Na Śląskim Szlaku IX

[madohora]

🏔

LUBLINIEC:

[madohora]

Według popularnej tradycji, około 1272 roku w miejscu, gdzie dzisiaj wyrasta Lubliniec, książę Władysław I Opolczyk (1246-1281) polecił zbudować kaplicę leśną. Prawdopodobnie to właśnie wokół niej zaczęła tworzyć się osada stanowiąca zaczątek miasta. Swoje udokumentowane źródłowo początki dzieje Lublińca mają w latach 1281-1313, kiedy to za rządów Bolesława I Opolczyka osada otrzymała prawa miejskie. Miasto położone na szlaku prowadzącym z Siewierza do Olesna utrzymywało ożywione stosunki handlowe, pośrednicząc w wymianie handlowej pomiędzy Małopolską a Śląskiem.

[madohora]

Z początkiem XV wieku Lubliniec miał zaledwie około 200 mieszkańców. Do szybszego rozwoju miasta przyczyniły się nowe przywileje nadane w 1500 roku przez Jana II Dobrego, księcia opolskiego. Był wśród nich m.in. przywilej wyłącznego warzenia piwa dla okolicznej ludności, prawo urządzania targów tygodniowych i dwóch dorocznych jarmarków bydła. Ponadto książę ofiarował miastu wioskę Steblów i zezwolił na osiedlanie się w niej rzemieślników. Duże znaczenie dla Lublińca miało uzyskanie w 1776 roku, na mocy umowy zawartej z hrabią Antonim von Schlegenberg, lasu wielkości 5203 morgów (około 1300 ha). Leśne tereny dostarczały mieszkańcom drewna, później stały się także doskonałym miejscem wypoczynkowym. Lubliniec zdołał zachować pełne prawa miejskie targów tygodniowych i dwóch dorocznych jarmarków bydła. Ponadto książę ofiarował miastu wioskę Steblów i zezwolił na osiedlanie się w niej rzemieślników. Duże znaczenie dla Lublińca miało uzyskanie w 1776 roku, na mocy umowy zawartej z hrabią Antonim von Schlegenberg, lasu wielkości 5203 morgów (około 1300 ha). Leśne tereny dostarczały mieszkańcom drewna, później stały się także doskonałym miejscem wypoczynkowym. Lubliniec zdołał zachować pełne prawa miejskie w okresie, gdy wiele innych miast śląskich zostało zdegradowanych do rzędu tzw. miasteczek targowych. Wartym podkreślenia są nadto placówki Lublińca, których rodowód sięga początku XIX wieku. W 1812 roku właściciel dóbr lublinieckich Franciszek Grotowski zapisał w testamencie swój majątek na utrzymanie zakładu wychowawczego dla sierot bez względu na ich stan i wyzna-nie. Po śmierci państwa Grotowskich sprzedano dobra lublinieckie hrabiemu Renardowi. Budowa zakładu wychowawczego rozpoczęła się dopiero w 1843 roku, zaś jego uroczyste otwarcie nastąpiło na jesieni 1848 roku. Do początków XX wieku zakład opuściło około 900 wychowanków, z których wielu obrało później zawód nauczycielski. W 1893 roku władze prowincji śląskiej kupiły zamek lubliniecki, w którego miejscu powstał szpital dla ubogiej ludności. W latach 1895-1896 został on przekształcony w istniejący do tej pory szpital lecznictwa psychiatrycznego. Na przestrzeni lat, w konsekwencji przemian o charakterze polityczno-gospodarczo-społecznych, które odegrały znaczenie dla całego Śląska, nastąpił rozwój miasta. Jeszcze w roku 1756 Lubliniec liczył zaledwie 676 mieszkańców, ponad sto lat później, w 1861 roku, było ich już 2369. W następnych dziesięcioleciach głównym motorem rozwoju miasta okazał się rozwój kolei żelaznej, a wraz z nią handlu, rzemiosła i drobnego przemysłu. Lubliniec, jako ważny węzeł komunikacyjny, posiadał połączenie z miastami przemysłowymi Górnego Śląska oraz m.in. z Opolem, Poznaniem, Wrocławiem i Częstochową. Miasto zostało wybrane na siedzibę władz administracyjnych powiatu. W latach międzywojennych wprowadzono kolejne inwestycje: wybudowano rzeźnię miejską i przebudowano lokalną elektrownię. Funkcjonowały tutaj istniejące jeszcze przed I wojną światową: przędzalnia wełny, tartak parowy, mała fabryka maszyn rolniczych i odlewnia żeliwa Piotra Szwarca. W Lublińcu stacjonował 74. Górnośląski Pułk Piechoty zasłużony w walkach wojny obronnej w 1939 roku.

[madohora]

Kamienica Courantów znajduje się tuż przy rynku. Wzniesiona po 1857 roku przez lublinieckiego kupca wyznania mojżeszowego i dziadka urodzonej we Wrocławiu Edyty Stein – Salomona Couranta. W dzieciństwie Edyta Stein, która jako karmelitanka Teresa Benedykta od Krzyża, wybitny filozof i pedagog, ofiara obozu zagłady w Auschwitz, została wyniesiona na ołtarze przez papieża Jana Pawła II, spędzała wakacje w domu krewnych w Lublińcu. W 1988 r. otwarto w kamienicy, należącej obecnie do rodziny Ullmann, pierwszą wystawę poświęconą świętej, którą systematycznie poszerzano. W roku 2002 ze względu na zły stan budynku ekspozycję przeniesiono do Zespołu Szkół im. św. Edyty Stein KSW. Kilka lat temu Lubliniec rozpoczął starania o nadanie miastu patronatu świętej Teresy Benedykty od Krzyża – Edyty Stein. Ukoronowaniem starań było ogłoszenie roku 2008 w Lublińcu Rokiem Edyty Stein oraz uroczystość nadania patronatu 11 października 2008 r. 28 lutego 2009 roku po generalnym remoncie kamienicy Courantów otwarto w jego wnętrzach Muzeum Pro Memoria Edith Stein z nowoczesną, multimedialną ekspozycją i nowoczesnym wystrojem, który ma przekazać ponadczasowe przesłanie Świętej następnym pokoleniom.

[madohora]

[madohora]

Drewniany, zrębowy, uroczy kościółek pochodzi z 1653 r., pokryty jest dachem gontowym, pośrodku którego znajduje się sześcioboczna wieża sygnaturowa. Wewnątrz kościółka znajduje się przepiękny ołtarz barokowy z drugiej połowy XVII wieku. Kościółek i jego wnętrze wielokrotnie poddawane były renowacji, a w latach 1998 - 2002 kościółek gruntownie przebudowywano staraniem Fundacji Świętej Anny.

Tuż obok kościółka znajduje się skwer Rodziny Stein utworzony na terenie posesji, która należała do dziadków Edyty Stein i w której przez pewien czas zamieszkiwali jej rodzice i rodzeństwo

[madohora]

KALENDARIUM KOŚCIÓŁKA ŚWIĘTEJ ANNY

1653
Budowa kościoła za bramą miejską, drewniany, orientowany, konstrukcji zrębowej, nakryty gontem, dach dwuspadowy,
4 okna, wew. sufit z desek, ściany malowane, ołtarz główny
św. Anny i dwa boczne – NMP oraz św. Antoniego Padewskiego, ponad dachem dwie wieżyczki – w jednej dzwonek fund.
hr. A. Cellary (w tym czasie kościół parafialny św. Mikołaja był
w rękach protestantów)
1754
Odnowienie – przebudowa – fund. A. de Garnier (2 okna, jeden ołtarz, 1 wieżyczka)
1826/50
Kościół użytkowany przez ewangelików za zgodą biskupa wrocławskiego
1953/55
Remont dachu, wymiana niektórych belek, wzmocnienie ścian pionowymi belkami - lisicami
1992/94
Projekt remontu, uzgadnianie prac
1995
Gromadzenie materiałów bud., drewno z lasu miejskiego 100m3
Remont z przeniesieniem o 10 m na nowe miejsce, nowe fundamenty, ściany z belek z wykorzystaniem starych, dach zabezpieczony papą pod gontami, założenie instalacji elektrycznej, odgromowej, alarmowej. Odnowienie ołtarza (odkrycie herbu fundatora), odnowienie 4 obrazów
26.07. 2004
Poświęcenie kościoła przez Ordynariusza Gliwickiego – Biskupa Jana Wieczorka

[madohora]

Wsiadłam w pociąg zaraz z rana
Bo na Odpust się wybrałam
Tam kościółek jest drewniany
Pod wezwaniem Świętej Anny
Odpust taki jak dawnymi czasy
Nie ma ludzi takiej masy
Spokojniej czas nam płynie, prawie
I na mszy i na zabawie
Coś dla wnuczka i dla babki
Są pierniki i zabawki
I tak powiem w moim guście
Tak powinno być na Odpuście

[madohora]

STRAGANY NA ODPUŚCIE W LUBLIŃCU

[madohora]

STRAGANY NA ODPUŚCIE W LUBLIŃCU

[madohora]

STRAGANY NA ODPUŚCIE W LUBLIŃCU

[madohora]

ODPUST W LUBLIŃCU - STRAGANY

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ ANNY W LUBLIŃCU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kościół parafialny usytuowany obok Rynku, stoi w miejscu wcześniejszego kościoła, wzniesionego około 1300 roku. Murowany kościół w obecnym kształcie został wzniesiony prawdopodobnie w latach 1576–1590. Od tego czasu był wielokrotnie przebudowywany, z zachowaniem pozostałości cech gotyckich i barokowych. Wewnątrz kościoła znajdują się dwie kaplice: północna - rodu Kochcickich, z kryptą grobową fundatorów oraz południowa, wczesnobarokowa - Cellarych, p.w. św. Karola Boromeusza. W wieży kościoła znajduje się jeden z najstarszych w okolicy dzwonów z gotycką inskrypcją.

Dumą kościoła są piękne, zabytkowe organy piszczałkowe firmy Schlag und Söhne z 1905 roku, które w latach 2008-2010 zostały gruntownie odrestaurowane.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOŚCIÓŁ PW. ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA W LUBLIŃCU

[madohora]

WNĘTRZE KOŚCIOŁA ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA

[madohora]

A w Lublińcu na stacji PKP
Dwa pociągi spotkały się
Tak wymownie mi zagrało
No bo chyba tak być miało
Dolny Śląsk i Górny Śląsk
I gdzie mam wyjechać stąd?

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CHORZÓW - UTWORZONY RYNEK W CHORZOWIE

[madohora]

[madohora]

Inna opowieść ludowa mówi, że w pobliżu miejsca na którym wybudowano kościół Świętej Trójcy odkryto wcześniej źródło z uzdrowicielską wodą. Juliusz Ligoń wspomina o tym w jednej ze strof swego wiersza: "W kapliczce jest studzienka, w niej wodziczka święta, uzdrawiająca ludzi, także i bydlęta.

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ołtarz główny – barokowy z I połowy XVIII wieku, z bramkami, obok których obrazy ze scenami alegorycznymi. W kościele znajdowało się kiedyś około 30 rzeźb z początku XVI wieku, z któ­rych ponad jedna trzecia została skradziona, a resztę zdeponowano w Muzeum Archidiecezjalnym w Katowicach. Istnieje hipoteza, że rzeźby te pochodziły z wcześniejszego ołtarza tryptykowego. Pień legendarnego dębu znajduje się po lewej stronie ołtarza głównego. Wysoki na około 2 m, średnicy ok. 35 cm, z wyżłobioną niszą na kapliczkę. O tym pniu Juliusz Ligoń mówi: w kościółku tym, gdzie ołtarz wielki wystawiony, stał tam dąb wielki z dawna wyrośniony, który ścięty i w słupek pięknie wyrobiony z lewej strony ołta­rza tego postawiony. Według podań pień ten pochodzi z legendarnego dębu, pod którym przed wiekami Wiktoria miała spotykać troje boskich dzieci. Kronikarskie zapisy mówią, że z drewna uciosano wielki krzyż, z którego do 1720 roku odcinano corocznie kilku centymetrową warstwę, robiąc z tego tysiące miniaturowych krzyżyków, które sprzedawano, jako pewnego rodzaju relikwie na odpustach, a za zebrane ofiary remontowano i upiększano kościół. W 1721 roku proboszcz Jeziorski z Sadowa, zakazał na piśmie obcinania krzyża.

[madohora]

Ołtarz boczny – lewy poświęcony św. Annie Samotrzeciej z dwiema kręconymi kolumnami, dekoracją snycerską i rzeźbami świętej Barbary i prawdopodobnie świętej Jadwigi. W górnej części ołtarza „Oko Opatrzności" z puttami. Ołtarz boczny – prawy z figurą św. Jana Ne­pomucena cechuje bogata snycerka z motywów roślinnych. Po lewej stronie ołtarza głównego nad chrzcielnicą płaskorzeźba Trójcy Świętej w bogatym obramowaniu snycerskim z motywem bujnego akantu. Ambona drewniana z XVIII wieku, nad nią kompozycja Trójcy Świętej, składająca się z rzeźb Boga Ojca z posążkami dwóch aniołków, drewnianej Gołębicy i obrazu z wizerunkiem Dobrego Pasterza.
Gablota, zawieszona obok ołtarza bocznego św. Jana Nepomucena, kryje w sobie starą uzdę i cząstkę "pazura raka". Przedmioty te związane są legendarnie z budową pierwszego kościółka, na objawionym miejscu. Do końca XIX wieku wisiały one w kapliczce ze źródłem i z figurą św. Jana Chrzciciela, później – wraz z odnalezioną przez Juliusza Ligonia w 1851 roku wiekową kroniką kościoła – zawieszone były na "Krzyżu" – jak przed laty nazywano drewnianą, legendarną belkę stojącą obok lewej bramki ołtarza głównego. Uzdę podarował, według starych zapisów kronikarskich, budowniczy dawnego kościółka Win­centy Kluczyński, który woził drzewo na kościół według obietnicy – jak zapisano pod jedną ze scen obrazu "Objawienia". Duży pazur raka jest również związany z legendą o budowie ko­ścioła Świętej Trójcy, która mówi, że ogromny rak przetaczał drewno wożone na wzgórze "Żydowina" – gdzie chciano ko­ściółek budować – do doliny w miejsce objawień Świętej Trójcy, gdzie obecnie znajduje się kościółek Świętej Trójcy.

[madohora]

[madohora]

W kościele znajdują się (bądź znajdowały się) rzeźby gotyckie. Wiele z tych rzeźb skradziono przed laty i należy je uznać za bezpowrotnie stracone. Inne rzeźby zdeponowane zostały w Muzeum Archidiecezjalnym w Katowicach. Ozdabiały niegdyś ołtarz główny i ołtarze boczne, a ich pochodzenie nie jest do dziś dostatecznie znane. Największą, bo prawie naturalnych rozmiarów, jest Pietapóźnogotycka z XVI w. Drewniana rzeźba przedstawia Matkę Boską trzymającą zmarłego Chrystusa na kolanach. Inne rzeźby przedstawiają świętych: Cy­priana, Walentego, Jana Chrzciciela, Jana Ewangelistę, Bartłomie­ja, Jakuba, Andrzeja, Elżbietę, Magdalenę, Dorotę, Marcina oraz popiersia św. Piotra i św. Pawła. W lewym ołtarzu bocznym znaj­dują się rzeźby św. Barbary i św. Jadwigi bądź św. Teresy.
W 2002 roku koszęciński rzeźbiarz Ryszard Korzekwa odtworzył wierne kopie straconych rzeźb, które można dziś oglądać w kościele.

[madohora]

[madohora]

BAZYLIKA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY ANIELSKIEJ

[madohora]

Hipopotam (Hippopotamus) – rodzaj ssaka parzystokopytnego z rodziny hipopotamowatych (Hippopotamidae). Rodzaj obejmuje jeden współcześnie występujący gatunek występujący w Afryce. Długość ciała 290–355 cm, ogona 40–56 cm, wysokość w kłębie 150–165 cm; masa ciała 1000–4500 kg

[madohora]

Słoń indyjski (Elephas maximus) – ssak z rzędu trąbowców, jeden z trzech żyjących gatunków rodziny słoniowatych, zamieszkujący lasy i zarośla Azji Południowej i Południowo-Wschodniej.
długość ciała: 5,5-6,4 m
długość ogona: do 1,5 m
wysokość w kłębie: do 3,1 m
masa ciała: do 5 ton
Głowa duża, czoło płaskie, nad oczami po obydwu stronach dwa półokrągłe guzy kostne, uszy znacznie mniejsze niż u słonia afrykańskiego, ciosy niewielkich stosunkowo rozmiarów występują u większości samców, u samic rzadko spotykane (największe ciosy słoni indyjskich miały długość 3,02 m i masę 39 kg). Trąba zakończona jest jednym wyrostkiem chwytnym. Szyja krótka, tułów krępy, masywny, kończyny słupowate, zakończone szeroką, okrągłą stopą, zawierającą warstwę amortyzacyjną zbudowaną z tkanki chrzęstnej i tłuszczowej. Słonie chodzą na czubkach palców zakończonych pięcioma paznokciami w kończynach przednich, trzema lub czterema w tylnych. Ciało pokrywa gruba, marszczona skóra o grubości 2-4 cm, prawie bezwłosa, rzadkie włosy występują na grzbiecie i karku, dłuższe stanowią zakończenie ogona. Słonie porozumiewają się ze sobą dźwiękami o bardzo niskiej częstotliwości, niesłyszalnymi dla ucha ludzkiego, które są odbierane przez te zwierzęta na duże odległości (ponad 2 km). Słoń indyjski żyje w stadach złożonych przeważnie z 8-10 samic z młodymi, w obrębie stada panuje ścisła hierarchia. W terenie górzystym porusza się nadzwyczaj sprawnie (w marszu osiąga 7-15 km/h), niemal bezgłośnie i prawie nie pozostawiając śladów (nacisk na 1 cm² powierzchni stopy wynosi tylko 400-600 g). Doskonale pływa i chętnie kąpie się w błotnistych sadzawkach. Pożywienie słoni indyjskich stanowią trawy, liście, kora, miękkie drewno, pędy bambusa i owoce, szczególnie dzikie figi. Ciąża trwa 614-688 dni (ok. 21 m-cy), samica rodzi jedno młode o masie ok. 100 kg, które karmi przez 8-10 miesięcy, czasem nawet ponad rok. Słoń indyjski osiąga dojrzałość płciową w wieku ok. 12 lat. W warunkach hodowlanych żyje przeciętnie 40-60 lat.
Znane są cztery podgatunki:
słoń indyjski (Elephas maximus bengalensis), występujący głównie w Indiach
słoń malajski (Elephas maximus hirsutus), występujący na Półwyspie Malajskim
słoń sumatrzański (Elephas maximus sumatranus), zamieszkujący Sumatrę
słoń cejloński (Elephas maximus maximus) ze Sri Lanki.
Podgatunki te, szczególnie słoń malajski, zagrożone są wyginięciem. Liczebność gatunku (pomijając hodowle) szacuje się na 30 000 osobników. W Indiach kurczenie się biotopu tych zwierząt prowadzi do licznych konfliktów między ludźmi a słoniami, w skali roku zabija się około 150 słoni dzikich, a ich ofiarą pada około 200 ludzi. Słoń indyjski jest zwierzęciem o łagodnym usposobieniu, daje się łatwo oswajać i tresować, używany jest jako zwierzę robocze, istnieją nawet fermy hodowlane, prowadzone w celu oswajania słoni indyjskich, jak i sztucznego ich rozrodu. W ogrodach zoologicznych hodowany od XIX w., pierwszy udany poród w takich warunkach odbył się w 1905 roku.
Gatunek ten jest chroniony przepisami konwencji waszyngtońskiej (CITES).

[madohora]

[madohora]

Agawa (Agave L.) – rodzaj roślin z rodziny agawowatych. Liczy ponad 100 gatunków, rosnących dziko od południowych części USA do północnych rejonów Ameryki Południowej. Pokrój
Sukulenty liściowe.
Łodyga
Silnie skrócona.
Liście
Liście są grube i mięsiste oraz pokryte drobnymi, ale ostrymi kolcami.
Kwiaty
Wszystkie gatunki agaw są hapaksantami (kwitną tylko jeden raz w życiu). Zakwitają w wieku 6–15 lat, ale niektóre gatunki później, nawet w wieku ok. 100 lat. Tworzą wówczas pojedynczy pęd kwiatowy o wysokości do 12 m, z ogromną liczbą (do kilkunastu tysięcy) kwiatostanów. Po przekwitnieniu roślina ginie, ale większość gatunków wytwarza odrosty korzeniowe, które kontynuują rozwój. Rośliny ozdobne. W krajach o cieplejszym klimacie są powszechnie wykorzystywane do nasadzeń krajobrazowych, w dużych ogrodach skalnych i w parkach. W krajach o zimniejszym klimacie, m.in. w Polsce, niektóre gatunki są uprawiane jako rośliny pokojowe.
Wykorzystywana jest do produkcji takich alkoholi jak tequila, mezcal i pulque. Dawniej robiono z niej też papier oraz liny, sznurki.
Niektóre gatunki agaw posiadają także zastosowanie lecznicze.
Syrop z agawy - środek słodzący

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wielbłąd (Camelus) – rodzaj dużych ssaków z rodziny wielbłądowatych. Fizjologicznie przystosowane do życia w warunkach suchego i gorącego klimatu, są w wielu krajach wykorzystywane jako zwierzęta użytkowe. Wielbłądy wykorzystywane są jako wierzchowce, zwierzęta juczne, źródło mleka, wełny, mięsa i skóry, a także w celach rozrywkowych (cyrki, wyścigi wielbłądów). W przeszłości wykorzystywane były również do celów transportowych ze względu na to, że potrafiły przenosić ładunki o masie dochodzącej nawet do 500 kg.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Karp koi (jap. 錦鯉 nishiki-goi) – udomowiona, ozdobna forma hodowlana karpia (Cyprinus carpio). Dorosłe osobniki osiągają długość od 30 cm do nawet 70 cm. Mają atrakcyjne ubarwienie, hodowane są w oczkach wodnych i basenach rybnych. Nazwa koi jest skrótem pochodzącym od japońskiego nishiki-goi (karp brokatowy). Hodowlę karpi ozdobnych rozpoczęto w prefekturze Niigata w Japonii na początku XIX wieku. W wyniku selekcji hodowlanej pozyskano co najmniej 120 odmian[1], różniących się kolorem, rozmiarem, połyskiem, układem plam i łusek.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Grzybienie białe (Nymphaea alba L.), zwyczajowo nazywane także nenufarem lub lilią wodną – gatunek byliny z rodziny grzybieniowatych (Nymphaeaceae). Jeden z około 50 gatunków z rodzaju grzybienie Nymphaea. Typ nomenklatoryczny dla rodzaju. Ze względu na efektowne, duże kwiaty pływające na powierzchni wody gatunek ten rozpowszechniony jest w uprawie, zwłaszcza w postaci odmian barwnie kwitnących. Jest to także roślina lecznicza, a dawniej także barwierska. W wielu krajach gatunek z powodu zagrożenia naturalnych stanowisk objęty został ochroną prawną, w tym także chroniony jest w Polsce.

[madohora]

[madohora]

Pałac Kultury Zagłębia (pierwotnie Dom Kultury Zagłębia, od 1992 roku Dąbrowski Pałac Kultury) – budynek użyteczności publicznej wybudowany w latach 1951-1958 według projektu Zbigniewa Rzepeckiego w Dąbrowie Górniczej, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego.

[madohora]

[madohora]

TARNOWSKIE GÓRY:

[madohora]

Tarnowskie Góry ( śl. Tarnowský Góry; niem. Tarnowitz, oficj. Freie Bergstadt Tarnowitz; cz. Tarnovice, Tarnovské Hory; łac. Montes Tarnovicenses) – miasto w południowej Polsce, w województwie śląskim, siedziba powiatu tarnogórskiego, na północnym krańcu Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego (GOP), historycznie na Górnym Śląsku. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa katowickiego. W 2017 tarnogórska Kopalnia rud ołowiu, srebra i cynku wraz z systemem gospodarowania wodami podziemnymi została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

[madohora]

Ówczesny właściciel ziem, Jan II Dobry, książę opolsko-raciborski, oraz margrabia Jerzy von Ansbach w 1526 roku nadali swoim włościom (a więc również terenom, na którym powstało przyszłe miasto) przywilej wspierający górnictwo, tj. „akt wolności górniczej”. W 1528 roku ogłosili oni akt uzupełniający prawodawstwo górnicze, tzw. Ordunek Gorny i odtąd (od 31 października 1528 roku) pierwsi urzędnicy zaczęli prowadzić rachunki tarnogórskiego górnictwa, zaś pierwsze księgi kopalniane od 1529 roku, odkąd tarnogórski Urząd Górniczy otrzymał własną pieczęć i herb (9 marca 1529 roku). Wówczas rozpoczyna się okres szybkiego rozwoju górnictwa rud srebronośnych oraz osady górniczej, stopniowo przekształcanej w miasto, w którym równie intensywnie rozwija się handel i rzemiosło. W 2. połowie XVI wieku wybudowano wiele istniejących do dziś kamienic. Najstarszym budynkiem murowanym w powstającym mieście był istniejący do dziś tzw. Dom Florczaka u wylotu ul. Ratuszowej, przy obecnej ul. Gliwickiej 6, będący w latach 1528–1562 pierwszą siedzibą tarnogórskiego Urzędu Górniczego

[madohora]

W 1531 roku utworzono szkołę braci polskich, której rektorem na przełomie XVI i XVII w. był Daniel Franconius, wybitny pedagog i poeta braci polskich. Świetności miasta kres położyła wojna trzydziestoletnia (1618–1648). W 1676 roku w Tarnowskich Górach wybuchła zaraza, która ustąpiła po procesji błagalnej do Piekar. Na pamiątkę tego zdarzenia tarnogórzanie zobowiązali się udawać corocznie w niedzielę po 2 lipca do Sanktuarium Matki Boskiej Piekarskiej. Tradycja ta trwa do dzisiaj.

[madohora]

Jest to staropolska nazwa komponowana, złożona z dwóch członów: Tarnowskie (co odpowiada we współczesnej polszczyźnie formie tarnowickie) oraz Góry (czyli ze staropolskiego gory, oznaczające ‘kopalnie’). Pierwszy człon pochodzi od nazwy średniowiecznej wsi Tarnowice, wchłoniętej później przez miasto (obecnie dzielnica Stare Tarnowice), której nazwa z kolei wywodzi się od staropolskiej nazwy osobowej (imienia) Tarn, ta zaś od staropolskiego tarna, czyli ‘ciernia’ dzikiego gatunku śliwy – tarniny. Zatem w języku polskim ‘Tarnowskie Góry’ to pierwotnie: gory = ‘kopalnie’ tarnowskie, ewentualnie tarnowickie, bo położone na gruntach właściciela ‘Tarnowic’.
Niemcy zaadaptowali nazwę fonetycznie w sposób najprostszy z możliwych – modyfikacja formantu –ice w –itz – jako Tarnowitz[19], co było zgodne z lokalnym, jeszcze średniowiecznym słowiańskim modelem nazewniczym (np. Gliwice → Gleiwitz) oraz realiami własnościowymi (miasto Tarnowskie Góry powstało na gruntach wsi Tarnowice). Czesi przyjęli ten sam tradycyjny, słowiański model, stąd w czeskojęzycznych dokumentach i piśmiennictwie (również naukowym) miasto ma nazwę Tarnovice, dopiero w nowszych czasach pojawia się równolegle sczechizowana forma Tarnovské Hory, urobiona z polskiej nazwy. Łacińskie zapisy nazwy miasta były tworzone z formy niemieckiej, bądź staropolskiej, np.: singularne Tarnovitium, Tarnomontium, czy pluralne Montes Tarnovicenses.
Niemiecki nauczyciel i krajoznawca Heinrich Adamy zalicza miasto do grupy miejscowości, których nazwy wywodzą się od staropolskiego słowa oznaczającego krzew tarniny lub ‘tarni’ określającego miejsce wegetacji tej rośliny – von tarn = Schwarzdorn, Schlehdorn (Prunus spinosa). W swojej wydanej w 1888 roku we Wrocławiu klasyfikacji nazw miejscowych na Śląsku jako pierwotną wymienia on staropolską formę Tarnowicz, podając jej znaczenie jako 'Schlehdornstadt' = ‘miasto tarniny
Na pierwszej mapie Śląska, którą w 1561 narysował Martin Helwig z Nysy, nazwa miasta brzmi Tarnowitz. Z kolei w pruskim urzędowym dokumencie z 1750 wydanym również w języku polskim w Berlinie przez Fryderyka Wielkiego miasto wymienione jest pośród innych śląskich miejscowości jako Tarnowskie Gory.
W 1612 polską nazwę miejscowości Tarnowskie Góry wspomina Walenty Roździeński w swoim staropolskim poemacie o śląskim hutnictwie pt. Officina ferraria abo Huta i warstat z kuźniami szlachetnego dzieła żelaznego. W dziele opisuje on powstanie nazwy miasta oraz moment jego utworzenia za czasów Jana II Dobrego we fragmencie:
Quote-alpha.png
Zatym książę rozkazał, aby wysiekano
On las a na tym miejscu miasto zbudowano.
A stąd ludzie – zszedszy sie zewsząd – w krótkiej chwili,
Robiąc kruszce, niemałe miasto zbudowali,
Któremu od Tarnowic zaraz dali imię
Tarnowskie Góry: to stąd, iż gruntu a ziemie
Wielką sztukę od tej wsi sobie oderwali,
Kędy prawie przednią część miasta zbudowali.

[madohora]

[madohora]

ZABYTKOWE KAMIENICE PRZY ULICY KRAKOWSKIEJ

[madohora]

RYNEK W TARNOWSKICH GÓRACH 2019

[madohora]

KOŚCIÓŁ ZBAWICIELA W TARNOWSKICH GÓRACH W OKRESIE MIĘDZYWOJENNYM

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Studnia z zachowanym XIX-wiecznym brukiem

[madohora]

Tutaj znajduje się cukiernia. Bardzo dobra ciastka

[madohora]

Dom Sedlaczka – pochodzący z XVI w. zabytkowy budynek znajdujący się przy Rynku w Tarnowskich Górach. Pierwotnie był siedzibą starostów ziemi bytomskiej. W 1805 roku został wykupiony przez czeskiego kupca Jana Sedlaczka, który wcześniej w 1786 urządził w nim, istniejącą do dziś, winiarnię (do 1922 była prowadzona przez potomków Sedlaczka). Jest to miejsce, gdzie zatrzymał się i biesiadował w 1683 król Jan III Sobieski podczas swojej wyprawy na Wiedeń. W winiarni byli także królowie Polski: August II Mocny (1697), August III Sas (1734), pisarze: niemiecki, Johann Wolfgang Goethe (1790) czy polski, Julian Ursyn Niemcewicz (1821). Po II wojnie światowej budynek był w opłakanym stanie i groziło mu wyburzenie. Jednakże w 1957 roku Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Tarnogórskiej podjęło się remontu. Podczas trwania prac renowacyjnych odkryto renesansowy strop z polichromią z I połowy XVII wieku. udynek jest piętrowy, na planie prostokąta. Posiada więźbę dachową pokrytą gontem. Na parterze zachowały się sklepienia kolebkowe z lunetami, a piwnice są nakryte kolebkowo z lunetami oraz żaglastymi sklepieniami. Pod dachem w narożu budynku można zaobserwować kamienną głowę z pióropuszem (prawdopodobnie z końca XVII wieku) przedstawiającą Augusta III.
Nad wejściem do budynku znajduje się, pochodząca z 1786 roku, ozdobna dekoracja z puttami, podtrzymującymi kotarę oraz pierwszy herb miasta, będący jednocześnie herbem górniczym. Na miejscu tego herbu, między XVIII a II połową XX wieku, znajdował się orzeł Królestwa Prus. Wnętrza parteru zdobiły pierwotnie dziewiętnastowieczne malowidła i płaskorzeźba z wizerunkiem króla Augusta II Mocnego, które nie zachowały się. Na pierwszym piętrze znajduje się założone w 1958 roku muzeum z ciekawymi zbiorami (głównie górniczymi) i wystawami z minionych epok. W jednej z tamtejszych sal, tzw. „Sali pod Renesansowym Stropem” organizowane są spotkania naukowo-kulturalne. Obecnie piętro jest własnością Urzędu Miasta Tarnowskie Góry, a piwnice i parter są własnością prywatną

[madohora]

PODCIENIA

[madohora]

SYMBOLE CECHOWE W PODCIENIACH

[madohora]

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Tarnowskich Górach – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w Tarnowskich Górach przy ulicy Gliwickiej. Świątynia orientowana, zbudowana zapewne na fundamentach katolickiej kaplicy z lat 20. XVI stulecia jako drewniana w 1529 roku przez luteran. Dwa lata później została przebudowana na murowaną, następnie została rozbudowana o prezbiterium w 1545 roku i wieżę w latach 1560–1563. Forma wieży, z wyjątkiem hełmu wymienionego w 1798 roku, została niezmieniona do dzisiaj. Do czasów współczesnych zachował się także zegar z 1586 roku i jest jednym z najstarszych w województwie śląskim. W latach 1723–1724 została wzniesiona późnobarokowa kaplica św. Barbary. W latach 1848–1851 kościół przebudowany w stylu neoromańskim: wybudowane zostały nowy transept i prezbiterium. Kolejne restauracje miały miejsce w latach dwudziestych i osiemdziesiątych XX wieku.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Tarnowskie Góry od czasu swojego powstania czyli lat 20. XVI w. były silnym ośrodkiem reformacji. Nieliczni tarnogórscy katolicy należeli do parafii w Starych Tarnowicach i tam udawali się na nabożeństwa. Zmiany przyniosła nasilająca się kontrreformacja towarzysząca wojnie trzydziestoletniej (1618-1648) oraz nowi panowie miasta katoliccy Donnersmarckowie (od 1623).
Na mocy edyktu restytucyjnego cesarza Ferdynanda II Habsburga z 1629 roku tarnogórscy protestanci zostali pozbawieni obydwu świątyń, które wcześniej wybudowali (kościoła z 1531 r. i kaplicy cmentarnej z 1619 r.) a także cmentarzy, szkoły i szpitala. Te przeszły w ręce katolików, a uroczyste wprowadzenie katolickiego proboszcza miało miejsce 1 lutego 1630 r. Kościół konsekrowany był jednak dopiero w roku 1670. Za patronów obrano świętych Apostołów Piotra i Pawła. Przy parafii w latach 1675-1765 działała stacja misyjna księży Jezuitów z Opola, prowadzących polskie gimnazjum przy ul. Zamkowej.
W roku 1747 papież Benedykt XIV zatwierdził statut Bractwa św. Barbary zorganizowanego wokół parafii. Wcześniej, w latach 20. XVIII w., do kościoła dobudowano kaplicę ku jej czci. Bractwo, jako jedyna organizacja społeczna w mieście, skupiało w swoich szeregach wielu tarnogórzan, w tym i tych trudniący się górnictwem. Z czasem przyczyniło się to do popularyzacji kultu św. Barbary jako patronki górników a jej kult rozprzestrzenił się na cały region.
XIX-wieczny rozwój Tarnowskich Gór i idąca za tym rosnąca liczba wiernych przyczyniły się do rozbudowy kościoła, którą ukończono w 1851 r. Wiek XX to czas wyodrębnienia się filii a następnie parafii OO. Kamilianów, św. Anny, św. Józefa oraz MB Królowej Pokoju.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/Z50SYa47tYJt8mq7UX.jpg

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Sowy w nowychwolierachW roku 2005 uroczyÊcie otwarto nowe woliery dlasów. Woliery sà przeznaczone do hodowli pó∏nocnychgatunków sów a konkretnie Ênie ̋nych, puszczykauralskiego i puszczyka szarnego. Woliery oferujàzwierz ́tom wyra ̋nie lepsze warunki i wraz z roÊ-linnoÊcià w zoo i interaktywnymi elementami edu-kacyjnymi odpowiadajà sposobowi prezentacjizwierzàt w nowoczesnych ogrodach zoologicznych

[madohora]

Kucyki i osły także się doczekałyPodczas stosunkowo d∏ugiej historii hodowli tychdomowych nieparzystokopytnych, w zoo ostrawskimby∏o tylko kilka krótszych odcinków, gdzie mogli jepodziwiaç tak ̋e zwiedzajàcy. Wi ́kszoÊç czasu zwie-rz ́ta sp ́dza∏y na wybiegach na terenach gospo-darczych, gdzie zwyk∏y zwiedzajàcy nie mia∏ wst ́pui s∏u ̋y∏y dla celów kó∏ka je ̋dzieckiego i okresowychprzeja ̋d ̋ek organizowanych dla dzieci i zwiedza-jàcych. Dopiero niedawno uda∏o si ́ uzyskaç po-trzebne Êrodki i te interesujàce zwierz ́ta mog∏y staçsi ́ cz ́Êcià trasy dla zwiedzajàcych. Obok kucykówszetlandzkich, zwiedzajàcy mogà oglàdaç tak ̋e os∏ydomowe wraz z ciekawà rasà pochodzàcà z wschod-niej cz ́Êci W ́gier, której przedstawiciele majà nie-bieskie oczy i bia∏e ubarwienie

[madohora]

Słonie z BelfastuW dniu 12.11.2004, w obecnoÊci znaczàcych goÊci, uroczyÊcie otwarto nowypawilon s∏oni. W ten sposób, po 13 letniej przerwie, nawiàzano do tradycji hodowlitych ogromnych ssaków w Zoo Ostrawa. Ostrawskie Zoo w latach 1956 - 1991 hodo-wa∏o stopniowo trzech przedstawicieli s∏oni sklasyfikowanych w rz ́dzie Probosci-dea – samca s∏onia indyjskiego Pepika (1956 - 1964), samca s∏onia afrykaƒskiegoPetra (1965 - 1968) i samic ́ s∏onia indyjskiego Soni ́ (1967 - 1991). Wszystkies∏onie by∏y hodowane w Stromowce we wczeÊniejszym pawilonie, który udost ́-pniono w lecie 1962, wybiegi zewn ́trzne zosta∏y dokoƒczone rok pó ̋niej. W chwiliobecnej ten obiekt swoimi parametrami technicznymi i bezpieczeƒstwa nie odpo-wiada normom hodowli s∏oni, i dlatego hoduje si ́ tutaj tylko starà par ́ noso-ro ̋ców t ́ponosych. Pierwszymi mieszkaƒcami nowego pawilonu od jego otwarcia,sà dwie s∏onice z Zoo w Amsterdamie (Sueela i Jumbo). W zesz∏ym roku powinnyprzybyç kolejne dwie samice z Zoo w BelfaÊcie. Nowy pawilon s∏oni odpowiadaÊcis∏ym standardom dot. podobnych zabudowaƒ i spe∏nia potrzeby biologicznehodowanych zwierzàt wg aktualnych wytycznych hodowlanych, jednoczeÊniejednak jest ekspozycjà na wysokim poziomie i spe∏nia funkcje edukacyjne. Stanemdocelowym jest hodowla jednego samca i kilku samic s∏onia indyjskiego (Elephasmaximus) z dostatecznà iloÊcià miejsca do hodowli m∏odych. Cz ́Êcià nowegopawilonu jest tak ̋e ekspozycja „Puszczy indyjskiej“ przeznaczona dla mniejszychzwierzàt i zaplecza socjalne dla odwiedzajàcych, z toaletami dla niepe∏no-sprawnych oraz pokojem dla matki z dzieckiem (tzw. babyroom).

[madohora]

PAŁAC W SŁAWIKOWIE (Racibórz)

Pałac pochodzi z XIX wieku, choć dokładnej daty jego wybudowania nie ma. Najpierw mieszkała w nim rodzina Eichendorffów, a potem został przebudowany na potrzeby rodu Ernesta von Eikstedta.
W czasie wojny uległ zniszczeniu, w czasach PRL rozkradziony. Ale jedno jest pewne: od początku lokalna ludność wiązała z nim wiele opowieści o duchach I dziwnych ludziach-potworach, a nawet Białej Damie, które miały zamieszkiwać komnaty. Dziś nadal ruiny budzą grozę, pałac otoczony jest parkiem, ruinami dawnej oranżerii I spichlerza. Sprawa w XIX wieku zaintrygowała nawet ponoć samych właścicieli. Jedna z legend mówi o tym, jak słynny poeta Joseph von Eichendorff, który ponoć pewnej nocy ze świecznikiem w ręku wybrał się na poszukiwanie ducha kobiety. A znalazł trupa służącego.

[madohora]

ZAMEK W BOBOLICACH

Piękny, kilka lat temu przywrócony do dawnej świetności imponujący Zamek w Bobolicach - również posiada swoje legendy. Ponoć śmiałkom w zamku pojawia się "Blada Kobieta". Jest to duch 18-letniej dziewczyny, którą wydano za 60-letniego hrabiego. Mąż wkrótce zmarł, a w testamencie cały majątek zapisał trójce ich dzieci. Gdyby one zmarły, dobra miała przejąć żona. Niestety, wkrótce dwójka starszych dzieci podzieliła los ojca i rodzina męża oskarżyła wdowę o przyczynienie się do tej śmierci z powodu owego majątku. Odebrali jej trzecie, najmłodsze dziecko, synka. Pozostała sama w wielkim, pustym domu i wciąż myślami była przy nim. Posiadła dar jasnowidzenia, więc widziała, jak rośnie, kiedy się bawi i śpi. Pewnego razu zobaczyła, że chłopiec tonie w głębokim stawie. Z żalu pękło jej serce i odtąd błąka się po Bobolicach.

[madohora]

W tym dworku w Miasteczku Śląskim znajduje się przedszkole i jakoś nie słychać aby maluchy uciekały w popłochu. A cały artykuł napisany tak, że szkoda gadać...nic z tego nie wiadomo.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

,

[madohora]

BASEN - MOSIR KOSZĘCIN

[madohora]

W pobliżu centrum miejscowości znajduje się klasycystyczny zespół pałacowo – parkowy, będący obecnie siedzibą Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny. Zamek, stanowiący trzon zespołu wybudowany został w XVII wieku, przebudowany w obecną formę w latach 1829–1830. Od 1804 roku funkcjonował jako rezydencja jednej z linii rodu Hohenlohe i był jej własnością do roku 1945. W XIX wieku i na początku XX wieku zasiadający w zameczku książęta z tego rodu byli właścicielami Koszęcina, Boronowa i Tworoga. Przy zamku znajduje się park z kilkunastoma okazami chronionej fauny i flory. Przy zamku znajduje się cmentarz ewangelicki, a nieopodal wybudowana w 2006 roku wieża widokowa.
Według podania król Jan III Sobieski miał zostawić w koszęcińskim zameczku swą Marysieńkę w czasie odsieczy wiedeńskiej.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W późniejszych latach świątynia została zelektryfikowana, wybudowano boczny ołtarz Matki Boskiej. Na krótko przed zakończeniem I wojny światowej mistrz Hugo Krebs zbudował 18-głosowe organy. W maju 1998 roku kościół NSPJ w Koszęcinie wraz z stojącą obok plebanią zostały zaliczone do obiektów zabytkowych. Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Koszęcinie liczy dzisiaj około 3100 parafian zamieszkujących Koszęcin, Nowy Dwór i Irki. W latach powojennych erygowano – wyłączoną z koszęcińskiej parafii – nową parafię Podwyższenia Krzyża Świętego w Strzebiniu (1957 r.) przy wybudowanym w 1950 roku kościele. W roku 1977 erygowano w Drutarni nową parafię, przyłączając do niej miejscowości Brusiek z drewnianym kościółkiem i jej część Krywałd. Miejscowość Piłka została przyłączona do parafii w Rusinowicach (1985 r.) W roku 1987 wybudowano w Drutarni kościół pw. Matki Boskiej Fatimskiej, przy którym gromadzi się Parafia pw. Matki Bożej Fatimskiej.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KONNE ZAPRZĘGI Z CAŁEJ EUROPY ZJECHAŁY DO KOSZĘCINA - Nasze Miasto - 13.08.2019

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DZISIAJ PRZYCHODNIA

[madohora]

COŚ DLA OKA...

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PŁYTA NAGROBNA ULRICHA POGRELA

[madohora]

KOBIETY TARNOWSKICH GÓR

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dzwonnica Gwarków – drewniana dzwonnica z XVI wieku w Tarnowskich Górach, wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Do 1954 roku służyła kopalni Blachówka w Bobrownikach Śląskich. W lutym 1955 roku z inicjatywy Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Tarnogórskiej przeniesiona została na Plac Gwarków. Dzwonnica wykonana jest z drewna, stoi na podmurowaniu z kamienia wapiennego w miejscu, gdzie kiedyś znajdował się zbór gwarków.

[madohora]

[madohora]

WIEŻA CIŚNIEŃ W TARNOWSKICH GÓRACH

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Stare Repty
Stare Repty (niem. Alt Repten) to miejscowość[5], średniowieczna wieś, najstarsza część dzisiejszych Tarnowskich Górach. Pierwsza wzmianka pochodzi z bulli papieża Innocentego III z 12 sierpnia 1201 roku. Należała wówczas do klasztoru norbertanów we Wrocławiu. Parafia repecka pw. św. Mikołaja obejmowała praktycznie cały teren dzisiejszego miasta Tarnowskie Góry. Jej pierwszym znanym proboszczem był Witoslaus, wymieniony w dokumencie z 1362 roku.
Na przełomie XV i XVI wieku wieś należała do rodziny Wrochemów. Na początku XVII w. dziedzicem Rept był już Jerzy Ibram z Suchej na Reptach (sędzia ziemski państwa bytomskiego) W połowie XVIII wieku na wschód od osady powstały Nowe Repty. W 1824 roku Repty przeszły na własność rodziny Henckel von Donnersmarck ze Świerklańca:
Karol Łazarz Henckel von Donnersmarck – 1824–1848
Guido Henckel von Donnersmarck – 1848–1916
Kraft Henckel von Donnersmarck – 1916–1945
Po plebiscycie została przyłączona do Polski w 1922 roku. W latach 1945–1954 siedziba gminy Repty Stare

[madohora]

Wycieczkę do Wojkowic można połączyć z odwiedzeniem Siewierza. Dowiezie nas tam autobus 769 lub spod kościoła autobus 969

[URL=Do Wojkowic Kościelnych możemy dojechać autobusem 635 z Dąbrowy Górniczej Centrum lub z Będzina ulica Kościuszki (przystanek jest przy głównej drodze) autobusem 769

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 635

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 969

[madohora]

Nazwa miejscowości notowana była w formach Woycowicz (1325-27), Woykowycze Kosczelne (1470-80), Woykowice (1787), Woykowice Kościelne (1827). Jest to nazwa patronimiczna od nazwy osobowej Wojek, która jest skróceniem od imion złożonych typu Wojciech, Wojsław

[madohora]

SZKOŁA W WOJKOWICACH KOŚCIELNYCH

[madohora]

KAPLICA CMENTARNA W WOJKOWICACH KOŚCILENYCH

[madohora]

W połowie XVII w. szybko wzrastała liczba osadników, szukających tu schronienia przed prześladowaniami religijnymi kontrreformacji i uciskiem ekonomicznym, który wzmagał się na nizinnych terenach Księstwa Cieszyńskiego od momentu przejęcia tych ziem przez Habsburgów w 1653 r. Pewną ulgę przyniósł dopiero tzw. patent urbarialny cesarzowej Marii Teresy Habsburg z 1771 r., który ograniczył pańszczyznę i poprawił pozycję prawną chłopów. Patent religijny cesarza Józefa II z 1783 r. nadał równe prawa religijne protestantom, co w późniejszym okresie pozwoliło im na wystawienie kościoła. W tymże 1783 r. powstała pierwsza szkoła we wsi; pierwszym nauczycielem został Paweł Welszar.

[madohora]

Już od początku wieku zjeżdżali się w okolicę miłośnicy wypraw turystycznych, udający się do źródeł rzeki Wisły. 14 sierpnia 1810 r. pierwszą udokumentowaną wycieczkę na szczyt Baraniej Góry odbył późniejszy książę pszczyński Ludwig von Anhalt-Köthen-Pless. W 1843 r. źródła Wisły zwiedził Wincenty Pol – geograf i poeta w jednej osobie. Wycieczki tego typu stały się jeszcze bardziej popularne w drugiej połowie wieku.

[madohora]

Od drugiej połowy XIX w., okolice Wisły odwiedzane są przez coraz większą liczbę podróżników. Za odkrywcę Wisły na szeroką skalę trzeba uznać pochodzącego z Radomia Bogumiła Hoffa. Ten badacz kultury ludowej, współpracownik Oskara Kolberga, odwiedził wieś w 1882 r. i zachwycony jej urokiem zaczął propagować jej walory w prasie i wśród przyjaciół. W 1885 r. na gruncie, który ze względu na niską cenę, za jaką go nabył, nazwał „Bożym Darem”, wybudował pierwszą willę wypoczynkową „Warszawa”. Wkrótce dzieło Hoffa przejął znany warszawski uczony, filozof i psycholog – dr hab. Julian Ochorowicz. Wybudował on kilka następnych drewnianych pensjonatów, np.: „Maja” i „Sokół” oraz „Placówka”, które zaprojektował architekt syn Bogumiła Hoffa – Bogdana murowana „Ochorowiczówka” istnieje do dnia dzisiejszego na ul. Ochorowicza (na Dzielnicach).

[madohora]

W 1911 r. za namową Juliana Ochorowicza oraz dzięki zabiegom Bogdana Hoffa uruchomiono w centrum wsi nowoczesny zakład kąpielowy. Latem 1911 r. przebywało w Wiśle około 300 gości i z tego względu Rząd Krajowy w Opawie oficjalnie uznał wieś za letnisko. Wkrótce oddano do użytku wodociąg samociśnieniowy i kanalizację, a przeprowadzone badania wykazały niezwykłą czystość miejscowego powietrza i wody.

[madohora]

12 listopada 1918 roku pałacyk myśliwski Habsburgów zostaje splądrowany przez miejscowa ludność.

Zakrojony na szeroką skalę rozwój miejscowości nastąpił w okresie międzywojennym i wtedy też Wisła nabrała cech uzdrowiska. Wzniesiono istniejące do dziś budynki Urzędu Gminy z pocztą, Dom Zdrojowy z salą kinową, czy nową szkołę. Zbudowano basen kąpielowy i skocznię narciarską w Głębcach oraz około 100 nowych willi. W 1927 r. otwarto nową drogę z Cieszyna do Wisły, a Jan Molin uruchomił przewozy autobusowe z Wisły do Cieszyna i Katowic. W 1929 r. do centrum Wisły dotarła linia kolejowa. W 1931 r. władze wojewódzkie przekazały prezydentowi RP wraz z honorowym obywatelstwem Wisły rezydencję na Zadnim Groniu (tzw. Zameczek Prezydencki). Wybudowano ją ze składek społeczeństwa śląskiego. W 1932 r. przedłużono linię kolejową do Głębiec oraz oddano do użytku drogę z Wisły do Istebnej. Jako ośrodek letniskowy Wisła wyprzedziła pobliski Ustroń i była jedną z najpopularniejszych miejscowości tego typu w Polsce. Jako ośrodek narciarski ustępowała tylko Zakopanemu.

[madohora]

Po 1945 r. większość przedwojennych pensjonatów upaństwowiono, przekazując je m.in. FWP, a Wisła stałą się najpopularniejszym ośrodkiem wypoczynkowym dla mieszkańców Górnego Śląska. Dalszy rozwój miejscowości nastąpił w latach 60. W 1962 r. Wisła otrzymała prawa miejskie, a równocześnie zaczęły powstawać pierwsze branżowe i zakładowe domy wypoczynkowe oraz ośrodki campingowe w Kopydle, Głębcach i Malince. Następne lata to sukcesywne otwieranie kolejnych kompleksów domów wczasowych: na stokach Jarzębatej (1971 r.), ośrodka wypoczynkowego „Partecznik” na stokach Czerhli (1975 r.), a w latach 80. domów wypoczynkowych na południowych stokach Bukowej.
Równocześnie postępowały liczne inwestycje komunalne. W 1968 r. oddano do użytku drogę do Szczyrku przez Salmopol, w 1972 r. oczyszczalnię ścieków, a w 1977 r. nowoczesny ośrodek zdrowia. W latach 90. powstało wiele prywatnych pensjonatów, a w Jaworniku otwarto hotel „Stok”. W 2003 r. do bazy hotelowej liczącej obecnie około 9 tysięcy miejsc noclegowych, dołączył hotel „Gołębiewski” z 562 pokojami. Kolejny w budowie pięciogwiazdkowy hotel "Crystal mountain" ma posiadać 553 pokoje, a ma ruszyć do końca 2020 roku

[madohora]

WISŁA DWORZEC KOLEJOWY PO REMONCIE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

JULIAN OCHOROWICZ
- www.Wikipedia

[madohora]

KOŚCIÓŁ EWANGELICKI

[madohora]

[madohora]

Parafia pw. św. Marcina w Wojkowicach Kościelnych istniała przed 1325 r., ale kościół mógł istnieć wcześniej, o czym świadczy najstarsza jego część – romańskie prostokątne prezbiterium, zbudowane z ciosów kamiennych oraz dawna zakrystia po stronie północnej (obecnie skarbiec) i niewielka partia nawy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LAMPART

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PO 75 LATACH ZNALEZIONO WRAK RADZIECKIEGO BOMBOWCA - Interia - 20.01.2020

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W środku lego ogromnego uroczy ska, za progiem Beskidów rozłożyła się najpiękniejsza wieś śląska — Wisła. Ze wszech stron obramowały ją gronia bes kidzkie. A więc Czantorja i Stożek, którędy biegnie granica Polski, a skąd można do strzec, szeroką dolinę Olzy, co już u Cze cha została i resztę naszych Beskidów, co również u Czecha zostały. A więc Ki- czory poprzez przełęcz Kubalonki i Górę Baranią, z pod której wycieka rzeka Wisła z niezliczonych okapów. A więc legen darna Malinowska skała ze zbójecką ja kinią i gdzie ongiś ewangelicy śląscy w ukryciu do Boga się modlili. A od Ma linowskiej skały ciągną się już równe gro nia poprzez Jarzębatą, Bukową aż na sam kraniec Beskidów, po Równicę ustrońską. Długie czasy Wisła była nieznana. Od kryli jq dla Polski Ochorowicz, Hoff, Bole sław Prus napisał iużaj swoją Placówką, Konopnicka zaś, uproszona przez śląskie- go działacza narodowego i społecznego, księdza Londzina swoją Rotę, którą na stępnie Gwiazdka Cieszyńska pierw sza wydrukowała. Jakie były początki Wisły - niewiado mo. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z roku 1223. Wiślanie zaś radzi opowiada ją podanie o Imce Wisełce, dworzaninie na piastowskim zamku w Cieszynie. On to bowiem miał być założycielem wsi Wisły. Zadurzył się bowiem w nadobnej księżnicz ce cieszyńskiej, głowę jej zawróciwszy do oslaika, a potem uciekł w lasy beskidzkie, kiedy ojciec zwiedział się o amorach swej jedynaczki i na gardle chciał pokarać zuchwalca. Zaszył się wtedy Imko zwany Wisełką w lasach u źródeł Wisły, a zapo mniawszy o swojej ducisie cieszyńskiej, ożenił się z uprowadzoną pasterką góral ską, wykarczował kęs lasu i dał początek osadzie Wiśle. Tak mówią starzy wiślanie. Dzisiaj Wisła jest jednem z najpięk niejszych letnisk Polski. Rozgłos jej po zie miach Polski zapoczątkował kęs przed woj ną światową Juljan Ochorowicz — jak się już wyżej rzekło. Przez długie lata spędzał wolne chwile w swojej wiślańskiej Koli- b i e, żył między góralami, wychował ich, starał się ich uspołecznić, a przedewszysi- kiem na całą Polskę głosił, że Wisła — to najpiękniejsza wieś pod słońcem. Zdziwiłby się dzisiaj szczerze, gdyby mu danem było patrzeć na współczesną Wisłę. Od chwili, kiedy Cieszyńskie przesłało być »cesarskq stronq«, od chwili po- łqczenia się z Polskq — roztworzyła się sze roko dolina wiślańska, a mqdrzy ludzie co urzqd wojewódzki sprawujq, czyniq wszyst ko, by to uroczysko udostępnić i przybliżyć do świata. A więc przedewszystkiem zbudo wano linję kolejowq wgłqbWisły. Wspina się ona powoli, krok za krokiem, pod wy soką przełęcz Kubalonki, żeby z niej kiedyś do słonecznej Istebnej polecieć. Zamiar śmiały, bo wysokie wiadukty trzeba przerzu cać nad poprzecznemi dolinami, w zako sach i skrętach wyłazić na stromq przełęcz. Wszystko to robi się dla włóczęgi bes kidzkiego i dla człowieka, co spoczynku pragnie w Beskidach. Obok kolei poprowadzono iypowq ślqs- kq drogę, zbudowanq z asfaltu, kostki bru kowej lub też smołowanq. Na krańcu Wi sły zamienia się w najpiękniejszq drogę w Polsce, równq, gładkq, co we wdzięcz nych pętlach wynosi się na Kubalonkę, a następnie spada w dolinę Istebnej. Nic dziwnego też, że w niedzielę i święta roi się od samochodów i motocykli, a w dni powszednie chytre góralczyki urzqdzajq na niej jakqs wymyslnq zabawą w bilard, czy zgoła w kręgielnię. Lecz mało tego. Obecnie prowadzi się samochodowe drogi wgłqb Doliny Łabajowskiej, Dziechcinki, Czarnej i Białej Wisełki i Malinki, by móc podjechać łacniej pod stoki górskie, a stqd wyjść łatwiej na Czantorję, Stożek, do Isteb nej, na Kozińce, do Zameczku Prezydenta i na Górę Baraniq chociażby do Źródeł Wisły, kogo nie stać na większq wycieczkę ze względu na wiek czy zmęczone serce. W dolinie Łabajowskiej, w Malince i na Baraniej sq trzy skocznie dla braci narciarskiej; w rzekach i potokach, peł nych ongiś legendarnych u t o p c ó w, ku- szq dzisiaj pstrqgi zapalonych wędkarzy; obszerny basen w środku Wisły zaludnia się latem młodzieżq i dorosłymi o ciałach opalonych na kolor wypieczonego chleba; ustronne korty tennisowe rozbrzmiewajq gwarem, mnożq się wille i dworki na sto kach słonecznych, buduje się gmachy re prezentacyjne, zakłada parki i zieleńce, rzeźbiarz prof. Laszczka zdobi jq symbolicznym pomnikiem rzeki Wisły. Polskie schroniska na Cieślarze, Stożku, Baraniej, Kozińcach, i Równicy zapewniają tury stom odpoczynek; liczne znakomite ścieżki w górach zdają się prowadzić człowie ka za rękę, żeby niezbłądził: wdzięczą się gronia beskidzkie a ponad tem wszystkiem błękitnieje słoneczne niebo, a cisza, prze sycona żywicą, błękitem i słońcem — ucisza serce ludzkie jak tamta woda ze świętych źródeł — zdrowie przynosi. Taka jest Wisła współczesna, którą trudno by było poznać jej odkrywcy Julja- nowi Ochorowiczowi, gdyby mu było dane dzisiaj na nią patrzeć. I kiedy przyjść do Wisły, czy na wiosnę czy w lecie, w jesieni czy w zimie, zawsze przechodzi człowieka jej niezwykła uroda. Z wiosną, kiedy zawieją ciepłe wichry od słowackiej strony, a na najwyższych groniach pozostaje śniegu zaledwie na le karstwo, stoki górskie zakwitają jasno- żółtemi sublelnemi i jakby z westchnie nia dziecka stworzonemi kępami brzóz. Na tle ciemnych lasów szpilkowych zieleniejących połonin, białe gałązki brzo zo wy ch kąp obsypują się listkami. Patrząc zdała na nie, doznaje się złudzenia, że to jest jasnożółta mgiełka co leży na stokach. Górą szumi ciepły wiatr słowacki, ponad wiatrem — słońce i błękit, a w dolinie ci sza pachnąca, szklany bełkot rzeki i po toków, a tamte brzozy schodzące ze sto ków na kształt westchnienia dziecka o nie bieskich oczach, które się uśmiecha do człowieka na drodze. W lecie dolina pełna zapachu żywicy, co spływa ze stoków z szumem wiatrów. La sy czernieją, a wiatr szumi w nich jakoby się w błękicie przelewała ogromna woda. Lecz w dolinie jest wciąż cisza i ten szkla ny bełkot spieszącej wody. Rozwierają się wtedy przed wędrowcem cieniste ścieżki, co na szczyty prowadzą kolorowemi zna kami. Na ścieżkach leży chłodny cień, a nagrzany zapach żywicy (i nieznanych kwiatów przesyca powietrze. Ścieżki wio dą pod górę plątają się, wykręcają, szu kając łagodniejszego podejścia, poprzez okna, wyrqbane w gąszczach boru, co raz poleci spojrzenie w dolinę, nasyci się jej krasą, a gdy wreszcie stanąć na szczy cie i popatrzeć się chociażby na krótką chwilę— dostrzec można ów uśmiech Boga, z którego Beskidy powstały. Wtedy doliny są błękitne. Leży w nich leciuchna mgła przesycona słońcem. Sączy się z tamtąd ci sza. Poza nieprzejszystemi mgiełkami ma jaczą miękkie zarysy grzbietów górskich, wydłużają się w nieskończoność, pod na- wisłe niebo sięgają. Cały świat zaś maleje do kształtu jakiegoś sennego widziadła, oglądanego z niepojętej wysokości. Oto dmuchnąć, a rozwieje się wszystko. W takiej chwili myśli ludzkie stawa- ją się podobne modlitwie, życie staje się godnem życia, wszystkie troski i zmartwie nia odeszły precz, człowiek każdy wydaje się najmilszym bratem, serce wypełnia miód rzetelny po brzegi, a wszędzie — na około i w sobie odkrywasz obecność Boga. Takie cudy czynią Beskidy w lecie. O jesieni mgły ważą się nad lasami i gremiami, czasem niebo płacze, a naj częściej nad Beskidami jest blade niebo, a w niem ikwi łagodne słońce. Wiedy stoki beskidzkie zmieniają kolor. Oio zaczynają z ciemnego tła wynurzać sie żółte, rdzawe i czerwone płomienie stężałe. To buki czer wienieją. Rozlewają się rdzawe plamy ogromnemi spłachciami, zmieniają natęże nie kolorów, przechodzą powoli od żółte go do płomienistego, lasy pachną grzyba mi i paprociami, wilgocią i ostatniemi kwiatami, a górale patrzą siwemi oczami na gronia i powiadają: — Oho! Jesień idzie!... W zimie zaś, kiedy śniegi spadną i wszystkie szlaki turystyczne zasypią wy soko, drzewa ubierają się w ogromne, cza- pate płachcie, zsypują się szrony, a cały podniebny, beskidzki obszar zamienia się w baśń o szklanej górze, w jakiś biały ogród zaczarowany, w którym słońce skrzy się mrowiem migotliwych łuseczek. Wów czas po skłonach górskich i groniach błą Leci laki powicher j

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WISŁA ZAMECZEK MYŚLIWSKI

[madohora]

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w Wiśle. Parafia należy do dekanatu wiślańskiego diecezji bielsko-żywieckiej. Jest najstarszą w mieście, została erygowana 28 maja 1957 r. Od 1651 r. miejscowość Wisła podlegała parafii w Goleszowie. W miejscu obecnego kościoła kapliczkę zbudowali ewangelicy. W czasie swej misji rekatolizacyjnej ks. jezuita Leopold Tempes poświęcił ją jako katolicką w 1718 r., w 1725 r. rozbudował. W 1785 r. stała się filią parafii w Ustroniu. W 1865 r. na miejscu dotychczasowej kaplicy ukończono budowlę obecnej świątyni. W 1938 r. erygowano tu lokalię, a 28 maja 1957 r. parafię.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Historia dzisiejszej Wisły sięga przełomu XVI i XVII w., kiedy to pojawili się tu pierwsi osadnicy. Byli to drwale pracujący na rzecz książąt cieszyńskich, dostarczający drewna opałowego i gontów na potrzeby zamku w Cieszynie. Prawie równocześnie osiedlali się tu Wołosi (zwani tutaj Wałachami), przynosząc ze sobą kulturę pasterską, a szałaśnictwo stało się wkrótce podstawą życia miejscowej ludności. Wisła od chwili ukształtowania się jako wieś feudalna związana była z Cieszynem. Pierwszy dokument wspominający wieś pochodzi z 1615 r. Nakazuje on wójtowi z Cisownicy, by dostarczył od młynarza z Wisły 32 kopy gontów na folwark w Bobrku koło Cieszyna.

[madohora]

TO JEST SNIEG

[madohora]

SZPIENICKA

[madohora]

Gmach poczty w Chorzowie – budynek użyteczności publicznej z 1892 roku w Chorzowie, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Gmach wzniesiono z cegły w latach 1891–1892 według projektu Johanna Schuberta. Ma charakter neogotycki. Dawniej pod ażurową kopułą znajdował się napowietrzny system telefoniczny. Sieć telefoniczna była prowadzona z hełmu wieży, natomiast centrala mieściła się w piwnicach budynku. Podobne rozwiązania stosowano we Wrocławiu i Stralsund, w XIX wieku było to rozwiązanie nowoczesne. Później ten system łączności wyparły kablowe linie telefoniczne.

[madohora]

GMACH POCZTY W CHORZOWIE

[madohora]

[madohora]

FONTANNA PRZED POCZTA

[madohora]

[madohora]

Ulica Wolności w Chorzowie – główna ulica w centrum Chorzowa, usytuowana południkowo prowadząca od Rynku w Chorzowie w kierunku południowym aż do Świętochłowic. Ulica jest długa na 1,98 km i w większości jest deptakiem wyłączonym z ruchu kołowego. Po ulicy kursują tramwaje (tylko jeden tor) w kierunku Świętochłowic i Chorzowa Batorego.

[madohora]

Przy ul. Wolności zlokalizowane są następujące historyczne obiekty, wpisane do rejestru zabytków:
poczta główna (ul. Wolności 2), zbudowana w latach 1891–1892 (nr rej.: 1327/84 z 30 października 1984);
probostwo parafii św. Jadwigi Śląskiej (ul. Wolności 51), zbudowane w 1893 (nr rej.: A/241/09 z 25 maja 2009);
budynek Komunalnej Kasy Oszczędności, obecnie Bank Polski (ul. Zjednoczenia 1, ul. Wolności 41 a), zbudowany w 1936 (nr rej.: A/164/97 z 6 października 1997).

[madohora]

WIDOK NA ULICĘ WOLNOŚCI

KATOWICE:

[madohora]

Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach – teatr, instytucja kultury województwa śląskiego, istniejąca od 1907 roku w Katowicach. Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego jest największą sceną dramatyczną Górnego Śląska. Na czterech scenach (Dużej, Kameralnej, w Malarni i w Galerii) prezentuje dorobek polskiej i światowej literatury, zarówno klasycznej, jak i współczesnej. Teatr Śląski stara się spełniać rolę sceny narodowej na Śląsku. Swoje prapremiery miały tu dramaty napisane w dialekcie śląskim oraz adaptacje ważnych dla Śląska i regionalnej tożsamości tekstów (Polterabend Stanisława Mutza w reż. Tadeusza Bradeckiego, Piąta strona świata Kazimierza Kutza w reż. Roberta Talarczyka, Czarny ogród Małgorzaty Szejnert w adaptacji Krzysztofa Kopki i reżyserii Jacka Głomba czy Western Artura Pałygi w reż. Roberta Talarczyka). Jeszcze przed II Wojną Światową, w 1928 roku, swoją prapremierę miało tu Wesele na Górnym Śląsku Stanisława Ligonia, a jednym z pierwszych powojennych spektakli był Lompa Kazimierza Gołby.

[madohora]

W październiku 1907 premierą Wilhelma Tella Friedricha Schillera uroczyście zainaugurowano działalność teatru, a aktorzy złożyli uroczyste przyrzeczenie, iż ze sceny tej nigdy nie padną polskie słowa 12 października 1922 roku, dzięki działaniom Towarzystwa Przyjaciół Teatru Polskiego, przedstawieniem Królewskiego jedynaka Lucjana Rydla zainaugurowała swoją działalność scena dramatyczna Teatru Polskiego, a w dniu następnym, premierą Halki Stanisława Moniuszki scena operowa. Scena operowa została zlikwidowana ze względu na brak funduszy w 1932 r. W początkowym okresie razem z Teatrem Polskim działał nadal teatr niemiecki. Frekwencja na polskich spektaklach początkowo była jednak słaba, a publiczność, również ta mówiąca po polsku, wolała kina, w których nadal wyświetlano filmy po niemiecku. Ówczesna polska prasa krytykowała to jako brak patriotyzmu. Działalność Teatru Polskiego wspierał wojewoda Michał Grażyński, powierzając mu misję polonizacyjną. Długoletnim dyrektorem został Marian Sobański, śpiewak operowy, który okazał się zdolnym zarządcą. Funkcję tę pełnił do wybuchu wojny. Był też pierwszym powojennym dyrektorem teatru.

[madohora]

W latach 40. i 50. na scenie występowali tu m.in.: Tadeusz Łomnicki, Irena Kwiatkowska, Gustaw Holoubek czy Józef Para. W 1954 roku, kiedy w polskich teatrach rozpoczął się okres większej swobody w doborze repertuaru, dyrektorem artystycznym Teatru Śląskiego został Gustaw Holoubek, 31-letni wówczas aktor, który pełnił tę rolę do 1956 roku. Jako przeciwnik tzw. czwartej ściany i teatru realistycznego, zaczął zapraszać do współpracy artystów-plastyków pozostających poza oficjalnym, dominującym nurtem w teatrach repertuarowych. Spektakle przygotowywali tu m.in. Tadeusz Kantor, Kazimierz Mikulski czy Wiesław Lange. Obok Teatru Nowego w Łodzi, prowadzonego przez Kazimierza Dejmka, Teatr Śląski szybko zyskał miano czołowej polskiej sceny, jednej z tych, które dały początek ideowo-artystycznym przemianom w polskim teatrze. Z powodu konfliktów politycznych Gustaw Holoubek został jednak zdymisjonowany, a jego miejsce zastąpił dotychczasowy reżyser Teatru Narodowego w Warszawie, bliski współpracownik Leona Schillera, Józef Wyszomirski. Zwrócił on teatr w kierunku współczesnej literatury polskiej i światowej. W 1957 roku swój spektakl dyplomowy, a więc oficjalny reżyserski debiut, zrealizował tu Jerzy Jarocki, wystawiając Bal Manekinów Brunona Jasieńskiego. Jarocki był związany z Teatrem Śląskim jako etatowy reżyser do 1962 roku, wystawiając tu 14 realizacji, w tym m.in. Policję, która była jego pierwszym scenicznym spotkaniem z tekstem Sławomira Mrożka.

W latach 60. Teatr Śląski zaczął tracić swoją pozycję jednej z czołowych polskich scen. Było to związane z polityką władz wojewódzkich, które nie chciały teatru artystycznego, a stawiały na „teatr dla mas” i lekki repertuar (to właśnie wtedy realizowana była „Akcja – milion”, mająca na celu zgromadzenie we wszystkich teatrach Górnego Śląska miliona widzów rekrutujących się z klasy robotniczej). Dyrektorzy i kierownicy artystyczni katowickiej sceny zmieniali się często, a zbyt śmiałe realizacje, decyzją władz wojewódzkich, były zdejmowane z afisza, co również nie pozwoliło na utrzymanie dobrej opinii wśród ogólnopolskiej krytyki. Ważną próbę odbudowy renomy Teatru Śląskiego podjął Mieczysław Górkiewicz, który kierował nim w latach 1967-71, po wcześniejszej udanej dyrekcji w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej. Jego planem było utworzenie w Katowicach „śląskiej sceny narodowej”. W tym celu zapraszał do współpracy zdolnych i znaczących realizatorów, takich jak np. Józef Szajna, Jerzy Kreczmar czy Lidia Zamkow. Po jego dyrekcji teatrem kierowali m.in. Ignacy Gogolewski (1971-74) czy Józef Para (1975-77). Skierowali oni Teatr Śląski na tory teatru literackiego, stawiając na repertuar zrozumiały i prosty, reprezentujący uznane wartości i odpowiadający gustom tzw. przeciętnego widza. Spektakle podporządkowane były wystawianym tekstom, odtwarzając m.in. logikę konstrukcji fabuły oraz realia historyczne (wiązało się to z odrzuceniem literatury współczesnej i zwróceniem się ku klasyce). Siłą teatru pozostał natomiast zespół aktorski, który doskonale radził sobie z kolejnymi realizacjami, zyskując przychylną opinię krytyki.

[madohora]

Duża – mieści na widowni 447 osób. Każdego miesiąca, w jeden poniedziałek, swoje przedstawienia pokazuje tu gościnnie Opera Śląska w Bytomiu (kontynuując w ten sposób przedwojenne tradycje sceny operowej w Teatrze).

[madohora]

Działalność teatru
Teatr Śląski przedstawia zarówno propozycje własne, jak i spektakle z kraju i zagranicy. Oprócz klasycznej działalności repertuarowej, w Teatrze organizowane są także spotkania i debaty na tematy związane z kulturą regionu (np. cykl „Puder i pył”). W celu zapewnienia jak najszerszej grupie odbiorców dostępności do swojej oferty artystycznej, Teatr Śląski regularnie pokazuje spektakle z napisami w języku angielskim, z tłumaczeniem na język migowy czy z audiodeskrypcją. W teatrze od lat 90. działa również Galeria Foyer, gdzie prezentowani są twórcy współczesnych sztuk wizualnych – swoje wystawy mieli tu m.in. Jerzy Duda-Gracz, Edward Dwurnik, Günter Grass, Pol Leurs, Jacek Rykała czy Tomiyuki Sakuta. Od 2013 roku w Teatrze realizowany jest projekt „KatoDebiut”, który zakłada realizację profesjonalnego przedstawienia teatralnego przez debiutujących twórców, wyłanianych w konkursie. Teatr jest także współorganizatorem Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje” oraz Festiwalu Nowej Scenografii. Od 2004 roku przy Teatrze Śląskim działa również Studium Aktorskie (od 2016 roku pod nazwą Szkoła Aktorska Teatru Śląskiego

[madohora]

Miejsce budowy dawnego kościoła zostało – jak przekazują stare zapisy kronikarskie – objawione córce miejscowego młynarza Wiktorii. Ksiądz Jeziorski, proboszcz Sadowa, tak opisuje w 1721 roku historię kościoła na podstawie starych kronik: ...Dla ludzi tam mieszkających jest to miejsce cudow­nego objawienia. Białogłowa Wiktoria modląc się tam, oglądała koło dębu, gdzie dziś jest ołtarz główny, troje dzieci, które obja­wiały się wiele razy. W czasie Wielkanocnym lud tam zgromadzo­ny słyszał bicie dzwonów i widział z dala nadchodzące procesje z chorągwiami i śpiewami.... Wiązane jest to z legendarną księżniczką Przesławą – panującą wraz z ojcem księciem Gosławem na Koszęcinie w czasach pogańskich. Według tej legendy Przesława miała zostać ochrzczona przez misjonarzy z Czech w początkach wprowadzania chrześcijaństwa na ziemię śląską.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

GROBOWIEC RODZINNY CIEPLIŃSKICH W WOJKOWICACH KOŚCIELNYCH

Znajdują się na cmentarzu parafialnym w Wojkowicach Kościelnych, pochodzą z początków XX wieku. Pochowani są w nich Eugeniusz, Jan i Stanisław Ciepliński z Dąbia. Jan Ciepliński był dzierżawcą majoratu w Wojkowicach Kościelnych

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Uroczyste odsłonięcie pomnika odbędzie się w dniu 21 września 2019 r. na Rynku w Siewierzu o godzinie 16.00. Uroczystość zaplanowano z udziałem Rodzin Stanisława Hadyny i Zdzisława Pyzika oraz przedstawicieli Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk”. Honorowy Patronat nad przedsięwzięciem objął Marszalek Województwa Śląskiego Jakub Chełstowski. Patronem medialnym wydarzenia jest TVP 3 Katowice.

[madohora]

[madohora]

KINO NA GRANICY, W TYM ROKU WIRTUALNIE - Radio Katowice - 23.11.2020

[madohora]

Czytałam kiedyś taką historyjkę - opartą na faktach - o człowieku, który trzykrotnie tracił wszystko ale się nie poddawał i zaczynał od zera. Wówczas to była historia z morałem ale może i dzisiaj co poniektórym by się przydała. Tamten morał brzmiał - nie poddawaj się bez względu na okoliczności i na to co się spotkało.

[madohora]

KATOWICE WOJEWÓDZKA

[madohora]

KATOWICE KOŚCIUSZKI

[madohora]

KATOWICE UL. Piłsudskiego - dzisiejsza Warszawska

[madohora]

PARK KOŚCIUSZKI

[madohora]

KATOWICE PARK KOŚCIUSZKI

[madohora]

[madohora]

MIKOŁAJE Z ŁĄKI - Nasze Miasto - 06.12.2020

[madohora]

MIKOŁAJOW BANDY CHODZIŁY W ŁĄCE - Radio Katowice - 07.12.2020

[madohora]

NIKISZOWIEC ŚWIĄTECZNY WYGLĄDA ZJAWISKOWO - Nasze Miasto - 07.12.2020

[madohora]

CHOINKA Z MARZENIAMI BEZDOMNYCH STOI NA RYNKU W KATOWICACH - Wyborcza - 08.12.2020

[madohora]

A parę lat temu chcieli ją zrównać z ziemią.

[madohora]

PIERWSZY SKLEP SOCJALNY W KATOWICACH JUŻ OTWARTY - Radio Piekary - 10.12.2020

[madohora]

BIELSKO - BIAŁA. TRWAJĄ PRACE REMONTOWE PRZY RATUSZU - Radio Katowice - 13.12.2020

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ROZMOWA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

GROBOWIEC RODZINY NADLEŚNICZEGO NOWOTARSKIEGO NA CMENTARZU PARAFIALNYM W SIEWIERZU

Znajduje się na cmentarzu parafialnym w Siewierzu, pochodzi z II połowy XIX wieku. Spoczywają w nim członkowie rodziny Izydora Nowodworskiego, zmarli w latach 1867 – 1883. Grobowiec z piaskowca, wymaga remontu.

[madohora]

[madohora]

[img][/img]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SANKTUARIUM ŚWIĘTEJ ANNY

[madohora]

Zapomniałam dodać, że do Siewierza można dojechać autobusami ZTM

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 269 Z PRZYSTANKU BĘDZIN KOŚCIUSZKI

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 738 Z TARNOWSKICH GÓR

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 769 Z BĘDZINA ULICA KOŚCIUSZKI

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU 269 Z PRZYSTANKKU BĘDZIN KOŚCIUSZKI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SIEWIERZ RYNEK

[madohora]

KATOWICE KAZIMIERZA KUTZA - Wyborcza - 17.12.2020

[madohora]

MUZEUM ŚLĄSKIE ZACHĘCA DO KOLEJNEGO WIRTUALNEGO SPACERU - Wyborcza - 31.12.2020

[madohora]

ŻUBRY JADĘ W SOBOTĘ POOGLĄDAĆ

[madohora]

PSZCZYNA

[madohora]

WISŁA

[madohora]

JOSEPH VON EICHENDORFF

[madohora]

CIESZYN

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pierwszym miejscem, w którym mogli spotykać się katolicy w Koszęcinie, była kaplica przy zamku w Koszęcinie, wybudowana w 1609 roku przez Andrzeja Kochcickiego. Z kaplicy korzystali katolicy, mimo że właścicielami zamku byli protestanci. Po poświęceniu przez biskupa wrocławskiego w 1647 roku, wybudowanej wcześniej kaplicy zamkowej, Koszęcin stał się filią sadowskiej parafii, a w drugiej połowie XIX wieku kuracją. Od tego czasu obecni tu byli – czasem z kilkuletnimi przerwami – kapelani zamkowi, którym podlegały także dwie świątynie drewnianej architektury sakralnej:

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dzisiaj tylko kilka zdjęć z Gliwic bez komentarzy

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MIRÓW

[madohora]

SIEWIERZ

[madohora]

BITWA POD SIEWIERZEM

[madohora]

PAWŁOWICE

[madohora]

JASTRZĘBIE ZDRÓJ

[madohora]

GÓRA ŚWIĘTEJ ANNY

[madohora]

LUBLINIEC

[madohora]

PANIOWY

[madohora]

TO CO MI W DUSZY GRA

[madohora]

SPACERKIEM PO SŁAWKOWIE

[madohora]

TOSZEK

[madohora]

ŻYGLIN

[madohora]

DNI GWARKÓW TARNOGÓRSKICH

[madohora]

TARNOWSKIE GÓRY

[madohora]

ŚWIERKALNIEC

[madohora]

PRZYSZOWICE

[madohora]

ŻERNICA

[madohora]

SOŚNICOWICE

[madohora]

OSTROPA

[madohora]

CHEŁM ŚLĄSKI

[madohora]

CZELADŹ

[madohora]

MIEROSZEWSCY. PAŁAC W GZICHOWIE

[madohora]

ZANDKA NOWĄ DZIELNICĄ ZABRZA

[madohora]

SOSNOWIEC, CERKIEW W SOSNOWCU

[madohora]

SOSNOWIEC.

[madohora]

Sośnicowice położone są 11.5 km od Rud a 10 km od Gliwic, miejscowość częściowo jest włączona w otulinę Parku Krajobrazowego Cysterskie Kompozycje Rud Wielkich. Najstarsza wzmianka o osadzie targowej pochodzi z 1308 roku

[madohora]

W Sośnicowicach zachował się średniowieczny układ urbanistyczny z niewielkim rynkiem i XIX wieczną zabudową.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TRASY ROWEROWE GMINY SOŚNICOWICE

[madohora]

Wśród zabytków Sośnicowic znajdziemy późnobarokowy pałac wzniesiony w 1755 roku. Pałac wzniesiony jest na planie podkowy. Zbudowany został na fundamentach średniowiecznego zamku. Obecnie w Pałacu mieści się Dom Pomocy Społecznej dla dziewcząt

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Nie wiem dlaczego opakowane, zabezpieczenie tylko przed czym?

[madohora]

[madohora]

ŚWIĘTA BARBARA

[madohora]

Przy bocznym wejściu do kościoła stoi wykuty w piaskowcu krzyż pokutny. Krzyż datowany jest na XIV DO XVI wiek

[madohora]

[madohora]

MYSZKÓW

[madohora]

[madohora]

NIE ISTNIEJĄCY PAŁAC W REPTACH

[madohora]

*

[madohora]

[madohora]

Św. Jan Nepomucen to jeden z najbardziej popularnych świętych, którego niezliczone figury strzegą w Europie Środkowej mostów, na wzór mostu Karola w Pradze. To nie przypadek, że Jan Nepomucen od XVIII stulecia jest czczony jako patron dobrej sławy, orędownik w czasie powodzi, opiekun mostów. Jego figury ustawiane są w pobliżu potoków i rzek grożących wylewami, a także nieopodal kościołów. Jedną z najstarszych figur św. Jana Nepomucena w naszej diecezji jest figura, która znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie plebanii parafii św. Marcina w Wojkowicach Kościelnych. Umieszczona jest na cokole, na którym widnieje napis: „A Presenti Et Aterna Gonevsione Libera Nos Sangte Joannes Nepomucene AD 1740”.

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DOŻYNKI - Radio Katowice - 18.08.2019

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dzisiaj stanowi ośrodek turystyczny, leżący w zapleczu aglomeracji górnośląskiej. Zachowane zabytki to barokowe kościoły datowane od XVI do XVIII w., a zwłaszcza ruiny gotyckiego zamku książąt śląskich, a następnie biskupów krakowskich – książąt siewierskich powstałego od XIV do XVI. Pod miastem zachował się romański kościół św. Jana Chrzciciela w Siewierzu z I poł. XII w. (według Jana Długosza datowany na 1144 r.). Ruch wypoczynkowy obsługuje także zalew Przeczycko-Siewierski, zalew powstały w wyniku spiętrzenia wód Czarnej Przemszy. Od lutego 2005 r. funkcjonuje Izba Tradycji i Kultury Dawnej obejmująca ekspozycje dawnego rzemiosła, rzeźby i rękodzieła artystycznego oraz tematykę historyczną związaną z dziejami księstwa siewierskiego i jego zabytków (w tym zamku).

[madohora]

[madohora]

KOŚCIÓŁ PW ŚWIĘTEGO WALENTEGO I ŚWIĘTEJ BARBARY

Powstał w 1618 r. na południe od Rynku, na miejscu drewnianej świątyni z XVI wieku. Został wybudowany staraniem i z funduszy mieszczan siewierskich i pełnił funkcję kościoła szpitalnego. W XVII-XVIII wieku w kościele odbywały się również sejmiki szlachty Księstwa Siewierskiego. Samodzielna parafia szpitalna istniała do 1840 r., opiekując się położonym obok szpitalem. Przy kościele działało Bractwo Męki Pańskiej oraz Stowarzyszenie Konfraterni Literackiej. Kościół jest murowany i otynkowany, zbudowany na rzucie prostokąta, zamkniętego od południa półkolistą absydą. Od wschodu znajduje się prostokątna zakrystia. Na zewnątrz widać podziały lizenami, przy absydzie przypora. Ściany zostały zwieńczone profilowanym gzymsem, a okna zamknięto łukiem półkolistym...

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

BRAMA BISKUPIA

[madohora]

Może "najprzystojniejszy" nie był ale zamiast dbać o swoje otoczenie wszystko nam przeszkadza. Niszcząc to co niszczymy niszczymy też siebie.

[madohora]

Samborowice (krótko po II w. św. Szamarzowice, cz. Šamařovice, niem. Schammerwitz[3]) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie raciborskim, w gminie Pietrowice Wielkie, na prawym, południowym brzegu Psiny.

[madohora]

Koło wsi stwierdzono ślady osadnictwa neolitycznego, epoki brązu, z której pochodzi duże cmentarzysko obejmujące przeszło 200 mogił oraz osadę celtycką kultury lateńskiej istniejącą tu w III i II w. p.n.e. W pozostałościach osady celtyckiej napotkano m.in. warsztat bursztyniarski
Historycznie miejscowość leży na tzw. polskich Morawach, czyli na obszarze dawnej diecezji ołomunieckiej. Po raz pierwszy wzmiankowane zostały w 1288, kiedy to należało do wydzielonego w 1269 z czeskiego Margrabstwa Moraw księstwa opawskiego, które co najmniej od końca XV wieku było już uważane za część Górnego Śląska. Od 1308 właścicielami wsi byli joannici z Grobników. Jej mieszkańców posługujących się tradycyjnie gwarami laskimi nazywano Morawcami.
Po wojnach śląskich miejscowość znalazła się w granicach Prus. Od 1818 w powiecie raciborskim. Samodzielna parafia św. Rodziny powstała w 1918. Od końca II wojny światowej w granicach Polski. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie katowickim

[madohora]

[madohora]

Pytanie trochę głupawe, bo część schronisk wcale się nie zmieniło od początku powstania. Przynajmniej z zewnątrz. I niech tak zostanie, schronisko to ma być schronisko!

[madohora]

[madohora]

POMNIK KU CZCI OJCA ŚWIĘTEGO KAROLA WOJTYŁŁY

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

POGODA - Na podstawie wieloletnich obserwacyj zjawisk atmosferycznych można określić pogodę na najbliższy okres czasu. Oto kilka typowych reguł: Chmury i wiatry; W iatr południowy, powstający w piękny, słoneczny dzień i wzmagający się ku wieczorowi — poprzedza (ok, 2—3 dni) okres kilkudniowej niepogody i oziębienia. Gdy niebo zaciąga się lekką przeźroczystą powłoką chmur (baranki), przez które prześwieca
blado słońce

[madohora]

[madohora]

Obok kościoła znajduje się niewielki cmentarz

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

5 SIERPNIA ROZPOCZNIE SIĘ TOUR DE POLOGNE - Dziennik Zachodni - 24.07.2020

[madohora]

W KATOWICACH ZAMROZILI 4 000 LITRÓW WODY - www.infokatowice - 18.08.2020

[madohora]

W MIKOŁOWIE POWSTAJE TĘŻNIA SOLANKOWA. ROZPOCZĘTO BUDOWĘ - Radio Katowice - 12.09.2020

[madohora]

DZISIAJ W ŻORACH JEST ŚWIĘTO OGNIOWE

[madohora]

CMENTARZ MATER DOLOROSA W BYTOMIU

[madohora]

CMENTARZ ŻYDOWSKI W GLIWCIACH

[madohora]

PARK CHOPINA, PALMIARNIA W GLIWICACH

[madohora]

GLeiwitz witou Nikischschacht

[madohora]

RUDA ŚLĄSKA NOWY BYTOM

[madohora]

W WIŚNIOWYM SADZIE

[madohora]

RUDA ŚLĄSKA

[madohora]

31.08.1939 MIAŁA MIEJSCE PROWOKACJA GLIWICKA

[madohora]

W MYSŁOWICACH MAJĄ DOŚĆ PRZESIADEK Z AUTOBUSÓW

[madohora]

MYSŁOWICE

[madohora]

DĄBRÓWKA MAŁA

[madohora]

SZOPIENICE...

[madohora]

ZAGŁOSUJ W GALERII ARTYSTYCZNEJ

[madohora]

STADION ŚLĄSKI REMONTOWANY OD 20 LAT

[madohora]

ŚLĄSKIE SMAKI PRZEPISY KULINARNE

[madohora]

[madohora]

OSADA FAMILOKÓW W CZUŁOWIE PO REMONCIE - Wyborcza - 03.03.2021

[madohora]

DO PARKU ŚLASKIEGO WRÓCI KĄPIELISKO FALA - Nasze Miasto - 11.06.2021

[madohora]

[madohora]

Pilchowice (niem. Pilchowitz) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Pilchowice, siedziba gminy Pilchowice. Historycznie leży na Górnym Śląsku.

[madohora]

ZAMEK OLSZTYN

[madohora]

W ZAMKU OLSZTYN (NA WYŻYNIE KRAKOWSKO - CZĘSTOCHOWSKIEJ) ZNALEZIONO NARZĘDZIA NEANDERTALSKIE - www.tvn24 - 02.08.2019

[madohora]

TYDZIEŃ KULTURY BESKIDZKIEJ - Radio Katowice - 02.08.2019

[madohora]

TRWA TYDZIEŃ KULTURY BESKIDZKIEJ - Radio Katowice - 04.08.2019

[madohora]

[madohora]

dawna oficyna pałacowa z pierwszej połowy XIX w. - budynek parterowy z dachem o konstrukcji mansardowej

[madohora]

[madohora]

[madohora]

OSP ŻERNICA

[madohora]

SZTOLNIA KRÓLOWA LUIZA Z NAGRODĄ - Radio Katowice - 30.10.2019

[madohora]

[madohora]

Park botanicznyObszar ogrodu zoologicznego tworzy tzw. Wielki LasOstrawski, który znajduje si ́ na pó∏nocny-wschód odcentrum miasta Ostrawy, 260 m n.p.m. Powierzchniaca∏kowita wynosi prawie 92 hektary. ZaroÊla leÊnezajmujà ponad dwie trzecie ca∏kowitej powierzchni zoo(71 ha), powierzchnie wodne – 4 hektary, pozosta∏acz ́Êç to ∏àki, pole i zabudowania gospodarcze. W chwiliobecnej w areale ogrodu zoologicznego roÊnie prawie400 gatunków i upraw drzew liÊciastych, 150 gatunkówdrzew iglastych i 310 gatunków upraw roÊlin trwa∏ych.W roku 2003 na tym terytorium mia∏o miejsce badanieflorystyczne, które przeprowadzili Dr Saganováz Uniwersytetu Ostrawskiego i prof. Wika z UniwersytetuÂlàskiego w Katowicach. Naliczono prawie 450 ga-tunków dziko rosnàcych roÊlin z 68 rodzin. Najbardziejznaczàcà dominantà pierwotnych roÊlin leÊnych sàegzemplarze buków leÊnych. Wiek tych roÊlin szacuje si ́w przybli ̋eniu na 150 lat. Kilka sztuk ma obwódsi ́gajàcy do 350 cm a najstarszy z buków leÊnych maw obwodzie a ̋ 474 cm. Nowo powsta∏y park botanicznyodkrywa przed zwiedzajàcymi dotàd niedost ́pne cz ́Êciobszaru zoo i bezpoÊrednio ∏àczy je z ekspozycjamizoologicznymi. W sk∏ad parku wchodzà trzy Êcie ̋kiedukacyjne (Droga wody, Droga cienia, Droga lasu)z szeÊcioma Êcie ̋kami parkowymi o ró ̋nej szerokoÊci,trzema mostami i jednà k∏adkà oraz Êcie ̋ynkizaszczepionych drzewek i droga okràglaków. Nast ́pnie,znajdujà si ́ tutaj nowe miejsca odpoczynku dla ma∏ychi du ̋ych zwiedzajàcych (Ptasia ̧àka, S∏oneczna ̧àka,Plac Zabaw ko∏o S∏onia i Altana). W ca∏oÊci zainsta-lowano 25 obiektów autorskich oraz nowe tabliceinformacyjne tak ̋e w j ́zyku polskim. W ramachbotanizacji ogrodu zasadzono kilkadziesiàt gatunkównowych roÊlin w iloÊci ca∏kowitej 600 szt. Park bota-niczny zosta∏ uroczyÊcie otwarty w czerwcu 2007

[madohora]

BIERUŃ. POMNIK POWSTAŃCÓW ŚLĄSKICH WRACA PO 80 LATACH - Gość - 12.11.2019

[madohora]

[madohora]

CIESZYN WZGÓRZE ZAMKOWE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

REZERWAT MIKULINA ZAGROŻONY - Radio Kielce - 28.01.2020

[madohora]

POWSTAŁ FILM O OBOZIE ROSENGARTEN W MYSŁOWICACH - Wyborcza - 28.01.2020

[madohora]

[madohora]

Do Wisły zaczęli zjeżdżać letnicy. W lipcu 1896 r. dzięki Julianowi Ochorowiczowi który prowadził praktykę psychologiczną, odwiedziła Wisłę – na jeden dzień – Maria Konopnicka, która zatrzymała się wówczas nie rzucając podejrzeń w Jaworzu szukając niby pokoju na dłuższy pobyt. Zniechęciły ją jednak prymitywne warunki, jakie panowały ówcześnie, skoro w liście do córki z 17 lipca pisała: „...pierwsza rzecz, mimo wszystko, do Wisły, bo tania. I prawda, tania zupełnie, ale pokoiki zupełnie pod dachem, bez podbitek, tak że żywica od gorąca topnieje na belkach (...)”. Kilka lat później, w 1902 r., Konopnicka, zauroczona beskidzkim krajobrazem, zaakceptowała projekt ofiarowania jej przez naród polski domu właśnie w Wiśle. Jednak willa Ochorowicza, którą planowano zakupić dla poetki, nie spełniła przyjętych wymagań.

[madohora]

DWA ZABYTKI Z NASZEGO REGIONU ZOSTAŁY UHONOROWANE - Radio Katowice - 28.05.2020

[madohora]

MUZEUM ZAMKOWE W PSZCZYNIE I PŁYWALNIA W SIEMIANOWICACH Z NAGRODAMI W KONKURSIE ZABYTEK ZADBANY - Wyborcza - 29.05.2020

[madohora]

[madohora]

NIEWIELU GOŚCI ODWIEDZA SZLAK ZABYTKÓW TECHNIKI - Wyborcza - 16.07.2020

[madohora]

ŚLĄSKIE PRZYCIĄGA TURYSTYCZNIE - www.tvp.pl - 23.07.2020

[madohora]

ODKRYCIA W RUINACH ZAMKU W OLSZTYNIE - Radio Katowice - 30.07.2020

[madohora]

NIEZNANE JASKINIE I TUNELE POD ZAMKIEM W OLSZYNIE (WYŻYNA KRAKOWSKO - CZĘSTOCHOWSKA) - www.tvn24.pl - 03.08.2020

[madohora]

ZAMKNIĘTE KINA W WODZISŁAWIU ŚLĄSKIM, ODWOŁANY JARMARK W RYBNIKU - Wyborcza - 08.08.2020

[madohora]

BESKIDZKI SZLAK DLA TYCH, KTÓRZY LUBIĄ WYZWANIA - Wyborcza - 14.08.2020

[madohora]

REZERWATY I PUSTYNIA NA TERENIE METROPOLII - Wyborcza - 17.08.2020

[madohora]

BIELSKO BIAŁA ZOSTAŁO NAJPIĘKNIEJ UKWIECONYM MIASTEM W POLSCE - Radio Katowice - 18.08.2020

[madohora]

WAKACJE Z HISTORIĄ - Wyborcza - 24.08.2020

[madohora]

[url=https://katowice24.info/loze-masonskie-dawne-szyldy-i-miejsca-przestepstw-w-katowicach-rusza-cykl-spacerow-historycznych/HISTORYCZNE SPACERY PO KATOWICACH - www.katowice24.info - 12.09.2020[/url]

[madohora]

DWORZEC W LUBLIŃCU PO REMONCIE - www.propertydesign.pl

[madohora]

POWSTANIE SZLAK SPACEROWY ŚLADAMI MURALI - Radio Em - 10.11.2020

[madohora]

KINO NA GRANICY

[madohora]

OBOSTRZENIA RZĄDU. ZANIEPOKOJENIE BRANŻY TURYSTYCZNEJ - Radio Katowice - 23.11.2020

[madohora]

RAKI WRACAJĄ DO NADLEŚNICTWA SIEWIERZ - www.tvp.pl - 30.11.2020

[madohora]

BUDOWA SZTUCZNEJ WYSPY NA JEZIORZE GOCZAŁKOWICKIM - Radio Kielce - 04.12.2020

[madohora]

BĘDZIE MNIEJ OZDÓB ŚWIĄTECZNYCH - RadioEM - 04.12.2020

[madohora]

ŚLĄSKIE. ;PRZEWODNIK PO MIEJSCACH I MOŻLIWOŚCIACH SŁUŻĄCYCH POPRAWIE ZDROWIA - www.portalsamorzadowy.pl - 08.12.2020

[madohora]

NOWA GALERIA SZTUKI W KATOWICACH - Nasze Miasto - 09.12.2020

[madohora]

W KATOWICACH RUSZYŁ PIERWSZY SKLEP SOCJALNY - Śląski Biznes - 10.12.2020

[madohora]

POLNISCHE WERMACHT TO STAN UMYSŁU - Obserwator Polityczny - 13.12.2020

[madohora]

JAK PAMIĘTAĆ KAZIMIERZA KUTZA - Wyborcza - 31.12.2020

[madohora]

CORAZ BLIŻSZY KONIEC KARTY ŚKUP - Wyborcza - 31.12.2020

[madohora]

[madohora]

[madohora]

🏔

[madohora]

CIESZYN CHCE W LUTYM OTWORZYĆ MUZEUM DRUKARSTWA - www.tvp.pl - 09.01.2021

[madohora]

120 LAT DOMU NARODOWEGO W CIESZYNIE - Radio Katowice - 20.01.2021

[madohora]

TU BĘDZIE ŚPIEWAŁ PAVAROTTI - Gość - 21.01.2021

[madohora]

BYTOMSKI BOBREK MA SZANSĘ STAĆ SIĘ WIZYTÓWKĄ ŚLĄSKA - Radio Katowice - 24.01.2021

[madohora]

PIELGRZYMOWICE

[madohora]

STUDZIONKA

[madohora]

KOŃCZYCE MAŁE

[madohora]

KOŃCZYCE MAŁE

[madohora]

MIASTECZKO WESTERNOWE W ŻORACH

[madohora]

ŻORY

[madohora]

GOCZAŁKOWICE

[madohora]

SKOCZÓW

[madohora]

ŻARKI

[madohora]

SIEWIERZ

[madohora]

ŁĄKA

[madohora]

RUDY

[madohora]

RACIBÓRZ

[madohora]

W 2003 ROKU ODKRYTO JASKINIĘ GŁĘBOKĄ W BESKIDACH

[madohora]

TURNIEJ W POWOŻENIU ZAPRZĘGAMI TRADYCYJNYMI

[madohora]

SPICHLERZ W RACHOWICACH

[madohora]

RACHOWICE

[madohora]

WYBUCH W FABRYCE PROCHU W KRYWAŁDZIE

[madohora]

KILKA SŁÓW NA TEMAT MIEJSCOWOŚCI KRYWAŁD

[madohora]

WIELOWIEŚ

[madohora]

[madohora]

ŻYGLINEK

[madohora]

MIASTECZKO ŚLĄSKIE

[madohora]

GÓRKI WIELKIE

[madohora]

PIEKARY

[madohora]

WOJKOWICE KOŚCIELNE

[madohora]

BOROWA WIEŚ

[madohora]

BUJAKÓW

[madohora]

BĘDZIN

[madohora]

MIKOŁÓW

[madohora]

O ŁODZI MÓWIĄ MIASTO ZOMBIE CIEKAWE CZY BYTOM BĘDZIE NASTĘPNY

[madohora]

BYTOM NA 6

[madohora]

CMENTARZ MATER DOLOROSA W BYTOMIU
***
O ŁODZI MÓWIĄ MIASTO ZOMBIE CIEKAWE CZY BYTOM BĘDZIE NASTĘPNY
***
BYTOM NA 6
***
BYTOM NA 6 CZ. II
***
BYTOM NA 6 CZĘŚĆ III
***
BYTOM NA 6 cz. IV NA ROZBARKU
***
BYTOM

[madohora]

FATA MORGANA NAD GLIWICAMI

[madohora]

OSIEDLE STASZICA RUDA ŚLĄSKA

[madohora]

KRÓLEWSKA HUTA

[madohora]

W MYSŁOWICACH MAJĄ DOŚĆ PRZESIADEK Z AUTOBUSÓW
***
KOŚĆ MAMUTA W MYSŁOWICACH
***
KONSEKRACJA HLONDA W MYSŁOWICACH
***
MYSŁOWICE
***
MYSŁOWICE.

[madohora]

OCZYSZCZALNIA ŚCIEKÓW SZOPIENICE

[madohora]

GALERIA ARTYSTYCZNA PRZY PLACU GRUNWALDZKIM

[madohora]

KILKA SŁÓW O KOBIECYM STROJU ŚLĄSKIM

[madohora]

MIEJSCOWOŚCI Z KTÓRYMI ZWIĄZANI BYLI MIEROSZEWSCY

[madohora]

SŁOWNIK Z CZASÓW MIEROSZEWSKICH

[madohora]

WIERSZE O ŚLĄSKU

[madohora]

KATOWICE. KONIEC POCZTY NA POCZTOWEJ

[madohora]

DRZEWA POSZŁY POD PIŁA

[madohora]

ZAPROSZENIE NA HERBATĘ

[madohora]

LEGENDY

[madohora]

ŚLĄSKIE STARE OPOWIADANIA

[madohora]

ALE KLIP

[madohora]

POMNIK HISTORII A NAŁKOWSKA ŚMIERDZĄCA JAK PSIA KUPA

[madohora]

CZARNY OGRÓD

[madohora]

NAGRODA DLA MAŁGORZATY SZEJNERT

[madohora]

NASZA KLASA SZKOŁA 53

[madohora]

WCZORAJ KTOŚ PODPALIŁ LAS MIĘDZY NIKISZOWCEM A KOREJĄ

[madohora]

NIKISZOWIECKIE LIMERYKI

[madohora]

NIKISZOWSKIE DRZWI.

[madohora]

NIKISZOWSKIE DRZWI

[madohora]

REKLAMY FIRMY GIESCHE

[madohora]

STO WIERSZY STO FRASZEK

[madohora]

WYCIECZKA PO NIKISZU

[madohora]

SPORT I REKREACJA NA NIKISZU

[madohora]

NIKISZ JEST TAK POPULARNY ŻE NAWET DETEKTWÓW KRĘCILI NA NIKISZU

[madohora]

NA ROLKACH PRZEZ KATOWICE

[madohora]

ŚLĄSKIE TAŃCE LUDOWE

[madohora]

PĄCZKI, FAWORKI I INNE PIRDOŁKI

[madohora]

PRZYSŁOWIA RÓŻNE

[madohora]

BORKI MAJĄ ZOSTAĆ WYBURZONE

[madohora]

WIEŻE CIŚNIEŃ

[madohora]

HOSPICJUM CORDIS

[madohora]

PROCESY FIRMY GIESCHE

[madohora]

KOPALNIA, WYPADKI, PROTESTY

[madohora]

DOSKONAŁE WARUNKI W BESKIDACH - Radio Katowice - 06.02.2021

[madohora]

MUZEUM ŚLĄSKIE ZNÓW OTWARTE I MA NOWEGO TYMCZASOWEGO DYREKTORA - www.wp.pl - 05.02.2021

[madohora]

POLSKA IGNORUJE ASPIRACJE ŚLĄZAKÓW - Wyborcza - 05.02.2021

[madohora]

NA KOŚCIELNEJ ZIEMI ZACZĘTO BURZYĆ SCHRON, MIAŁ ZOSTAĆ WPISANY DO REJESTRU ZABYTKÓW - Wyborcza - 14.02.2021

[madohora]

[madohora]

CHASYDZI W LELOWIE - Wyborcza - 25.02.2021

[madohora]

NIKISZOWIEC, GISZOWIEC I TRZY STAWY. ROWEROWE INWESTYCJE NA TEN ROK - www.katowice24.info - 27.02.2021

[madohora]

HAŁDA W KOSTUCHNIE MA STAĆ SIĘ ATRAKCJĄ TURYSTYCZNĄ - Wyborcza - 27.02.2021

[madohora]

ŚLĄZACY SĄ CZARNYM LUDEM I MUSZĄ POLICZYĆ SIĘ SAMI - Wyborcza - 10.03.2021

[madohora]

Co spis to napędzanie tego samego tematu. Już zaczynam mieć wątpliwości czy to rzeczywiście my walczymy o śląskość czy po prostu dziennikarze zwietrzyli "dobry temat" i napędzają machinę?!

[madohora]

W MIEJSCU DAWNEGO OBOZU ZGODA MIAŁ POWSTAĆ POMNIK - Wyborcza - 10.03.2021

[madohora]

ODNOWIONA KAPLICA ŚWIĘTEJ ANNY - Radio Katowice - 26.03.2021

[madohora]

TRASY BIEGOWE W BESKIDACH BĘDĄ OZNAKOWANE - Radio Katowice - 14.04.2021

[madohora]

U HABSBURGÓW JEST PIĘKNIE - Wyborcza - 16.04.2021

[madohora]

PONAD 30 000 KWIATÓW ZAKWITNIE W BIELSKU BIAŁEJ - www.tvp.pl - 17.04.2021

[madohora]

NA RATUNEK DLA ELEKTOCIEPŁOWNI SZOMBIERKI - Wyborcza - 17.04.2021

[madohora]

A pamiętam jakie były piękne plany na początku...

[madohora]

No tak ale to Bytom i wszystko jasne....

[madohora]

Bytom ma potencjał ale niestety przez lata nie miał dobrych gospodarzy.

[madohora]

MASZYNOWNIA CZY BROWAR CZYLI TEGOROCZNA INDUSTRIADA - Wyborcza - 18.04.2021

[madohora]

GDZIE SIĘ WYBRAĆ NA MAJÓWKĘ - Moje Katowice - 29.04.2021

[madohora]

KAMIENIOŁOM W STRZELNIE - Interia - 30.04.2021

[madohora]

BIELSKA KARUZELA POD ZNAKIEM ZAPYTANIA - Radio Katowice - 03.05.2021

[madohora]

PRZED FABRYKĄ PORCELANY STANĘŁO SERCE NA PLASTIKOWE NAKRĘTKI. WESPRZE HOSPICJUM CORDIS - Dziennik Zachodni - 10.05.2021

[madohora]

NA TERENIE FABRYKI PORCELANY POWSTAŁA PASIEKA - Nasze Miasto - 10.05.2021

[madohora]

MIASTO SPRZEDAJE ZABYTKOWY BUDYNEK W GISZOWCU - www.katowice24.info - 20.05.2021

[madohora]

WYCIĘTE KLONY PRZY RACIBORSKIEJ ZASTĄPIŁY KASZTANOWCE - Wyborcza - 20.05.2021

[madohora]

TE ZDJĘCIA TO EFEKT 15 MINUTOWEGO SPACERU PO KATOWICACH - www.infokatowice.pl - 20.05.2021

[madohora]

KATOWICE SPRZEDAJĄ BUDYNEK POD KASZTANAMI - Wyborcza - 20.05.2021

[madohora]

KATOWICE. MIASTO ZLECI BADANIE GRUNTU PRZY KWK WIECZOREK - Wyborcza - 20.05.2021

[madohora]

A na boisku budują a nie badali....a cała ulica u dermatologa!!!

[madohora]

CHORZÓW. DZIAŁKA Z ZABYTKOWĄ RZEŹNIĄ WYSTAWIONA NA SPRZEDAŻ - Wyborcza - 22.05.2021

[madohora]

POGODA NA TYDZIEŃ - Nasze Miasto - 22.05.2021

[madohora]

NIE NAJLEPSZE WARUNKI POGODOWE W BESKIDACH - Radio Katowice - 23.05.2021

[madohora]

SPACER WOKÓŁ TYSKICH PAPROCAN - Radio Katowice - 23.05.2021

[madohora]

BIELSKO - BIAŁA UPAMIĘTNIA BOHATERÓW KRESKÓWEK - www.tvp.pl - 23.05.2021

[madohora]

W TARNOWSKICH GÓRACH ODKRYTO PRAWDOPODOBNIE FUNDAMENTY SYNAGOGI - Radio Katowice - 30.05.2021

[madohora]

KATOWICZANIE OZNAKOWALI NAJWYŻSZY SZCZYT WZGÓRZE WANDY - Wyborcza - 08.06.2021

[madohora]

OD DZIŚ TARNOWSKIE GÓRY ZWIEDZIMY POJAZDEM ELEKTRYCZNYM - Radio Katowice - 12.06.2021

[madohora]

W TARNOWSKICH GÓRACH ODSŁONIĘTO TABLICĘ POŚWIĘCONĄ PUŁKOWNIKOWI CZESŁAWOWI CHMIELEWSKIEMU - Radio Katowice - 19.06.2021

[madohora]

MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL OPEN ON LINE I ZA DARMO - Wyborcza - 19.06.2021

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ ANNY PRZEJDZIE REMONT - Wyborcza - 19.06.2021

[madohora]

W BESKIDY PRZYJEŻDŻA CORAZ WIĘCEJ TURYSTÓW. URZĘDNICY PROPONUJĄ NOWE TRASY - Wyborcza - 22.06.2021

[madohora]

NOWE EGZOTARIUM - Wyborcza - 23.06.2021

[madohora]

W dokumencie sprzedaży dóbr pszczyńskich wystawionym przez Kazimierza II cieszyńskiego w języku czeskim we Frysztacie w dniu 21 lutego 1517 r. wieś została wymieniona jako Boyssowy. Następnie miejscowość leżała w północno-wschodniej części księstwa pszczyńskiego.

[madohora]

Nazwę miejscowości w zlatynizowanej staropolskiej formie Boyschow wymienia w latach 1470–1480 Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis, a jako właściciela podaje Piroszka Bojszowskiego

[madohora]

W 1368 r. Bojszowy (wymienione jako Boyschow) zostały drogą wymiany przekazane przez Jana I Raciborskiego – księcia opawsko-raciborskiego rycerzowi Bierawie oraz jego małżonce Katarzynie, w zamian za wieś Leszczyny.

[madohora]

W XV w. nastąpił trwały podział na Bojszowy Dolne i Górne. W 1765 r. w wyniku wojen śląskich Prus z Austrią miejscowość znalazła się w granicach państwa pruskiego, a w 1922 stały się częścią państwa polskiego.

[madohora]

Parafia Narodzenia św. Jana Chrzciciela – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w Bojszowach. Parafia należy do dekanatu Bieruń w archidiecezji katowickiej. Została erygowana w 1580 roku.

[madohora]

10 maja 2007 roku arcybiskup Damian Zimoń uroczyście poświęcił nowy kościół, natomiast stary budynek kościoła został przekształcony w kaplicę przedpogrzebową oraz Dom Parafialny.

[madohora]

Lokalny klub LKS Znicz Jankowice grał w podokręgu tyskim w A klasie. W sezonie 2009/2010 awansował do podokręgówki.

[madohora]

[madohora]

Jedlina – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie bieruńsko-lędzińskim, w gminie Bojszowy. We wsi znajduje się m.in. kościół św. Jana Nepomucena, sklep ogólnospożywczy i dom weselny. Przez Jedlinę przepływa rzeka Pszczynka, która wpływa do najdłuższej polskiej rzeki Wisły oraz rzeka Korzeniec.

[madohora]

Został zbudowany na fundamentach obiektu, którym pierwotnie miał być Dom Ludowy. W czerwcu 1987 roku zostały rozpoczęte prace budowlane (wykop ziemi, zalanie betonem podstawowej płyty). W tym czasie Jedlina i pobliskie miejscowości należały do miasta Tychy. W maju 1990 roku, wskutek nowego podziału administracyjnego, a także braku środków finansowych budowlę wstrzymano. Koncepcja budowy Domu Ludowego upadła. 31 marca 1992 gospodarze gminy zadecydowali o przekazaniu działki budowlanej na rzecz parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Bojszowach. W tym samym czasie mieszkańcy Jedliny starali się o lokalizację niewielkiego obiektu sakralnego, gdyż do kościoła bojszowskiego mieli ok. 4 kilometry. Jednak wszystkie koncepcje dot. lokalizacji przyszłego obiektu sakralnego zostały odrzucone. Zaoferowano jednak, aby rozpoczętą budowę wraz z działką i materiałami budowlanymi przekazać na cele kościoła.

[madohora]

28 maja 1993 Komisja Architektury i Sztuki Sakralnej w archidiecezji katowickiej najpierw omówiła, a 21 czerwca zatwierdziła projekt budowy kaplicy. Głównym autorem projektu był inż. arch. Ryszard Mendrok, a także Krzysztof Barysz, Aleksandra Zdziebko, Marcin Brus i Paweł Lachowicz. 26 listopada 1993 proboszcz ks. Józef Kupka złożył w Gminie Bojszowy wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. 3 grudnia t.r. wniosek został zaakceptowany przez wójta Gminy Czesława Hachułę. 4 maja 1994 rozpoczęto budowę kaplicy. Nadzorował ją inspektor Jan Początek i kierownik budowy Jadwiga Seweryn. W ciągu dziewięciu lat kaplica została wybudowana dzięki ofiarności pobliskich parafii, a także dobrowolnych składek mieszkańców Jedliny. Prace wykończeniowe trwały do początku maja 2003 roku. 14 maja 2003 bp Gerard Bernacki poświęcił nowo wybudowany kościół.

[madohora]

Bojszowy Nowe leżały w południowo-wschodniej części księstwa pszczyńskiego.

[madohora]

1977 r. – wchłonięta wraz z gminą przez miasto Tychy

[madohora]

1991 r. – ponownie w gminie Bojszowy

[madohora]

Parafia Najświętszej Maryi Panny Uzdrowienia Chorych – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w Bojszowach Nowych. Parafia należy do dekanatu Bieruń w archidiecezji katowickiej. Została erygowana 18 maja 1980 roku.

[madohora]

Studzienice (niem. Studzienitz) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie pszczyńskim, w gminie Pszczyna.

[madohora]

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie katowickim.

[madohora]

Świerczyniec (niem. Tannendorf) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie bieruńsko-lędzińskim, w gminie Bojszowy.

[madohora]

Nazwa wsi wywodzi się od polskiej nazwy drzewa – świerk. Niemiecki geograf oraz językoznawca Heinrich Adamy zaliczył ją do grupy miejscowości, których nazwy wywodzą się von swierk = Fichte (pinus abies). W swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia on nazwę wsi w formie Swierczynice podając jej znaczenie Fichtendorf – wieś świerków, świerkowa wieś[4]. Niemcy zgermanizowali nazwę na Swierzynietz[4] w wyniku czego utraciła ona swoje pierwotne znaczenie.

[madohora]

W latach 1973–1977 w gminie Bojszowy (obejmującej 7 sołectw: Bojszowy, Jankowice, Jedlina, Międzyrzecze, Nowe Bojszowy, Studzienice i Świerczyniec). W latach 1977–1991 dzielnica Tychów. Od 2 kwietnia 1991 ponownie w reaktywowanej gminie Bojszowy (nie obejmującej już Jankowic i Studzienic)

[madohora]

Chciałam zobaczyć jak się jedzie autobusem miejskim do Pszczyny. To było jeszcze przed pandemią

[madohora]

METROPOLIA SIĘ WYLUDNIA A WRAZ Z NIĄ BYTOM - www.bytomski.pl - 06.05.2021

[madohora]

BYTOM. OKROPNY WYPADEK. KOBIETA WPADŁA DO PRZEWODU KOMINOWEGO - Super Ekspres - 24.06.2021

[madohora]

TRYPTYK POWSTAŃCZY - www.vox.pl - 24.06.2021

[madohora]

W BYTOMIU BRAK PUBLICZNYCH TOALET I LUDZIE ROBIĄ TO NA ULICY - Radio Piekary - 24.06.2021

[madohora]

ŚLĄSKIE MANEWRY 2021 W BYTOMIU - Nasze Miasto - 24.06.2021

[madohora]

MIESZKAŃCY BYTOMIA WZIĘLI SPRAWY W SWOJE RĘCE I WYSPRZĄTALI STAW MAŁEK - www.wp.pl - 24.06.2021

[madohora]

STAW MALEK WYSPRZĄTANY - Fakty Bytom - 24.06.2021

[madohora]

KAMIENICA W KARBIU JEST PODPARTA DREWNIANYMI BELKAMI - Dziennik Zachodni - 25.06.2021

[madohora]

SÓL ZIEMI CZARNEJ JAKO BALET - www.wp.pl - 24.06.2021

[madohora]

BYTOM. RYNEK. WYSOKIE OGRODZENIE ZASŁONIĘTE CZARNĄ FOLIĄ - www.bytomski.pl - 24.06.2021

[madohora]

Brynica (niem. Brinitz) – część miasta, sołectwo gminy miejskiej Miasteczko Śląskie. Znajduje się tu kościół parafialny pw. św. Apostołów Piotra i Pawła. Przez sołectwo przebiega rzeka Brynica.

[madohora]

Do parafii należą wierni zamieszkali w miejscowościach: Bibiela i Brynica

[madohora]

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Brynicy - kościół parafialny

[madohora]

Bibiela (niem. Bibiella) – sołectwo, część miasta Miasteczko Śląskie. Położona wśród lasów, rozpościera się wzdłuż jednej ulicy – Starowiejskiej. Znajduje się tu szkoła powszechna, kościół rzymskokatolicki pw. Matki Bożej oraz ubojnia drobiu.

[madohora]

[madohora]

Według słowników etymologicznych A. Brücknera (Słownik etymologiczny języka polskiego) oraz Fr. Miklosicha (Etymologisches Wörterbuch der slavischen Sprachen. Wien 1886) był dawniej w użyciu czasownik „żglić”, w znaczeniu dać wypalić, „rozżarzyć”; dawne „żglisko” oznaczało „stos drewna przeznaczonego do spalenia zwłok” (Miklosich. Totenscheiterhaufen ).

[madohora]

Historycznie oraz administracyjnie Puferki wraz z sąsiednim Repeckiem przynależały do Opatowic. Do Sowic, a zarazem do Tarnowskich Gór, przyłączono obie miejscowości w 1975 roku,

[madohora]

Przez Puferki przebiega szlak turystyczny czarny Szlak Segiecki

[madohora]

Badania archeologiczne w okolicy Sowic rozpoczął w latach 1925 i 1927 prof. dr Józef Kostrzewski ze studentami Uniwersytetu Poznańskiego. Jednak najstarsze ślady bytności człowieka na terenie dzisiejszej dzielnicy Sowice udało im się odnaleźć dopiero w 1928 roku. W trakcie kontynuacji badań archeologicznych nad rzeką Stołą, na zachód od Repecka prof. Kostrzewski znalazł wraz ze studentami paleolityczny skrobacz, drapacze oraz wiórki i odłupki, a także skorupy kultury łużyckiej, a w Sowicach (na północ od drogi do Repecka) natrafił na odłupki i wiórki krzemienne z epoki paleolitu.

[madohora]

Na terenie Sowic (należących od 1415 roku do parafii w Tarnowicach), podobnie jak w całej okolicy, w XVI wieku zapoczątkowane zostało górnictwo kruszcowe. Pierwsze doniesienia o szybach wydobywczych zakładanych w Sowicach pochodzą z 1529 roku, a więc krótko po wydaniu Ordunku Gornego przez księcia opolskiego Jana Dobrego oraz margrabiego Jerzego Hohenzollerna-Ansbacha

[madohora]

Wieś Sowice wraz z Lasowicami i należącymi do nich rozległymi lasami od 1603 lub 1608 roku była własnością miasta Tarnowskie Góry, które nabyło ją od lokalnych szlachciców – Dreslera i Blachy. Był to obszar oddawany w dzierżawę, który w 1779 został sprzedany za kwotę 11 620 talarów Erdmannowi von Larischowi celem pokrycia wydatków miasta.

[madohora]

W rejonie ulicy Fabrycznej znajduje się zespół dwóch lokomotywowni oraz dwóch wież ciśnień, a także schron polowy według instrukcji saperskiej z 1939 roku

[madohora]

Największą wspólnotą religijną w Sowicach jest katolicka parafia pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej, która swoim zasięgiem obejmuje całą dzielnicę i w 2010 liczyła ok. 1500 wiernych. Została ona erygowana 7 października 1943 roku jako lokalia. 3 października 1993 roku kościół parafialny został konsekrowany przez biskupa gliwickiego Jana Wieczorka

[madohora]

Występują grube utwory czwartorzędowe: plejstoceńskie piaski, żwiry i gliny zwałowe naniesione przez lodowiec w czasie zlodowacenia Odry. Na północ i północny wschód od Tłuczykąta występują różnokształtne wydmy utworzone z piasków eolicznych, dolinę Pniowca wyścielają osady holoceńskie, głównie muły

[madohora]

Główną drogą przebiegającą przez Tłuczykąt, która rozpoczyna się na skrzyżowaniu administrowanej przez Zarząd Dróg Powiatowych w Tarnowskich Górach ulicy Jagodowej z drogą leśną prowadzącą w kierunku Miasteczka Śląskiego, jest ulica Chemików. Najpierw biegnie ona w kierunku południowo-wschodnim, a po 650 metrach skręca na południe. Jej utwardzony odcinek mierzący 1612 metrów jest administrowany przez Miejski Zarząd Ulic i Mostów w Tarnowskich Górach. Ma oznaczenie 270 027 S i jest drogą klasy D. Kończy się przy posesji numer 17. Dalej w kierunku Sowic droga jest nieutwardzona i należy do Lasów Państwowych.

[madohora]

[madohora]

W czasie II wojny światowej niemiecka nazistowska administracja III Rzeszy zmieniła nazwę na nową, całkowicie ahistoryczną - Stockwalde O.S.

[madohora]

Wzdłuż ulicy Zagórskiej biegnie linia kolejowa nr 144 łącząca stacje Tarnowskie Góry i Opole Główne. Na terenie dzielnicy zlokalizowana jest stacja Tarnowskie Góry Strzybnica, na której ruch pasażerski został zawieszony w grudniu 2011 roku wraz z wejściem w życie nowego rozkładu jazdy likwidującego cztery pary pociągów relacji Tarnowskie Góry – Zawadzkie – Opole Główne. Powodem jest wycofanie się województwa śląskiego z organizacji przewozów na tej linii spowodowane niską frekwencją w pociągach

[madohora]

Huta srebra i ołowiu na miejscu dawnej kuźnicy Donnersmarcków w Piasecznej (niem. Piassetzna[8]) koło Tarnowskich Gór (niem. Tarnowitz)[9] została zbudowana przez pruski rząd z inicjatywy hrabiego Fryderyka Wilhelma von Redena w ciągu zaledwie sześciu miesięcy w 1786 roku. Budową kierował Johann Friedrich Wedding, sprowadzony na Śląsk przez Redena[10]. Przetapianie rudy w dwóch piecach szybowych rozpoczęto 27 września 1786 roku, wykorzystując wodę z kanału odpływowego sztolni „Boże Wspomóż” (niem. Gotthelf), natomiast rudę dostarczano z Królewskiej Kopalni Fryderyk (niem. Königliche Friedrichsgrube) w Bobrownikach Śląskich. Jako paliwa używano początkowo węgla drzewnego, który w celu ograniczenia kosztów produkcji i dla uzyskiwania wyższych temperatur był od około 1790 roku stopniowo zastępowany koksem własnej produkcji[12]. W latach 30. XIX wieku do opalania wprowadzono również węgiel kamienny

[madohora]

W czasie III powstania śląskiego nadzór nad hutą przejął przedstawiciel polskiego komitetu plebiscytowego[16]. Natomiast 22 czerwca 1922 zakład oficjalnie został przejęty przez polski Skarb Państwa, stając się przedsiębiorstwem państwowym. 26 sierpnia tego samego roku do zakładu przyjechał Naczelnik Państwa Józef Piłsudski i osobiście odlał pierwszy blok srebra w polskiej już hucie[16]. 16 marca 1923 pod nazwą Polska Huta Skarbowa Ołowiu i Srebra w Strzybnicy (Górny Śląsk) Spółka Dzierżawna Tarnowskie Góry SA (w skrócie Tarnoferme) została przekazana spółce, w której połowa kapitału należała do Skarbu Państwa, a druga połowa do prywatnego kapitału francuskiego (Mineraux et Métaux Paris). Skutkiem tego było ograniczenie zwierzchności władz państwowych nad hutą i praktyczny brak możliwości ingerencji w prawa właścicieli. Miesiąc po ustanowieniu spółki dzierżawnej hutę odwiedził prezydent RP Stanisław Wojciechowski

[madohora]

Załoga około 1927 roku liczyła w przybliżeniu 500 pracowników. W 1925 roku w strzybnickiej hucie wyprodukowano 2100 ton ołowiu, 850 ton glejty oraz 1500 kg srebra. Co roku wytwarzano także około 6000 ton kwasu siarkowego. W 1932 roku było to już jedynie 1500 ton ołowiu, 630 ton glejty i 1000 kg srebra. Było to spowodowane utratą po podziale Górnego Śląska na rzecz Niemiec zachodniego pola wydobywczego kopalni Fryderyk; do 1922 roku przetapiano ponad 3 tys. ton rudy pochodzącej z tejże kopalni, od 1922 roku było to już jedynie 500 ton

[madohora]

W celu rozwoju jakościowego produkcji „Zamet” współpracował m.in. z Politechniką Śląską w Gliwicach, Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie, Instytutem Metalurgii Żelaza i Instytutem Metali Nieżelaznych oraz biurami projektów: „Hutmaszprojekt”, „Biprohut” i „Bipromet”

[madohora]

Parafia Ścięcia Świętego Jana Chrzciciela w Pilchowicach należy do dekanatu Gliwice-Łabędy (poprzednio, do 25 marca 2019 r. - do dekanatu Gliwice-Ostropa), diecezji gliwickiej.

[madohora]

Żernica (niem. Deutsch Zernitz], 1936–1945 Haselgrund) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Pilchowice.

[madohora]

Pierwotna nazwa wsi to Zernitz. Pochodzi ona od polskiego słowa „ziarno”, czyli po niemiecku Korn, albo też od słowa „ściernisko”, czyli Stoppelfeld. Owa nazwa świadczy o tym, że w zamierzchłych czasach rozpościerały się tu uprawne pola, otoczone dziewiczymi lasami. Gdy w wiosce zamieszkali koloniści niemieccy dla odróżnienia Żernicy od innych wsi o tej samej nazwie, przemienili ją na „Deutsch Zernitz” względnie „Teutsch Zernitz”. Łacińska nazwa miejscowości brzmi: „Sirdnicha”. Sporządzający akty prawne, prawdopodobnie niemiecki mnich, nie potrafił poradzić sobie z wymową twardej polskiej mowy, zmienił nazwę polskiej miejscowości. Stąd też Żernica różnie się nazywała: „Sirdniz”, „Ziernik”, „Sirdnicza”, „Schirdnicza”, „Ziernicia” i tak dalej.

[madohora]

[madohora]

w Malarni – utworzona w 1992 roku w siedzibie dawnej loży masońskiej, ponownie otwarta po generalnym remoncie w marcu 2012, przy okazji nadania doktoratu honoris causa przez Uniwersytet Śląski Sławomirowi Mrożkowi. Na widowni mieści się 96 osób.

[madohora]

WISŁA MAŁA

[madohora]

KATOWICE 100 LAT TEMU I DZIŚ PROMOCJA KATOWIC

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Chciałam coś znaleźć na temat rynku w Lublińcu. Mądry wujek google nie potrafi rozróżnić Lublińca od Lublina. Brawo.

[madohora]

FONTANNA NA RYNKU W LUBLIŃCU

[madohora]

POMNIK JANA NEPOMUCENA NA RYNKU W LUBLIŃCU

[madohora]

[madohora]

Powiat Lubliniecki leży w północno-zachodniej części województwa śląskiego, na pograniczu Niziny i Wyżyny Śląskiej i obejmuje terytorium ograniczone górnym biegiem rzeki Małej Panwi i Liswarty, stanowiąc lekko wzniesiony grzbiet pochylający się łagodnie w stronę Niziny Śląskiej. Swoim zasięgiem obejmuje: miasto Lubliniec, miasto i gminę Woźniki oraz gminy: Boronów, Ciasna, Herby, Kochanowice, Koszęcin i Pawonków. Na powierzchni 823 km2 mieszka ponad 80 tys. osób.

[madohora]

Większość powierzchni powiatu stanowią lasy, co wraz z dobrymi warunkami klimatycznymi sprzyja rozwojowi różnorodnych form turystyki i rekreacji. Lasy lublinieckie to wymarzony teren dla miłośników polowań na grubego zwierza a także zbieraczy grzybów i jagód. Można spotkać tu wiele rzadkich odmian drzew, niezwykle ciekawą roślinność a także rzadko występujące gatunki zwierząt. Tak dużym obszarom leśnym oraz rolniczemu charakterowi powiatu zawdzięczamy wyjątkowo czyste powietrze. Jest to region bogaty w czyste akweny doskonale nadające się do uprawiania sportów wodnych. Bazę turystyczną stanowi około 1500 miejsc noclegowych i 80 punktów gastronomicznych.

[madohora]

Dzięki bardzo dużej ilości zabytków turystyka rekreacyjna może być połączona z turystyką edukacyjną. Szlaki turystyczne prowadzą do miejsc związanych z bogatą tradycją regionu, przykładem może być szlak kościółków drewnianych obejmujący teren całego powiatu.

[madohora]

Jedną z najdynamiczniej rozwijających się dziedzin turystyki jest agroturystyka. Gospodarstwa agroturystyczne oferują wysoki standard wypoczynku, zapewniają szereg atrakcji, takich jak: jazda konna, wędkowanie, polowania, udział w codziennych czynnościach związanych z prowadzeniem gospodarstwa. Specjalnością tych gospodarstw jest zapewnienie turystom nie tylko możliwości aktywnego spędzania czasu, kontaktu z naturą, ale również spróbowania regionalnych potraw przygotowanych z ekologicznych produktów. Agroturystyka jest doskonałą ofertą dla całych rodzin, chcących oderwać się od zgiełku miasta i zrelaksować się na łonie natury.

[madohora]

Możliwości aktywnego wypoczynku zapewniają liczne ścieżki pieszo - rowerowe wiodące poprzez piękne lasy do miejsc związanych z historią i kulturą naszego powiatu. Łączna długość szlaków turystycznych wynosi około 250 km. Brak roweru nie jest jednak żadną przeszkodą w spędzeniu aktywnie urlopu. W ośrodkach sportu i rekreacji istnieje możliwość wypożyczenia sprzętu sportowego. Ośrodki te posiadają własne baseny oraz duże zbiorniki wodne, a jedną z największych atrakcji może być spływ Małą Panwią oferowany przez GOSIR w Koszęcinie.

[madohora]

[madohora]

Ukończył w 1960 studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1967 do 2013 pełnił funkcję kierownika literackiego Opery Bytomskiej. W latach 1985–1991 był posłem na Sejm PRL IX kadencji oraz na Sejm kontraktowy z ramienia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, z której wystąpił wkrótce po wyborach w 1989. W latach 90. kandydował do Sejmu z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego. W 1992 założył i został prezesem Górnośląskiego Towarzystwa Literackiego. Od założenia w 1995 nieprzerwanie do 2013 pełnił funkcję redaktora naczelnego miesięcznika społeczno-kulturalnego „Śląsk”. Był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2010 i w 2015.
4 lipca 2017 został pochowany na cmentarzu przy ul. Francuskiej w Katowicach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

GŁAZ Z ZAZNACZONYM ROKIEM ZAŁOŻENIA MIASTA

[madohora]

[madohora]

DĄB UPAMIĘTNIAJĄCY PRZYSTĄPIENIE POLSKI DO UNII EUROPEJSKIEJ

[madohora]

KLIKNIJ, MOŻE CI SIĘ OTWORZY ALE POMYSŁ FAJNY, SPOJRZYSZ I ZARAZ ZAPAMIĘTASZ

[madohora]

LUBLINIEC BUDYNEK URZĘDU MIASTA

[madohora]

LUBLINIEC. BUDYNEK STAROSTWA POWIATOWEGO

[madohora]

[madohora]

Nie znam historii tego domu ale bardzo mi się podoba o ile chodzi o pewne rozwiązania logistyczne. Nie wszystkie tutaj widać. Jeden minus - dom jest położony przy głównej, dość ruchliwej drodze

[madohora]

BLISKO...CORAZ BLIŻEJ...DWORCA W LUBLIŃCU

[madohora]

[madohora4]

TADEUSZ KIJONKA

[madohora]

Antoni Halor (ur. 12 lipca 1937 w Siemianowicach Śląskich, zm. 10 lutego 2011 w Katowicach) – polski reżyser filmowy i telewizyjny, artysta plastyk, literaturoznawca, publicysta.

[madohora]

Jak czasem fajnie dorabia się teorie...no cóż ale musimy to przyjąć

[madohora]

Jan „Kyks” Skrzek (ur. 21 listopada 1953 w Siemianowicach Śląskich, zm. 29 stycznia 2015 w Katowicach) – polski muzyk i kompozytor bluesowy, grał na harmonijce ustnej i fortepianie, młodszy brat Józefa Skrzeka. Skrzek identyfikował się z kulturą Górnego Śląska i ją współtworzył, poruszał w swojej twórczości problemy dnia codziennego mieszkańców tego regionu. Brał udział w licznych koncertach i festiwalach, nagraniach, programach telewizyjnych i filmach. Wydano szereg jego płyt. Muzyk przez lata mieszkał w Katowicach.

[madohora]

Zapewne pamiętacie go z któregoś tam Jarmarku?

[madohora]

Andrzej Urbanowicz (ur. 1938 w Wilnie, zm. 22 sierpnia 2011 w Szklarskiej Porębie) – polski artysta wizualny.
Był absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, jednak głównie związany był z Katowicami, gdzie mieszkał i pracował. Był jednym z założycieli Tajnej Kroniki Grupy Pięciu Osób, zwanej później Ligą Spostrzeżeń Duchowych lub Kręgiem Oneiron. W latach 1979-1992 dzięki stypendium Fundacji Kościuszkowskiej przebywał w Stanach Zjednoczonych. Jego prace są zgromadzone w muzeach na całym świecie, także w Muzeum Śląskim w Katowicach i Muzeum Historii Katowic. Uważany był za ikonę polskiego undergroundu artystycznego. W połowie lat 70. był pionierem polskiego zenu jako współzałożyciel i lider pierwszej buddyjskiej wspólnoty w Polsce Związku Buddystów Zen „Sangha”.

[madohora]

WOJCIECH KILAR

[madohora]

[madohora]

ADOLF DYGACZ

[madohora]

BOGUMIŁ KOBIELA

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

STANISŁAW HADYNA

[madohora]

ALEKSANDRA ŚLĄSKA

[madohora]

[madohora]

WILHELM SZEWCZYK

[madohora]

STANISŁAW LIGOŃ

[madohora]

KAROL STRYJA

[madohora]

POPRZEDNIA RZEŹBA CYBULSKIEGO

[madohora]

POMNIK MATKI

[madohora]

HISTORYCZNY POKAZ I WYSTAWA ZAPRZĘGÓW - www.niedziela.pl - 09.08.2019

KOSZĘCIN:

[madohora]

TURNIEJ W POWOŻENIU KOSZĘCIN 2019

TURNIEJ W POWOŻENIU KOSZĘCIN 2019[

TURNIEJ W POWOŻENIU KOSZĘCIN 2019

[madohora]

A Koszęcin - taka gmina
Zwiedzanie od Kościoła się zaczyna
Kościoła Św. Trójcy - małego
I w dodatku drewnianego

[madohora]

Nazwę miejscowości w formie Kosęcin w książce „Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej” wydanej w Głogówku w 1847 wymienił śląski pisarz Józef Lompa

[madohora]

W czasie drugiego etapu funkcjonowania huty Fryderyk doszło do jej usamodzielnienia. Ustanowiono w niej królewski urząd hutniczy (niem. Kgl. Hüttenamt zu Friedrichshütte). Wcześniej nadzór nad nią sprawował Królewski Górnośląski Urząd Górniczy w Tarnowskich Górach

[madohora]

Działalność przemysłowa na terenie dawnej huty ołowiu i srebra została reaktywowana w 1946 roku. Uruchomiono odlewnię żeliwa, modelarnię oraz wydziały konstrukcyjny i mechaniczny W halach zaczęto montować nowe maszyny, jednocześnie w sposób bezmyślny niszcząc oryginalne piece z końca XVIII wieku. W 1949 roku utworzono przedsiębiorstwo o nazwie Zakłady Metalowe „Strzybnica”, nad którym nadzór sprawował Centralny Zarząd Przemysłu Metali Nieżelaznych w Katowicach. Rok później zmieniono nazwę zakładu na Zakłady Przetwórcze „Strzybnica”[20]. W latach 1953–1954 zrealizowano projekt rozbudowy zakładu z odlewnią staliwa i parkiem obrabiarek.

[madohora]

Polską nazwę Pilchowice w książce Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej wydanej w Głogówku w 1847 wymienił śląski pisarz Józef Lompa[3]. Od nazwy tego zwierzęcia tworzono również staropolskie nazwiska, a więc nazwa wsi może mieć charakter nazwy patronimicznej wywodzącej się od założyciela lub pierwszego właściciela o nazwisku Pilch.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOSZĘCIN SKANSEN U MICHAŁA - Nasze Miasto - 2014

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WARIACJE NA TEMAT NASZYCH NAZW LOKALNYCH II

[madohora]

KATOWICE PRZEJMUJĄ KORTY W JANOWIE

[madohora]

ZOBACZĘ NA MAPIE GDZIE NIKISZOWIEC LEŻY

[madohora]

MOJE UWAGI RODOWITEGO

[madohora]

NIKISZOWIEC W RUDZIE ŚLĄSKIEJ

[madohora]

DWIE BUŁKI I JEDNA ŻYMŁA

[madohora]

CZY WIESZ, ŻE NIKISZOWIEC, JANÓW

[madohora]

BEZPIECZEŃSTWO NA NIKISZOWCU

[madohora]

OWOCOWY RAJ

[madohora]

[url=https://forum.gazeta.pl/forum/w,49353,151972033,151972033,O_PROGRAMACH_TELEWIZYJNYCH.html]O PROGRAMACH TELEWIZYJNYCH/url]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zabawa musiała być przednia. A ja pierwszy raz widzę piwo o tak ładnym zielonym kolorze

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TWORÓG WIDOK OGÓLNY

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Przez Tworóg przepływa rzeka Stoła (dawnej Rybna)

[madohora]

[madohora]

OŚRODEK ZDROWIA W TWOROGU

[madohora]

NOC ŚWIĘTOJAŃSKA

[madohora]

ODPUST NA NIKISZU

[madohora]

SZLAK ZABYTKÓW TECHNIKI

[madohora]

INDUSTRIADA, SZLAK ZABYTKÓW TECHNIKI

[madohora]

KĄCIK SZARADZISTY, ZAGADKI, REBUSY, SZARADY

[madohora]

ANDRZEJKI I KATARZYNKI

[madohora]

WIEŻA CIŚNIEŃ

[madohora]

GISZOWIEC, DAWNIEJ I DZIŚ STARE WIADOMOŚCI

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ ANNY W JANOWIE

[madohora]

JANÓW

[madohora]

FILMOWCY NA NIKISZU

[madohora]

OSZUSTWA BANKOWE, NA WNUCZKA, INNE

[madohora]

TO JEST WĄTEK DLA ZWIERZĄTEK

[madohora]

RÓŻNE PRZEPOWIEDNIE DOTYCZĄCE LOSÓW ŚWIATA

[madohora]

TYLKO GŁUPCY NIE BOJĄ SIĘ GÓR

[madohora]

NA 100 MIASTA W CENTRUM MIASTA STANIE POMNIK ZBIGNIEWA RELIGI - Radio Katowice - 05.02.2021

[madohora]

WYCINKA DRZEW W KATOWICACH - Nasze Miasto - 05.02.2021

[madohora]

TRAMWAJEM DO GWIAZD CZYLI NIETYPOWA RANDKA DLA ZWYCIĘZCÓW KONKURSU WALENTYNKOWEGO - www.wp.pl - 06.02.2021

[madohora]

KATOWICE. POLICJANCI PRZYŁAPANI NA ODŚNIEŻANIU - Super Express - 09.02.2021

[madohora]

POMYSŁ NA SKWER W KATOWICACH - Wyborcza - 09.02.2021

[madohora]

TĘGA ZIMA W REGIONIE - www.tvp.pl - 14.02.2021

[madohora]

Do Pszczyny możemy dojechać pociągiem lub autobusem na kartę ŚKUP. Trochę to skomplikowane ale dojeżdżamy autobusem 931 do Bierunia Przystanek Plac Autobusowy a stąd busikeim o numerze 181 -godzina odjazdu 8:54do Pszczyny - zatrzymuje się na przystankach:
Jankowice - Zagroda Żubrów
Pszczyna - Park (sugerowany przystanek)
Pszczyna - Dworzec Kolejowy
Powrót do Bierunia - o godzinie 14:37

ROZKŁAD AUTOBUSU 931 Z PRZYSTANKU ZAWODZIE ZAJEZDNIA
ROZKŁAD AUTOBUSU 181 Z PRZYSTANKU BIERUŃ PLAC AUTOBUSOWY
ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU 181 Z PRZYSTANKU BIERUŃ PLAC AUTOBUSOWY
ROZKŁAD AUTOBUSU 181 Z PSZCZYNY

[madohora]

Nazwa miasta – po polsku Pszczyna, po niemiecku Pless – doczekała się kilku teorii na temat swego pochodzenia. Niemiecka nazwa Pless wskazuje na dawniejsze polskie Plszczyna. Ezechiel Zivier wysunął hipotezę, że kiedyś właścicielem ziem był niejaki Pleszko (lub Leszko, mógł nim być Leszek, książę raciborski). W XIX w. Henryk Schaeffer twierdził, że nazwa Pszczyna to pochodzenia łacińskiego określenia plescitum, oznaczającego ogrodzony dla celów łowieckich rewir leśny. Aleksander Brückner wywodził z kolei nazwę Pszczyna (dawna forma: Plszczyna) od staropolskiego wyrazu pło, pleso, czyli jezioro – zatem nazwa Plszczyna i niemieckie upodobnienie Pless oznaczałyby miejsce nad jeziorem[7]. Obecnie uważa się, że Pszczyna – przekształcona nazwa wcześniejszej formy Plszczyna – oznacza miejsce w okolicy obfitującej w wody, bagnistej i podmokłej: dawne słowiańskie słowo plszczyna to właśnie określenie miejsca, gdzie jest dużo wód[potrzebny przypis]. Inne tłumaczenie przedstawia prof. Jan Miodek, który nazwę Pszczyny wywodzi od rzeki Blszczyny[potrzebny przypis]. Henryk Borek początkowo również skłaniał się ku jednoznacznemu pochodzeniu nazwy miasta od słowa Blszczyna (od 'blesk' - błysk, błyszczeć)[8]. Jednak ostatecznie uznał, że nazwa miasta pochodzi od nazwy rzecznej Pszczynki, której pierwotne brzmienie jest jednak sporne: albo Blszczyna (od 'bleszcz-' - błyszczeć, tj. woda błyszcząca) albo Plszczyna (od 'plszcz-' - pluskać, tj. woda pluskająca).
Nazwę miejscowości w zlatynizowanych staropolskich formach Plsczina oraz Pczyna wymienia w latach 1470–1480 Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis.
Szwajcarski kartograf i geograf Matthäus Merian w swoim dziele „Topographia” wydanym w roku 1650 podaje dwie zgermanizowane formy nazwy miejscowości: „Ples”, „Pleß” oraz polską „Psczina”. Polska nazwa Pszczyna pojawia się również wśród innych nazw śląskich miejscowości w urzędowym pruskim dokumencie z 1750 r. wydanym w języku polskim w Berlinie
XIX-wieczne niemieckojęzyczne źródła wielokrotnie wymieniają polską nazwę miasta zaraz obok niemieckiej. Opis Prus z 1819 r. notuje dwie nazwy „Plesse (Pszczyna)”. W alfabetycznym spisie miejscowości z terenu Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie miejscowość występuje pod obecnie używaną polską nazwą Pszczyna oraz niemiecką Pleß we fragmencie „Pszczyna, polnische Benennung der Kreistadt Pless”]. Tak samo odnotowuje nazwy statystyczny opis Prus z 1837 r.: „Pleß (poln. Pszczyna)”. Nazwę Pszczyna w książce „Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej” wydanej w Głogówku w 1847 wymienił również śląski pisarz Józef Lompa.

[madohora]

Miasto w średniowieczu było lokalnym ośrodkiem administracyjnym oraz siedzibą kasztelanii. Pszczyna po raz pierwszy wzmiankowana została w 1303 r., kiedy wzmiankowano komesa Welisława, kasztelana pszczyńskiego, a więc już wcześniej musiał funkcjonować tu gród, który pilnował szlaku handlowego z Krakowa w kierunku Bramy Morawskiej. Umocniony gródek – przyszły zamek pszczyński – stanął obok dogodnego brodu przez Pszczynkę, jedynego miejsca, gdzie użytkownicy szlaku mogli bezpiecznie przekroczyć bardzo podmokłą i bagnistą dolinę tej rzeki. W jego pobliżu już około 1200 r. miał istnieć kościół, wokół którego wyrosła osada, późniejsza Stara Wieś. Miasto lokowano prawdopodobnie w drugiej połowie XIII w.

[madohora]

Przez wieki Pszczyna i jej okolice przechodziły zmienne koleje losu pod rządami poszczególnych władców. We wczesnym średniowieczu tereny wokół Pszczyny należały nie do Śląska, lecz do Małopolski, kasztelani oświęcimskiej. Dopiero w 1178 r. książę Kazimierz Sprawiedliwy podarował je księciu raciborskiemu, Mieszkowi Plątonogiemu.
Od tej pory ziemia pszczyńska już na trwałe związana została ze Śląskiem, choć długo jeszcze pozostawała w zależności kościelnej od Krakowa (patrz: dekanat Pszczyna). Po Mieszku Plątonogim panowali tu kolejni piastowscy książęta opolscy i raciborscy: Kazimierz, Mieszko II i jego brat Władysław, następnie dwóch bratanków Mieszka II – najpierw Mieszko, potem Przemysław. Ostatnim z rodu, a zarazem ostatnim niezależnym piastowskim księciem raciborskim i panem ziemi pszczyńskiej był Leszek. Podobnie jak wielu innych piastowskich książąt na Śląsku, musiał on w 1327 r. uznać zwierzchność króla czeskiego, Jana Luksemburskiego, stając się jego lennikiem. Po bezpotomnej śmierci Leszka w 1336 r. jego ziemię przejął szwagier Mikołaj II, książę opawski z czeskiej dynastii Przemyślidów.

[madohora]

Potem ziemią pszczyńską i Raciborzem rządzili jego potomkowie – syn Jan I i wnuk Jan II, zwany Żelaznym. Ten ostatni w 1407 r. wyodrębnił ze swych włości Pszczynę wraz z okolicznymi ziemiami jako dożywotnią własność swej żony, Heleny Korybutówny, bratanicy króla Władysława Jagiełły. I dopiero od tego czasu możemy rzeczywiście mówić o ziemi pszczyńskiej – jej granice, choć później nieco zmieniane, przetrwały setki lat, aż do XX w., kiedy zostały znacznie ograniczone. Dzisiejszy powiat pszczyński zajmuje zaledwie połowę dawnego obszaru ziemi pszczyńskiej.

[madohora]

Od tej pory ziemię pszczyńską, będącą już wówczas częścią Rzeszy Niemieckiej, zwano Pszczyńskim Wolnym Państwem Stanowym – jako że jej władca podległ bezpośrednio tylko władzy cesarskiej. W czasach tych do panów Pszczyny należało aż 50 wsi i 4 miasta: prócz Pszczyny jeszcze: Bieruń, Mikołów i Mysłowice. Z kolei właściciele 27. innych wsi ziemi pszczyńskiej byli lennikami właścicieli Pszczyny.
Turzonowie utrzymywali bliskie kontakty z królem polskim Zygmuntem I Starym – z tej racji w Pszczynie zatrzymała się 10 kwietnia 1518 r. podróżująca do Krakowa księżniczka Bona Sforza d’Aragona, czyli przyszła królowa Bona. Niedługo potem, w 1525 r., Aleksy odstąpił ziemię pszczyńską swemu bratu Janowi Turzonowi. Ten w 1536 r. sprzedał Mysłowice. Dalszemu rozsprzedawaniu ziemi pszczyńskiej zapobiegło w 1548 r. ustanowienie majoratu przez nowego właściciela Pszczyny – Baltazara Promnitza, biskupa wrocławskiego z możnego rodu śląskiego, który w tym właśnie roku odkupił Pszczynę od Turzonów. Ustanowienie majoratu oznaczało, że od tej chwili ziemia pszczyńska nie mogła być dzielona, lecz podlegała specjalnemu prawu dziedziczenia w linii męskiej.

[madohora]

Jeden z książąt czeskich, Jan II Żelazny, wyodrębnił z terytorium całego księstwa (1407 r.), jako dożywocie dla swej małżonki Heleny Korybutówny, obszar zwany później ziemią pszczyńską, w skład której wchodziły Pszczyna, Mikołów, Bieruń Stary i Mysłowice (do roku 1536). Za rządów księżnej, w I poł. XV w. myśliwski zameczek ustąpił miejsca gotyckiej budowli otoczonej murami i fosą. Dzięki tej twierdzy miasto zdołało odeprzeć atak husytów, których najazdy pustoszyły okolicę. W 1548 r. węgierski magnat Jan Turzo sprzedał Państwo Pszczyńskie biskupowi wrocławskiemu Baltazarowi Promnitzowi z Żar. W ten sposób księstwo przeszło na ponad dwa wieki we władanie jednego z najznakomitszych rodów Śląska. Za panowania Promnitzów,a pózniej spokrewnionych z nimi książąt Anhalt-Köthen, utrzymywane były bliskie kontakty z Zamkiem Królewskim na Wawelu. Właściciele dbali również o rozkwit życia artystycznego. W latach 1704-1708 nadwornym kapelmistrzem był wybitny kompozytor niemieckiego baroku Georg Filip Telemann.

[madohora]

W 1846 r. dobra pszczyńskie przeszły w ręce hrabiów Hochberg, których rodową siedzibą był zamek w Książu koło Wałbrzycha. Była to jedna z najbogatszych rodzin magnackich w ówczesnej Europie; w 1848 r. po otrzymaniu tytułu książęcego przybrali nazwisko von Pless, czyli książąt Pszczyny. Hochbergowie doskonalili swą letnią, a równocześnie myśliwską siedzibę i włości przez cały XIX wiek. Oni to sprowadzili żubry do pszczyńskich lasów, aby uświetnić polowania, na które zapraszane były koronowane głowy z całej Europy. Miasto stało się wówczas ważnym ośrodkiem rzemiosła: pracowano w zakładach sukienniczych, garbarskich, metalowych, w cegielniach, olejarniach i kaflarniach, wyrabiano również broń. W I poł. XIX wieku powstały dwie drukarnie. Pierwszą założył w 1805 roku Karol Beniamin Feistel, drugą w 1843 r. Kristian Schemmel, który wydawał m. in. "Tygodnik Polski Poświęcony Włościanom" - pierwszą gazetę na Górnym Śląsku drukowaną w języku polskim.

[madohora]

W czasach I wojny światowej Hochbergowie przekazali swój pszczyński pałac na potrzeby cesarskiej kwatery głównej Wilhelma II oraz siedziby sztabu wojsk niemieckich.

[madohora]

Udział mieszkańców w trzech powstaniach śląskich i ostateczne wyniki plebiscytu w 1921 r. (74 proc. ludności powiatu opowiedziało się za Polską ) sprawiły, że ziemia pszczyńska wróciła do Macierzy. W 1922 roku do miasta wkroczyło wojsko polskie pod wodzą gen. Szeptyckiego. W uroczystości tej wziął udział przywódca powstań śląskich Wojciech Korfanty.

[madohora]

Wrzesień 1939 r. to bohaterska obrona miasta przez byłych powstańców śląskich i harcerzy, a także ciężkie walki oddziałów Armii Kraków. Na przełomie 1944 i 1945 r. Pszczyna stała się świadkiem "marszu śmierci" więźniów Oświęcimia. Miasto, wyzwolone w lutym 1945 r. nie doznało na szczęście poważniejszych zniszczeń wojennych. Ocalały jego cenne zabytki, które podziwiają dzisiaj turyści z kraju i zagranicy.

[madohora]

Choć władze komunistyczne chciały uprzemysłowić wszystkie regiony Polski, w Pszczynie nie rozbudowano nadmiernie przemysłu. Powiększono Fabrykę Elektrofiltrów „Elwo”, wybudowano Zakłady Gazów Technicznych. Powstała duża mleczarnia Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej oraz młyn. Ze zmiennym szczęściem dbano o stan zamku pszczyńskiego i parku. 27 maja 1975 r. zwiększono powierzchnię miasta przez przyłączenie sąsiednich gmin Goczałkowice-Zdrój (Ćwiklice, Goczałkowice-Zdrój, Rudołtowice) i Wisła Wielka (Brzeźce, Łąka, Poręba, Studzionka, Wisła Mała, Wisła Wielka). 1 lutego 1977 r. utworzono gminę wiejską Pszczyna, w skład której weszły sołectwa: Jankowice i Studzienice (ze znoszonej gminy Bojszowy), Czarków i Piasek (ze znoszonej gminy Kobiór) oraz Studzionka, Wisła Mała i Wisła Wielka wyłączone z miasta Pszczyna. 1 lutego 1992 r. połączono miasto i gminę Pszczyna w jedną gminę (tzw. miejsko-wiejską); jednocześnie usamodzielniły się Goczałkowice-Zdrój, tworząc odrębną gminę Goczałkowice-Zdrój[32]. 1 stycznia 1998 r. odłączono od miasta wszystkie pozostałe z przyłączonych w 1975 sołectw – Brzeźce, Ćwiklice, Łąka, Poręba, Rudołtowice – stając się odrębnymi wsiami w gminie Pszczyna.

[madohora]

[madohora]

OD PONIEDZIAŁKU POWRÓT PIERWSZYCH POCIĄGÓW NA TRASIE ZWARDOŃ - ŻILINA - Radio Opole - 17.04.2021

[madohora]

TABLICA POŚWIĘCONA KORCZAKOWI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TABLICA POŚWIĘCONA JULIUSOWI CARLSOWI RACHSDORFF

[madohora]

MIJA OSIEM LAT OD OTWARCIE DWORCA AUTOBUSOWEGO W TARNOWSKICH GÓRACH - Nasze Miasto - 25.03.2021

[madohora]

Zapomniałam dodać, że na dworcu można było (przez pandemię nie byłam), kupić gazetę, bilet na autobus i nie tylko, działała informacja. A czas oczekiwania umilał lub uprzykrzał wielki ekran z wiadomościami TV. No i informacja działała mimo tablic.

[madohora]

We wsi funkcjonuje rzymskokatolicka parafia Narodzenia św. Jana Chrzciciela.

[madohora]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego.

[madohora]

Jedlina z początku miała charakter osady. W 1643 roku Zygfryd Promnitz nabył Jedlinę od właściciela Bojszów Andrzeja Zborowskiego (szlachcic z Małopolski). Zbudował folwark z drewnianym dworkiem, młyn nad Wisłą, zajął się handlem soli z Wieliczki i Bochni. Po śmierci Zygfryda i Franciszka Hermana Promnitza, w 1657 roku Jedlinę nabył Wacław Zborowski, syn Andrzeja z pierwszego małżeństwa. Wtedy to wzrósł handel zboża, karpi, żelaza i drewna. Dzieje Jedliny związane były w dużej mierze z rzeką Wisłą, która nie tylko wylewała, ale stanowiła granicę między księstwami i monarchiami. Po 1742 roku Prusy wydały nowy porządek państwowy, w którym wymagano, aby wszystkie granice Polski były dobrze strzeżone. Mieszkańcy Jedliny wbrew zakazom, zajmowali się przewozem ludzi (słynni przewoźnicy jedlińscy), towarów, uczestniczyli w odpustach oświęcimskich, pielgrzymowali do Kalwarii Zebrzydowskiej i Krakowa.

[madohora]

Bojszowy Nowe (do 31 grudnia 2016 r. Nowe Bojszowy) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie bieruńsko-lędzińskim, w gminie Bojszowy.

[madohora]

1765 r. – znalezienie się w granicach państwa pruskiego

[madohora]

Pod szczytem, na wysokości 1001 m n.p.m., znajduje się duże schronisko PTTK na Szyndzielni, wybudowane w 1897 przez organizację Beskidenverein. Jest to pierwsze schronisko w Beskidzie Śląskim i polskich Beskidach, rozbudowane w latach 1954–1957. Tuż poniżej schroniska znajduje się alpinarium o powierzchni około 400 m². Założone zostało w 1905 z inicjatywy ówczesnego prezesa Beskidenvereinu, Wilhelma Schlesingera, przez bielskiego muzealnika i przyrodnika Edwarda Schnacka. Zgromadzono w nim rośliny charakterystyczne nie tylko dla Beskidów, ale i Alp Wschodnich. Po II wojnie światowej ogrodem opiekował się bielski Oddział Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, jednak z biegiem lat ogród znacznie podupadł. Na początku 2010 zabroniono wejścia na jego teren ze względów bezpieczeństwa. W 2011 z inicjatywą jego rewitalizacji wystąpił Jacek Bożek z Klubu Gaja z Wilkowic. Dzięki wysiłkom władz Bielska-Białej i gminy Wilkowice, kosztem ok. 40 tys. zł ogród został odnowiony: usunięto samosiejki drzew, wypielono teren, przeprowadzono inwentaryzację roślin i dokonano nowych nasadzeń. Opiekę nad alpinarium objęło Nadleśnictwo Bielsko, które włączyło obiekt w trasę przyrodniczej ścieżki dydaktycznej biegnącej przez Szyndzielnię (tablica informacyjna). Ponowne otwarcie ogrodu dla zwiedzających miało miejsce 13 października 2011. Przy górnej stacji kolei linowej na Szyndzielnię znajduje się 18-metrowa wieża widokowa, którą oddano do użytku 14 sierpnia 2015. Przy schronisku węzeł szlaków pieszych, którymi dotrzeć można m.in. do: Wapienicy, Olszówki, Bystrej, Szczyrku, Brennej, Jaworza oraz na Klimczok, Błatnią, Kozią Górę.
Od 1953 pod szczyt dociera kolej gondolowa „Szyndzielnia” gruntownie zmodernizowana w latach 1994–1995 i 2017

[madohora]

Schronisko na Szyndzielni jest jednym z najpopularniejszych schronisk w Beskidach. Ogromny wpływ ma na to uruchomiona w 1953 roku kolejka gondolowa, która po modernizacji w latach 1994- 1995 jest komfortową i jedną z najnowocześniejszych kolei gondolowych w Polsce. W ciągu kilku minut każdy, zarówno małe dziecko jak i osoba w podeszłym wieku, może znaleźć się z dala od miejskiego zgiełku, na 958 m.n.p.m, zaledwie kilkaset metrów od schroniska i szczytu Szyndzielni.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Muzeum Zamkowe mieści się w obronnym niegdyś zamku, przekształconym później w reprezentacyjną, trójskrzydłową rezydencję. Pierwszy zamek w Pszczynie - jak podaje Henryk Schaeffer, XIX-wieczny książęcy archiwariusz i kronikarz pszczyński - został najprawdopodobniej wzniesiony w XI lub XII wieku przez książąt piastowskich. Był budowlą jedno skrzydłową, otoczoną obwarowaniami ziemnymi i fosą wypełnioną wodą. Pełnił funkcję siedziby myśliwskiej, również przez następne stulecia, aż po wiek XX, jako że bogate w zwierzynę pobliskie lasy słynęły z organizowanych w nich polowań. Dopiero w XV wieku zbudowano w Pszczynie murowany zamek. Inicjatorką tego przedsięwzięcia była Helena Korybutówna, bratanica Władysława Jagiełły. Ten średniowieczny zamek - na przestrzeni wieków - był parokrotnie rozbudowywany i przebudowywany. Ostatnia przebudowa - w stylu neobarokowym - została przeprowadzona w latach 1871-1876 przez wybitnego, francuskiego architekta Hipolita Aleksandra Destailleur'a (1822-1893). W przeciwieństwie do poprzednich, przeciągających się z braku środków finansowych, dokonana została z wielkim rozmachem i bez spowodowania zadłużenia. W tym kształcie budowla przetrwała do dnia dzisiejszego. Zamkiem pszczyńskim władali książęta piastowscy z linii opolsko-raciborskiej, czescy Przemyślidzi z Opawy, węgierska rodzina Turzonów ze Spisza, ród śląski Promnitzów z Żar, Anhaltowie z Köthen oraz Hochbergowie z Książa. Należy podkreślić, że w Pszczynie leżącej na pograniczu kulturowym współżyły pokojowo kultury polska, czeska, węgierska i niemiecka. Tu także podjęto decyzję o totalnej wojnie podwodnej na Atlantyku. Szczegółowo o tym wydarzeniu pisze amerykańska pisarka Barbara Tuchman w książce dokumentalnej "Telegram Zimmermanna" (wydana w Polsce w 1997r.). Również Bogusław Wołoszański zajął się problematyką wojenną i nawiązał do wydarzeń, które miały miejsce w Pszczynie. Pisał o tym w książce "Ten okrutny wiek" (wydana w Warszawie w 1995r.) oraz nakręcił film dokumentalny (w czerwcu 2000r.) z cyklu "Sensacje XX wieku". W burzliwych czasach II wojny światowej zamek był siedzibą różnych instytucji cywilnych i wojskowych Niemiec hitlerowskich. Po wyzwoleniu Pszczyny w lutym 1945 roku zamek częściowo zamieniono na szpital przyfrontowy Armii Czerwonej. Po opuszczeniu obiektu przez wojska radzieckie ówczesne władze rozważały różne warianty dalszego jego przeznaczenia. Ostatecznie podjęły decyzję o utworzeniu w zamku muzeum. Muzeum otwarto 9 maja 1946 roku. W oparciu o zachowane oryginalne wnętrza oraz część wyposażenia z czasów Hochbergów, a także dzieła sztuki przywożone ze zrujnowanych wojną innych zamków śląskich, zdecydowano się na utworzenie muzeum wnętrz mieszkalnych, prezentujących wnętrza od renesansu po schyłek XIX wieku.
Wiele lat później podjęto działania, które miały na celu przywrócenie zamkowi pszczyńskiemu jego tradycyjnego, reprezentacyjnego oraz myśliwskiego charakteru. Przystąpiono do rekonstrukcji wnętrz zamkowych. Dokonane działania zostały zauważone i docenione na forum europejskim. Dlatego pozarządowa organizacja Europa Nostra, z siedzibą w Hadze, zajmująca się ochroną europejskiego dziedzictwa kulturowego i środowiska naturalnego, nagrodziła - w konkursie 1995 roku - Muzeum Zamkowe w Pszczynie dyplomem honorowym za "pieczołowite odtworzenie wnętrz zamku z ich wyposażeniem oparte na wnikliwych badaniach historycznych, które przywróciły blask początku XX wieku". Obecnie Muzeum Zamkowe w Pszczynie jest placówką naukową i ośrodkiem kultury. Zalicza się do grupy najczęściej odwiedzanych muzeów-rezydencji w Polsce. Rokrocznie obiekt zwiedza ponad 100 tysięcy widzów. Nadal kontynuuje tradycje muzykowania na zamku, wywodzące się od czasów Georga Philippa Telemanna (1681-1767), słynnego kompozytora niemieckiego baroku, który na miesiące letnie- od 1704 do 1707 roku - przyjeżdżał do Pszczyny. W związku z tym Muzeum - od 1979 roku -organizuje koncerty muzyki barokowej pod nazwą" Wieczory u Telemanna". Należy przypomnieć, że pszczyńska placówka (w sierpniu 2000 r.) otrzymała nagrodę im. G. Ph. Telemanna władz miasta Magdeburga za "wybitne zasługi w interpretacji, pielęgnowaniu i działalności badawczej, dotyczącej życia i twórczości kompozytora".

[madohora]

Stare miasto zachowało tradycyjny, średniowieczny układ przestrzenny. Centrum stanowi rozległy rynek, jeden z największych i najpiękniejszych w południowej Polsce. Otaczają go starannie odrestaurowane kamieniczki z XVIII i XIX wieku. Granice średniowiecznego układu przestrzennego określają ulice Warowna, Piwowarska i Basztowa.

[madohora]

[madohora]

Kościół ewangelicki
Pierwotny kościół wzniesiony został wraz ze szkołą i mieszkaniem w latach 1743-1746, z fundacji hrabiego Erdmanna Promnitza, według planów Christiana Jahne. W roku 1860 nadbudowano wieżę, a w 1896 sprawiono nowe organy.
Zniszczony w czasie pożaru w 1905, odbudowany został przez Scheinnerta w stylu neobarokowym w latach 1905-1907.
W zewnętrznej ścianie wmurowano kamienną płytę nagrobną rycerza Zawadzkiego z Polanki, zmarłego w 1716 roku.

[madohora]

1975 r. – w gminie Bojszowy

[madohora]

3 września 1939 Freikorps rozstrzelał Józefa Pyrtaka (lat 17)

[madohora]

22 lutego 2021r w miejscowości miała miejsce katastrofa lotnicza z udziałem śmigłowca Bell 429, w której zginęły dwie osoby a dwie zostały ranne. W katastrofie zginął 80 letni biznesmen Karol Kania[

[madohora]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego

[madohora]

Nazwa pochodzi od miejsca położenia, między dwiema rzekami: Korzyńcem i Pszczynką. Niemiecki językoznawca Heinrich Adamy swoim dziele o nazwach miejscowości na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia nazwę wsi zanotowaną jako Mezerzice podając jej znaczenie „Ort zwischen zwei Flussen” czyli „miejscowość pomiędzy dwiema rzekami

[madohora]

W 1765 miejscowość znalazła się w granicach Królestwa Prus, a w 1922 w Polsce.

[madohora]

Parafia Wniebowzięcia NMP – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w Międzyrzeczu w województwie śląskim. Parafia należy do dekanatu Bieruń w archidiecezji katowickiej.

[madohora]

Przejeżdżałam przez te wszystkie miejscowości gdy jechałam busikiem do Pszczyny

[madohora]

AUTA Z MINIONEJ EPOKI POJADĄ DO TURCJI - Radio Opole - 24.06.2021

[madohora]

TRYPTYK POWSTAŃCZY PAMIĘĆ ZIEMI - Fakty Bytom - 24.06.2021

[madohora]

POJAZDY MILITARNE PRZYJECHAŁY DO BYTOMIA - Nasz Bytom - 24.06.2021

[madohora]

Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w sołectwie Brynica (Miasteczko Śląskie). Należy do diecezji gliwickiej i dekanatu Żyglin.

[madohora]

Osada Brynica powstała w XVI wieku przy kuźnicy nad rzeką Brynicą. Młodszą osadę ? Bibielę założono pod koniec XIX wieku. W latach 1889?1917 wydobywano w jej okolicy rudę żelaza. Obie osady należały do parafii w Żyglinie. W 1926 roku ks. Franciszek Wyciślik, proboszcz parafii w Żyglinie, po raz pierwszy odprawił w Brynicy okolicznościowe nabożeństwo. 7 maja 1927 roku zwrócił się do Kurii Diecezjalnej w Katowicach z prośbą o możliwość sprawowania regularnych nabożeństw dla wiernych z obu wiosek. Nabożeństwa sprawowano w pomiesz- czeniach tamtejszych szkół podstawowych. W 1930 roku bryniczanie wybudowali kaplicę pw. świętych Apostołów Piotra i Pawła, którą ? za zgodą kurii diecezjalnej ? 21 września tegoż roku pobłogosławił ks. Franciszek Wyciślik. Od tej pory w kaplicy odprawiano Mszę św. raz w miesiącu, natomiast w Bibieli sprawowano Mszę św. raz na kwartał. W 1963 roku do parafii w Żyglinie został oddelegowany wikariusz, który za zadanie miał sprawować Msze św. w Brynicy i w Bibieli w każdą niedzielę i święto.

[madohora]

W czerwcu 1998 roku bryniczanie przystąpili do rozbiórki starej kaplicy i rozpoczęli budowę nowego kościoła wg projektu architektów: Stanisława Kaczorowskiego, Henryka Górczyńskiego i Szymona Opani. Kamień węgielny, poświęcony 2 czerwca 1997 roku w Legnicy przez papieża Jana Pawła II, wmurował 26 czerwca 1999 roku biskup gliwicki Jan Wieczorek. Ozdobą kościoła są figury świętych patronów, które stanowią prezent żyglińskiej parafii dla nowego kościoła. Kościół poświęcił biskup Gerard Kusz 15 października 2000 roku.

[madohora]

[madohora]

W przyleśnej dróżce znajduje się dworek myśliwski. Został zbudowany w 1890 r. przez rodzinę Henckel von Donnersmarck, która była właścicielem okolicznych lasów. W latach 70. został przejęty przez PZPR dla ówczesnego I sekretarza E. Gierka. W otoczeniu znajdował się basen oraz duży ogród.

[madohora]

Dalej w bardzo dalekich głębiach lasu znajdują się lasy zwane przez okolicznych mieszkańców „Pasiekami”. Jest tu zatopiona kopalnia rudy żelaza i kruszcu. W 1880 r. natrafiono na niezmierne pokłady rudy, co spowodowało w 1889 r. powstanie kopalni o wielkich rozmiarach. Wydobywano tam przez 28 lat rudy żelaza i kruszcu. Lecz dnia 17 stycznia 1917 r. przed południem natrafiono na w jednej ze sztolni duży napływ wody. Nagle o 14:00 w kopalni, kiedy górnicy kończyli zmianę, rozległ się w kopalni ogromny huk i szum wody. Jednak szczęściem było to, iż wszyscy górnicy zdołali się uratować. W przeciągu 2 godzin cała kopalni została zalana i wraz z nią wszystkie maszyny, zaś kilkaset górników straciło pracę

[madohora]

[madohora]

Interesujący wywód odnośnie nazwy Żyglin wyprowadza monografista tej wsi i parafii Ludwik Musioł, a argumentacja wraz z opisem jest przekonująca. Rozpoczyna on opis od uwagi, że nazwy Żyglin podobnie jak bliskie Nakło (Śląskie), należą do tych, których znaczenia dzisiejszy mieszkaniec naszej okolicy nie rozumie. Przyjmuje on to za argument, iż pojawiły się one już dawno, przed wiekami, kiedy ci, którzy się nimi posługiwali, rozumieli również ich znaczenie.

[madohora]

Nazwę Żyglin z uwagi na końcówkę - in – należy uznać za formę przymiotnikową, dzierżawczą. Jest to ta sama końcówka, jaką spotykamy przy nazwach miejscowości słowiańskich, jak: Lubin, Strzelin, Imielin, Mierzęcin, Radlin, a poza polskimi politycznymi granicami: Jiczin u południowych sąsiadów albo Berlin w Brandenburgii (bo i to nazwa słowiańska i niezliczone dalsze. (zob. Troja Północy. Kossak-Szczucka. 1960 L.A.H.).

[madohora]

Zdaniem kronikarza nazwę Żyglin wyprowadzono od imienia osobowego. W. Taszycki (Najdawniejsze polskie imiona osobowe. Kraków 1926) w zestawieniu najstarszych osobowych imion polskich wskazuje m.in. Żgles, Żgliz, Żglon i to zebranych z dokumentów pochodzących z XII i XIII wieku. Również z obszaru czeskiego napotykamy podobne stare imiona (Żigl, etc). Wystarczy to zupełnie, aby z całą pewnością nazwę naszego Żyglina od tych imion wyprowadzić.

[madohora]

Nazwa miejscowości Żyglin występuje w źródłach – jak już zaznaczono stosunkowo późno, gdyż dopiero około roku 1440 w Liber beneficiorum Jana Długosza; zapisał on nazwę wsi: Zyglyn Maior i Zyglyn Minor, to ostatnie odnosi się do dzisiejszego Żyglinka, który bywał nazywany również: Nowym Żyglinem. Tenże kronikarz w tym samym akcie wymienia istniejącą już parafię katolicką w Wielkim Żyglinie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Neorenesansowy ratusz, usytuowany w północnej pierzei rynku, przylega do budynku kościoła ewangelickiego. W roku 1716 miasto zdecydowało się na zakup osobnego gmachu, który przeznaczono na ratusz. Budynek należał do Anny Marii, wdowy po Mateuszu Janiku, która sprzedała go za "jedenaścieset reńskich". Po licznych przebudowach jest o­n do dzisiaj ratuszem miejskim w Pszczynie. Jego parter powstał prawdopodobnie w roku 1658. Świadczyła o tym istniejąca jeszcze w latach 30-tych XX wieku wmurowana w ścianę kamienna tablica z napisem w języku niemieckim i umieszczoną obok datą.
W 1738 r., z funduszy pszczyńskiej parafii katolickiej, zbudowano małą wieżę na ratuszu, a w niej umieszczono zegar.
W 1861 r. ratusz rozbudowano - budynek poszerzono w stronę szkoły ewangelickiej oraz dobudowano drugie piętro. Ostatnia gruntowna przebudowa ratusza w stylu neorenesansowym miała miejsce w 1931 r.
W latach 70-tych odnawiano m. in. elewacje ratusza, przeprowadzano także drobne remonty; w roku 1993 na wieży ratuszowej zamontowano nowy elektroniczny zegar, sterowany drogą radiową.
Ostatni remont pomieszczeń ratusza miał miejsce w 1998 r. Zasadniczym zmianom uległ wtedy wystrój sali sesyjnej (nowa kolorystyka, nowoczesne oświetlenie). W czerwcu 1999 r. w sali tej zawieszono herby 12 sołectw, wchodzących w skład Gminy Pszczyna.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Strzybnica leży w północno-zachodniej części miasta. Na północy graniczy z Pniowcem, na zachodzie z gminą Tworóg (sołectwa Hanusek i Boruszowice), na południowym zachodzie z Rybną, od południa z Sowicami i na niewielkim odcinku ze Śródmieściem-Centrum, natomiast na wschodzie z Lasowicami.

[madohora]

BRAMA WYBRAŃCÓW

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Z KASY PARAFII ŚWIĘTEGO JACKA ZNIKNĘŁO MILION ZŁOTYCH - www.polskatimes.pl - 24.06.2021

[madohora]

Puferki (niem. Gruschkamühle) – miejscowość, stanowiąca część miasta Tarnowskie Góry, zlokalizowana na terenie dzielnicy Sowice.

[madohora]

Dr Marek Wroński utożsamia z Puferkami osadę Ruda, inaczej Hammer (od niemieckiego słowa oznaczającego 'młot'), występującą po raz pierwszy w dokumencie z 16 kwietnia 1415 roku, w którym biskup krakowski Wojciech Jastrzębiec erygował parafię w Tarnowicach. Wcześniej Ruda oraz wsie: Tarnowice, Rybna, Pniowiec, Opatowice, Sowice i Lasowice należały do parafii w Reptach. Nazwa tej miejscowości mogła się odnosić do podmokłej łąki lub bagniska koloru rdzawego, znacznie bardziej prawdopodobne jednak jest odniesienie do miejsca wydobycia i/lub wytapiania rudy żelaza

[madohora]

Publiczny transport zbiorowy zapewnia Zarząd Transportu Metropolitalnego organizujący przewozy autobusowe na liniach 189, 671 i 736. Autobusy zatrzymują się na przystanku o nazwie Puferki

[madohora]

Dzielnicę współtworzą 4 miejscowości położone nad rzeką Stołą, stanowiące części miasta Tarnowskie Góry:
Sowice (niem. Sowitz) – dawna wieś średniowieczna,
Repecko (nazwa urzędowa Repeckie; niem. Repetzko) – dawny folwark należący do Opatowic,
Puferki (niem. Gruschkamühle) – dawny zakład przeróbki rud i młyn na granicy Sowic i Opatowic,
Czarna Huta (niem. Hugohütte) – dawna kolonia przemysłowa Lasowic.

[madohora]

Nazwa dzielnicy i miejscowości Sowice jest patronimiczną, wywodzącą się od zbiorowej nazwy osobowej Sowicy, oznaczającej potomków chłopa Sowy, który w średniowieczu prawdopodobnie z książęcego nadania wykarczował las na lewym (południowym) brzegu rzeki Rybnej (dziś Stoły) i założył osadę (późniejszą wieś)[

[madohora]

Kolejny, piąty już sezon badawczy prof. Kostrzewskiego, przyniósł w 1934 roku odkrycie na północ od drogi z Sowic do Repecka, w pobliżu wód Stoły: 2 wiórków, 8 okrzesków i przepalonego rdzenia tardenoaskiego z epoki kamiennej oraz skorupy naczynia i przepaloną kość z okresu kultury łużyckiej.

[madohora]

Pierwsza wzmianka o średniowiecznych Sowicach (Jasnowicz) pochodzi – zdaniem dr. Marka Wrońskiego – z 1369 roku, z dokumentu podziału księstwa bytomskiego między księcia oleśnickiego Konrada II a księcia cieszyńskiego Przemysława. Kolejna (Sowicze) pojawia się w dokumencie erygującym parafię w Tarnowicach (Starych) z 1415 roku, znanym z dwóch odpisów z 1666 i 1761 roku

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Południową granicę dzielnicy (ze Śródmieściem-Centrum) tworzy linia kolejowa nr 144 łącząca stacje Tarnowskie Góry i Opole Główne, oddana do użytku w latach 1857–1858. Ruch pasażerski na niej został zawieszony w grudniu 2011 roku wraz z wejściem w życie nowego rozkładu jazdy likwidującego cztery pary pociągów relacji Tarnowskie Góry – Zawadzkie – Opole Główne. Powodem jest wycofanie się województwa śląskiego z organizacji przewozów na tej linii spowodowane niską frekwencją w pociągach

[madohora]

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTBUSU 189 - PRZEJEŻDŻA PRZEZ SOWICE I PRZEZ PUCHERKI

[madohora]

Tłuczykąt (niem. Tluczykont) – część Tarnowskich Gór[2]. Należy do dzielnicy Pniowiec, jest położony w północnej części miasta.

[madohora]

Historycznie miejscowość leży przy wschodniej granicy Górnego Śląska i zajmuje północną część ziemi bytomskiej

[madohora]

Przeważają gleby bielicowe wytworzone z czwartorzędowych piasków słabo gliniastych świeżych ze znacznym udziałem żwirów w niektórych miejscach. Cechują się one niewielką żyznością i niską zasobnością w składniki łatwo przyswajalne dla roślin, stąd zaliczane są do użytków rolnych V–VI klasy, a porastają je głównie lasy szpilkowe. Dolinę Pniowca wyściełają gleby bagienne i pobagienne: mułowe, torfowe i murszowe zbliżone do madów rzecznych

[madohora]

W Tłuczykącie, w dolinie potoku Pniowiec, znajduje się kompleks cennych i zróżnicowanych siedliskowo wilgotnych łąk ze związku Molinion. Obecne są m.in. trzęślica modra (Molinia caerulea), ostrożeń łąkowy (Cirsium rivulare), rdest wężownik (Polygonum bistorta) i krwawnica pospolita (Lythrum salicaria). Gatunkami roślin objętymi ochroną wykazanymi podczas badań waloryzacyjnych z 2012 roku są np. kukułka szerokolistna (Dactylorhiza majalis), bobrek trójlistkowy (Menyanthes trifoliata), bagno zwyczajne (Ledum palustre) czy skrzyp pstry (Equisetum variegatum), które porastają torfowiska.

[madohora]

Podczas badań w 2012 zaobserwowano objętego ścisłą ochroną gatunkową ptaka – krzyżodzioba świerkowego (Loxia curvirostra) – oraz objęte od 2014 ochroną częściową (wcześniej ochroną ścisłą) gatunki płazów i gadów – traszkę zwyczajną (Lissotriton vulgaris) i padalca (Anguis sp.)

[madohora]

Obecnie wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego duża część działek na obszarze Tłuczykąta jest przeznaczona pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej

[madohora]

Najbliższą stacją kolejową jest oddalone o 3,8 km w linii prostej Miasteczko Śląskie[3]. Prowadzi do niej droga leśna. Stacja Tarnowskie Góry jest oddalona o 4,8 km, zaś nieobsługująca ruchu pasażerskiego od 2011 roku stacja Tarnowskie Góry Strzybnica – o 3,9 km

[madohora]

1 stycznia 1973 włączony do miasta Strzybnica. Od 1975 część Tarnowskich Gór. Według danych urzędu stanu cywilnego z 2017 roku zamiesziwana przez niecałe 1300 mieszkańców

[madohora]

W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie wieś występuje pod polską nazwą Pniowiecz oraz niemiecką Gross Pniowitz

[madohora]

Główną ulicą stanowiącą oś przecinającą dzielnicę z zachodu na wschód jest ulica Jagodowa (dawniej Wiejska).

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Usytuowany w grzbiecie, podchodzącym tu od południowego zachodu, z Trzech Kopców, jest Klimczok zwornikiem dla grzbietu opadającego łagodnie na północ ku Szyndzielni oraz drugiego, odchodzącego na wschód ku Magurze. Wierzchołek Klimczoka ma kształt kopca o zaokrąglonym szczycie. Grzbiety odchodzące od niego są dość szerokie, za to stoki opadające ku dolinom Białki (na północnym wschodzie), Biłej (na południu) i Barbary (na zachodzie) są strome i porośnięte bukowo-świerkowymi lasami. Na północno-wschodnich stokach Klimczoka znajdują się źródła Białej. Na szczycie znajduje się stalowy maszt z antenami przekaźników telekomunikacyjnych. Z istniejącej do końca lat 70. XX w. na wierzchołku Klimczoka drewnianej wieży triangulacyjnej widać było znaczną część Karpat Zachodnich od Łysej Góry na zachodzie po Tatry na południowym wschodzie. Dziś, z uwagi na podrastające wokół wierzchołka drzewa, widok ogranicza się jedynie do sektora południowo-wschodniego, w którym ponad grzbietami Beskidu Żywieckiego królują szczyty Tatr. Z rzadkich w Polsce gatunków roślin rośnie na Klimczoku tojad morawski. Na Klimczoku w granicach leśnictwa Biła (Nadleśnictwo Bielsko) rośnie grupa drzew przekraczających 45 metrów wysokości, wśród których kilka przekracza 53 m, a jedna daglezja zielona na początku 2018 roku osiągała ok. 57 metrów (dokładny wynik zależy od sposobu pomiaru), a jej wiek był szacowany na 115 lat.

[madohora]

[madohora]

W siodle pomiędzy Klimczokiem i Magurą (Siodło pod Klimczokiem) znajduje się skrzyżowanie szlaków pieszych do Szczyrku, Bystrej, Brennej na Przełęcz Salmopolską, Przełęcz Karkoszczonkę, Szyndzielnię i Błatnią. Do nazwy szczytu nawiązuje schronisko PTTK Klimczok, znajdujące się w odległości 700 m na wschód. Na polanie, pokrywającej wschodnie ramię Klimczoka opadające ku Siodłu pod Klimczokiem, działa narciarski wyciąg talerzykowy długości 430 m

[madohora]

WIDOK Z KOLEJKI NA SZYNDZIELNIĘ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Miasto powstało w wyniku łączenia się w większy organizm miejski wielu mniejszych miejscowości, które spowodowane było rozwojem przemysłu. Pierwsza wzmianka o Dąbrowie pojawiła się w 1726 i pochodzi z ksiąg parafialnych kościoła Świętej Trójcy w Będzinie, w których pod datą 25 lipca 1726 odnotowana została jako matka chrzestna niejaka Anna Lisowa – mieszkanka Dąbrowy. W źródłach historycznych wymieniane są jednak miejscowości, które w wyniku procesów urbanizacyjnych zostały wchłonięte przez obecne miasto. W latach (1470-1480) Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis wymienia w zlatynizowanych staropolskich wersjach obecne dzielnice Dąbrowy Górniczej Strzemieszyce Wielkie jako Strmyeschycze Maior oraz Strzemieszyce Małe jako Strmyeschycze Minor, a także Tucznawa jako Thucznobaba, Okradzionów jako Okradzonow, Gołonóg jako Golonog, Ząbkowice jako Zambkowicze, Łosień jako Lossyen. Natomiast najstarsze wzmianki o innych osadach z terenu dzisiejszej Dąbrowy Górniczej to, m.in. XII wiek o Trzebiesławicach, 1220 o Błędowie w kronikach biskupa krakowskiego Iwo Odrowąża, XIV wiek o Strzemieszycach i Ujejscu (pierwsza wzmianka z 1372[7]), XV wiek o Gołonogu, Ząbkowicach w księgach Jana Długosza oraz w 1443 o Sikorce, w 1551 o Łęce. Prawdopodobnie od X wieku istniał Łosień, będący wczesnośredniowiecznym ośrodkiem wytopu metali.

[madohora]

Już w 1796 z inicjatywy władz pruskich rozpoczęto budowę pierwszej odkrywkowej kopalni węgla kamiennego, która od nazwiska dyrektora górnictwa w rządzie pruskim – hr. Fryderyka Wilhelma Redena – otrzymała nazwę „Reden”. Od 1806 zaczęła obok niej powstawać kolonia robotnicza o tej samej nazwie. Dalszy rozwój przemysłowy Dąbrowy łączy się już z działalnością inwestycyjną rządu Królestwa Polskiego, do którego w 1815 Dąbrowa została włączona. W okresie tym wiele nowych pokładów węgla odkrył Józef Cieszkowski[9][10], na których uruchomiono w 1846 roku nową kopalnię „Cieszkowski”. W latach 1816-1823 obok kopalni „Reden”, na terenie obecnego osiedla K. Adamieckiego, powstała huta cynku „Konstanty”. Do wytopu metali wykorzystywano rudy galmanu przywożone z kopalń w Strzemieszycach Małych, Sławkowie, Żychcicach i Olkuszu. Około 1820 przy kopalni „Reden” powstała pierwsza w Dąbrowie szkoła elementarna, wkrótce potem lazaret. W 1825 pod Będzinem powstała kopalnia „Ksawery”, która dała początek dzielnicy o tej samej nazwie oraz Mydlicom. Kopalnia ta została znacznie rozbudowana przez Cieszkowskiego

[madohora]

Na przełomie XIX i XX w. Dąbrowa była największym skupiskiem inteligencji technicznej w Zagłębiu, której kuźnią była Szkoła Górnicza Sztygarka. Historia tej szkoły to piękne karty w dziejach polskiego górnictwa i walk rewolucyjnych. Wydawała też ważne czasopismo naukowe Przegląd Górniczo-Hutniczy. Sama tylko kopalnia Reden zatrudniała połowę robotników tworzącego się wokół Dąbrowy zagłębia przemysłowego, któremu dała nazwę. Huta Bankowa była największą w Królestwie Kongresowym, a moc jej maszyn stanowiła 1/3 całego przemysłu Królestwa i zapoczątkowała w nim produkcję stali

[madohora]

DĄBROWA GÓRNICZA REDEN

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

SOŚNICOWICE URZĄD GMINY

[madohora]

[madohora]

1972 PREMIERA FILMU PERŁA W KORONIE

[madohora]

ZDJĘCIA

[madohora]

Cmentarz żydowski w Sośnicowicach położony jest przy obecnej ul. Gimnazjalnej. Jego lokalizację można odnaleźć na na wojskowej mapie z 1928 roku. Joanna Oczko w swym opracowaniu zatytułowanym "Żydzi w Sośnicowicach" podaje, iż: "pierwsza wzmianka o pochówku na cmentarzu w Sośnicowicach pochodzi z 1829 roku i dotyczy pogrzebu trzynastoletniego Wolfa Neumanna z Sośnicowic, syna Josepha Neumanna, który zmarł 14.03.1829 roku. Wcześniej - a przynajmniej od 1812 roku - Żydów sośnicowickich chowano w Gliwicach. Na cmentarzu w Sośnicowicach grzebano głównie zmarłych z Sośnicowic, ale zdarzały się także pojedyncze pochówki osób z Ostropy (tylko dzieci), Polskiej Wsi (obecna ul. Powstańców Śląskich w Sośnicowicach), Brzezinki, Sierakowic, Wójtowej Wsi (dziecko) i Kozłowa. (.....) W latach 1812 - 1847 pochowano tam 64 osoby"..

[madohora]

Niestety nie znalazłam informacji na temat cmentarza

[madohora]

[madohora]

KAPLICA NA CMENTARZU W SOŚNICOWICACH

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ponadto przez Sośnicowice przebiega zielony szlak Stulecia Turystyki
Rybnik
Wilcza
Kuźnia Nieborowska
Nieborowice
Smolnica
Trachy
Tworóg Mały
Sierakowice
Bojszów
Rudno
Pławniowice
Jezioro Pławniowice
Poniszowice
Niekarmia
Ligota Toszecka
Rezerwat przyrody Płużnica
Dąbrówka
Rezerwat przyrody Hubert
Świbie
Wielowieś
Tworóg
Brynek
Hanusek
Boruszowice
Tarnowskie Góry
Miasteczko Śląskie
Jezioro Nakło-Chechło
Tarnowskie Góry

[madohora]

Według niemieckiego językoznawcy Heinricha Adamy nazwa miejscowości wywodzi się od polskiej nazwy białego sera - twarogu, którego wytwarzaniem mieli zajmować się tutejsi mieszkańcy. Nie istnieje jednak jakikolwiek przekaz historyczny mówiący o produkcji tu sera na znaczącą skalę, który potwierdzałby tę hipotezę. Górnośląski kapłan i historyk regionalny ks. Jan Chrząszcz podaje, iż nazwa Tworóg pochodzi od nazwiska mistrza kuźniczego Jana Tworoga. W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie wieś występuje pod nazwą Tworog[6]. Spis ten wymienia również części i przysiółki wsi: Graniczny Młyn, Thiergarten oraz Zielona[6]. W okresie hitlerowskiego reżimu w latach 1936-1945 nazistowska administracja III Rzeszy zmieniła nazwę na nową, całkowicie niemiecką - Horneck.

[madohora]

A TAK O JESIENI PISZE CHOP Z NIKISZU

[madohora]

[madohora]

zespół kościelny przy ul. Kościelnej 2

kościół parafialny św. Antoniego Padewskiego wybudowany w latach 1815-1817 w stylu barokowym, przebudowany w 1905 r., z ołtarzem głównym z XVII w. i organami z XIX w.

[madohora]

SKLEPIENIE W KOŚCIELE W TWOROGU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

przy ul. Plac Wolności 1 budynek dawnego przytułku dla ubogich z 1826 r. - drewniany i tynkowany, dach kryty gontem

[madohora]

[madohora]

[madohora]

barokowa kaplica pałacowa z XVIII w.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TRZY DĘBY

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DOM OGRODNIKA

[madohora]

Najstarsze informacje o stajniach usytuowanych w pobliżu pszczyńskiego zamku, pochodzą z pszczyńskiego urbarza z 1629 roku.

Obecnie istniejący kompleks stajni książęcych został wzniesiony w 2 poł. XIX w. za czasów Hochbergów, według projektu architekta Oliviera Pavelta. Wozownię wybudowano w 1864 r., stajnie wraz z siodlarnią w latach 1866-1867, natomiast do budowy ujeżdżalni przystąpiono w 1869 r. Murowane garaże, dla dziewięciu książęcych samochodów, wzniesiono pomiędzy 1904 a 1910 r. Na mocy porozumienia pomiędzy Marszałkiem Województwa Śląskiego a władzami miasta Pszczyny postanowiono obiekt wyremontować z myślą o przekazaniu go Muzeum Zamkowemu, co oficjalnie nastąpiło w dniu 12 lipca 2013 roku

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ŻERNICA WIDOK OGÓLNY

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PUMAM GRASUJE W CHEŁMIE ŚLĄSKIM I TYCHACH. POLICJA I MYŚLIWI OSTRZEGAJĄ - Dziennik Zachodni - 23.10.2019

[madohora]

Z inicjatywy Bohumila Vitka w 1949 na terenie parku powstał ogród zoologiczny. Pierwszymi mieszkańcami były jeleń, dwie sarny i pięć bażantów, a wkrótce także pawie i inne ptaki.

[madohora]

W kwietniu 1953 została podjęta decyzja o budowie nowego ogrodu zoologicznego i przeniesieniu dotychczasowego ogrodu do nowej lokalizacji. Nowy ogród mieścić się miał w parku Stromovky w Śląskiej Ostrawie.
Rok 1956 może zostać uznany za początek budowy nowego ogrodu zoologicznego, a pierwszym udostępnionym zwiedzającym obiektem był wybieg dla niedźwiedzi.

[madohora]

W latach 90. dopłaty inwestycyjne umożliwiły rozpoczęcie rekonstrukcji i modernizacji szeregu zniszczonych obiektów i urządzeń (pawilony nosorożców, pawilony naczelnych i drapieżników, ogrodzenie terenu, elektryfikację i gazyfikację oraz budowę wolier dla ptaków).

[madohora]

Ara różowooka (Ara rubrogenys) – gatunek dużego ptaka z rodziny papugowatych, podrodziny papug neotropikalnych. Występuje endemicznie w centralnej Boliwii. Zagrożony wyginięciem.

[madohora]

Ary różowookie zamieszkują centralną Boliwię: południowy departament Cochabamba, zachodni Santa Cruz, północny Chuquisaca i północno-wschodni Potosí

[madohora]

[madohora]

Występuje w południowym Surinamie oraz przyległych obszarach Gujany Francuskiej, Gujan i Brazylii. Zamieszkuje lasy deszczowe otoczone suchą sawanną, a leżące na wysokości około 315–430 m n.p.m. W zamieszkiwanym przez D. tinctorius środowisku w dzień temperatura wynosi 22–27 °C, w nocy około 20 °C. Drzewołazy niebieskie preferują okolice strumieni i pokryte mchem kamienie; przeważnie przebywają na ziemi, niekiedy są znajdywane na drzewach do wysokości 5 m nad ziemią

[madohora]

Liściołaz żółty (Phyllobates terribilis) − gatunek płaza z rodziny drzewołazowatych (Dendrobatidae), nazywany też liściołazem złocistym lub straszliwym. Jest najbardziej toksycznym płazem na świecie. Toksyny zawarte w wydzielinie skóry tego liściołaza są wykorzystywane przez Indian Embre i Choco do zatruwania strzał. Gatunek hodowany w terrariach.

[madohora]

[madohora]

DLACZEGO WOKÓŁ KATOWICKIEGO RYNKU WYCIĘTO DRZEWA

[madohora]

Przed pandemią
A gdyś zmęczył się wycieczką
Można usiąść na chwileczkę
Zjeść ciasteczko, wypić kawę
No i szybko pójść znów dalej

[madohora]

[url=https://forum.gazeta.pl/forum/w,49353,141902859,141902859,Petycja_o_budzet_obywatelski_.html?t=1612223367&s=3#p171204915]PETYCJA O BUDŻET OBYWATELSKI/url]

[madohora]

SZLAKIEM NAJWAŻNIEJSZYCH MIEJSC KAZIMIERZA KUTZA

[madohora]

ŚLĄSKIE LEGENDY

[madohora]

ALOJZEGO FICKA

[madohora]

JANOWSKA

[madohora]

LIMERYKI

[madohora]

HISTORIA NIKISZOWCA POZNAWANA W PLENERZE

[madohora]

KUPIŁECH SE CZARNY OGRÓD

[madohora]

MONITORNG

[madohora]

NASZE ULICE

[madohora]

RYNEK W NIKISZOWCU

[madohora]

GOŁĘBNIK NA RYNKU

[madohora]

NIKISZOSZWIEC DOCENIŁ ANNĘ DUDZIŃSKA

[madohora]

FOTOGRAF KOŃCZY

[madohora]

TO MI SIĘ NIE PODOBAŁO

[madohora]

TAM SIĘ ZJEŻDŻA I WIDZI KOLOR I ŚWIATŁO

[madohora]

90 LAT FOTOGRAFII NA NIKISZU

[madohora]

PANIE BOŻE NIE ZABIERAJ MNIE JESZCZE Z TEGO ŚWIATA

[madohora]

PANIE BOŻE NIE ZABIERAJ MNIE JESZCZE Z TEGO ŚWIATA

[madohora]

NIKISZOWIEC KONCERTOWY

[madohora]

JESZCZE RAZ HISTORIA NIKISZOWCA Z PRZYMRUŻENIEM OKA

[madohora]

PROPOZYCJA DLA NIKISZA

[madohora]

DZIEWCZYNKI NIE SKACZĄ W GUMĘ

[madohora]

KONIEC KŁOPOTÓW

[madohora]

JEST I O NIKISZU

[madohora]

GEORG VON GISCHE

[madohora]

Z OSTATNIEJ CHWILI. NAD NIKISZEM LATAJĄ MEWY

[madohora]

ŻABA NA UPADOWIE

[madohora]

STO NA STULECIE NIKISZOWCA

[madohora]

KLUB PIŁKARSKI W JANOWIE

[madohora]

CO DALEJ Z KWK WIECZOREK

[madohora]

JARMARK NA NIKISZU FOTREPORATAŻ - WĄTEK ZAMKNIĘTY

[madohora]

NIKISZOWIECKIE BOISKO

[madohora]

SZANSA DEGLOMERACJI DLA TURYSTKI MIEJSKIEJ

[madohora]

MNIE TO ROZŚMIESZYŁO AUTENTYCZNE

[madohora]

PRAWIE NIGDY SIĘ NIE SPÓŹNIAŁ

[madohora]

FESTIWAL ART NAIF ZDJĘCI

[madohora]

NIGHTSKATING NA NIKISZU

[madohora]

PANORAMY NIKISZOWCA

[madohora]

CO MA WSPÓLNEGO NIKISZ Z KANAŁEM LA MANCHE?

[madohora]

forum.gazeta.pl/forum/w,49353,104442944,104442944,Slaskie_koledy.html

[madohora]

PO KOLONI ZUZANNA ZOSTAŁO TYLE CZYLI NIC...

[madohora]

OŚRODEK WYPOCZYNKOWY BOLINA

[madohora]

MUZEUM NA NIKISZU

[madohora]

GISZOWIEC

[madohora]

PĄCZKI, FAWORKI I INNE PIERDOŁKI

[madohora]

TAK W TEMACIE REKLAM

[madohora]

DESZCZE NAD NIKISZOWCEM

[madohora]

ŚWIĘTA RÓŻNE

[madohora]

HUBERTUS

[madohora]

ADWENT

[madohora]

forum.gazeta.pl/forum/w,49353,151946477,151946477,SWIETY_MIKOLAJ.html?t=1612567933&s=2#p171225708

[madohora]

OSTATKI

[madohora]

WALENTYNKI

[madohora]

EUROPEJSKI DZIEŃ SĄSIADA

[madohora]

Bojszowy (niem. Boischow) – wieś w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie bieruńsko-lędzińskim, siedziba gminy Bojszowy, historycznie na Górnym Śląsku. Graniczy z gminą Oświęcim, Tychami i gminą Miedźna.

[madohora]

W latach 1973-77 w gminie Bojszowy[4][5]. Od 1 lutego 1977 w gminie Pszczyna

[madohora]

Tłuczykąt administracyjnie należał najpierw do powiatu bytomskiego (niem. Kreis Beuthen), zaś od 1873 do powiatu tarnogórskiego (niem. Kreis Tarnowitz). W 1922 roku, kiedy po zakończeniu I wojny światowej ziemia tarnogórska została podzielona między Niemcy i II Rzeczpospolitą, Tłuczykąt wraz z Pniowcem i Boruszowicami znalazł się po stronie polskiej. W czasie II wojny światowej Tłuczykąt należał do powiatu bytomsko-tarnogórskiego (niem. Landkreis Beuthen-Tarnowitz) z siedzibą w Tarnowskich Górach.

[madohora]

W latach 1946–1954 siedziba gminy Strzybnica.

[madohora]

Główną ulicą przebiegającą przez Strzybnicę jest zbudowana w 1847 roku[6] droga łącząca Tarnowskie Góry z Opolem – obecnie ulica Zagórska. Stanowi ona część drogi krajowej nr 11 (drogi jednojezdniowej klasy GP na odcinku Tworóg – Bytom)

[madohora]

129 (Tarnowskie Góry Dworzec – Strzybnica Park Hutnika – Boruszowice Hanusek – Brynek Technikum – Tworóg Dworzec PKP – Koty – Potępa – Ziętek – Krupski Młyn Słoneczna),

[madohora]

189 (Tarnowskie Góry Dworzec – Sowice Czarna Huta – Strzybnica Kościelna),

[madohora]

780 (Szarlej Kaufland – Piekary Bazylika – Osiedle Wieczorka Dworzec – Kozłowa Góra – Świerklaniec Park – Nakło Śląskie – Tarnowskie Góry Dworzec – Strzybnica Fazos – Opatowice Wiejska – Stare Tarnowice Ośrodek Rehabilitacji).

[madohora]

W dzielnicy działa klub piłkarski Unia Strzybnica z siedzibą przy ulicy Armii Krajowej 24. Pierwszy zespół obecnie (sezon 2019/2020) gra w rozgrywkach klasy okręgowej w grupie śląskiej I, natomiast Unia II Strzybnica rywalizuje w ramach śląskiej B-klasy w grupie Bytom II

[madohora]

Teren dawnej huty Fryderyk (niegdyś Zakładów Mechanicznych „ZAMET” S.A., obecnie Zamet Budowa Maszyn S.A.) znajduje się w północno-zachodniej dzielnicy Tarnowskich Gór – Strzybnicy – między ulicami Zagórską (stanowiącą odcinek drogi krajowej nr 11), ks. Prałata Edwarda Płonki (dawniej Metalowców), Kościelną i – do 22 grudnia 2016 roku – Zametowską. W pobliżu przebiega linia kolejowa nr 144, która łączy stację Tarnowskie Góry ze stacją Opole Główne i do kwietnia 2018 roku miała bocznicę prowadzącą do zakładu

[madohora]

W sąsiedztwie huty powstawały liczne zakłady przeróbcze, m.in. fabryka śrutu i blach ołowianych (będąca od 1887 roku własnością spółki Giesches Erben), a także założona w 1895 roku bezpośrednio obok Friedrichshütte fabryka wyrobów ołowianych będąca własnością spółki Bleiindustrie-Aktiengesellschaft vorm. Jung & Lindig z Freibergu w Saksonii

[madohora]

W 1986 roku rozpoczęto eksport maszyn m.in. do Jugosławii, NRD, Czechosłowacji, ZSRR, Rumunii, RFN, Holandii i Włoch. Odbyły się również obchody 200-lecia rozpoczęcia działalności hutniczej na terenie „Zametu” przez Hutę „Fryderyk”. 5 lipca 1988 gospodarską wizytę w zakładzie złożył pierwszy sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR, Manfred Gorywoda[

[madohora]

[madohora]

W 1780 roku wzniesiony został w miejscowości kościół parafialny, a także kilkuklasowa szkoła oraz katolickie seminarium nauczycielskie. W 1809 roku przy klasztorze braci miłosierdzia powstał szpital na 40 łóżek, który wzniósł ówczesny dziedzic dóbr pilchowickich hrabia von Wengersky z fundacji Antoniego Wenzla z Rybnika

[madohora]

[madohora]

W czasie swojego bytu Żernica przechodziła „z rąk do rąk”, od państwa do państwa. Już w 990 roku Śląsk, między innymi także Żernicę, zajęli Czesi. Wioska została w posiadaniu Czech do roku 1050, kiedy to Kazimierz I Odnowiciel, syn Mieszka II przyłączył okoliczne tereny do Polski. Sto lat później, w 1150 roku na ziemi żernickiej osiedlili się pierwsi niemieccy koloniści.