OPOLE

[madohora]

Od końca XVIII w. wieś posiadała wlasną pieczęć gminną, na której przedstawiono na wizerunku rycerza z proporcem w lewej ręce i konewką w prawej, gaszącego pożar budynku (św. Florian)

[madohora]

[madohora]

Brama zamkowa sprzed 1641 roku, barokowa, z przylegającym budynkiem z basztą narożną, przebudowane w końcu XIX wieku;

[madohora]

Zamek w Polskiej Cerekwi, późnorenesansowy zamek zbudowano w XVI wieku, a dzisiejszą postać w 1617 roku nadał mu Fryderyk von Oppersdorff. Od połowy XVII wieku do początku XIX wieku w rękach rodziny Gaszynów. Pod koniec XIX wieku został przebudowany i odnowiony przez Eberharda von Matuschkę. Efektowny trzykondygnacyjny obiekt z dwiema wieżami, składający się z trzech skrzydeł zbudowanych wokół niewielkiego dziedzińca zamkniętego z czwartej strony murem, spłonął w 1945 r. Od lat 70. XX wieku był zabezpieczony jako tzw. trwała ruina, a w 2014 roku gmina rozpoczęła jego odbudowę. Zabytek, nr rejestru 686/63 z 16.10.1963;

[madohora]

W XIV lub XV wieku na miejscu dzisiejszego obiektu istniał zamek lub dwór obronny należący do Kotulińskich herbu Kopacz z Kotulina. Pozostałości gotyckiego zamku zachowały się w dolnych partiach południowo-wschodniej części pałacu. Od XVI wieku własność rodu Oppersdorff, który w latach 1562–1563 poddał go przebudowie. W 1617 roku Fryderyk III von Oppersdorff przebudował gotycki zamek na pałac w stylu późnorensansowym, mający formę trójskrzydłowego założenia na planie litery U otaczającego niewielki dziedziniec. Elewację główną flankowały dwie ośmioboczne wieże zwieńczone hełmami. Na elewacjach zachowały się fragmenty renesansowej dekoracji sgraffitowej z ok. 1617 roku. Z widoku ze sztambucha Heinricha Primmera wynika, że długi budynek przy bramie prowadzącej na teren rezydencji posiadał dach ozdobiony attyką, a w jego narożu znajdowała się okrągła baszta. Zamek otoczony był fosą, której ślady zachowały się do dzisiaj.

[madohora]

W 2005 roku zamek przejęła Gmina Polska Cerekiew, która po przygotowaniach i wykonaniu projektu, przeprowadziła w 2014 roku m.in. rekonstrukcję hełmów, szczytów i dachów. Po remoncie parter przeznaczono na cele społeczno-kulturalne. W zamku działa gminna biblioteka, lokalna grupa działania Stowarzyszenie Euro-Country, a jedno z pomieszczeń pełni funkcję sali ślubów.

[madohora]

Od frontu zamku znajduje się neorenesansowy portal zwieńczony frontonem zawierającym kartusz z herbem rodziny Matuschka oraz poniżej fryz z dwoma sentencjami w języku łac. :
Anno MDCXVII Friedericus Liber Baro de Oppersdorff exstruxit hande domum (W roku 1617 Fryderyk wolny baron Oppersdorff wzniósł ten dom)
Ad memoriam formam Eberhardus Comes Matuchka -Toppolczan, Baronum de Spaeffgen A.D. MDCCCXCIV. (Pamięci Eberharda hrabiego Matuchki-Toppolczana, barona Spaeffgen roku pańskiego 1894)[10].
W agrafie umieszczono medalion z herbem rodziny Oppersdoff nad półkolistym otworem wejściowym.

[madohora]

ZAMEK W POLSKIEJ CERKWI W CAŁEJ OKAZAŁOŚCI - www.lokalna24.pl

[madohora]

Polska Cerekiew – stacja towarowa położona we wsi Polska Cerekiew. W przeszłości również obsługiwała ruch pasażerski, najpierw jako stacja, a następnie jako przystanek

[madohora]

HRABIA PODPALIŁ PAŁAC BY NIKT GO NIE SPLĄDROWAŁ - Nowa Trybuna Opolska

[madohora]

Pałac w Polskiej Cerekwi to jeden z najbardziej intrygujących zabytków regionu. Przez wieki stanowił siedzibę znamienitych rodów, przetrwał wojny i zmienne losy historii, a dziś odzyskuje dawny blask dzięki pracom konserwatorskim. Jego burzliwa historia sięga XIV wieku, gdy w miejscu dzisiejszego pałacu stał zamek obronny.

[madohora]

W XVI wieku zamek trafił w ręce rodu von Oppersdorff, który w latach 1562–1563 dokonał jego przebudowy. Największa zmiana nastąpiła jednak w 1617 roku, gdy Fryderyk III von Oppersdorff przekształcił gotycką warownię w okazały pałac w stylu późnorensansowym. Budowla otrzymała wówczas formę trójskrzydłowego założenia otaczającego dziedziniec, flankowanego przez dwie ośmioboczne wieże.

[madohora]

W 1945 roku pałac padł ofiarą pożaru, który doprowadził go do ruiny. Legenda mówi, że podpalił go sam właściciel, który chciał uniknąć splądrowania wnętrz przez Armię Czerwoną. Pozbawiony dachu, z uszkodzonymi wieżami i zawalonymi stropami, przez dziesięciolecia niszczał. W latach 70. XX wieku przeprowadzono prowizoryczne zabezpieczenie obiektu, pozwalające na organizowanie okolicznościowych wydarzeń, jednak dopiero początek XXI wieku przyniósł realne plany odbudowy.

[madohora]

[madohora]

HONOROWI OBYWATELE GMINY POLSKA CERKIEW

[madohora]

Historia Polskiej Cerekwi sięga czasów rzymskich kiedy to została założona osada na szlaku handlowym z Moraw do Polski. Jak donoszą źródła w 1337 r nazywano ją Noua Ecclesia, w roku 1539 Nowe Cerekwi - od staropolskiego słowa cerekiew - kościół.

[madohora]

W XVII w. miejscowość stanowiła własność znanego w tym regionie rodu Opersdorfów, w XVIII wieku przeszła w ręce równie znanego rodu Gaschinów, a później, w wieku XIX do czeskich magnatów Matuschków i wreszcie niemieckiego rodu Seherr-Thos.

[madohora]

Polska
Cerekiew
Wyszukaj w serwisie
Wpisz szukaną frazę

Zamów newsletter
Zamów newsletter
Podaj swój adres e-mail


Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/W w celu przesyłania newslettera. Zostałem/am poinformowany/a o dobrowolności podania danych, możliwości ich poprawienia, żądania zaprzestania ich przetwarzania lub wniesienia sprzeciwu wobec ich przetwarzania (polityka prywatności). Administratorem danych osobowych jest Urząd Miejski reprezentowany przez Wójta Gminy Polska Cerekiew , z siedzibą przy ul. Raciborska 4, 47-260 Polska Cerekiew e-mail: [e-mail]
Z kart historii
Gmina Z kart historii
Historia Polskiej Cerekwi sięga czasów rzymskich kiedy to została założona osada na szlaku handlowym z Moraw do Polski. Jak donoszą źródła w 1337 r nazywano ją Noua Ecclesia, w roku 1539 Nowe Cerekwi - od staropolskiego słowa cerekiew - kościół.

W 1337 roku uzyskała prawo organizowania targów i niebawem rozwinęła się w miasteczko, które niestety z czasem podupadło.

W XVII w. miejscowość stanowiła własność znanego w tym regionie rodu Opersdorfów, w XVIII wieku przeszła w ręce równie znanego rodu Gaschinów, a później, w wieku XIX do czeskich magnatów Matuschków i wreszcie niemieckiego rodu Seherr-Thos.

Ludność żyła tu zawsze z rolnictwa, w średniowieczu także z rękodzieła i handlu. Była ona w większości pochodzenia polskiego. Tradycje polskości na tych ziemiach sięgają czasów Władysława Jagiełły czego dowodem jest uczestnictwo w bitwie pod Grunwaldem, po stronie króla, rycerza Szymona Gotszalka wraz z drużyną z Polskiej Cerekwi.
W 1919 roku powstała tu silna komórka POW oraz gniazdo TG "Sokół". W plebiscycie z 1921 roku, mimo dużej zależności ekonomicznej od właściciela dóbr rycerskich oraz mimo antypolskiego terroru, za Polską głosowało 141 mieszkańców. Wielu z nich uczestniczyło też w III powstaniu śląskim. W okresie międzywojennym powstała tu komórka KPD. W czasie II wojny światowej hitlerowcy zorganizowali we wsi 2 komanda pracy dla radzieckich i brytyjskich jeńców wojennych. Po 1945 roku wieś Polska Cerekiew stała się siedzibą gminy.

[madohora]

[madohora]

Wydrukuj Email
LEWADA jest znanym i liczącym się na arenie sportowej klubem specjalizującym się w ujeżdżeniu. To konkurencja olimpijska, porównywana do jazdy figurowej na lodzie - elegancki taniec z koniem. Klub jest zarejestrowany w Polskim Związku Jeździeckim. Naszą siedzibą jest XIX wieczny pałacyk położony w starym parku w Zakrzowie na Opolszczyźnie, pomiędzy Kędzierzynem-Koźlem a Raciborzem.

[madohora]

Andrzej Sałacki
Jest twórcą sukcesów klubu, jego trenerem i menadżerem. Od stycznia 2000 do lutego 2005 pełnił obowiązki trenera Kadry Narodowej, a od 2018 obowiązki trenera młodzieżowej Kadry Narodowej PZJ. We wrześniu 2018 roku Andrzej Sałacki został wiceprezesem Central European Dressage Working Group. Jako jeździec zdobył dwanaście medali Mistrzostw Polski. Jest członkiem sześcioosobowego zarządu International Dressage Trainers Club.
Z wykształcenia jest lekarzem weterynarii i absolwentem studiów trenerskich. Uprawia jeździectwo od wielu lat. Zaczynał starty jako junior w konkurencji skoków (brał udział m.in. w Mistrzostwach Europy Juniorów). Wielokrotnie reprezentował polskie barwy za granicą, w 1996 roku jak pierwszy Polak zakwalifikował się na Dioksanie do finałów Pucharu Świata w Goeteborgu. W latach osiemdziesiątych zainicjował konkurencję woltyżerki w Polsce. Prowadzony przez niego zespół woltyżerki z Jaroszówki dwukrotnie zdobywał srebrny medal Mistrzostw Świata, a Andrzej Sałacki zyskał renomę najlepszego lonżujacego.
Jest twórcą bezprecedensowego jeździeckiego show - pokazu ujeżdżenia Grand Prix na koniu bez uzdy - który na zaproszenie ówczesnego Prezydenta Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej, księżniczki Anny prezentował na Wembley, zdobywając tytuł "Jeźdźca Roku". Pokaz, który wykonywał na Czcionce cieszył się ogromnym powodzeniem - był prezentowany na najwiekszych światowych imprezach jeździeckich, m.in. podczas CHIO Aachen, CHI w Hamburgu, na German Classics w Bremen, CSI w Helsinkach, w Wienerstadthalle we Wiedniu, w Neumunster, podczas Fiera Cavalli di Verona , na CHI w Donaeuschingen, CHI w Falsterbo, Mistrzostwach Świata w Riesenbeck, podczas Salon de Cheval w Paryżu i na Equitanie oraz na zaproszenie ówczesnego Prezydenta Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej, księżniczki Anny na słynnym brytyjskim show "Horse of the Year" na Wembley. Jako jedyny jak dotąd Polski jeździec otrzymał zaproszenie do Windsoru na specjalny, prywatny pokaz przed królową Elżbietą II.
Obecnie odnosi sukcesy jako trener - zawodnicy LEWADY zdobywają medale Mistrzostw Polski, są w Kadrze Narodowej, a trenowane przez niego konie wysoko plasują się w MPMK. Jest też autorem popularnego podręcznika: "Trening, sędziowanie, przepisy w konkurencji ujeżdzenia"

[madohora]

ŚLĄSKIE RODY I ICH PAŁACE - Nowa Trybuna Opolska

[madohora]

Kilkanaście lat temu Romualda Błaszko, ostatnia mieszkanka Anachowa, rozmawiała z dziennikarzami Nowej Trybuny Opolskiej. Wspominała, że po wojnie osiedliły się tu dwie rodziny spod Krakowa. Pierwsi uciekli, jak tylko władze zaczęły kolektywizację i tworzenie kołchozu. Przeprowadzili się gdzieś pod Kraków. Mieszkała tam też pani Berta, ślązaczka. Nie wysiedlili jej, bo wyszła za Polaka. Zapisała swój dom Jankowi ze wsi obok, w zamian za opiekę do śmierci.

[madohora]

W Anachowie jest jeden dom, który formalnie jest zamieszkany. Na drzwiach wisi kłódka. Jak przekazał Nowej Trybunie Opolskiej sołtys Kazimierza, od czasu do czasu przyjeżdża tam syn ostatniej mieszkanki. Dba o dom i jego otoczenie. Zamontował nawet kamerę.

[madohora]

dokumenty nadmieniają wójta Heymanna i ławników oraz radę miejską, do zadań tej grupy należało sprawowanie wladzy administracyjnej i sądowniczej. Wyższa władza sądownicza ( kary za zbrodnie, gwałty, napady) leżała w rękach księcia. Takie rozplanowanie władzy przetrwało do 1532r., czyli do czasu wymarcia ostatniego potomka z lini Piastów górnośląskich - ksiecia Jana Dobrego (1532). W 2 poł. XVIw. Panowanie nad miastem przejął hrabia von Redern, a nastepnie jego syn. Za ich czasów uporządkowano administrację miejską, a w latach 1562- 1596 odbudowano zniszczony zamek, który popadł w ruinę będąc we władaniu margrabiego brandenburskiego, bezpośredniego spadkobiercę książąt opolskich. Głównym zajeciem mieszczaństwa było rzemiosło, ale szeroko rozwijała sie tu także uprawa winorośli. W 1650 r. ziemia strzelecka przeszła we władanie rodziny Colonnów. W tym czasie nastąpił rozwój ekonomiczno- handlowy miasta, było to związane z wprowadzeniem wolnej konkurencji wśród rzemieślników i wzrostem liczby jarmarków. Ostatni z wymienionego rodu - hrabia Filip Colonna w dużym stopniu rozbudował przemysł hutniczy w okolicach rzeki Małej Panwi ( Kolonowskie, Fosowskie, Zawadzkie). F. Colonna zmarł bezdzietnie 9 VII 1807 r., nie zostawiając testamentu. W 1815r. jego majatek podzielono pomiędzy trzech spadkobierców. Największa część przypadła hr. Andrzejowi Marii Renardowi, który odziedziczył część hut żelaza, miasto Strzelce z pałacem i pobliskimi wioskami. A. M. Renard był inicjatorem założenia w 1832 r. wielkiego parku krajobrazowego, który został ulokowany obok zamku. 0d roku 1872 strzeleckim burmistrzem został Ehrenfried Gundrum, wtedy też nastąpił dynamiczny rozwój miasta. Powstaje dworzec kolejowy (1880 r.), więzienie obok dworca kolejowego (1888 r.), więzienie sądu grodzkiego (1892 r.), urząd pocztowy (1894 r.), szkoła miejska (1897 r.). W tym czasie rozwijało się szczególnie budownictwo mieszkaniowe, wybrukowano wiele ulic, urząd miasta wykupił wcześniej powstałą w Strzelcach Op. (1865 r.) gazownię. Po śmierci burmistrza jego następcą został Paweł Gundrem, wybudował on w 1909 r. kanalizację miejską i wodociągi, poprzez wykup ziemi powiększył obszar miasta do 1159 ha. cie największego rozkwitu miasta nastąpił punkt zwrotny. Otóż II wojna światowa uczyniła ogromne spustoszenie w Strzelcoch Op. Po wkroczeniu wojsk radzieckich do miasta 21 I 1945 r. spłonęło 80% zabudowań, m.in. zamek, zakłady przemysłowe, zabudowa śródmieścia. 18 III 1945 r. Rosjanie oddali Opolszczyznę rządowi polskiemu. Niedługo potem zaczęto odbudowywać zrujnowane Strzelce Op., zajęto się nową administracją i szkolnictwem. Wygląd miasta zmienił się diametralnie, wielu zabytków nie udało się uratować, przetrwały jednak piękne budowle sakralne, ratusz i część starych kamienic.