OPOLE

[madohora]

Budowa osiedla rozpoczęła się w 1999 r. Początkowo prace postępują szybko, jednak w 2000 r. deweloper (spółka Dobre Domy) składa wniosek o upadłość. Zapoczątkowało to ujawnienie afery korupcyjnej w ówcześnie rządzącej w Opolu partii SLD, co w kolejnych latach doprowadziło do aresztowań lokalnych liderów ugrupowania. Ostatecznie w latach 2006-2009 dokończono budowę osiedla.

[madohora]

TO NIE BYŁY DOBRE DOMY - Nowa Trybuna Opolska

[madohora]

Osiedle powstało w latach 80. XX wieku na gruntach Kolonii Gosławickiej i jest częścią dzielnicy V Gosławice, Malinka[1]. Osiedlem zarządza powołana 25. marca 1981 roku Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko–Własnościowa (ZWM)

[madohora]

Osiedle Malinka rozbudowuje się. Na przełomie stuleci rozpoczęto budowę nowych zespołów mieszkaniowych w sąsiedztwie najstarszej części osiedla. Wybudowano ulicę Koszalińską, stanowiącą przedłużenie ul. Piotrkowskiej. W 2007 r. ul. Koszalińska połączona została z al. Solidarności, biegnącą od ronda przy Castoramie (ul. Pużaka). Między ulicami Sieradzką i Bielską znajduje się budynek Atrium Malinka.
Do Malinki zalicza się również zabudowa jednorodzinna i wielorodzinna zlokalizowana między ulicami: Lwowską, Wygonową i Al. W. Witosa.

[madohora]

[madohora]

Zatrzymanie wojsk radzieckich na linii Wisły dało Niemcom czas na budowę systemu umocnień na terenie pomiędzy tą rzeką a Odrą. Opole znajdowało się w pasie linii obronnej „d”, obejmującej przedwojenny system umocnień stałych. Skrzydło południowe tego pasa, oznaczone jako „pozycja odrzańska”, ciągnęło się wzdłuż brzegów Odry po Racibórz. Głównymi punktami oporu były miasta-twierdze Wrocław, Głogów i Opole oraz pomniejsze: Ścinawa, Brzeg, Koźle i Racibórz. Ofensywa Armii Czerwonej znad Wisły rozpoczęła się 12 stycznia 1945 (jej ostateczny termin został przyspieszony na prośbę aliantów zachodnich). Już 19 stycznia pierwsze jednostki 1 Frontu Ukraińskiego przekroczyły przedwojenną granicę polsko-niemiecką i 22 stycznia 1945 dotarły do rzeki Odry i Opola. Aby osiągnąć rubież Odry i Opola przełamały pięć kolejnych linii bronionych przez wojska Grupy Armii A

[madohora]

Wokół Opola powstały dwa pierścienie umocnień, z których zewnętrzny o długości około 85 km miał za zadanie niedopuszczenie do bezpośredniego ostrzału miasta ogniem artylerii polowej. Pierścień ten rozciągnięto wzdłuż Małej Panwi, obejmując Ozimek, Daniec, Dąbrowice, Falmirowice, Malinę, Chrzowice, Chrząszczyce, Komprachcice, Chróścinę i Wrzoski. Wzmocnienie pierścienia były betonowe schrony bojowe z dwuosobową załogą, chronioną przez zasieki z drutu kolczastego i rowy przeciwczołgowe

[madohora]

Do obrony twierdzy przewidziano jej załogę wzmocnioną o 3 dywizje piechoty, planując obronę przez okres roku. Na taki też okres przygotowano dla wojska zapasy.

[madohora]

14 stycznia ogłoszono stan podwyższonego pogotowia alarmowego. 17 stycznia rozpoczęto pierwszą ewakuację cywilnej ludności miasta, która jednak była spóźniona i prowadzona opieszale. W ciągu kolejnych dni opuściło wówczas miasto ok. 59 z 60 tysięcy mieszkańców[8]. Ewakuowano także jeńców z obozu w Łambinowicach, osadzonych z miejskiego więzienia i obozów pracy przymusowej.

[madohora]

22 i 23 stycznia do Opola dotarły wojska Armii Czerwonej, obejmujące:

3 Armia Pancerna Gwardii
6 Korpus Pancerny Gwardii
7 Korpus Pancerny Gwardii
5 Armia Gwardii
34 Korpus Strzelecki Gwardii
15 Dywizja Stzelecka Gwardii
58 Dywizja Strzelecka Gwardii
118 Dywizja Strzelecka
21 Armia
117 Korpus Strzelecki Gwardii
Jednocześnie rozpoczęła się przeprawa przez Odrę w rejonie wsi Żelazna.

[madohora]

[madohora]

8 kwietnia 1946 odbył się wiec PSL z udziałem Stanisława Mikołajczyka. Zgromadzenie zostało rozpędzono przez UB.15 września 1946 odbyły się Dożynki Śląskie w Opolu z udziałem prezydenta Bolesława Bieruta, wicepremiera i ministra Ziem Odzyskanych Władysława Gomułki oraz wojewody śląsko-dąbrowskiego Aleksandra Zawadzkiego. Z całego kraju przybyło ok. 300 tysięcy delegatów. Jesienią 1946 powstało Koło Akademików Opolan w Poznaniu – jedyne w tym czasie stowarzyszenie opolskich studentów studiujących na wyższych uczelniach Polski, władze zakazały utworzenia oddziałów tej organizacji we Wrocławiu, Krakowie i innych miastach

[madohora]

1 października 1954 odbyła się inauguracja roku akademickiego w przeniesionej z Wrocławia do Opola Wyższej Szkole Pedagogicznej. 16 sierpnia 1955 utworzono oddział opolski Związku Literatów Polskich, na czele którego stanął Rafał Urban z Głogówka. W 1956 rozpoczęła pracę Rozgłośnia Polskiego Radia w Opolu. W 1960 zorganizowana została I Wiosna Opolska – Festiwal Artystyczny Ziem Zachodnich i Północnych. W 1961 Kolonia Gosławicka została włączona w granice Opola. 26 maja tego samego roku do Opola przybył pierwszy pociąg elektryczny.

[madohora]

W nocy z 5 na 6 października 1971 Bracia Kowalczykowie podłożyli ładunek wybuchowy w auli Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu. Zniszczeniu uległa aula WSP oraz magazyny biblioteczne. W styczniu 1975 otwarto Teatr im. Jana Kochanowskiego. Od 10 do 20 maja odbywały się I Opolskie Konfrontacje Teatralne – Klasyka Polska. 27 maja 1976 na zebraniu przedstawicieli Opolskiej Spółdzielni Mieszkaniowej Przyszłość podjęto uchwałę powołującą Osiedle im. Związku Walki Młodych. Rozpoczęła się budowa największego opolskiego osiedla mieszkaniowego. 23 września – zmarł bp ordynariusz opolski Franciszek Jop – nowym biskupem został Alfons Nossol.

[madohora]

W 1990 ukazał się pierwszy numer „Gazety Opolskiej”, której redaktorem naczelnym został Edward Pochroń. W 1992 w Opolu otwarty został wicekonsulat RFN. W 1994 powstał Uniwersytet Opolski z połączenia dawnej Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Powstańców Śląskich oraz Instytutu Teologicznego – Filii KUL w Nysie. 6 maja 1997 w budynku przy ul. Juliusza Słowackiego otwarte zostało Centrum Rehabilitacji dla Dzieci z Porażeniem Mózgowym. 10 lipca Opole oraz wiele miast i wsi Opolszczyzny dotknęła katastrofalna, tragiczna w skutkach powódź. 1 sierpnia rozpoczęło działalność Wojewódzkie Centrum Medyczne w nowych obiektach przy alei Wincentego Witosa. W opolskiej katedrze zamontowane zostały 4,5-tonowe drzwi, odlane w brązie przez opolskiego artystę Adolfa Panitza.

[madohora]

17 lutego 1999 w laboratorium kryminalistycznym KWP w Opolu uruchomiono jedną z najnowocześniejszych w kraju pracowni badań genetycznych. Na Targach „Investcity '99” w Poznaniu Opole zdobyło główne nagrody w dwóch (i jedynych) targowych konkursach: na najlepiej przygotowany udział w targach oraz najlepiej zaaranżowane stoisko. Radni Sejmiku Wojewódzkiego wybrali herb ostatniego księcia piastowskiego Jana II Dobrego na herb województwa opolskiego.

[madohora]

[madohora]

W 2016 doszło do konfliktu wokół rozszerzenia granic administracyjnych Opola. Ostatecznie w 2017 włączono w granice administracyjne miasta 12 sołectw lub ich części z gmin: Dąbrowa, Dobrzeń Wielki, Komprachcice, Prószków.

[madohora]

Dąbrowa (niem. Dambrau) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie opolskim, siedziba gminy Dąbrowa. Położona ok. 11 km na zachód od Opola, na skraju Borów Niemodlińskich. Liczy ok. 1100 mieszkańców

[madohora]

Historycznie Dąbrowa leży na Górnym Śląsku. Od końca XVIII w. wieś posiadała własną pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono gałązkę z trzema żołędziami wyrastającą z murawy.
Okolice Dąbrowy kilkakrotnie zmieniały przynależność państwową. Od 1945 roku znajdują się w Polsce; początkowo w województwie śląskim, a od 1950, gdy utworzono województwo opolskie, do chwili obecnej – w województwie opolskim.

[madohora]

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są:
▪️kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca, którego początki sięgają XIII w., z XVII w., 1833 r.
▪️Pałac w Dąbrowie w zespole z 1615 r. przebudowany w wieku XIX w.:
zamek
▪️park o powierzchni przeszło 20 ha otaczający pałac;
▪️aleja dojazdową;
▪️dom zakonny elżbietanek, ul. Polna 4, z 1895 r.

[madohora]

Kościół pod wezwaniem św. Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy ks. Sztonyka 62 w Dąbrowie. Świątynia należy do parafii św. Wawrzyńca w Dąbrowie w dekanacie Niemodlin, diecezji opolskiej. Jest to zabytkowa świątynia jednonawowa wybudowana w stylu późnorenesansowym. 24 lutego 1959 roku, pod numerem 552/59 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego.

[madohora]

We wnętrzu prezbiterium jednoprzęsłowe zaokrąglone, przy nim od północy znajduje się zakrystia z lożą na piętrze, przy której czworoboczna przybudówka mieszcząca kręconą klatkę schodową. Szersza i nieco wyższa nawa dwuprzęsłowa, przy niej od północy kwadratowa kaplica, od południa kruchta z 1822. Od zachodu, nad głównym wejściem, znajduje się kwadratowa wieża z dzwonem z XVI wieku, przy której od północy dobudowano ćwierćkolistą przybudówkę schodową. W nawie i prezbiterium sklepienia kolebkowe z lunetami, na nich dekoracja z listew stiukowych podkreślających szwy lunet i tworzących płyciny o urozmaiconym wykroju. Kaplica ma sklepienie kopulaste, zakrystia kolebkowe, na piętrze wieży kolebkowe z lunetami. W loży i kruchcie sufity. Tęcza zamknięta jest łukiem lekko zaostrzonym, ozdobiona w podniebiu płycinami w obramieniach stiukowych. Podziały ścian prezbiterium i nawy pilastrami. W północnej ścianie prezbiterium znajduje się wnęka zamknięta segmentowo. Loża otwarta do prezbiterium arkadą zamkniętą półkoliście. Kaplica do nawy otwarta analogiczną arkadą, ponad którą znajduje się płaskorzeźba kamienna ukrzyżowania z początku XVII wieku. W ścianach kaplicy płytkie arkady zamknięte półkoliście, ujęte w narożnikach pilastrami, zwieńczone gzymsem; na pendentywach kopuły dekoracja stiukowa z motywem wstęg i muszli. Pomieszczenie na piętrze wieży (mieszczące organy) otwarte całą szerokością na chór muzyczny. Okna zamknięte są łukiem koszowym, głęboko rozglifione. Na zewnątrz mury kościoła opięte skarpami. Dachy są siodłowe, zakrystii pulpitowy, kryte dachówką. Wieża o trzech kondygnacjach zwężających się uskokowo, z nich najwyższa jest ośmioboczną o podziałach ramowych. Okna są okrągłe i zamknięte półkoliście w prostych obramieniach. Hełm ośmioboczny z latarnią, kryty łupkiem. Na ścianie południowej nawy znajduje się zegar słoneczny z datami 1822, 1852 i 1948. Drzwi do zakrystii i kruchty posiadają okucia i zamki z XVIII/XIX wieku; na emporę, klepkowe z I połowy XIX wieku

[madohora]

Ołtarz główny i dwa boczne w stylu klasycystycznym z początku XIX wieku; główny posiada rzeźby św. Piotra i Pawła oraz płaskorzeźbione popiersie Boga Ojca w zwieńczeniu, w nim współczesny obraz św. Wawrzyńca. W lewym bocznym ołtarzu znajduje się obraz Chrystusa na krzyżu, w prawym obraz „Jezu Ufam Tobie”, współczesny. Ambona została wykonana w stylu rokokowym, w II połowie XVIII wieku, na jej parapecie znajdują się następujące motywy: kazanie Mojżesza, dwunastoletni Chrystus w Świątyni i kazanie św. Jana Chrzciciela, w zapiecku Dobry Pasterz; w zwieńczeniu rzeźby alegoryczne wiary, nadziei i miłości. Relikwiarzyk w stylu rokokowym, lampa wieczna regencyjna. Chór muzyczny drewniany jest z II połowy XVIII wieku, wsparty na dwóch kolumnach, z prostym parapetem ozdobionym płycinami i rozetami; pośrodku parapetu kartusz herbowy w obramieniu rokokowym oraz po bokach rzeźby św. Jana Nepomucena i Anny na konsolkach w kształcie muszli. W kościele znajduje się także rzeźba barokowa Chrystusa zmartwychwstałego, a na zewnętrznej ścianie prezbiterium późnorenesansowa płyta nagrobna z I połowy XVII wieku, z kartuszami herbowymi i zatartą inskrypcją. Kartusz herbowy datowany jest na wiek XVII/XVIII. Na pobliskiej plebanii znajduje się barokowy obraz ukrzyżowania, z XVII/XVIII wieku oraz wycięta w desce grupa ukrzyżowania, namalowana w I połowie XIX wieku. Na starej plebanii przechowywany jest inny obraz – zwiastowania, barokowy z XVIII wieku.

[madohora]

Pałac w Dąbrowie – zabytkowy pałac we wsi Dąbrowa (powiat opolski).
Późnorenesansowa rezydencja przebudowana w okresie historyzmów, jeden z cenniejszych zabytków architektury rezydencjonalnej okolic Opola.