Na Śląskim Szlaku IX

[madohora]

Pomnik Bohaterom Czerwonych Sztandarów – pomnik na placu Wolności w Dąbrowie Górniczej, odsłonięty w 1970 roku.
Monument powstał według projektu Augusta Dyrdy, a jego odsłonięcie odbyło się 8 listopada 1970 roku. Pierwotny napis na pomniku brzmiał: Bohaterom Czerwonych Sztandarów.
W roku 1990 planowano zniszczenie pomnika poprzez wysadzenie go w powietrze przy pomocy materiałów wybuchowych (po przemianach ustrojowych w Polsce wiele pomników likwidowano). Mieszkańcy Dąbrowy Górniczej nie zezwolili na to: pomalowali i zadedykowali pomnik Jimiemu Hendrixowi. Pomnik był pilnowany przez mieszkańców dzień i noc. Pomnik z napisem: Jimiemu Hendrixowi. Kurtowi Cobainowi. Make love not war. War is over. Wszystkim, których kochają wolność dotrwał do roku 2006. Wtedy radni miejscy zadecydowali o umieszczeniu na nim nowej tablicy pamiątkowej z napisem: Bohaterom czerwonych sztandarów. Dąbrowiakom. Twórcom dziejów walk o narodowe i społeczne wyzwolenie. Uroczyste odsłonięcie nowej tablicy miało miejsce 1 maja 2006, w tymże roku obiekt został również wyczyszczony[2]. Pomnik jest wpisany do wykazu Miejsc Pamięci Narodowej województwa śląskiego. Nieopodal pomnika w 2012 roku odsłonięto ławeczkę Jimiego Hendriksa. 27 października 2018 ponownie protestowano pod pomnikiem w odpowiedzi na stanowisko Instytutu Pamięci Narodowej o jego wyburzeniu. Zebrani mieszkańcy ponownie pomalowali cokół pomnika, który został owinięty specjalnym materiałem. W ponownym proteście brało udział kilkaset osób

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PAŁAC KULTURY ZAGŁĘBIA

[madohora]

[madohora]

DĄBROWA GÓRNICZA LISTA PRZYSTANKÓW

DĄBROWA GÓRNICZA ODJAZDY AUTOBUSÓW ZE STANOWISKA 2

Dąbrowa Górnicza jest świetnym węzłem komunikacyjnym, jeżeli chcemy wybrać się gdzieś z ZTM - możemy stąd dojechać do Siewierza, w okolice Pustyni Błędowskiej i wielu ciekawych miejscowości - Sławków, Ząbkowice, Wojkowice Kościelne.

[madohora]

Historia miasta jest związana z wydobyciem rud srebra, ołowiu, a później również cynku. Według legendy, pierwszą bryłę kruszcu srebronośnego wyorał chłop Rybka ok. 1490 roku, co w 1612 roku w swoim dziele Officina ferraria zanotował Walenty Roździeński następującymi słowami „Srebrny kruszec w Bytomiu, na górach wnet nastał, Iny zasię od kruszca w mili zalanego, znaleziony przez chłopa Rybkę niejakiego”. Od tego czasu na teren dzisiejszego miasta zaczęli przybywać osadnicy, powstawały pierwsze osady górnicze.

[madohora]

W połowie XVI w. Tarnowskie Góry były największym ośrodkiem górnictwa kruszcowego na Górnym Śląsku. Wielu zwolenników znalazła tu reformacja. Jej utrwalenie nastąpiło po śmierci Jana II Dobrego (1532), kiedy miasto przeszło pod panowanie Hohenzollernów. W 1529 roku protestanci wybudowali pierwszy drewniany kościół, a dwa lata później na jego miejscu – murowany

[madohora]

16 grudnia 1740 roku wkroczeniem wojsk pruskich na Śląsk rozpoczęły się wojny śląskie. Po zakończeniu pierwszej z nich w 1742 roku miasto przeszło spod panowania austriackiego pod pruskie. W latach 80. XVIII w. powstała z inicjatywy Fryderyka Wilhelma von Redena rządowa kopalnia i huta „Fryderyk” – nazwana od królewskiego imienia, w której 19 stycznia 1788 roku uruchomiono jedną z pierwszych na kontynencie europejskim, sprowadzoną z Anglii, maszynę parową do odwadniania wyrobisk górniczych. W 1803 roku otwarto pierwszą szkołę górniczą, kilkanaście lat później wydrążono nową sztolnię „Fryderyk”, założono drukarnię, wybrukowano Rynek oraz ul. Krakowską i Lubliniecką (obecnie ul. Opolska), założono nowe fabryki i hutę żelaza, rozpoczęto budowę wodociągów miejskich. Również wtedy powstała Spółka Bracka jako instytucja ubezpieczająca górników. W 1857 roku uruchomiono pierwszą linię kolejową do Opola. Rozwój miasta przyspieszyło również utworzenie w 1873 roku powiatu tarnogórskiego. Podczas plebiscytu mieszkańcy miasta prawie w 85% opowiedzieli się za Niemcami, z kolei mieszkańcy powiatu opowiedzieli się za przynależnością do Polski – za Polską głosowało 62%, za przynależnością do Niemiec 38% (w tym prawie 10% tzw. emigrantów). W 1922 roku miasto włączono do Polski. Na początku XX w. wyczerpały się zasoby rud i zakończyło się wydobycie kruszcu. 1 grudnia 1945 roku do miasta włączono gminy Sowice i Lasowice

[madohora]

[madohora]

[madohora]

RYNEK W TARNOWSKICH GÓRACH W OKRESIE MIĘDZYWOJENNYM

[madohora]

Kościół Zbawiciela ewangelicki - Kościół ewangelicki Zbawiciela w Tarnowskich Górach – zabytkowy kościół parafialny Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Tarnowskich Górach. Budowla wznosi się przy tarnogórskim rynku. Kościół powstał w 1780 roku. Budowniczymi świątyni byli architekt Christoph Worbs ze Strzelec oraz cieśla Jan Karol Henning z Opola. W 1900 r. przebudowano go w stylu neoromańskim zgodnie z projektem Adolfa Seiffharta. Jednonawowe wnętrze otaczają empory - często spotykane w świątyniach ewangelickich. Centrum uwagi wiernych stanowi ołtarz i umieszczona nad nim kazalnica. Po lewej stronie znajduje się wolnostojąca chrzcielnica.

[madohora]

KOŚCIÓŁ ZBAWICIELA WSPÓŁCZEŚNIE 2019

[madohora]

Ratusz w Tarnowskich Górach – górujący nad rynkiem w Tarnowskich Górach zabytkowy obiekt architektoniczny. Do 1894 r. znajdował się w tym miejscu sąd okręgowy, wcześniej – górnośląska szkoła górnicza, zasłużona dla miasta i regionu placówka edukacyjna. W tymże roku magistrat pod kierownictwem burmistrza Simona Kotitschke zakupił parcelę sądową za 57 tys. marek. Stary budynek sądu wyburzono, a w jego miejsce od 1896 r. architekt Carl Benjamin Szametike rozpoczął wznosić ratusz, kolejny już w historii Tarnowskich Gór. Projektantem nowej siedziby władz miejskich był berliński architekt Herman Guth (1851-1924), twórca szeregu obiektów administracyjnych i sakralnych (Jawor, Celle, Spandau, Plauen, Malmö). Pracom budowlanym towarzyszyło tragiczne wydarzenie: 19 listopada 1897 wskutek nieuwagi pracowników spłonął doszczętnie hełm wieży, wznoszącej się prawie 40 metrów ponad płytą rynku. Mimo to kilka miesięcy później, 11 sierpnia 1898, nowy ratusz uroczyście oddano do użytku. Trójkondygnacyjny obiekt o fasadzie obłożonej lśniącą cegłą klinkierową (zniszczoną w trakcie czyszczenia w 2. poł. XX w.), wykorzystywany był pierwotnie w następujący sposób: na parterze zlokalizowano sklepy, na pierwszym piętrze biura magistrackie, na drugim – mieszkanie burmistrza oraz salę posiedzeń rady miejskiej. W elewacji ratusza kontrastują trzy zastosowane surowce: czerwona klinkierówka, śląski granit użyty do cokołu oraz piaskowiec (pochodzący z Warty Bolesławieckiej na Dolnym Śląsku), z którego wykonane zostały m.in. herby i godła Donnersmarcków, Hohenzollernów, Śląska, Prus, Rzeszy i Tarnowskich Gór, dłuta Matthiasa Carla Schillinga (1851-1909), nadwornego mistrza kamieniarskiego z Berlina. Do 1957 roku frontową elewację zdobiła figura Jerzego von Hohenzollern-Ansbach. Posąg ten, dzieło wrocławskiego rzeźbiarza Heinricha Kiesewaltera (1854-?), stanął w niszy ratuszowej elewacji w październiku 1899, jako dar władz powiatu tarnogórskiego. Usunięty w 1934 roku, przywrócony (kopia) w czasie okupacji. W 1957 roku został usunięty po raz drugi, a rok później z okazji święta Gwarków na froncie ówczesnego gmachu Miejskiej Rady Narodowej stanęła rzeźba przedstawiająca gwarka. Sala posiedzeń rady miejskiej, przerabiana podczas gruntownej renowacji ratusza w 1925 roku, wyróżnia się ciekawym wystrojem: boazerią i drewnianym sklepieniem, zbliżonym przekrojem do koniczyny. Jej ozdobą jest też piękne, duże okno. W 1899 roku w niej właśnie odbył się pierwszy w dziejach Tarnowskich Gór zjazd reprezentantów Górnego Śląska. Wnętrze ratuszowe często zmieniało swój wygląd, np. podczas II wojny światowej na ścianach klatki schodowej widniały sceny z historii miasta (od aktu założycielskiego Jerzego Hohenzollerna po zajęcie miasta przez armię niemiecką w 1939 roku), wykonane przez miejscowego malarza Józefa Machwitza. Piękna kuta balustrada z wicią roślinną zachowała się w klatce schodowej do dziś.
W 1994 roku przeprowadzono remont dachu oraz rekonstrukcję wieży, zaś w 2010 odnowiono fasadę główną ratusza.

[madohora]

Zebra – nazwa stosowana na określenie ssaków z rodziny koniowatych charakteryzujących się obecnością białych pasów na czarnej sierści]. Zwierzęta te należą do rodzaju Equus. Do zebr zalicza się zwykle trzy gatunki z licznymi podgatunkami:
zebra stepowa (Equus quagga)
zebra równikowa (Equus q. boehmi)
zebra sawannowa (Equus q. borensis)
zebra damarska (Equus q. burchelli)
zebra pręgonoga (Equus q. chapmani)
zebra równinna (Equus q. crawshayi)
zebra kwagga (†Equus q. quagga)
zebra pręgowana (Equus grevyi)
zebra górska (Equus zebra)
zebra namibska (Equus zebra hartmannae)
zebra przylądkowa (Equus zebra zebra)
Integrated Taxonomic Information System grupuje zebry w podrodzaju Hippotigris C. H. Smith, 1841, lokując w nim także Equus hartmannae Matschie, 1898[6] – takson, który przez Mammal Species of the World oraz publikację „Polskie nazewnictwo ssaków świata” Muzeum i Instytutu Zoologii PAN w Warszawie jest oznaczany jako zebra namibska (Equus zebra hartmannae), podgatunek zebry górskiej.
Początkowo wierzono, że zebry mają białą sierść z czarnymi pasami, ponieważ niektóre zebry mają białe podbrzusza. Badania embriologiczne dowiodły jednak, że kolor tła zwierzęcia to czarny, białe paski i brzuchy są dodatkami, powstałymi wskutek różnych czynników. Zebry żyją stadnie na trawiastych terenach Afryki, na południe od Sahary.

[madohora]

Żyrafa (Giraffa camelopardalis) – afrykański ssak parzystokopytny z rodziny żyrafowatych, najwyższe zwierzę lądowe i największy z przeżuwaczy żyjących w czasach nowożytnych. Jego epitet gatunkowy odnosi się do przypominającego wielbłąda wyglądu i łat na futrze, właściwych lampartowi (leopardowi, Panthera pardus). Gatunek ten wyróżnia się bardzo długą szyją, osiąga 5–6 m wysokości i masę (średnio) 1200 kg w przypadku samców i 830 kg w przypadku samic. Jego najbliższym żyjącym krewnym jest okapi leśne (rodzina Giraffidae liczy na początku XXI w. tylko te dwa gatunki). Bazując na wzorze ubarwienia wyróżnia się 9 podgatunków, natomiast badania genetyczne sugerują podział gatunku na cztery odrębne gatunki. Żyrafy występują od Czadu na północy do RPA na południu, oraz od Nigru na zachodzie do Somalii na wschodzie. Zasięg występowania żyrafy jest nieciągły, a niektóre populacje izolowane od siebie. Zwierzę zasiedla zazwyczaj sawanny, tereny trawiaste i otwarte lesiste. Główne źródło pożywienia żyrafy to liście akacji, rosnące na wysokości niedostępnej dla większości roślinożerców. Na żyrafy polują lwy. Młode padają też ofiarami lampartów, hien cętkowanych i likaonów. Osobniki dorosłe nie tworzą silnych więzi społecznych, choć gromadzą się w luźnych grupkach, gdy przemieszczają się w tym samym kierunku. Samce tworzą hierarchię społeczną ustanawianą poprzez necking, czyli walkę na uderzenia szyjami. Dominujący samiec zdobywa dostęp do płci przeciwnej, jednakże nie bierze udziału w wychowywaniu potomstwa. Zwierzę intrygowało różne kultury, i starożytne, i współczesne, z uwagi na swój charakterystyczny wygląd. Często przedstawiano je na rysunkach, w książkach i kreskówkach. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody przyznała mu status narażony (ang. vulnerable) w licznych częściach swego dawniejszego zasięgu występowania, choć niektóre podgatunki klasyfikowane są jako zagrożone (ang. endangered). Niemniej ssak spotykany jest w licznych parkach narodowych i rezerwatach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LWY

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MAŁPY

[madohora]

[madohora]

KROKODYLE

[madohora]

Morze w ostrawskim zooPod koniec roku 2006, zaraz przed Bo ̋ymNarodzeniem, otworzyliÊmy nowà ekspozycj ́ –Akwarium Morskie. Dotychczas morskie zwierz ́tahodowaliÊmy tylko na zapleczach, gdzie stopniowouzyskiwaliÊmy cenne doÊwiadczenia w tym nie∏atwymzadaniu. Takiej ekspozycji akwariowej brakowa∏ow naszym ogrodzie – ta jest „pierwszà jaskó∏kà“i mamy nadziej ́, ̋e nie ostatnià. WielkoÊç akwariumjak na dzisiejsze standardy nie jest osza∏amiajàca,d∏ugoÊç wynosi 3 metry a obj ́toÊç ca∏kowita tonieca∏e 2,5 m3, ale mimo to zestawienie gatunkówjest bardzo barwne. Przy wyborze zbiornika wy-bieraliÊmy zwierz ́ta o podobnych wymaganiachhodowlanych. W zbiorniku aktualnie znajduje si ́ponad 80 sztuk ryb w 20 gatunkach i ponad 25gatunków bezkr ́gowców. W bliskiej przysz∏oÊci pla-nujemy jeszcze uzupe∏nienie istniejàcego akwariumo 2 kolejne zbiorniki i mamy nadziej ́, ̋e b ́dà tumog∏y znale ̋ç dom tak ̋e atrakcyjne koniki morskie

[madohora]

[madohora]

Panda mała i inne zwierzętaChyba najbardziej znaczàcà nowoÊcià hodowlanà roku 2007 jest samica pandyma∏ej, która sta∏a si ́ mieszkankà nowo przygotowanego wybiegu nied ̋wiedziabrunatnego. Ju ̋ przez d∏u ̋szy czas staramy si ́ o uzyskanie pary tych pi ́knychi atrakcyjnych zwierzàt, dla których planujemy wybudowaç ca∏kiem nowàekspozycj ́ w miejscu niedawno usuni ́tych starych ptasich wolier, przy g∏ównrasie dla zwiedzajàcych. Nowa ekspozycja pand wraz z usytuowanym obokwybiegiem dla jeleni milu oraz przygotowywanà ekspozycjà ̋urawi bia∏oszyich(tak ̋e nowy gatunek), stworzy okreÊlony komplet przyrodniczy Chin. Z kolejnychnowoÊci królestwa ssaków mo ̋na wymieniç m∏odà i obiecujàcà par ́ lwów indyj-skich oraz par ́ ma∏piatek – lemurów coronatus

[madohora]

NAWIEDZONY DOM W MYSZKOWIE

W Myszkowie, przy jednej z głównych dróg znajduje się ponoć jedno z najsłynniejszych nawiedzonych miejsc w naszym województwie. Według opowieści ludzi, dom został wybudowany 40 lat temu przez dwóch samotnych braci - Zygmunta i Jerzego. Starzy kawalerowie byli opanowani manią fantastyki i ufologii. W środku budynku przeprowadzali seansy spirytystyczne, próbowali nawiązać kontakt z obcymi cywilizacjami. Próby zakończyły się niepowodzeniem, a dla samych braci miały tragiczne skutki. Obaj trafili do szpitala psychiatrycznego. Podobno jeden z nich, nadal tam przebywa. Drugiemu udało się uciec, jednak jedynie po to by popełnić w swoim domu samobójstwo. Podobno ludzie widzieli tu zjawy czy tajemniczą postać polerującą powybijane szyby.

[madohora]

HUBERTUS

Hubertus - to jeden ze starszych obiektów w mieście, choć, tak naprawdę, nie wiadomo kiedy dokładnie powstał. W Encyklopedii Dąbrowy Górniczej można jedynie przeczytać, że budynek powstał z inicjatywy Spółki Francusko-Włoskiej - właścicieli kopalni Paryż i pełnił funkcje mieszkaniowe dla pracowników zakładu. Podczas pobytu w Dąbrowie Górniczej przebywać miała w nim podobno Maria Konopnicka. Później Hubertus stanowił własność prywatną. W czasie przebudowy miasta w latach 70. miał zostać wyburzony, ostatecznie jednak urządzono w nim restaurację. Dziś obiekt jest zamknięty, chociaż z zewnątrz prezentuje się nie najgorzej. Obraz ten niszczą krzaki i kilkumetrowe już samosiejki drzew, które rozpanoszyły się wokół zajazdu. Mieszkańcy pobliskiego osiedla uważają, że Hubertus stoi w złym miejscu. - To dziwne, że taki obiekt stoi pusty. On chyba po prostu przeszkadza - uważają. Dlaczego w Hubertusie nic się nie dzieje? - To albo ekonomia, albo... duchy - uważają mieszkańcy. Jak dodają, swego czasu mówiło się, że w środku budynku... straszy. Mieszkańcy mówili o białej postaci, którą podobno można zaobserwować w jego oknach. Cechą charakterystyczną rzekomej zjawy jest to, że zawsze pojawia się późną wiosną i latem, tuż przed wschodem słońca.

[madohora]

NAWIEDZONY DWOREK W MIASTECZKU ŚLASKIM

Jest to podobno jedno z miejsc nawiedzonych w naszym województwie. Chodzi o Dworek u Rubina, który znajduje się w Miasteczku Śląskim. Legenda głosi, że ponad 150 lat temu do Miasteczka Śląskiego (powiat tarnogórski) sprowadził się nauczyciel Michael Rubin, który miał syna - Ryszarda. Je go potomek od najmłodszych lata chciał zostać w przyszłości lekarzem. Swoje marzenie spełnił! Bogaty lekarz, przy ul. Dębina, był właścicielem małego dworku, który do dzisiaj w mieście stoi. Mieszkał w nim z żoną Klarą, która była od niego młodsza o 20 lat. Jako ciekawostkę można dodać, ze to było pierwsze dziecko jakie w swojej zawodowej karierze odbierał właśnie Rubin. Mieli oni dwójkę dzieci - Elżbietę i Lotara. Córka niestety zmarła bardzo szybko, mając zaledwie dwa latka. Po jej śmierci Klara znienawidziła najmłodszych. Parę lat później na tamten świat zawędrował także Ryszard, a ich syn poszedł do wojska i do domu już nie wrócił. W dworku następnie stworzono przedszkole - spowodowało to, że Klara jeszcze bardziej stroniła od dzieci. To wszystko ją załamało, wpadła w depresję, a w 1949 zmarła. Od tamtego momentu zaczęły się dziać tutaj dziwne rzeczy. Ma ona nawiedzać to miejsce i straszyć mieszkańców, razem ze swoim kompanem: bezgłowego handlarza solą, który wprowadził się do dworku po jej śmierci. Od 50 lat w tym budynku, gdzie w przeszłości uczyły się niemieckie dzieci, znajduje się przedszkole. Maluchy z Przedszkola nr 1... lubią natomiast słuchać historii o duchach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DOMY Z PODCIENIAMI

[madohora]

[madohora]

DOM SEDLACZKA

[madohora]

W zeszłym roku były remontowane a już wychodzą liszaje

[madohora]

[iimg]https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/Uq7prnODga6B4K6GiB.jpg[/img]

SIEDZIBA MUZEUM

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]