadzone remonty.

[madohora]

XIX Do początku wieku na terenie parafii lubeckiej stał drewniany kościółek pw. św. Wawrzyńca z1618r w Lisowie.

[madohora]

1813-1814Wikarym w Lubecku jest ks. Franc Holecko.
1814.11.11 Umiera Franciszek Grotowski spadek po nim przejmuje żona Maria Anna Blacha
1814-1815 Wikarym w Lubecku jest ks. Piotr Schalezki.

[madohora]

1817Wikarym w Lubecku jest ks. Bartłomiej Schyla (Szyja) ur. w Łagiewnikach Małych w 1766r zamarł w Lubszy 1857r. Józef Lompa opisuje w liście jego śmierć.

[madohora]

1823.10.05 Przeniesiono filię kościoła z Lisowa do Kochanowic, ale parafia pozostaje w Lubecku. Powstaje nowy kościół ufundowany przez dziedzica miejscowości Sylwiusza von Aulock.

[madohora]

Róża różańcowa jest modlitewną wspólnotą 20 osób, z których każda codziennie modli się jedną dziesiątką Różańca świętego według przydzielonej tajemnicy – w ten sposób codziennie odmawiany jest cały różaniec. Istotne jest to, że wszyscy członkowie róży modlą się w tej samej intencji, zmienianej co miesiąc.

[madohora]

1828 W Lubecku istnieje piaskarnia.

[madohora]

1831–1833 Epidemie i klęska głodu wśród ludności wiejskiej.

[madohora]

1832Właścicielem Lubecka zostaje Adeer Maria von Renarbid.
1832 Wikarym w Lubecku jest ks. Konstanty Stebra.

[madohora]

Kiedy na terenie cmentarza żydowskiego LOK rozpoczął szkolenia nauki jazdy nie wiadomo, ale wydaje się, że rozpoczęło się to już pod koniec lat 60-tych. Oficjalnie LOK otrzymał ten teren w 1983r. tworząc Ośrodek Nauki Jazdy i wydzielając jedynie symboliczne miejsce pamięci z nielicznymi nagrobkami i grobem rodziny Koenigsberger.
Część macew poukładano na kupki, część zaś była porozrzucana.
Gdy w 1987r. zakładano kartę zabytku temu miejscu zapisano, że: na terenie cmentarza znajduje się baza LOK-u, tj. warsztaty, magazyny, garaże, oraz wytyczony plac manewrowy, który częściowo wylano asfaltem, zaś wzdłuż płotu od strony ulicy – wówczas 11 listopada postawiono garaże.
Pod koniec lat 80tych – planowana była wycinka wszystkich drzew na terenie cmentarza i wywózka znajdujących się tam pozostałych macew, zaś sam cmentarz postanowiono zlikwidować.
Na szczęście tak się nie stało. Na terenie cmentarza postawiono obelisk, wykorzystując fragmenty pozostałych macew. Na jego szczycie umieszczono symbol wyznania mojżeszowego – sześcioramienną gwiazdę Dawida.
Odremontowano także grób rodziny Koenigsberger i umieszczono na niej tablicę z napisem: „Miejsce po cmentarzu żydowskim z XIX wieku”.
Zaś teren na którym znajdował się grób Koenigsbergerów i obelisk został wydzielony i otoczony siatką. Na ten mikro cmentarz prowadziła furtka tuż przy grobie rodzinnym.
W 2008r. miastu udało się przejąć teren cmentarza od LOK-u. Zaś w związku z przyjęciem przez miasto Lubliniec, tegoż roku, za swoją patronkę św. Edytę Stein
– tuż przed uroczystościami teren cmentarza nieco uporządkowano i zgromadzono pozostałe ocalałe jeszcze macewy w formie lapidarium,
a także wyremontowano ogrodzenie. Przed cmentarzem od strony ulicy Sobieskiego postawiono tablicę informacyjną (z opisem w 4 językach

[madohora]

Sama ceremonia pochówku wyglądała skromnie, a obecność rabina nie była obowiązkowa. Zmarłego chowano w grobie ziemnym, niewybetonowanym (dawniej chowano bez trumien). Grób zasypywano ziemią – robili to obecni na pogrzebie żałobnicy. Zebrani modlili się nad zmarłym, a następnie wspominali pochowaną właśnie osobę. Na zakończenie uczestnicy ceremonii tworzyli szpaler, przez który przechodziła najbliższa rodzina zmarłego. W ten sposób zgromadzeni okazywali jej symboliczne wsparcie. Po wyjściu z cmentarza należało się oczyścić (bowiem miejsce to uważane było za nieczyste). Dlatego najczęściej przy bramie zlokalizowana była studnia. Do oczyszczenia używano specjalnego kubka z dwoma uchwytami, trzykrotnie polewając ręce wodą, przekładając kubek z prawej do lewej dłoni.
Co do samego grobu – to w jednym grobie mogła leżeć tylko 1 osoba, zaś między każdym zmarłym należy zachować odpowiedni odstęp. Po roku ustawiało się na grobie – na wysokości głowy zmarłego stelę zwaną macewą (po hebrajsku oznaczającą pomnik), najczęściej zwróconą w stronę Izraela. Wielkość macew jest różna (są takie które osiągają nawet 4 m). Stelle były wykonywane najczęściej z kamienia, ale spotykane są także drewniane, granitowe czy metalowe, nierzadko malowane na biało, czarno, czerwono, niebiesko. Oczywiście były one zdobione. Zdobienia te spełniały nie tylko funkcje dekoracyjne ale i symboliczne. Mówiły one o: stanie, statusie, charakterze zgonu, wieku, płci czy zajęciu, jakim trudnił się zmarły. Przykładowo – dłoń trzymająca pióro – pisarz ksiąg wieczystych, dłoń trzymająca dzban – kapłan (lewita), dłoń rzucająca monetę – dobroczyńca, księga – mędrzec, człowiek uczony, złamane drzewo lub gałęzie – kolejność zgonów w rodzinie, strzała – nagła śmierć, kwiat – kobieta, ręce – matka, jeleń – chłopiec, lilia – dziewczynka. Na lublinieckim cmentarzu, na zachowanych macewach znajduje się tylko kilka symboli.

[madohora]

Odwiedzając cmentarze żydowskie należy pamiętać, by nie chodzić tam w sztabat – czyli w sobotę. Mężczyźni jeżeli to możliwe powinni mieć na głowie dowolne nakrycie kłowy. Na cmentarzu nie wolno jeść ani pić, a także chodzić po grobach, chyba że nie ma innej drogi dojścia do odwiedzanego grobu.

[madohora]

Cmentarz żydowski w Lublińcu – kirkut w Lublińcu położony przy ulicy 11 Listopada

[madohora]

[madohora]

Napisy na nich wykonane są w języku hebrajskim i niemieckim. Najstarsza macewa pochodzi z 1780 roku. Nagrobki w judaizmie podobnie jak w tradycji chrześcijańskiej są wyrazem czci okazywanej zmarłemu, a także znakiem pamięci dla potomnych. Są też znakiem wskazującym święte miejsce. Kamienny obelisk stawiano najpóźniej w pierwszą rocznicę śmierci, co było uważane za „uroczysty i radosny moment dla zmarłego”. Na odwiedzanych grobach, zamiast kwiatów zgodnie z wieloletnią tradycją kładzie się kamyki (co widać na zdjęciach). Cmentarz jest dla Żydów miejscem otaczanym czcią i był kojarzony z „bramą do nieba”. Religia ta nie zna pojęcia likwidacji cmentarza oraz nie zezwala na jakiekolwiek inne poza grzebaniem zmarłych użytkowanie jego terenu. Może dlatego mimo iż nie pochowano tam nikogo już od ponad stu lat, przetrwał do naszych czasów. Zachowała się także oryginalna brama wejściowa, zaopatrzona we współczesną furtkę z gwiazdą Dawida. Całość cmentarza otoczona jest wiekowymi drzewami. Wiele z nich podobnie jak i sam cmentarz ucierpiało w dniu 15 sierpnia 2008 roku, gdy również tędy przeszła pamiętna trąba powietrzna.

[madohora]

Św. Jan Nepomucen niewątpliwie jest postacią niezwykle popularną i czczoną, o czym świadczy niezliczona ilość jego figurek, przydrożnych kaplic i malowideł. Przede wszystkim jest on jednak patronem tajemnicy spowiedzi św., o czym mówi już jego aureola. Nie lada ciekawostką jest fakt, że tylko Jan Nepomucen w swej aureoli ma wpisane 5 gwiazd. Każda z nich odpowiada jednej literce łacińskiego słowa "TACUI" tzn. "MILCZAŁEM". Można więc powiedzieć, że zachowanie tajemnicy spowiedzi św. jest wręcz wpisane w aureolę! Ponieważ ks. Nepomucen oddał życie, aby nie zgrzeszyć słowem, jest także patronem dobrego używania mowy. Dobrego czyli nie krzywdzącego drugiego człowieka. Dziś niezwykle często słyszymy o oczernianiu, niesłusznym oskarżaniu, obmawianiu, niszczeniu reputacji, fake newsach, hejcie. Nikt jak św. Jan Nepomucen nie może być lepszym orędownikiem w tych, jakże krzywdzących i na długo raniących człowieka, wymiarach. On jest też patronem wszystkich ofiar zranionych mową.

[madohora]

[madohora]

Obecnie (od 2010 r) pałac w Lublińcu, to obiekt hotelowy, w którym organizowane są różne imprezy, w tym uroczyste wesela.

[madohora]

3) Nazwa miasta wywodzi się od słowa “lubić”.

[madohora]

Przed oblężeniem Jasnej Góry podczas potopu szwedzkiego, z Częstochowy do Lublińca przywieziono na krótko obraz Matki Boskiej Jasnogórskiej.

[madohora]

Pałac w Czarnym Lesie

Pałac stoi w miejscowości Czarny Las w powiecie lublinieckim, 50 km od Katowic. Został zbudowany na przełomie XIX i XX wieku dla Ferdinanda Zieglera, wrocławskiego kupca. W czasie Powstań Śląskich pałacyk niejednokrotnie stawał się tłem do toczących cię wówczas ważnych wydarzeń. Kolejni właściciele przyczynili się do jego przebudowy. W końcu, za sprawą Rogera Sławskiego, obiekt przyjął kształt barokowo-klasycystyczny. Obecnie mieści się tutaj hotel restauracja, winiarnia i SPA. Odbywają się tu m.in. przyjęcia biznesowe i przyjęcia

[madohora]

UROCZYSTOŚCI ODPUSTOWE W KOŚCIELE ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU - www.lubliniec.info - 22.07.2025

[madohora]

Niedziela – 20.07.2025

15.30 – Nabożeństwo ku czci Św. Krzysztofa w intencji kierowców i wszystkich podróżujących z poświęceniem pojazdów.

[madohora]

Lubię Odpust w Lubińcu. Raz, że jest zawsze w tym dniu kiedy wypada Anny czyli w dni robocze. A po drugie tam jeszcze czuć czar starych Odpustów takich sprzed wieków. Jeszcze muszę znaleźć to miejsce gdzie są karuzele. Na razie skupiałam się na kościele - stary, drewniany kościółek - na muzeum Edyty Stein i kilku innych zabytków.

[madohora]

Tą miejscowością którą chciałam odwiedzić jest Lubecko. Tak jak napisałam w dni wolne zero dojazdu komunikacją publiczną.

[madohora]

Ochotnicza Straż POŻARNA
Założone w 1905 roku OSP Lubecko jest wyrazem społecznego zaangażowania, od początkowych kilku beczek dwukołowych i bossaków, aż po nowoczesne samochody pożarnicze.
Aktywna sekcja Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej, udział w społecznych inicjatywach i szkoleniach, oraz nieustanne wsparcie od składu zarządu, tworzą ducha jednostki, która służy swojej społeczności przez pokolenia.

[madohora]

Boisko szkolne, wykonane z tartanu i starannie ogrodzone, staje się miejscem otwartym dla społeczności po godzinach pracy szkoły. To idealne miejsce dla młodzieży i dorosłych, by uprawiać sport i bawić się na świeżym powietrzu.
Tuż obok, dostępny przez całą dobę, znajduje się piękny drewniany plac zabaw. Zaprojektowany z dbałością o estetykę, stanowi bezpieczne i atrakcyjne miejsce do zabawy dla dzieci

[madohora]

1840.04.15. Zmarł ks. Wikary Smoła Walenty.
1840.07.26 Zmarł proboszcz z Lubecka ks. Jan Wieczorek od koniec swojego życia pełnił obowiązki wicedziekana dekanatu lublinieckiego.
1840-1840 Proboszczem w Lubecku jest Zemanek Jakub Karol (1809-1854) Studia skończył w Wrocławiu. Zmarł w Lubecku 1854.06.2.

[madohora]

Pod koniec XIII w. w Lublińcu wybudowano gotycki zamek książąt opolskich. W XVII w. odwiedził go król Władysław IV Waza. W XIX i XX w. był tu szpital psychiatryczny. Obecnie to obiekt prywatny, mieści się w nim hotel z restauracją. Stoi przy ul. Grunwaldzkiej.

[madohora]

1846-1854 Po pożarze starej plebani powstaje obecna plebania.

[madohora]

1856 Po dwóch latach studiów Jezuitą zostaje pochodzący z Glinicy brat Kacper Albert Pietrzyk. Świecenia w Śremieniu koło Poznania. ur.1834.01.03 zmarł 1896.04.23 w Brzozowie
1856Wyniku uwłaszczenia chłopów majątek ziemski obejmował tylko obszary dworskie, czyli dwór i obszary w okolicy Lipia Śląskiego.

[madohora]

1865.01.21 Proboszczem w Lubecku jest ks. Hermiersch Adolf *4.04.1827 w Suchodząńcu koło Strzelec Opolskich +17.12.1902 zmarł w Lubecku.

[madohora]

Proces beatyfikacyjny

Otwiera się 26 stycznia 1992 roku i kończy 13 czerwca 1999 r. wraz z jego beatizacją wraz ze 107 innymi męczennikami wiary, w uroczystej ceremonii pod wodzą Jana Pawła II w Warszawie.

www.santiebeati.it/dettaglio/93065

[madohora]

Dawny klasztor oo oblatów

[madohora]

Dziś mi to dopiero podpada, że ani razu nie prowadziliśmy rozmowy o pannach i tym podobnych tematach, jak to bywa u młodzieży. Nie byliśmy na żadnej zabawie ( … ). Nasze rozmowy tyczyły przeważnie lekcji i codziennych wypadków politycznych, które blisko i nas tyczyły, bo byliśmy ciągle wystawiani na szykany z powodu tego, że chodziliśmy na lekcje do bojowego, polskiego księdza patrioty. To właśnie najwięcej nam szło na nerwy. Nie mówiliśmy też o żadnym powołaniu i nie prowadziliśmy żadnych specjalnych duchowych rozmów, ale jestem przekonany, że Cebula był już wtedy głęboko uduchowiony.

[madohora]

Pobożność i sprawiedliwość Józefa Cebuli powodowała, że cieszył się dużym szacunkiem. Nic więc dziwnego, że po nagłej chorobie dotychczasowego prowincjała – o. Jana Nawrata OMI, wśród kandydatów na urząd przełożonego Polskiej Prowincji pada nazwisko Cebuli.
Ojciec Józef nie chce uchylać się od odpowiedzialności, ale w prywatnej korespondencji z generałem – o. Euloge Blanc OMI, przebija się niesamowicie trzeźwy osąd kandydata i pokora względem własnych ograniczeń:
Nie uchylam się od żadnej pracy, ani od jakiegokolwiek obowiązku. Tym bardziej od trudu związanego z powierzoną mi funkcją. Jeśli jednak muszę podjąć odpowiedzialność, ośmielam się prosić, by pozwolono mi wyłożyć racje – za – i – przeciw – mojej kandydaturze na prowincjała…

[madohora]

Lubl iniec

[madohora]

W domu zakonnym w Lublińcu odbyła się peregrynacja oblackiego krzyża i ikony bł. o. Józefa Cebuli OMI. Konferencje wygłosił o. Krzysztof Trociński OMI, wikariusz prowincjalny. Przy okazji jego wizyty odbyła się konsultacja przed tegorocznymi obediencjami, czyli zmianami personalnymi w Polskiej Prowincji.

[madohora]

Błogosławiony ojciec Józef Cebula OMI przebywał w Lublińcu dwukrotnie. Po raz pierwszy trafił tutaj w 1920 roku jako uczeń polskiego gimnazjum. Po roku kontynuuje naukę w oblackim junioracie w Krotoszynie. Po odbyciu nowicjatu w Markowicach i pobycie w Liège, wraca do Lublińca jako kleryk, jednocześnie będąc wychowawcą w Niższym Seminarium Duchownym. Po złożeniu profesji wieczystej i przyjęciu święceń prezbiteratu obejmuje urząd superiora wspólnoty (1931-1937).

[madohora]

[madohora]

Rok powstania: XVIII w.

Figura na dwuwarstwowym, schodkowym stopniu. Święty przedstawiony w kontrapoście, w standardowym stroju, bez stuły. Głowę zwraca w kierunku dużego krzyża trzymanego na lewym ramieniu i podtrzymywanego prawą ręką. Postument w formie słupa o prostokątnym przekroju, na płaskiej stopce. Wydatny, płaski, daszkowy gzyms, ku dołowi zwężający się esowatym profilem. Figura stoi pośrodku wyłożonego kostką rynku, ocieniona przez rozłożysty klon.

[madohora]

Od strony wschodniej, czyli od ulicy 11 listopada, przy której znajduje się cmentarz, najprawdopodobniej mur był zdecydowanie wyższy niż obecnie (ponad 2 metrowy).
Tymczasem od strony południowej, najprawdopodobniej podczas budowy sąsiadującego od tej strony blokowiska, oryginalny mur zburzono, teren cmentarza od tej strony zmniejszono (utworzono na tym terenie drogę – dzisiaj ulica Bartosza Głowackiego) i na jego miejscu postawiono płot z siatki metalowej.
Obecnie na cmentarz prowadzą 2 bramy i 3 furtki. Na pewno – zarówno furtka jak i brama (a także słupki ceglane i ich zdobienia) znajdująca się w części niegrzebalnej cmentarza to jedne z nielicznych elementów lublinieckiego cmentarza żydowskiego, które nie zmieniły się od ponad 100 lat. To tędy wchodził kondukt żałobny podczas pogrzebu – by następnie udać się do sali modlitw, a stamtąd na cmentarz.
Jeżeli chodzi i pozostałe wejścia na cmentarz, to furtki: ta znajdująca się od strony zachodniej (obok grobu rodziny Koenigsberger) i ta od strony Liceum (od ulicy Sobieskiego) są współczesne i nic nie wskazuje by w tych miejscach wcześniej istniały. Wzorowane są one na furtce przed domem przedpogrzebowym.
Brama która prowadzi obecnie do budynku byłego domu przedpogrzebowego jest współczesna, najprawdopodobniej w tym miejscu istniała brama cmentarna i furtka, którą można było wejść na cmentarz. Tą bramą/furtką uczestnicy pogrzebu wychodzili z cmentarza po zakończonej uroczystości.

[madohora]

Podobnie jak dzisiaj, na tle pozostałych grobów – wyróżniał się grób rodziny Koenigsberger. W grobie tym spoczywają – być może w liczbie 7 (tyle jest miejsc na tablice) członkowie zamożnej i bardzo szanowanej w Lublińcu rodziny Koenigsbergerów.

[madohora]

🏔

[madohora]

Dwór – dzielnica powstała w XIX w. Pierwotnie zabudowana była czworakami dla chłopów pracujących w folwarku. W momencie powstania spółdzielni rolniczej powstały w niej trzy bloki mieszkalne dla pracowników tejże spółdzielni. W dzielnicy znajduje się sklep wielobranżowy „Lewiatan”, w dawnym budynku karczmy, sieć delikatesów „Centrum”, budynek dawnego przedszkola, hurtownia- magazyn materiałów budowlanych. Na zachód od tej dzielnicy znajdują się zabudowania dawnej spółdzielni oraz nowa dzielnica Boronowa, rozciągająca się wzdłuż ulicy Dolnej i Koszęcińskiej. Nowa dzielnica powstawała wraz z rozwojem spółdzielni rolniczej. Znajduje się klub sportowy „Jedność” Boronów oraz Urząd Gminy Boronów.

[madohora]

Legenda o utopcu i jego córkach – najbardziej znana legenda związana z Boronowem, stosunkowo często pojawiająca się w prasie i opracowaniach. Według legendy w stawie, który do II wojny światowej znajdował się przy kościele, miał zamieszkiwać utopiec wraz ze swoimi córkami. W legendzie jest mowa o tym, że dwie młode panny przychodziły do położonej też w pobliżu stawu karczmy (knajpy), lecz przed północą musiały ją opuszczać. Jednak, jak dalej opisuje to legenda, obie panny pewnego razu pozostały dłużej i następnego dnia na powierzchni stawu widoczna była tylko krwawa piana.

[madohora]

Poza tym do zabytków należy jeszcze 9 innych domów z XIX i XX wieku oraz pozostałości po dawnej zaporze wodnej przy stawie zbudowanym na potrzeby tartaku. Część zabytków, zwłaszcza stare domostwa, uległa na początku XXI wieku pożarom lub została rozebrana. Do obiektów nie ujętych w rejestrze zabytków, ale związanych z ważnymi dla miejscowości postaciami zaliczyć można kapliczkę Trójcy Św. w dzielnicy Zamoście, stworzoną przez Jana Kulisza.

[madohora]

1802Wikarym w Lubecku jest ks. Ignacy Domański związany bardziej z filią w Lisowie.
1802 XI 13 Zapisano, że murowany kościół: „na zewnątrz i wewnątrz jest w jak najlepszym stanie, poza podłogą, która musi być naprawiona. Sugerowano wymianę drewnianego szczytu prezbiterium na nowy murowany.

[madohora]

W notach formacyjnych pojawiają się wciąż te same cechy. Dziwić może jedynie fakt, że w ocenie oo. Kowalskiego, Kulawego, Nandzika i Pawołka rozważano wysłanie Józefa Cebuli na misje zagraniczne. Niemniej jednak w opinii prowincjała do generała Cebula ukazany jest jako najlepszy kandydat do święceń prezbiteratu.

[madohora]

Lubliniec Kościoł Świętego Michała

[madohora]

W roku 1562 Ferdynard I odebrał zastaw, lecz wkrótce oddał go ponownie. Kolejni posiadacze Lublińca to: Mikołaj Lasota ze Steblowa (lata 1562 – 1568), Jakub Sparwein (1568 – 1576) oraz Jan Kochcicki (przejął Lubliniec wraz z okolicznymi wsiami w 1576 roku, a w 1587 roku nabył dobra lublinieckie na własność). On to w latach 1576 – 1590 ufundował kościół w Lublińcu (tam też został pochowany w krypcie kaplicy mieszczącej się u podnóża wieży). Według autorów Katalogu Zabytków Sztuki w Polsce (wydanego w 1960 roku) zbudowano go zapewne z wykorzystaniem części poprzedniego. Zdaniem dr Tadeusza Dobrowolskiego – konserwatora zabytków województwa śląskiego – najstarszą częścią kościoła, sięgającą epoki gotyku, ma być prezbiterium.

[madohora]

Święty Mikołaj

[madohora]

Roczniki biskupstwa wrocławskiego z lat 1869, 1891, 1912 i kolejne stwierdzają, że kościół w Lublińcu został zbudowany w roku 1580. Wątpliwe jednak, aby powstał on zaledwie w ciągu roku. Wymienione roczniki nie podają żadnych źródeł.

[madohora]

.

[madohora]

Nie jest znany dzień ani rok poświęcenia i konsekrowania kościoła. Wiadomo jednak, że co najmniej od XVIII wieku obchodzi się uroczystość „odpustu” parafialnego w dzień św. Mikołaja. W praktyce jest to niedziela przed 6. grudnia, chyba że wspomnienie Świętego wypada w niedzielę.

[madohora]

Gajda przyjaźnił się z ojcem Konstantego Damrota, a sam Konstanty Damrot pobierał u niego lekcje rysunku i malowania.Podczas tych spotkań zapoznawał Damrota z literaturą polską, a także ze swoimi utworami, które służyły w późniejszym czasie Damrotowi za wzór. Następnie przez krótki okres mieszkał w Królewskiej Hucie (dzisiejszy Chorzów). Około 1862 roku Gajda przeniósł się na stałe do Żor, gdzie założył "Kółko" (według niektórych autorów Koło Polskie). Prowadził tam odczyty swoich wierszy oraz spotkania oświatowe. Ponadto kontynuował swą pasję, zajmując się malowaniem kościołów, szczególnie w powiatach pszczyńskim i rybnickim. Tłumaczył sceny teatralne z niemieckiego na polski. W 1899 roku podczas pobytu w Lubecku zajął się wykonawstwem polichromii nawy głównej w lubeckim kościele. Jan Gajda zmarł 8 października 1911 roku w Żorach, jednak jego grób nie zachował się do naszych czasów.

[madohora]

1852 Na probostwie w Lubecku wzniesiono budynki gospodarcze.

[madohora]

Lubliniec Kościół Św. Mikołaja

[madohora]

Dnia 23 grudnia 1389 roku książę opolski Władysław wystawił w Opolu dokument darowania młynów na rzecz kościoła parafialnego, gdzie m.in. istnieje zwrot: „…dominus Theodoricus, modernus plebanus ibidem in Lublinecz…”, który świadczy o tym, że już wówczas istniała parafia i proboszcz w Lublińcu. Natomiast z dokumentu wystawionego dnia 31 grudnia 1456 roku przez księcia opolskiego Bolka, zezwalającego proboszczowi w Lublińcu na nabywanie czynszów, dowiadujemy się, że kościół ten był pod wezwaniem św. Mikołaja („…pro ecclesia parochiali beati Nicolai ibidem in Lublin…”)

[madohora]

Lubliniec rynek

[madohora]

Obecny kwadratowy kształt rynek uzyskał po pożarze w 1821 r. Współczesną zabudowę tworzą odrestaurowane kamienice z XIX i XX wieku – najstarsza z nich została wybudowana w latach 1792-1793 i należała do skarbnika miejskiego Franciszka Pyrkosza. Na jej fasadzie znajduje się tablica poświęcona Pawłowi Golasiowi, wybitnemu dowódcy z okresu Powstań Śląskich. Rynek zyskał nowe, stylowe oświetlenie, nawierzchnię z kostki brukowej oraz elementy małej architektury. Zostały również odmalowane wszystkie kamieniczki. Miejsce to stało się prawdziwym centrum chętnie odwiedzanym przez mieszkańców i turystów.

[madohora]

Z początkiem XV wieku Lubliniec miał zaledwie około 200 mieszkańców. Do szybszego rozwoju miasta przyczyniły się nowe przywileje nadane w 1500 roku przez Jana II Dobrego, księcia opolskiego. Był wśród nich m.in. przywilej wyłącznego warzenia piwa dla okolicznej ludności, prawo urządzania targów tygodniowych i dwóch dorocznych jarmarków bydła. Ponadto książę ofiarował miastu wioskę Steblów i zezwolił na osiedlanie się w niej rzemieślników. Duże znaczenie dla Lublińca miało uzyskanie w 1776 roku, na mocy umowy zawartej z hrabią Antonim von Schlegenberg, lasu wielkości 5203 morgów (około 1300 ha). Leśne tereny dostarczały mieszkańcom drewna, później stały się także doskonałym miejscem wypoczynkowym. Lubliniec zdołał zachować pełne prawa miejskie targów tygodniowych i dwóch dorocznych jarmarków bydła. Ponadto książę ofiarował miastu wioskę Steblów i zezwolił na osiedlanie się w niej rzemieślników. Duże znaczenie dla Lublińca miało uzyskanie w 1776 roku, na mocy umowy zawartej z hrabią Antonim von Schlegenberg, lasu wielkości 5203 morgów (około 1300 ha). Leśne tereny dostarczały mieszkańcom drewna, później stały się także doskonałym miejscem wypoczynkowym. Lubliniec zdołał zachować pełne prawa miejskie w okresie, gdy wiele innych miast śląskich zostało zdegradowanych do rzędu tzw. miasteczek targowych. Wartym podkreślenia są nadto placówki Lublińca, których rodowód sięga początku XIX wieku. W 1812 roku właściciel dóbr lublinieckich Franciszek Grotowski zapisał w testamencie swój majątek na utrzymanie zakładu wychowawczego dla sierot bez względu na ich stan i wyzna-nie. Po śmierci państwa Grotowskich sprzedano dobra lublinieckie hrabiemu Renardowi. Budowa zakładu wychowawczego rozpoczęła się dopiero w 1843 roku, zaś jego uroczyste otwarcie nastąpiło na jesieni 1848 roku. Do początków XX wieku zakład opuściło około 900 wychowanków, z których wielu obrało później zawód nauczycielski. W 1893 roku władze prowincji śląskiej kupiły zamek lubliniecki, w którego miejscu powstał szpital dla ubogiej ludności. W latach 1895-1896 został on przekształcony w istniejący do tej pory szpital lecznictwa psychiatrycznego. Na przestrzeni lat, w konsekwencji przemian o charakterze polityczno-gospodarczo-społecznych, które odegrały znaczenie dla całego Śląska, nastąpił rozwój miasta. Jeszcze w roku 1756 Lubliniec liczył zaledwie 676 mieszkańców, ponad sto lat później, w 1861 roku, było ich już 2369. W następnych dziesięcioleciach głównym motorem rozwoju miasta okazał się rozwój kolei żelaznej, a wraz z nią handlu, rzemiosła i drobnego przemysłu. Lubliniec, jako ważny węzeł komunikacyjny, posiadał połączenie z miastami przemysłowymi Górnego Śląska oraz m.in. z Opolem, Poznaniem, Wrocławiem i Częstochową. Miasto zostało wybrane na siedzibę władz administracyjnych powiatu. W latach międzywojennych wprowadzono kolejne inwestycje: wybudowano rzeźnię miejską i przebudowano lokalną elektrownię. Funkcjonowały tutaj istniejące jeszcze przed I wojną światową: przędzalnia wełny, tartak parowy, mała fabryka maszyn rolniczych i odlewnia żeliwa Piotra Szwarca. W Lublińcu stacjonował 74. Górnośląski Pułk Piechoty zasłużony w walkach wojny obronnej w 1939 roku.

[madohora]

STRAGANY NA ODPUŚCIE W LUBLIŃCU

[madohora]

STRAGANY NA ODPUŚCIE W LUBLIŃCU

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kościół parafialny usytuowany obok Rynku, stoi w miejscu wcześniejszego kościoła, wzniesionego około 1300 roku. Murowany kościół w obecnym kształcie został wzniesiony prawdopodobnie w latach 1576–1590. Od tego czasu był wielokrotnie przebudowywany, z zachowaniem pozostałości cech gotyckich i barokowych. Wewnątrz kościoła znajdują się dwie kaplice: północna - rodu Kochcickich, z kryptą grobową fundatorów oraz południowa, wczesnobarokowa - Cellarych, p.w. św. Karola Boromeusza. W wieży kościoła znajduje się jeden z najstarszych w okolicy dzwonów z gotycką inskrypcją.

Dumą kościoła są piękne, zabytkowe organy piszczałkowe firmy Schlag und Söhne z 1905 roku, które w latach 2008-2010 zostały gruntownie odrestaurowane.

[madohora]

[madohora]

1870 Do tego roku z lubeckich pól tz. Kamionki używano Kamień Wapienny do wytopu gąsek żeliwnego na Brzegach koło Zborowskiego.
1870-1883Wikarym w Lubecku jest ks. Józef Konieczko. Siedział w więzieniu za walkę z reżimem pruskim.

[madohora]

1876 Właścicielem Lubecka zostaje Tichard Bolst.
1876 Do tego roku działa w Lubecku piec do wypalania wapna.

[madohora]

1881.08.31W Berlinie zapada decyzja budowy Kolei z Kluczborka przez Lubliniec do Tarnowskich Gór.

[madohora]

1885-1888 W tych latach namalowano Obrazy Drogi Krzyżowej. Wykonał je malarza Ochman z cechu czeladników z Olesna.

[madohora]

1891-1892 Rozpoczęto budowę kolei żelaznej do Częstochowy.
1892.01.01 Lubliniecka stacja kolejowa podnosi rangę do Węzła Kolejowego

[madohora]

1895 Wikarym w Lubecku jest ks. Michał Sauer. (świecenia miał 1894.06.11).
1895 Powstaje nowy budynek szkoły obecnie nieczynny przy ulicy Głównej.
1895.09.27 Powstaje drugi tor na odcinku Kluczbork Lubliniec Tarnowskie Góry.

[madohora]

1898.11.27 – 1890.08.25 Wikarym w Lubecku jest ks. Paul Giering. Święcenia1898.11.18.
1898 Jest to prawdopodobna data wybudowania Pałacu w Dralinach.

[madohora]

1903.06.25 Wojciech Korfanty zostaje pierwszym polskim deputowanym do Reichstagu, który nie wchodzi do niego z ramienia partii Centrum.
1903 Proboszcz lubecki ks. Gustaw Hencińsk kupił Figura Św. Jana Nepomucena dla kościoła pw. Św. Jana Nepomucena w Lisowicach.
1903.12 Na Boże Narodzenie ks. Gustaw Hencinski sprowadza figurki do stajenki. Opisano w Katoliku z 1904r nr.8.
1903-1909 Zostaje wybudowany Pałac w Kochcicach przez Balestrema.

[madohora]

Bliskie sąsiedztwo (50 km) aglomeracji górnośląskiej inicjuje procesy chorobowe lasów Nadleśnictwa. Całość powierzchni leśnej zakwalifikowano jako znajdującą się pod wpływem szkodliwych emisji przemysłowych

[madohora]

1906.10.1-1907.07.1 Wikarym w Lubecku jest ks. Franc Gebauer. (*1879.09.21 Raszczyce koło Raciborza +1955.11.05 w Dębiu).

[madohora]

1909.02.17-1910.03.17Wikarym w Lubecku jest Walenty Maroschek (*1880.08.04 w Miedźnej +1948.12.23 Goczałkowicach).
1909 Plebania poddana została gruntownej przebudowie, dobudowano drugie piętro.
1909.12.4 Śmierć Julii Ciemięga ur.1832.02.26 fundatorki kilku krzyży w Parafii. Była ciocią Franciszki Ciemięga. Pochowana na Lubeckim cmentarzu.

[madohora]

1912.05 do 1913.01 Wikarym w Lubecku jest ks. Carl Arndt ur.1875.09.15.

[madohora]

1915.07.14 -1916 Wikarym w Lubecku jest ks. Karl Kensy ur.1890.09.15 w Opolu.

[madohora]

1918.11.11 Zakończenie I Wojny Światowej.
1918-1938 Agencję pocztowa prowadzi w Lubecku p. Bensz.
1918 W Dralinach zostaje przebudowany Dwór.

[madohora]

1921.03.20 Plebiscyt na Śląsku. W wyniku którego przesunięto granice. Lubliniec i okoliczne wioski wraz z Lubeckiem włączono do Polski. W Lubecku głosowało 431 osób. Za Polską było 219 głosów za Niemcami było 210 głosów, 2 głosy były nieważne.
1921.05.2/3 do 5 Trzecie Powstanie Śląskie. W Lubecku jest pododdział Grupy Północ. Komendantem był Filip Urbańczyk.
1921.05.6 Śmierć powstańca śląskiego Kolocha Emila ur. 1901.10.04. Pochowany na Lubeckim cmentarzu.
1921.05.21-26 Bitwa powstańcza pod Górą św. Anny.
1921 Wielki pożar w Lubecku spłonęło 7 gospodarstw. Szkody szybko odbudowano.

[madohora]

1925.10.25 Papież Pius XI ustanawia nową Diecezję Katowicką.
1925 Ks. proboszcz Jan Banaś z Lubecka wydaje w Katowicach książkę: „Historia kościoła katolickiego w Lubecku”
1925.11.24-25 Kurs rolniczy w Lubecku dla rolników z okolicznych wiosek.

[madohora]

1928.01.03 Powstaje w Lubecku Stowarzyszenie Młodzieży Polskiej.
1928.01.22 Erygowano Zakon Tercjarzy św. Franciszka w Lubecku.
1928.02.28 Straż z Lubecka otrzymuje nagrodę starosty powiatu Lublinieckiego za szybką akcje gaśniczą.
1928.03.4 i 11 Odbyły się wybory do Sejmu i Senatu RP. 171 głosy na Polski Blok Katolicki, 168 głosy na Blok Mniejszości Narodowej, 80 BBWR, 2 głosy na PPS.”.
1928 Na wiosnę Rozpoczęto planowany remont Kościoła zmiana pokrycia dachu i obicie blachą wieży. wybudowano od nowe przedsionki. Na nowo ułożono starą posadzkę tym razem na z zaprawą betonową wymieniono drewnianą podłogę w zakrystii.
1928 Ufundowano krzyż w Glinicy ul. Brzezinkowska.
1928 Na jesień Lubecko dostaje drugą dotację na dalsze remonty Kościoła.
1928.04.30 Rozkazem nr.4 określono strukturę organizacyjną komisariatu Straży Granicznej „Lubecko”.
1928.05.3 W Lubecku przeprowadzono zbiórkę pieniężna na Towarzystwo Czytelni Ludowej.
1928.07.28 W Lublińcu odbył się pokazy koni w województwie śląskim. W kategorii klaczy ze źrebiętami pierwsze miejsce zajął Walenty Pluta z Lubecka; w kategorii klacze 3-4 letnie pierwsze miejsce zajął Franciszek Wieczorek z Lubecka, drugie miejsce zajął Gustaw Sukała z Lubecka.
1928.09.23 Kółko Rolnicze w lokalu Pana Grzesika organizuje spotkanie i wykład rolniczy.

[madohora]

W nawie głównej przy ławkach zamocowano przy pomocy uchwytów 15 feretronów, pochodzących z połowy XVIII wieku. Wykorzystywane były podczas procesji Bractwa Różańcowego. Na ich awersach znajdują się płaskorzeźby tajemnic różańcowych, natomiast na rewersach umieszczone są płaskorzeźby świętych z zakonu Dominikanów, za sprawą których najprawdopodobniej rozpowszechniony został we wsi kult MB Różańcowej.

[madohora]

[madohora]

PARAFIA BORONÓW

[madohora]

Legendy i podania utrzymujące się w społeczności Boronowa związane są najczęściej z dawnymi formami życia społecznego i gospodarczego. Część z nich odnosi się do stawów, które wcześniej występowały na terenie wioski: podanie o utopcu; podanie o córkach wodnika; podanie o zatopionej w stawie córce właścicieli miejscowości, a także związane z boronowskim kościołem i kapliczkami oraz ze starymi cmentarzyskami. Żywe są także podania związane z ruchem pątniczym. Niektóre podania odnoszą się do miejsc, w których wcześniej występowało kopalnictwo rud i wytop żelaza.

[madohora]

Podanie o krzyżu w boronowskim kościele. Według tego podania jeden z krzyży umieszczonych w kościele Matki Boskiej Różańcowej, zawieszony na kratach przy jednej z bocznych naw, miał zawieszony być tam na pamiątkę tragicznej śmierci dziewczynki (w niektórych wersjach podania – córki właścicieli Boronowa), która przyniesiona do kościoła ożyła na nowo lub w innej wersji mitu, odzyskała życie pod tym krzyżem. W podaniu jest mowa o tym, że krzyż po przeniesieniu przez parafian na miejsce centralne, nocą wrócił znów na kraty. Jest też wersja podania, głosząca, że jeżeli postać Jezusa wiszącego na tym krzyżu zamknie przymykające się oczy, wówczas nastąpi koniec świata.

[madohora]

W Dębowej Górze znajduje się powierzchniowy pomnik przyrody ożywionej. Jest to płat roślinności górskiej z liczydłem górskim w łęgu nadstrumykowym. Został uznany za pomnik przyrody w 1996 r. Na terenie sołectwa znajdują się dwie położone obok siebie kaplice z XVIII wieku, jedna z nich poświęcona jest świętemu Janowi Nepomucenowi.

[madohora]

[madohora]

W pobliżu sołectwa znajdują się pozostałości po XIX-wiecznej kopalni rud żelaza w formie kilkumetrowej wysokości hałd i cieku wodnego, pełniącego wcześniej najprawdopodobniej funkcję sztolni. Na terenie sołectwa znajduje się Leśnictwo Dębowa Góra, należące do nadleśnictwa Koszęcin. Wcześniej w Zumpach swoją siedzibę miało nadleśnictwo Zumpy.

[madohora]

Zumpy zostały założone pod koniec lat 70. XVIII wieku roku jako kolonia dla niemieckich górników sprowadzonych dla działającej wówczas kopalni. Mieszkańcy miejscowości w większości później się spolonizowali, część ich potomków uważa się dziś za mniejszość niemiecką. Sołectwo składa się z historycznie dwóch przylegających do siebie dzielnic Zumpów i Lisiej Góry (polska nazwa tej części wioski została zniemczona jako Lissengora – prawdopodobnie wcześniej mogła mieć ona nazwę Łysa Góra). Łysa Góra lub Lisia Góra była wioską istniejącą przed Zumpami i w momencie osadzania się tutaj osób, cała miejscowość nosiła nazwę Lissagura, dopiero w późniejszym okresie wydzieliła się kolonia Zumpy (Sumpen). Etymologicznie nazwa ta wywodzi się od bagien (Sumpfen, Sümpfe)). Nazwa Zumpy (Zompy) była jednak już używana przed założeniem niemieckiej kolonii w metrykach boronowskiej parafii.
W roku 1830 miejscowość liczyła 74 mieszkańców, natomiast w 1908 – 185.

[madohora]

W XIX wieku umiejscowiona była w miejscowości kapliczka św. Barbary, patronki górników, obecnie znajdująca się w miejscowości Boronów. Po zlikwidowaniu kopalni prawdopodobnie w 1880 roku, Fryderyk Wilhelm von Hohenlohe trzy lata później rozpoczął starania o eksploatację nowych złóż na tym terenie, ale ze względu na koszty transportu i niezdecydowanie towarzystwa akcyjnego Zjednoczone Huty Królewska i Laura nie doszły one do skutku.
Z XIX wieku do chwili obecnej zachowało się kilka budynków drewnianych i murowanych, w tym budynek byłego nadleśnictwa.

[madohora]

Taka ciekawostka do miejscowości Zupmy dojeżdża autobus z Tarnowskich Gór. Co prawda jeden na dzień ale...

[madohora]

Krywałd (niem. Grünwald) – część wsi Brusiek w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin.
W latach 1975–1998 Krywałd administracyjnie należał do województwa częstochowskiego.

[madohora]

Liczba mieszkańców w XVIII wieku wynosiła ok. 600.
Od końca XVIII w. wieś posiadała własną pieczęć gminną, na której przedstawiono nawiązujący do zajęć ludności młot w prawo w słup z obuchem (żelazkiem) w prawo. Po 1922 r. używano pieczęci napisowej
W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonowała placówka Straży Granicznej I linii „Brusiek”
Z Bruśka wywodzą się przodkowie Walentego Roździeńskiego.

[madohora]

Już w XV w. wzmiankowano we wsi kościół. Na jego miejscu, prawdopodobnie po pożarze, zbudowano w 1593 z fundacji Andrzeja Kochcickiego obecną świątynię. Kościół orientowany konstrukcji zrębowej, z wieżą konstrukcji słupowej. Prezbiterium zamknięte prostą ścianą, od północy przylega do niego zakrystia. Nawa szersza i wyższa połączona z przedsionkiem od północy. Wieża szalowana deskami, nakryta dachem namiotowym. Dach siodłowy kryty gontem, powyżej nawy sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę z latarnią i baniastym hełmem. Ściany kościoła pobite gontem. Wewnątrz kościoła polichromia szablonowa z 1693 – dzieło Wawrzyńca Grochowskiego

[madohora]

DREWNIANY KOŚCIÓŁ W BRUŚKU

[madohora]

Istniejący dzisiaj kościół wzniesiono w 1593 r., na co wskazują aktualne badania dendrochronologiczne. W latach 1675-1758 pochowano pod prezbiterium 10 osób zasłużonych dla tego kościoła. Właściciele okolicznych dóbr byli tradycyjnie patronami świątyni, utrzymującymi zarówno ten, jak i inne obiekty sakralne. Bruśkowski kościółek stanowił świątynię filialną parafii w Sadowie, potem przyłączono go do parafii koszęcińskiej. W roku 1977 erygowano zaś parafię w Kaletach-Drutarni, do której obecnie należy także Brusiek.

[madohora]

[madohora]

Z bruśkowskich przodków wywodził się także Walenty Roździeński, syn Jakuba Bruśka, który swoje nazwisko przyjął od Roździenia – dzisiejszej dzielnicy Katowic. Mistrz Walenty był autorem wierszowanego dzieła pt.: “Officina Ferraria – abo huta y warstat z kuźnicami szlachetnego dzieła żelaznego”, wydanego w roku 1612, w którym opisał nie tylko kunszt sztuki kuźniczej, ale również krainę swoich przodków.

[madohora]

Bruśkowski kościółek zbudowany jest z drewna, konstrukcji zrębowej, orientowany. Wieża słupowa, szalowana deskami znajduje się w zachodniej części kościoła. Prezbiteriu krótkie, zamknięte ścianą prostą, graniczy od strony północnej z małą prostokątną zakrystią. Nawa na planie zbliżonym do kwadratu, przy niej prostokątny przedsionek konstrukcji słupowej. Mały chór muzyczny, z niewielkimi organami, wsparty na dwóch drewnianych słupach. Wszystkie okna półkuliste, odrzwia od północy do przedsionka i nawy zamknięte łukiem półkulistym z mieczowaniami. Dachy siodłowe pobite gontami, podobnie ściany nawy, prezbiterium i zakrystii.

[madohora]

W 1819 roku napisano w prokole, że “… w bruśkowskim kościele dzwonią dwa dzwony – jeden o wadze 250 kg i średnicy 60 cm, drugi o wadze 15 kg. Dnia 22 czerwca 1947 roku ufundowano dla bruśkowskiego kościółka nowe dzwony, większy o wadze 75 kg z napisem: “Juda Tadeusz”, mniejszy o wadze 25 kg z napisem: “Jan Chrzciciel”. Na krawędziach dzwonów umieszczono napis: “Brusiek – Górny Śląsk 1947. Powstałem z ofiar parafian i sympatyków kościoła zabytkowego.”

[madohora]

[madohora]

Znajduje się w niej wybudowany w 1987 r. kościół Matki Boskiej Fatimskiej, należący do Parafii Matki Boskiej Fatimskiej w Kaletach. Parafia istniała w tej dzielnicy od 1977 r.

[madohora]

PARAFIA MATKI BOSKIEJ FATIMSKIEJ W DRUTARNI

[madohora]

URZĄD GMINY KOSZĘCIN

[madohora]

Przez miejscowość przebiega linia kolejowa Katowice – Lubliniec.
Wieś liczy ok. 1300 mieszkańców. Na jej obszarze funkcjonuje od 1994 roku ośrodek rehabilitacyjno-edukacyjny dla niepełnosprawnych dzieci i młodzieży. Instytucja ta powstała dzięki inicjatywie Episkopatu Polski i amerykańskiej ambasady. Ośrodek prowadzony jest przez gliwicki oddział Caritas.

[madohora]

1933–1945 Na terenie Niemiec germanizacja słowiańsko brzmiących nazw geograficznych.

[madohora]

1937.04.20 Święcenia kapłańskie otrzymuje ks. Emil Chmiel z Lubecka ul Głowna ur.1911.08.01 zmarł w 1986,04,28 w Pszczynie pochowany w parafii Piasek.
1937.04.20W Krakowie Święcenia przyjmuje ks. Józef Różański ur,1912.05.12 na Gaszynce koło Łagiewnik Wielkich. W czasie II wojny prześladowany przez Niemców ukrywa się w Krakowie. Po wojnie prześladowany przez komunistów. W 1949r porzuca szaty kapłańskie. umiera w 1992.12.09 pochowany w Lubecku.
1937 lub 1938 Wizyta wojewody śląskiego Michała Grażyńskiego w Lubecku.
1937-1958 W Lubeckim klasztorze pracował S.M. Spes Stackowska.

[madohora]

1941-1943Wikarym w Lubecku jest ks. Paweł Lubus (*1913.01.13 na Szarleju +1967.09.2 w Panewnikach)
1941.03.4 Wprowadzenie Volkslisty Zmuszanie do wpisania się na nie.
1941 Ustanowienie nowej jednostki administracyjnej Provinz Oberschlesin, składającej się z rejencji katowickiej i rejencji opolskiej.
1941.01.22 Fr. Alfons Mańka OMI (pochodzący z Lisowic) – zamordowany w obozie koncentracyjnym w Mauthausen-Gusen. Numer obozowy: 6665.Trwa proces wyniesienia go na ołtarze.
1942-44 W Kochanowicach istniał Niemiecki obóz dla żydów.
1940 -1952 Lubecku jest S.M. Teja; -przełożona. Podczas wojny z innymi siostrami mieszkała na probostwie; po wojnie zajmowała się remontem odzyskanego budynku klasztoru.

[madohora]

1946.05.02 Odbudowano w Lubecku Pomnik Powstańców Śląskich z inicjatywy dyrektora szkoły Józefa Kupki.
1946 Kwalifikowanie w Polsce osób do przeprowadzania selekcji narodowej, zakładającej rozdzielenie elementu
kulturowo polskiego (czyli posługującego się polskim językiem i zachowującego polskie obyczaje) od Niemców. Na samym Śląsku Opolskim do połowy 1949 roku zweryfikowano około 850 tys. osób.
1946 lub 1947 Ekshumacja żołnierzy rosyjskich i wywóz do Rosji.

[madohora]

1951W Glinicy założono Spółdzielnię Produkcyjną „Promień”.
1951.02.28 Władze PRL zagrabiły 42,45 ha posiadłości parafialnych.

[madohora]

1954 i 1955 Prace malarskie w Kościele zlecono Gerardowi Kosmali z Bytomia. Prezbiterium Artysta namalował obrazy Matki Boskiej Królowej nieba i ziemi, którą adorowały postacie świętych i wiernych: po lewej – Maria Goretti, Bronisława, bp Stanisław Alojzy, po prawej stronie matka z dzieckiem rolnik i kapłan.

[madohora]

1961.10.3 Spłoną zabytkowy XVI– wieszny drewniany kościół filialny w Łagiewnikach Wielkich.

[madohora]

Potrzeba wybudowania własnego kościoła w Rusinowicach pojawiła się już przed II wojną światową, jednak trudne doświadczenia wojenne sprawiły, że zamiar ten długo jeszcze musiał czekać na realizację. Realna możliwość budowy świątyni pojawiła się dopiero na przełomie lat 70. i 80. XX wieku. W tym czasie proboszczem w pobliskim Sadowie został ks. Alojzy Drozd, który stał się pierwszym budowniczym tego kościoła.

[madohora]

W granicach utworzonej w 1925 roku diecezji katowickiej, nie znalazły się już Ciasna i Zborowskie, które pozostały po niemieckiej stronie obszaru plebiscytowego. W 1989 roku erygowano parafię św. Jana Nepomucena w Lisowicach, wydzielając ją z parafii lubeckiej. Dziś do parafii należą: Lubecko, Brzezinkowe, Draliny i Glinica. Księgi metrykalne chrztów są prowadzone od 1726 roku, zgonów od 1727, a ślubów od 1729 roku. Od 4 marca 1907 na terenie parafii ma swój dom Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej (służebniczki śląskie).

[madohora]

Nazwa rezerwatu jest dwuczłonowa . Pierwszy jej człon wiąże się z odbywającymi się tutaj od wieków intensywnymi rykowiskami jelenia. Drugi natomiast pochodzi od nazwiska ostatniej właścicielki jednego z młynów, który znajdował się w pobliżu znajdującego się w tej okolicy stawu. Według dostępnych informacji żuraw gnieździ się tutaj od 1840 roku– jest to jedno z najstarszych, udokumentowanych miejsc lęgowych tego ptaka na Śląsku . Jednocześnie jest też dowodem a to,iż żuraw jest wierny swoim ostojom przez całe pokolenia, o ile warunki bytowania nie zostaną w jakiś sposób zmienione.
Stanowisko to było w momencie tworzenia rezerwatu jednym z najdalej na południe wysuniętych miejsc jego gniazdowania w Polsce.
Obecność tych ptaków łatwo ustalić, gdyż odzywają się one dość często, a odgłosy przez nie wydawane nazywamy klangorem, fanfarami lub trąbieniem.
Dostępna literatura podaje, iż żuraw składa najczęściej 2 jaja,rzadko 1 a wyjątkowo 3 w pierwszych dniach kwietnia lub na początku maja [ Sokołowski 1972 ].
Jako lokalną ciekawostkę należałoby jeszcze podać fakt, iż w dawnych czasach chłopi z okolic Koszęcina uważali za dobry znak, każdy fakt pojawienia się na ich polach żurawia, wróżyło to bowiem dobry urodzaj.

[madohora]

[madohora]

Siedziba Nadleśnictwa znajduje się w Koszęcinie, w budynku wzniesionym w roku 1810 (data podawana w wątpliwość) przez niemieckiego architekta Fryderyka Wilhelma Degnera na zlecenie urzędujących tutaj książąt z rodu Hohenlohe-Ingelfingen. Wzniesiony w stylu klasycystycznym według planu prostokąta, w późniejszym okresie dobudowano skrzydła boczne, będące od strony podwórza. Wejście główne zdobi portyk wspierany na czterech kolumnach.

[madohora]

Według położenia przyrodniczo-leśnego lasy Nadleśnictwa znajdują się w Śląskiej i Małopolskiej krainie przyrodniczo-leśnej, dzielonej na dzielnice równiny Opolskiej i wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dawniej Zielona była wsią i jako gmina od końca XVIII w posiadała pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono młot nad kowadłem po prawej i jodłę po lewej stronie. Młot mógł sie odnosić do działającej wówczas huty żelaza „Młotek”

[madohora]

PAŁAC W KALETACH MA NOWEGO WŁAŚCICIELA - wwe.tarnowskiegory.info

[madohora]

Sitki (niem. Schittek) – wieś w Polsce położony w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminy Boronów.
Do 2024 r. miejscowość była przysiółkiem wsi Boronów. W latach 1975–1998 przysiółek administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.
Wieś zamieszkana jest przez kilka rodzin, na jej terenie znajdują się także domki letniskowe.
W XIX wieku, wieś ta była kolonizowana przez niemieckich osadników, na początku XX wieku liczyła 16 mieszkańców. Etymologia nazwy miejscowości pochodzi od nazwiska Sitek. Miejscowość tę nazywano także w XVIII i XIX wieku Huciskiem bądź Huciskami.

[madohora]

Ze względu na położenie geomorfologiczne Boronów leży na Wyżynie Śląsko-Krakowskiej na obszarze makroregionu Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej, w obrębie dwóch mezoregionów: Obniżenia Liswarty-Prosny i Garbu Herbskiego. Miejscowość leży w dolinie górnego biegu Liswarty i jej niewielkiego dopływu prawobrzeżnego Leńcy. Najwyższe wzniesienie wynosi 308 m n.p.m. i znajduje się w południowej części miejscowości (pola przy dzielnicy Siodłoki).
Z geobotanicznego punktu widzenia miejscowość należy do krainy Wyżyn Południowo-Wschodnich, do Podkrainy Górnośląskiej.

[madohora]

Boronów dzieli się na trzy główne dzielnice: Piasek, Zamoście-Hajduki oraz Siodłoki, przedzielone wymienionymi wyżej ciekami wodnymi. Po lewej stronie Liswarty znajdują się Siodłoki, między Liswartą a Leńcą, znajdują się dzielnica Hajduki oraz Zamoście i Smolny Piec, natomiast na prawym brzegu Leńcy u jej ujścia do Liswarty znajduje się dzielnica Piasek oraz Suszarnia.

[madohora]

Pierwsza wzmianka, w której pojawia się nazwa Boronów, pochodzi z 1341 r. z dokumentu Kazimierza Wielkiego dotyczącego regulacji obszaru granicznego. Dzięki tej wzmiance wiadomo, iż miejscowość wówczas należała do księstwa opolsko-strzeleckiego. Mimo to, osadnictwo na tym terenie pojawiło się o wiele wcześniej. Znaleziono bowiem na obszarze miejscowości ślady z epoki neolitu oraz z okresu kultury łużyckiej.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Znaczna część mieszkańców posługuje się gwarą śląską. Wyraźna większość mieszkańców to osoby wyznania rzymskokatolickiego. Nieliczni mieszkańcy są Świadkami Jehowy. Przed II wojną światową i jakiś czas po niej zamieszkiwali miejscowość także ewangelicy.

[madohora]

Siodłoki – jedna z najstarszych dzielnic Boronowa, znajdująca się na lewym brzegu Liswarty, przy ulicy 3 Maja i uliczkach od niej odbiegających. W tej części miejscowości znajduje się najwięcej gospodarstw rolnych. Od strony rzeki w dzielnicy znajduje się dużo zabudowań z początku XX w. oraz w niektórych przypadkach także z XIX w. W dzielnicy tej znajduje się kilka sklepów i punktów usługowych. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się stacja kolejowa.

[madohora]

Zdachnia – dzielnica Boronowa, znajdująca się wraz z „Króliczą Górką” po południowej stronie linii kolejowej. Nazwa dzielnicy wywodzi się z nazwy miejscowej okolicznych pól. Znajduje się w niej jedyna ulica Sienkiewicza, przy której poza zabudowaniami umiejscowiony został skład paliw „Naftobazy”.

[madohora]

Poza tym do zabytków należy jeszcze 9 innych domów z XIX i XX wieku oraz pozostałości po dawnej zaporze wodnej przy stawie zbudowanym na potrzeby tartaku. Część zabytków, zwłaszcza stare domostwa, uległa na początku XXI wieku pożarom lub została rozebrana. Do obiektów nie ujętych w rejestrze zabytków, ale związanych z ważnymi dla miejscowości postaciami zaliczyć można kapliczkę Trójcy Św. w dzielnicy Zamoście, stworzoną przez Jana Kulisza.

[madohora]

Pierwszy kościół w miejscowości według podania miał istnieć już w średniowieczu. Prawdopodobnie była to jednak kaplica leśna, jak wspominają kroniki. Drewniany kościół w miejscowości Boronów wybudowany został w roku 1611, a jego fundatorem był Andrzej Dzierżanowski.
Kościół leży wraz z kilkoma innymi kościołami ziemi lublinieckiej na Szlaku Architektury Drewnianej. Jest to najstarszy drewniany kościół na Śląski na takim planie.

[madohora]

Większość obiektów sakralnych znajdujących się obecnie w kościele pochodzi z XVII i XVIII wieku. Poza ołtarzem głównym z początku XVII wieku, w kościele znajdują się jeszcze cztery ołtarze boczne, ulokowane w południowej i w północnej nawach bocznych:

ołtarz św. Anny z XVII wieku
ołtarz Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny z 1659
ołtarz Czterech św. Janów z XVIII wieku
ołtarz św. Mikołaja z 1751

[madohora]

[madohora]

FONTANNA NA RYNKU W LUBLIŃCU

[madohora]

POMNIK JANA NEPOMUCENA NA RYNKU W LUBLIŃCU

[madohora]

Powiat Lubliniecki leży w północno-zachodniej części województwa śląskiego, na pograniczu Niziny i Wyżyny Śląskiej i obejmuje terytorium ograniczone górnym biegiem rzeki Małej Panwi i Liswarty, stanowiąc lekko wzniesiony grzbiet pochylający się łagodnie w stronę Niziny Śląskiej. Swoim zasięgiem obejmuje: miasto Lubliniec, miasto i gminę Woźniki oraz gminy: Boronów, Ciasna, Herby, Kochanowice, Koszęcin i Pawonków. Na powierzchni 823 km2 mieszka ponad 80 tys. osób.

[madohora]

Dzięki bardzo dużej ilości zabytków turystyka rekreacyjna może być połączona z turystyką edukacyjną. Szlaki turystyczne prowadzą do miejsc związanych z bogatą tradycją regionu, przykładem może być szlak kościółków drewnianych obejmujący teren całego powiatu.

[madohora]

Możliwości aktywnego wypoczynku zapewniają liczne ścieżki pieszo - rowerowe wiodące poprzez piękne lasy do miejsc związanych z historią i kulturą naszego powiatu. Łączna długość szlaków turystycznych wynosi około 250 km. Brak roweru nie jest jednak żadną przeszkodą w spędzeniu aktywnie urlopu. W ośrodkach sportu i rekreacji istnieje możliwość wypożyczenia sprzętu sportowego. Ośrodki te posiadają własne baseny oraz duże zbiorniki wodne, a jedną z największych atrakcji może być spływ Małą Panwią oferowany przez GOSIR w Koszęcinie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KLIKNIJ, MOŻE CI SIĘ OTWORZY ALE POMYSŁ FAJNY, SPOJRZYSZ I ZARAZ ZAPAMIĘTASZ

[madohora]

LUBLINIEC. BUDYNEK STAROSTWA POWIATOWEGO

[madohora]

Nie znam historii tego domu ale bardzo mi się podoba o ile chodzi o pewne rozwiązania logistyczne. Nie wszystkie tutaj widać. Jeden minus - dom jest położony przy głównej, dość ruchliwej drodze

[madohora]

Data wybudowania w Boronowie pierwszego kościoła nie jest znana. Według legendy w 1221 lub 1291 roku postawili go ówcześni właściciele wsi - Boronowscy. Informację tę potwierdza data "A.D. 1291" wyryta na belce ołtarza głównego. Pierwszy kościółek stanowił własność braci zakonnych wspieranych przez Boronowskich i pełnił także funkcję klasztoru. Po 100 latach od zbudowania, w święto męczenników Jana i Pawła miał spłonąć od uderzenia pioruna. Ten fakt potwierdza obraz znajdujący się w kościele (XVII / XVIII w.) i przedstawiający świętych Jana i Pawła ochraniających boronowski kościół. Nie jest znany moment wybudowania obecnego kościoła w Boronowie. Wydaje się, że z trzech podanych przez różne źródła dat - 1646, 1621, 1611 - należy przyjąć tę ostatnią, na którą powołują się boronowscy kronikarze, ks. Schalon (1854) i ks. J. Cogiel (1951)

[madohora]

Urodził się 17 stycznia 1870 w Wierzchu, w pow. prudnickim, w rodzinie rolniczej Walentego Chrząszcza i Julianny z d. Zając. Pięć lat chodził do miejscowej szkoły ludowej, potem do szkoły miejskiej w Prudniku, z której przeniósł się następnie do prudnickiego gimnazjum. Tam 10 lutego 1891 uzyskał świadectwo maturalne. Studia teologiczne rozpoczął w maju 1891 we Wrocławiu. W letnim semestrze 1893 roku był słuchaczem teologii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Wróciwszy w listopadzie do Wrocławia ukończył studia we wrześniu 1895 roku. Po bezpośrednim przygotowaniu do kapłaństwa w alumnacie przyjął święcenia 23 czerwca 1896.

[madohora]

Urodził się 13 lutego 1869 we wsi Budzów w powiecie oleskim w rodzinie Antoniego, nauczyciela szkoły elementarnej w Nowej Wsi Oleskiej i Pauliny z d. Czaja. Na poziomie elementarnym, do 12 roku życia, uczył się w szkole swego ojca, a w latach 1880-1881 - w szkole elementarnej w Kluczborku. Tam też ukończył szkołę średnią, uzyskując 21 sierpnia 1891 świadectwo dojrzałości. Ponieważ było to gimnazjum ewangelickie, uczył się religii u miejscowego proboszcza ks. Kalerta. Rozpoczęte w 1891 roku studia teologiczne na Uniwersytecie we Wrocławiu ukończył po trzech latach, uzyskując dyplom 30 listopada 1894. W czasie studiów znalazł się w grupie studentów założycieli Towarzystwa Akademików Górnoślązaków, powstałego w 1892 roku i działającego do czasu rozwiązania go przez władze w 1899 roku.

[madohora]

Stosunki między proboszczem a grupą niemieckich parafian zaogniły się po wybuchu I wojny światowej i bezpośrednio po niej. Napływały pisemne skargi na proboszcza, oskarżające go o faworyzowanie ludności polskiej. W czasie plebiscytu ks. Adamek optował za Polską i niewątpliwie agitował na rzecz przyłączenia plebiscytowego obszaru Śląska do Polski. Z tego powodu był tropiony przez niemiecką policję (Abstimmungspolizei) i musiał uciekać z Popielowa. 29 czerwca 1921 informował generalny wikariat, że znajduje się w klasztorze Braci Miłosierdzia we Wrocławiu, a pismo do władz biskupich z 2 sierpnia 1821 pisał już z miejscowości Krasowy w powiecie katowickim, prosząc o poparcie swoich starań o zapomogę ze strony instytucji opieki społecznej w Berlinie. Generalny wikariat we Wrocławiu nie udzielił poparcia jego prośbie, zwracając mu uwagę, że jako proboszcz Popielowa powinien dbać o swoich parafian.

[madohora]

Po podziale Śląska w 1922 roku ks. Adamek przeszedł do Administracji Apostolskiej dla Śląska Górnego. Już 8 maja 1922 objął w administrację parafię w Boronowie (powiat lubliniecki), a od 26 czerwca t.r. został ustanowiony proboszczem. 24 września 1931 otrzymał nominację na dziekana dekanatu lublinieckiego, ale już po kilku latach (18 grudnia 1936) zwrócił się do bp. S. Adamskiego z prośbą o zgodę na przejście na emeryturę. Otrzymał wówczas do pomocy w duszpasterstwie wikarego w osobie ks. Jerzego Reginka. Na emeryturę odszedł 1 lipca 1937. Biskup mianował go wówczas dziekanem honorowym. Obowiązki dziekańskie wykonywał do 20 września 1937, czyli do nominacji nowego dziekana, ks. Józefa Dwuceta.

[madohora]

Po prymicjach otrzymał nominację na stanowisko kapelana domowego i sekretarza bpa Lisieckiego (16 lipca 1928) oraz notariusza kurialnego (8 kwietnia 1929). W trakcie pełnienia tych funkcji był posyłany na krótkie zastępstwa w Dębie (od 25 kwietnia 1929), Nakle Śląskim (od 1 czerwca 1930) i parafii św. Jadwigi w Królewskiej Hucie (od 16 września 1930). Był również kapelanem domowym i sekretarzem bpa S. Adamskiego, aż do sierpnia 1934 roku. W latach 1934 - 1935 był prefektem Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego. Potem był wikariuszem substytutem w Czuchowie (XI-XII). W tym samym czasie zdał egzamin proboszczowski. Do oceny przedłożył opracowanie: Apostolstwo świeckich w dziejach i nauce Kościoła Katolickiego. Ks. Christoph posiadał też absolutorium Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (z datą 21 lipca 1928). 20 grudnia 1935 został wikariuszem substytutem w parafii św. Wawrzyńca w Kochanowicach. Od 27 lutego 1936 był znowu kapelanem bpa Adamskiego. 31 lipca 1937 otrzymał dekret proboszczowski do parafii NMP Królowej Różańca Świętego w Boronowie, gdzie przebywał do przejścia na emeryturę w 1969 roku. W 1962 roku uległ paraliżowi; przebył wielomiesięczny okres leczenia w szpitalach w Tarnowskich Górach i Prószkowie. Zmarł 25 lipca 1970 w szpitalu w Katowicach. Spoczął na cmentarzu w Boronowie.

[madohora]

Po święceniach był na zastępstwie duszpasterskim w parafiach: św. Anny w Pruchnej (obecnie dekanat Strumień, diecezja bielsko-żywiecka), św. Marii Magdaleny w Chorzowie i Wniebowzięcia NMP w Wodzisławiu Śląskim. W roku szkolnym 1952/1953 przebywał w Instytucie dla Księży Neoprezbiterów w Katowicach-Załężu. Część wakacji 1953 roku spędził na zastępstwie duszpasterskim w parafii św. Józefa w Załężu. W sierpniu 1953 roku ukończył Kurs Duszpasterstwa Głuchoniemych I Stopnia. Następnie jako wikariusz pracował w parafiach: Przemienienia Pańskiego w Katowicach i św. Jadwigi w Chorzowie. W 1962 roku otrzymał dekret wikariusza, kierujący go do parafii św. Mikołaja w Wilczy Górnej oraz polecenie zorganizowania nowej placówki duszpasterskiej w Szczygłowicach. W latach 1962-1966 pełnił tam funkcję rektora miejscowego kościoła pw. NMP Królowej Świata. W 1966 roku został mianowany pierwszym rektorem kaplicy pw. św. Antoniego w Krywałdzie, leżącej na terenie parafii św. Cyryla i Metodego w Knurowie. We wrześniu 1971 roku otrzymał prawo używania tytułu proboszcza. W latach 1965-1968 był Diecezjalnym Opiekunem Kościelnych. W listopadzie 1974 roku bp H. Bednorz mianował go wikariuszem ekonomem, a dwa miesiące później proboszczem w parafii NMP Królowej Różańca Świętego w Boronowie. W marcu 1984 roku otrzymał nominację na kanonika honorowego Kapituły Katedralnej w Katowicach. Zmarł 26 kwietnia 1985 w Boronowie i tam został pochowany.

[madohora]

Podczas sprawowania posługi wikariusza w parafii św. Jana Chrzciciela rozpoczął budowę kościoła w Bojszowach Nowych – obecnie to parafia NMP Uzdrowienia Chorych. W maju 1980 roku bp Herbert Bednorz nadał mu prawo używania tytułu proboszcza. W latach 1980-1985 był administratorem, a następnie proboszczem parafii św. Floriana w Chorzowie. Wybudował tam przepompownię wody, która uchroniła kryptę kościoła przed ponownymi zalewami. Z jego inicjatywy powstał też dom katechetyczny, w którym odbywały się katechezy. Po 5 latach posługi – na własną prośbę – został przeniesiony do parafii NMP Królowej Różańca Świętego w Boronowie.

[madohora]

Urodził się 18 października 1944 w Bielszowicach w rodzinie Karola i Anny, z d. Przywara. Szkołę podstawową ukończył w rodzinnych Bielszowicach, a świadectwo maturalne zdobył w Wirku. Po ukończeniu studiów teologicznych, 27 marca 1975 w katowickiej katedrze Chrystusa Króla przyjął święcenia kapłańskie z rąk bpa Herberta Bednorza.

[madohora]

Pierwszą jego placówką wikariuszowską była parafia Trójcy Przenajświętszej w Kochłowicach , gdzie pracował w latach 1958-1963. W 1963 roku został przeniesiony do parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Różańca Świętego w Boronowie, gdzie po dwóch miesiącach został wikarym-adiutorem chorego proboszcza ks. Józefa Christopha, a następnie proboszczem. W 1974 roku został ustanowiony proboszczem parafii św. Anny w Janowie. Jak sam przyznał pod wpływem ks. Franciszka Blachnickiego i jego metod duszpasterskich przez kilka lat prowadził oazy rodzin w Koniakowie oraz oazy modlitwy dla rodzin w Janowie. W latach administrowania parafią janowską wybudował m.in. dom katechetyczny. Ks. Klemens był autorem monografii parafii pt. 75-lecie kościoła św. Anny w Katowicach Janowie, wydanej w 2002 roku. W 2003 roku przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Domu Księży Emerytów w Katowicach, a także został mianowany kanonikiem honorowym. Zmarł 30 marca 2019. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 3 kwietnia 2019 w kościele pw. św. Anny w Janowie. Tam też spoczął na miejscowym cmentarzu parafialnym.

[madohora]

Jawornica (niem. Jawornitz) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Kochanowice.

[madohora]

W latach 1945–54 istniała gmina Kochcice z siedzibą w Kochanowicach. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kochcice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

[madohora]

Niektórzy wywodzą również nazwę Kochcice od nazwiska pierwszych właścicieli Kochcickich. Nawiązanie do znaczenia nazwy znajduje się w herbie miejscowości.

[madohora]

3 grudnia 2020 na terenie wsi uruchomiono przystanek osobowy Kochcice-Glinica

[madohora]

Najstarszą częścią w Kielczy jest obszar wokół świątyni. Niedaleko niej znajduje się pagórek wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Jest on pozostałością po średniowiecznym gródku, który użytkowany był do końca XIII wieku. Spełniał on najprawdopodobniej funkcje obronne, mieściła się na nim wieża obronno mieszkalna a krawędź jej otoczona była palisadą.

Na przełomie XVII i XVIII wieku ludność osiedlała się na tych terenach i pracowali w folwarkach pańszczyźnianych tak też na obszarze przez nich zamieszkałym powstała osada Nowa Wieś (Neudorf). Osada ta powstała dzięki podziale 4 byłych zagród kmieci i powstaniu 10 zagród chałupników.

Wg biografa Collonów – Alfonsa Nowacka w 1777 roku Kielczę nawiedził Orkan, który spustoszył i zniszczył zabudowania i folwark Żywiołowi nie poddał się jedynie drugi folwark wraz z owczarnią.

W 1830 roku topograf Knie odnotował przynależność Nowej Wsi wraz z folwarkiem do Kielczy, a kilkanaście lat później odnotował występowanie w niej zabudowań gospodarczych wraz z mieszkaniami dla pracowników, gorzelni, stajni oraz folwarku z owczarnią. W 1864 roku odnotowano przynależność Biadacza do Nowej Wsi był on od 6 lat przekształcony w leśniczówkę.

Zabudowania na Starym osiedlu kiedyś Folwarku powstały w latach 1880 – 1890, Wybudowano tam pomieszczenia dla pracowników, stajnie, spichlerze obory i magazyny. Wg wspomnień Jerzego Małka ok. 1921 roku na terenie folwarku mieszkało ok. 20 rodzin. Zajmowali się głównie rolnictwem, hodowlą trzody chlewnej. Początkowo obrabiano ziemię przy pomocy koni a później zakupiono pierwszy traktor.

[madohora]

Wincenty z Kielczy urodził się około 1200 roku. Prawdopodobnie pochodził z rycerskiego rodu. Przypisywane jest mu pokrewieństwo ze sławnym rodem Odrowążów, pochodzących ze Śląska Opolskiego – ze wsi Kamień Śląski. Stamtąd wywodzą się jego późniejsi towarzysze życia i prorektorzy – św. Jacek Odrowąż oraz biskupi krakowscy Iwo Odrowąż i Prandota. Wincenty swoje wykształcenie zdobywał w krakowskiej szkole katedralnej, gdzie z pewnością stykał się z ówczesnym biskupem krakowskim i pierwszym polskim kronikarzem – Wincentym Kadłubkiem. Studiował także na Uniwersytecie Bolońskim.

[madohora]

Zmarł 2 stycznia przypuszczalnie w 1261 roku jak podaje nekrolog dominikanów krakowskich, w nich zapisany jest jako Vincentius de Kielcia (Wincenty z Kielczy).

[madohora]

STARA CHATA W KIEŁCZY

[madohora]

Pierwsza wzmianka, Budowa nowego kościoła, Dalszy etap budowy, Historia dzwonów, Elektryfikacja świątyni, Gruntowny remont w latach 1937 – 1959, Zabytki kościoła, Obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, Probostwo, Stary cmentarz, Nowy cmentarz, Pamiątkowa płyta, Remonty od 2006 roku, Wspólnoty parafialne, Rola Duszpasterzy, Misje Święte, Peregrynacja obrazu, Pielgrzymki kielczan, Klasztor sióstr, Z życia parafii

[madohora]

Dalszy etap budowy obejmował lata 1831-1832 w tym czasie obok kościoła wzniesiono wieżę. W 1889 r. dobudowano „babinicę” – kruchtę boczną z chórkiem oraz przedsionek z wejściem na chór.

[madohora]

W 1937 roku rozpoczęto gruntowny remont kościoła. Wyposażono dzwonnicę w zegar który wykonała firma J.F. Weule z Bockenem. Zegar trafił do Kielczy wraz z ekipą monterską koleją i już w kwietniu tegoż roku odmierzał czas wybijając kwadranse i pełne godziny. W tym samym roku wstawiono sześć okien witrażowych z bezbarwnego szkła wykonanych przez firmę „Johannes Rothkegel Kunstglasmalerei” z Oppeln (Opola), ułożono posadzkę na kościele z materiału zakupionego w firmie „Osbag” z Gleiwitz (Gliwic), malowano wnętrze kościoła. Ołtarze i ambona została wykonana przez firmę Josefa Strzałka z Oppeln, wymieniono instalację elektryczną i wyposażono kościół w kuliste klosze przez firmę Nik. Forester Zawadzki. Nowe podesty pod ławki z klęcznikami, przygotowanie rusztowania do malowania oraz prace ciesielsko-murarskie przy suficie wykonane zostały przez firmę „Em Mehlich” z Himmelwitz (Jemielnicy). W 1940 roku zainstalowano piec w kościele i ogrzewanie wg systemu „Mahr”.

[madohora]

Zabytki ruchome (Ks.B.t.V-831/1-10/90):

obraz olejny przedstawiający męczeństwo św. Bartłomieja z II połowy XVIII w. oraz ołtarz główny (XVIII/XIX w.)

figury św. Piotra i św. Pawła z 1713 roku umieszczone w głównym ołtarzu,

obraz Niepokalanego Poczęcia z ok. 1890 roku umieszczony w ołtarzu,

obraz przedstawiający św. Józefa z początku XIX w. i ołtarz z tego okresu,

ambona i antyambona z chrzcielnicą z początku XIX w.,

obrazy przedstawiające drogę krzyżową, szafę organową i konfesjonał także z tego okresu,

organy firmy Szlag&Sohe ze Świdnicy z 1889 roku.

[madohora]

Cmentarzem początkowo, jak przystało w wieku średnim, był dziedziniec kościoła. Ze względu na niewielką powierzchnię drugi cmentarz powstał za drogą tuż przy kościele – dzisiejszy parking. Po latach brakowało już miejsc na pochówek i starano się o nowy teren. W 1804 roku ostatni z rodu Colonnów – Filip ofiarował parafii łąkę i sad. Na ich miejscu utworzono cmentarz, który oddano do użytku w 1835 roku, gdy proboszczem był ks. Franciszek Heising – dzisiejszy stary cmentarz. Za czasów gdy proboszczem był ks. Wajda ogrodzono go murem z kamienia wapiennego oraz ubogacono kaplicą i stacjami drogi krzyżowej wg projektu Hansa Schlichty. W 2002 roku podjęto remont starego cmentarza, który trwał aż do 2008 roku. Odnowiono uszkodzony mur okalający cmentarz, wyrównano teren za nekropolią i odnowiono stacje drogi krzyżowej.

[madohora]

W latach 2006 – 2008 po raz kolejny podjęto prace konserwatorskie głównego ołtarza, a następnie ołtarzy bocznych. Ich wybarwienie powróciło do oryginalnych barw, odnowiono także złocenia i obrazy znajdujące się w kościele. Odnowiono także chrzcielnicę. Ambona i konfesjonał także powróciły do oryginalnych barw. Ołtarze boczne, ambonę, chrzcielnicę, wykonała nyska pracownia konserwatora dzieł sztuki Andrzeja Barskiego. W 2009 roku przystąpiono do prac malarskich wewnątrz kościoła, odnowiono także podesty, na których są ławki jak i same ławki, z których ściągnięto warstwę farby i odsłonięto inskrypcje mówiące o tym, które miejsca zajmowały poszczególne wspólnoty lokalnego kościoła. Klęczniki przy ławkach także zostały odnowione i przymocowane na stałe do podestów. W tym samym roku ukończono remont organ, a ich otwarcie uświetnił popołudniowy koncert organowy w uroczystość Zesłania Ducha Świętego. Koncert był wyjątkowy, gdyż był ostatnim w ramach Festiwalu „Gauder Mater Polonia – Wincenty z Kielczy In memoriał”. Wprawdzie nie finałowy, bo ten miał miejsce w Filharmonii Opolskiej, lecz szczególny ze względu na miejsce skąd pochodził sławny dominikanin. Na organach grał wybitny organista prof. Julian Gembalski – kierownik Katedry Organ i Klawesynu Akademii Muzycznej w Katowicach. Nie mniej entuzjastycznie liczni słuchacze przyjmowali popisy Silesian Trumpet Ensemble (A. Kulka, R. Pełka, M. Warzecha, K. Wieczorek). Improwizacja na temat hymnu „Gaude Mater” w wykonaniu prof. Gembalskiego zakończyła to piękne popołudnie. Podczas mszy poświęcenia 120-letnich organ po renowacji dokonał ks. proboszcz Jan Wypiór, a specjalne podziękowania za wkład w ich remont otrzymał Josef Otremba – obecnie mieszkaniec Berlina, który był po wojnie organistą w Kielczy. Tutejszy Zespół Szkolno Gimnazjalny od 5 lat nosi imię sławnego rodaka. Z okazji tej rocznicy swe wystąpienie z dumą wygłosiła dyrektor Gabriela Gosztyła.
Obecnie planuje się remont elewacji zewnętrznej kościoła i prace przy nowym cmentarzu.

[madohora]

W tej wędrówce przez życie, co 10 lat towarzyszą parafii Misje Święte. Ich świadkiem jest krzyż przy kościele z umieszczonymi na nim latami kolejnych misji. Jak wynika z krzyża misje św. odbywały się w Kielczy w 1948 roku, w 1959 roku, kolejne w 1970 roku, w 1980 roku, które prowadził wówczas ks. Antoni Długosz, który jest obecnie biskupem pomocniczym w Częstochowie oraz ks. Józefa Ośrodkę. W roku 1990 misje św. głosili, ks. Edward Zieliński i ks. Marek Chelmniak ze Zgromadzenia Św. Rodziny. Przedostatnie misje św. odprawiano w dniach od 21 do 28 marca 1999 roku a prowadził je ks. Henryk Kałuża SVD. W roku 2009 misje odbywały się od 21 marca do 5 kwietnia wówczas misjom św. przewodniczył O. Cherubin Żyłka OFM, franciszkanin, którego korzenie rodzinne mają miejsce w Żędowicach.

[madohora]

O początkach struktur kościelnych w naszym rejonie niewiele możemy powiedzieć, ponieważ brak jest dokumentów źródłowych. Wiemy, że w 1000 r., po zjeździe gnieźnieńskim, erygowano metropolię gnieźnieńską z 3 diecezjami – wśród nich śląską ze stolicą we Wrocławiu. Kontynuowane były wówczas jeszcze intensywniej wyprawy misyjne, które docierały najpierw do ówczesnych grodów. Przy tych budowano kościoły (Opole, Koźle, Racibórz, Toszek).

[madohora]

W „Schematyzmie” z 1667 r. obok poświadczenia przynależności Kielczy do znanych nam struktur kościelnych, znajdujemy informację o nielicznych odstępcach w parafii od wiary katolickiej.

[madohora]

W latach 1974-1981 Parafia Rzymskokatolicka w Kielczy należała do dekanatu dobrodzieńskiego i obejmowała miejscowości Kielcza i Borowiany . W roku 1996 parafię tworzyły te same miejscowości, a parafia należała do dekanatu Zawadzkie .

[madohora]

W latach 1777 – 1779, za czasów ks. proboszcza Tomasza Schyski, z wydatną pomocą hrabiego Philipa Colonny, wybudowano świątynię murowaną, w stylu późnobarokowym. Konsekracji nowego kościoła dokonał w 1816 r. ks. bp Emanuel Szymoński. Po dzisiejszy dzień służy on wiernym naszej parafii. W międzyczasie był jednak modernizowany: w 1826 r. dobudowano kruchtę przy wejściu bocznym; w 1889 r. dobudowano „babinicę” – kruchtę boczną z chórkiem oraz przedsionek z wejściem na chór. Od najdawniejszych czasów patronem kościoła jest św. Bartłomiej apostoł i męczennik.

[madohora]

1786–1818. ks. Franciszek Heisig.
1818–1825. ks. Wawrzyniec Szczepanik.
1825–1840. ks. Franciszek Heisig (po raz drugi).
1840–1877. ks. Paweł Michna (Starokatolik).
1877–1888. ks. Ignacy Talaczyński (Starokatolik).
1888–1922. ks. Józef Wajda.
1922–1923. ks. Leon Urbański.
1923–1945. ks. Jozeph Schroda.
1945–1958. ks. Franciszek Białas.
1958–1988. ks. Wincenty Guzik.
1988–1995. ks. Jan Gurba.
1995– nadal ks. Jan Wypiór.

[madohora]

Najwyższym wzniesieniem w granicach miasta jest Coglowa Góra 365 m n.p.m. Miasto leży na Wyżynie Wieluńsko-Woźnickiej (Próg Woźnicki i Obniżenie Liswarty i Prosny). Historycznie leży na Górnym Śląsku.
Według danych z 1 stycznia 2010 powierzchnia miasta wynosiła 71,74 km².
W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa częstochowskiego.
Od 2019 roku przez miasto przebiega autostrada A1

[madohora]

Pierwsza wzmianka o osadzie pochodzi z 1206, gdy biskup krakowski Fulko przekazał Opactwu św. Wincentego na Ołbinie pod Wrocławiem dziesięcinę ze wsi Voznici w diecezji krakowskiej. W 1241 po najeździe Mongołów zniszczony został gród na Górze Grojec, a tamtejsza ludność osiedliła się na terenie Woźnik. Po 1270 miejscowość otrzymała prawa targowe. W 1310 Woźniki zostają wymienione już jako miasto (civitas) z komorą celną. Fortalicjum w Woźnikach po raz pierwszy pojawia się w dokumencie Władysława II Opolczyka wydanym 17 lutego 1386, nadającym Marchuszowi zwanemu Jochsem, dziedzicowi z Marków, gródek (castrum sive fortalicium) koło Woźnik wraz z wójtostwem w mieście. W zamian nowy wójt miał służyć w wojsku książęcym. Pełne prawa miejskie potwierdzone zostały w dokumentach z 1386 W dniu 15 kwietnia 1412 książę Bernard niemodliński zatwierdził zakup gródka wraz z wójtostwem przez Święcha Wieszowskiego za kwotę 240 grzywien. Sześć lat później, 26 VI 1418, Święch odsprzedaje te dobra Wiczkowi z Kobyłczyc za 250 grzywien. W 1454 odnowione zostało nadanie praw miejskich po wcześniejszym zagrabieniu pieczęci i dokumentu lokacyjnego w czasie potyczki granicznej. Miasto w średniowieczu znajdowało się przy jednej z odnóg szlaku handlowego między Krakowem a Wrocławiem, prowadzącej ze Sławkowa do Poznania.

[madohora]

Corocznie w mieście organizowany jest Woźnicki Festiwal Piosenki oraz Dni Ziemi Woźnickiej połączone z gminnymi dożynkami.

[madohora]

Kaplica św. Floriana – wybudowana w 1772.
Kaplica Góra Oliwna – zbudowana w 1910 z cegły na jednym ze wzgórz w pobliżu miasta.
Kaplica św. Jana Nepomucena na Rynku.

[madohora]

[madohora]

W okresie średniowiecza (w XII wieku) pojawiły się ratusze o charakterze budowli obronnych. Były stawiane najczęściej na planie czworoboku i sytuowane w centrum miasta, na rynku lub przy jednej z ważniejszych pierzei. Ważnym elementem była wieża, pełniąca funkcję strażnicy miejskiej, wkomponowana w bryłę budynku lub budowana jako wolnostojąca (beffroi). Spotyka się także ratusze z dwiema wieżami (jednym z przykładów jest ratusz w Szprotawie). W okresach renesansu i baroku ratusze budowano w ozdobnej formie, architektonicznie zbliżonej do pałacowej.

[madohora]

Kochcice i przylegający do nich majątek ziemski zostały nabyte przez Franciszka von Ballestrema na przełomie XIX i XX wieku. Ofiarował je swojemu synowi, Karolowi Ludwikowi von Ballestremowi, na którego polecenie w latach 1903-1909 zbudowano pałac w stylu neobarokowym. Wokół pałacu założono park – od północy w typie angielskim z dwoma zarybionymi stawami i bogatym drzewostanem, a od południa w stylu francuskim. Ponadto zbudowano gorzelnię i stajnię dla 30 koni. Hrabia Ballestrem uciekł z Górnego Śląska w 1945 roku. Pałac trafia w ręce miejscowej ludności i żołnierzy radzieckich, zostaje ograbiony z dzieł sztuki i częściowo zniszczony. Do roku 1952 w pałacu mieścił się ośrodkiem kolonijnym. Do roku 1962 był ośrodkiem szkolenia Kadr Rolniczych.

[madohora]

Kochcice-Glinica – przystanek osobowy w miejscowości Kochcice, w granicach administracyjnych gminy Kochanowice, w powiecie lublinieckim, w województwie śląskim, w Polsce. Oddany do użytku w 13 grudnia 2020 roku

[madohora]

Nazwa miejscowości wywodzi się od polskiej nazwy szkła i według Heinricha Adamy'ego pochodzi ona od huty szkła, która funkcjonowała kiedyś obok lub w samej miejscowości. W swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu jako najstarszą nazwę miejscowości wymienia Sklarnia podając jej znaczenie "Glashutte" czyli w języku polskim "Huta szkła".

[madohora]

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSÓW LUBLINIEC - LUBSZA

[madohora]

Pomnik Jana Nepomucena w Lulińcu

ok powstania: XVIII w.

Figura na dwuwarstwowym, schodkowym stopniu. Święty przedstawiony w kontrapoście, w standardowym stroju, bez stuły. Głowę zwraca w kierunku dużego krzyża trzymanego na lewym ramieniu i podtrzymywanego prawą ręką. Postument w formie słupa o prostokątnym przekroju, na płaskiej stopce. Wydatny, płaski, daszkowy gzyms, ku dołowi zwężający się esowatym profilem. Figura stoi pośrodku wyłożonego kostką rynku, ocieniona przez rozłożysty klon.

[madohora]

Konstrukcja XVII-wieczna. Obecnie gontowe i oszklone drzwi - współczesne. Na wewnętrznej ścianie przytwierdzona tabliczka z łacińskim napisem „Zbudował w roku 1740 wielki grzesznik R”.

[madohora]

Budynki Szpitala Psychiatrycznego w Lublińcu

Powstanie ok. XIX wieku

Budynek szpitala żeńskiego założony został na planie prostokąta z ryzalitem w części środkowej i bocznych. Budynek jest dwu- i trzykondygnacyjny z użytkowym poddaszem. Budynek nakryty jest dachem wielospadowym oraz mansardowym z naczółkiem. W połaci dachu ulokowane są duże lukarny i okna w kształcie powieki.

[madohora]

Ratusz w Woźnikach

[madohora]

Nawa główna kościoła została zbudowana w XIV w., w stylu gotyckim. W XVI w. świątynia uległa przebudowie przez luteran. Dobudowali do kościoła boczne kaplice. Jedna z nich miała być kryptą – grobowcem Kamieńców (właścicieli Woźnik). Świątynia została później zmodyfikowana w stylu renesansowym i barokowym. Wieża kościoła była pierwotnie drewniana, w latach 1607–1608 została zastąpiona murowaną. W 1798 r. świątynia uległa spaleniu podczas pożaru miasta. Odbudowano ją do 1829 r.

[madohora]

ORGANY W KOŚCIELE W WOŹNIKACH

[madohora]

Kościół św. Walentego – drewniany, o konstrukcji zrębowej z wyposażeniem w stylu barokowym. Zbudowany w XVI w. w miejscu pierwotnego kościoła dla dawnej osady Woźniki. przy kościele znajduje się cmentarz m.in. z poległymi powstańcami śląskimi oraz grób Józefa Lompy.

[madohora]

[madohora]

Ślady osad, w okolicy Woźnik, sięgają czasów prehistorycznych. Podczas budowy Szkoły Podstawowej w Piasku w 1928 roku natrafiono na cmentarzysko kultury łużyckiej, a w 2000 roku podczas badań w pasie projektowanej autostrady natrafiono w Ligocie Woźnickiej na ślady osadnictwa, sięgające czasów Imperium Rzymskiego. Według legendy na Górze Grojec, najwyższej górze północnego Górnego Śląska, znajdującej się w okolicy Lubszy, istniał gród warowny pilnujący granicy śląsko - małopolskiej. U podnóża góry istniało miasto o zapomnianej już dziś nazwie (prawdopodobnie Lubsza lub Sulów). Dla tego miasta i grodu pracowały okoliczne wioski, jak: Woźniki, Psary, Babienica czy Kamienica. Po najeździe Mongołów, którzy w 1241 roku wysadzili w powietrze gród na Górze Grojec i zniszczyli miejscowości w jego okolicy, ocalała ludność przeniosła się do pobliskich Woźnik, które przejęły funkcję ośrodka administracyjnego.

[madohora]

Woźniki

[madohora]

Kościół Św. Jakuba w Lubszy
Murowana świątynia w Lubszy, wzniesiona w II połowie XIV w. lub na przełomie wieków XIV i XV, na miejscu drewnianego kościoła. Kościół został wzniesiony z kamienia pochodzącego z głazów narzutowych, które pozostawił wycofujący się lodowiec. Zbudowany został w stylu gotyckim z cechami renesansowymi, które zostały wprowadzone w późniejszym czasie. Pierwotnie cały dach pokryty był gontami. Teren kościoła w 1827 r. powiększono o nowy cmentarz. Prezbiterium zbudowane jest na planie prostokąta o wymiarach 720x610 cm. Sklepione jest kolebkowo lunetami. Posiada 3 okna, jedno na ścianie wschodniej, dwa na południowej, zamknięte łukiem półkolistym, w głębokich wnękach. Prezbiterium z nawą połączone jest ścianą zachodnią rozprutą ostrołukowym wykrojem tęczy, którą w 1934 r. zasłonił ołtarz, wraz z obrazem św. Wojciecha namalowanym przez Czesława Kuryattę. W ścianie północnej znajduje się otwór mieszczący dawniej zamykaną szafkę, która służyła do przechowywania naczyń liturgicznych i olei świętych. Pod prezbiterium była kiedyś krypta (w kościele było ich trzy). W 1945 r. podczas zakładania ogrzewania w kościele i wcześniej, gdy zgłębiano kanały grzewcze, zniszczono częściowo dwie krypty: pod nawą i pod prezbiterium. W kotłowni kościoła znajduje się jeszcze nisza grobowa, pusta gdyż szczątki pochówków przeniesiono na cmentarz w Lubszy. Nawa kościoła zbudowana jest na planie prostokąta nakryta płaskim stropem. W południowej ścianie znajdują się dwa okna zamknięte łukiem półkolistym w głębokich wnękach. 650 cm od zachodu, osadzony jest ostrołukowy portal kamienny z drzwiami, które prowadzą do kruchty tzw. babińcem. Dawniej w kościele istniał chór organowy, który posiadał schody prowadzące od strony drzwi do wieży w stronę ściany południowej. W XIX w. od strony północnej do kościoła dobudowano kaplicę św. Antoniego, w związku z czym w ścianie wypruto półkolisty otwór. Zakrystia zbudowana jest pomiędzy prezbiterium a nawą kościoła na planie prostokąta. Jest ona sklepiona kolebkowo. Kruchtę zbudowano na planie kwadratu, sklepiona jest kolebkowo. Dach jest trójspadowy pokryty dachówką. Ze względu na dużą ilość wiernych uczestniczących w liturgii dobudowano w XIX w. drewniane zadaszenie pokryte gontem. Kruchta wbudowana jest niesymetrycznie w południową fasadę kościoła, z którym połączona jest otworem drzwiowym. Wieża od zachodu jest dwukondygnacyjna. Dolna kondygnacja według archiwalnych podań Kurii Krakowskiej sięga XV w. jest czworoboczna, górna ośmioboczna dobudowana w 1823 r. gdy parafią administrował ks. Antoni Kłoska. Wieża połączona jest z nawą, zbudowana na planie kwadratu. W ścianie zachodniej znajduje się otwór drzwiowy, który w górnej części jest półkolisty. Okna wieży są ostrołukowe umieszczone na przemian. Pierwotnie wieża była drewniana, następnie po jej zniszczeniu dobudowano wieżę kamienną. W 1824 r. dzięki staraniom Józefa Lompy wieżę kościelną podwyższono i pokryto cebulastą kopułą. Znajduje się na niej historyczny dzwon z datą 1536 r., ważący 500 kg. Dwa pozostałe odlano w latach 1979─1982 z fundacji parafian. Po wybudowaniu kościoła w 1930 r. otwory okienne były oszklone zwykłym szkłem okiennym. W 1937 r. wykonano zestaw witraży do trzech okien kościelnych. Witraże przedstawiały: św. Ducha, św. Izydora i św. Annę. W 1938 r. wykonano kolejne witraże, które przedstawiały św. Michała i św. Cecylię. Między pomieszczeniem na dzwony, a częścią widokową w ośmiobocznej części znajduje się metalowo-drewniana konstrukcja starego mechanicznego zegara, która powstała po 1770 r.

[madohora]

Kościół Ewangelicki
Zabytkowy kościół został wybudowany w 1755 roku. Zezwolenie na jego budowę wydał król pruski 1 XII 1754 r. Pierwotnie wybudowano drewniany dom modlitwy bez wieży, który poświęcono 12 VIII 1755 r. W tymże roku założono cmentarz. Niestety, drewniany budynek po trzech latach spłonął w wyniku uderzenia piorunu. Nowy już murowany kościół, poświęcono w 1706 r. Świątynia zbudowana jest na planie prostokąta, od strony wschodniej znajduje się kwadratowa wieża zbudowana w 1820 r. Górna jej część została nadbudowana w 1865 r. Było to konieczne, gdyż ufundowano dzwony. Ściany zewnętrzne rozczłonkowane są podziałami lizenowymi w tynku. Kościół pokrywa wysoki, czterospadowy dach. Wnętrze kościoła pokryte jest płaskim stropem, zakrystia kolebkowym. Drewniany, rokokowy ołtarz w zwieńczeniu posiada Oko Opatrzności. Przed nim i na chórze muzycznym znajduje się balustrada z ozdobnie wyrzynanych desek. Na uwagę zasługują zabytkowe organy, chrzcielnica metalowa z 1855 r. i dwa lichtarze cynowe z przełomu XVIII i XIX w. Wyobrażenie kościoła znalazło się na stemplach pieczęci gminnej juz w XVIII w.

[madohora]

Właśnie w Czarnym Lesie Wojciech Korfanty, Dyktator III Powstania Śląskiego, podpisał odezwę wzywającą polskojęzyczną ludność Górnego Śląska do zbrojnego powstania, w celu wymuszenia na Komisji Sojuszniczej innego podziału tych ziem pomiędzy Niemcy i Polskę. Wydarzenia te stały się wątkiem przewodnim historycznego programu "Poszukiwania", zrealizowanego w Czarnym Lesie w roku 2005 przez Telewizję Polską S.A..
W roku 1922 majątek przeszedł w ręce Józefa Jeziorańskiego z Katowic, jednak już po roku odsprzedano go Maciejowi Rogowskiemu z Warszawy, a ten podarował go dalej, swemu krewnemu Romanowi Rogowskiemu.
Od Rogowskiego w 1938 roku majątek odkupiło Przedsiębiorstwo Osadnicze "Ślązak" z Katowic. Dokonało jego parcelacji tak, że z posiadanych przez poprzednich właścicieli ponad 500 ha wraz z Pałacem pozostało do sprzedania jedynie 29,65 ha. Wówczas zakupu w imieniu rodziny Wojtaszaków dokonał Wojciech Kaczorowski.
W 1942 roku majątek został przejęty przez Skarb Państwa Rzeszy, a Wojtaszakowie odzyskali go dopiero po wojnie. Sprawy własnościowe uregulowano jednak dopiero w 1963 roku i 10 lat później nowym właścicielem została RSP "Przełom" Lubsza.
Przy następnej sprzedaży w 1988 roku ponownie zmniejszono powierzchnię działki, tym razem do 3,66 ha, a nabywcą była już Spółdzielnia Inwalidów ERA w Chorzowie.
Problemy własnościowe po II Wojnie Światowej, parcelacja majątku, brak troski o stan techniczny obiektu i prowadzenie prac modernizacyjnych bez uwzględniania wytycznych konserwatora zabytków sprawiły, że w przejmowanym wówczas Pałacu niewiele pozostało z lat jego świetności. Tak naprawdę utrzymały się jedynie mury, w swej architektonicznej linii z czasów Niegolewskiego.
Przez 11 lat budynki stanowiły Ośrodek Rehabilitacyjno-Wypoczynkowy "Dworek". Zgromadzenie środków na inwestycję, a także prace nad koncepcją rekonstrukcji, rozbudowy i modernizacji obiektu, która miała przywrócić jego pałacową świetność, wymagały czasu.
Ostatecznie w roku 1999 Spółdzielnia ERA uruchomiła inwestycję z intencją zmodernizowania obiektu dla celów hotelowych o wysokim standardzie.
Podstawowy budynek Pałacu został pieczołowicie odrestaurowany, a wnętrza, które musiały powstać od początku, zostały zaprojektowane przez historyka sztuki tak, by przywrócić im klimat sprzed wieków. Wszystkie pokoje w tej części Hotelu Pałac Czarny Las umeblowane są antykami, a nowoczesna infrastruktura techniczna, gwarantuje gościom hotelowym komfort przebywania w obiekcie oferującym wszelkie wygody.
W trakcie prac modernizacyjnych dobudowano również nowy obiekt hotelowo-restauracyjny wraz z przewiązką łączącą go z częścią historyczną, a także kolejny budynek, w którym mieści się apartament. W planach znajdują się kolejne inwestycje mające na celu rozszerzenie bazy noclegowej i rekreacyjnej Hotelu.

[madohora]

[madohora]

Kaplica na Głazówce. Kaplica murowana z XVIII wieku przy dawnej drodze celnej Woźniki - granica państwa, w pobliżu nieistniejącego już dziś pruskiego urzędu celnego.

[madohora]

Kaplica św. Jana Nepomucena XVII/XVIII wieku na woźnickim rynku, która jako jedyna ocalała z pożaru miasta w 1798 roku

[madohora]

Kaplica w Psarach przy ulicy Powstańców, wybudowana w 30 latach w miejsce wcześniejszej rozebranej większej kaplicy (linię wczesniejszej kaplicy wyznaczają lipy).

[madohora]

Majątki ziemskie w okolicy należały do księcia Donnersmarcka (Herrschaft Klein Zyglin). Lasy należały do nadleśnictwa Zielona i leśnictwa Woźniki – Lubsza.

[madohora]

Łany – gmina wraz z wioskami Bór, Głazówka, Sapota, Sulów, Śliwa i Głazówka. Mieszka tu 553 mieszkańców. Działa tu szkołą katolicka z 2 nauczycielami. Sołtys Pniok

[madohora]

Woźniki – Miasto. Mieszka tu 1359 mieszkańców (25 ewangelików, 1276 katolików i 58 żydów). Kościoły św Katarzyny i św Walentego należą do jednej parafii, której proboszczem jest ks Kiebel. Parafia ta podlega pod dekanat Tarnowskie Góry. Znajduje się tu również klasztor sióstr Marii Magdaleny, które prowadzą punkt szpitalny oraz szkołę robótek ręcznych.

[madohora]

Funkcjonuje tu apteka domowa przy praktyce lekarskiej Krancioch oraz weterynarz
Pod urząd celny w Woźnikach podlegają przejścia graniczne w Ligocie Woźnikiej, Kamienicy, Bibieli i Woźnikach. Pracuje tu naczelnik Schulz i 10 urzędników.
W Woźnikach znajduje się urząd pocztowy III klasy z telegrafem i rozmównicą telefoniczną oraz wypadkowym biurem meldunkowym, kierownikiem jest Wengierek. Podobnie wyposażona jest agencja pocztowa w Lubszy.
W Lubszy Psarach i Woźnikach funkcjonują banki spółdzielcze.

[madohora]

[madohora]

Według legendy nazwa Babienica pochodzi od baby, która jako jedyna osoba we wsi przetrwała wielką zarazę. Motyw ten ukazany jest w herbie miejscowości.
O pochodzeniu nazwy miejscowości istnieją dwie legendy.

[madohora]

[madohora]

Parafia św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Babienicy – parafia rzymskokatolicka w metropolii katowickiej, diecezji gliwickiej, dekanacie woźnickim.

[madohora]

PARAFIA BABIENICA

[madohora]

PARAFIA W BABIENICY - www.diecezja.gliwice.pl

[madohora]

[madohora]

Kościół Św. Jana Chrzciciela w Bruśku

Historia Bruśka jest ciekawa nie tylko dla znawców „dzieła żelaznego”, ale również ze względu na znajdujące się tutaj zabytki. Szczególnie piękny jest drewniany kościół z połowy XVII wieku p.w. św. Jana Chrzciciela.

[madohora]

Na ok. 1520 rok datuje się założenie cmentarza w Cieszowej. Pierwszą kaplicę, którą poświęcono św. Marcinowi, zbudowano przed 1512 rokiem. Do naszych czasów zachował się w odpisie dokument biskupa wrocławskiego Jana Turzo z tegoż roku, w którym biskup potwierdzał, że kaplica stanowi integralną część parafii sadowskiej. W 1598 roku protestanccy właściciele wioski przebudowali kaplicę. W czasie wizytacji w 1679 roku zapisano, że była ona nieduża, drewniana i posiadała wymiary 19 na 10 łokci (ok. 11,3 na 6 m), a jedyny dzwon wisiał między dwoma wysokimi słupami. Wraz z odejściem rodu Cieszowskich kaplica została przejęta przez katolików jako filia parafii w Sadowie. W 1751 roku wybudowano nowy kościół, istniejący do dziś. Jest on orientowany, z trójbocznym prezbiterium, przy którym usytuowana jest prostokątna zakrystia z lożą kolatorską na piętrze. Chór wsparty jest na czterech ozdobnych słupach; znajdują się na nim małe, piękne organy z XVIII wieku. Cały kościół otaczają soboty, kryte gontem, podobnie jak ściany boczne i zadaszenia. W kościele znajdują się trzy ołtarze z początku XVIII wieku.

[madohora]

Zespół Szkół Elektroniczno-Ekonomicznych. Szkoła powstała 2 września 1946 r. i nosiła wówczas nazwę Szkoły Przemysłowej Fabryki Celulozy i Papieru w Kaletach. W momencie powstania była to szkoła zawodowa. W późniejszym okresie przekształciła się w technikum elektryczne, a następnie elektroniczne. Od października 2010 r. w budynku szkoły mieści się Ośrodek Wychowawczy;
2 szkoły podstawowe

[madohora]

Pierwsze znaleziska z tego terenu w postaci między innymi podków, toporów, grotów włóczni, ostróg, monet i licznych fragmentów ceramiki już w 1912 roku trafiło do nowo powstałego Górnośląskiego Muzeum Krajowego w Bytomiu oraz do muzeum w Gliwicach. Pierwsze profesjonalne badania archeologiczne miały tu miejsce w 1933 i 1934 oraz w latach powojennych i przyniosły dalsze znaleziska obiektów metalowych i ceramiki, które również można obecnie obejrzeć w bytomskim muzeum. Dzisiaj grodzisko w Woźnikach jest nieco zapomniane i ciężko je wypatrzeć pośród trzcin. Dużo lepiej jest widoczne „z lotu ptaka”, porasta go bowiem trawa, a nie roślinność bagienna

[madohora]

a listę zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa wpisane są
kościół parafialny pw. św. Bartłomieja Apostoła z 1799 roku, XIX w.
Pierwsze znazne wzmianki o kościele parafialnym pochodzą z 1376 r. oraz z 1447 r. w rejestrze świętopietrza w ramach archiprezbiteratu toszeckiego. Obecny kościół wybudowany w latach 1777–79 w stylu barokowym, konsekrowany przez bpa E. Schymońskiego w 1816 r
zbiorowa mogiła powstańców śląskich, na cmentarzu rzymsko-katolickim
dom drewniany z 1831 r. przy ul. Dobrego Pasterza 35
kaplica przydrożna z drugiej połowy XIX w. przy ul. Dobrego Pasterza