OPOLE

[madohora]

Po 1945 roku Brzeg jako Ziemie Zachodnie i Odzyskane powrócił do Polski. Opiekę nad luteranami objął Kościół Ewangelicko–Augsburski z siedzibą konsystorza w Warszawie. Do 1952 roku miasta nie obsługiwał stały proboszcz. Co dwa tygodnie przyjeżdżał ksiądz Karol Jadwiszczok, który odprawiał nabożeństwa w przycmentarnej świątyni świętej Trójcy. Gdy władze nakazały jej rozebranie, luteranie zaczęli odprawiać swoje nabożeństwa w zdewastowanej świątyni staroluterskiej św. Łukasza. Pierwszym stałym proboszczem został ksiądz Stanisław Żwak, który jeszcze jako student wspomagał księdza K. Jadwiszczoka. Po ordynacji został ustanowiony administratorem parafii w Brzegu i Kłodzku. Mieszkał w Lewinie Brzeskim. Do 1999 roku parafia była obsługiwana przez księdza Mariana Niemca z Opola. Od tego roku parafia ma swojego duszpasterza

[madohora]

Ratusz – renesansowy, dzieło Jakuba Parra i Bernarda Niurona z lat 1570 – 1577, wybudowany w miejscu spalonego w 1569 r. ratusza gotyckiego. We wnętrzu Wielka Sala Stropowa z modrzewiowym stropem z 1646 r. W skrzydle północnym wczesnorokokowa Sala Rajców z 1746 r. W ścianie południowej wmurowany renesansowy portal przeniesiony tu z rozebranej w 1926 r. kamienicy z ul. Zamkowej 6.

[madohora]

Pomnik św. Trójcy – ufundowany w 1731 r. przez budowniczego kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Świętego – Jana Krzysztofa Melchera z Prudnika – prawdopodobnie dzieło Karola Schleina z Nysy.

[madohora]

Brama Odrzańska – fragment dawnych renesansowych fortyfikacji miejskich, wybudowana w 1595 r. przez Bernarda Niurona, przeniesiona do Parku Nadodrzańskiego w 1895 r.

[madohora]

Rozpoczęły się natomiast działania niemieckie dążące do konsolidacji obrony na Odrze, bowiem już w nocy 23 na 24 stycznia wojska 117 Korpusu Strzeleckiego opanowały Nową Wieś Królewską i wdarły się do centrum miasta, zdobywając m.in. dworzec Opole Główne. Rano 24 stycznia prawobrzeżna część Opola była całkowicie opanowana. Do południa opanowały one również Bolko. W walkach uczestniczyła 120 Dywizja Strzelecka, dowodzona przez gen. Iwana Goworowa, czy 22 Gwardyjska Brygada Piechoty Zmotoryzowanej, dowodzona przez płk. Chamzię Bogdanowa. Tylko brygada Bogdanowa wzięła do niewoli około 500 jeńców, zdobyła 24 magazyny z amunicją, sprzętem bojowym i żywnością, zniszczyła 23 czołgi i działa szturmowe

[madohora]

Na Nizinie Śląskiej, na historycznym szlaku łączącym wschód z zachodem – paneuropejskiej Via Regia, w miejscu gdzie niegdyś u wysokiego brzegu rzeki Odry krzyżowała się ta Królewska Droga z drogą ku Morzu Bałtyckiemu leży miasto Brzeg. Łatwo tu dotrzeć z każdego krańca Europy dzięki dogodnej odległości od lotniska we Wrocławiu (ok. 50 km), korzystając z autostrady, dróg lokalnych lub dzięki połączeniom kolejowym. Warto poznać rodzinne miasto Bartolomeusa Steina – pierwszego Ślązaka, który w dobie średniowiecza stworzył prekursorski, pełny opis swej dzielnicy. Warto odwiedzić miejsce kilkusetletniego panowania piastowskiego rodu książąt brzeskich, miasto urodzin malarza Oskara Molla, czy światowej sławy dyrygenta Kurta Masura.

[madohora]

O bogatej przeszłości Brzegu świadczą dziś monumentalne zabytki. Najokazalszym jest siedziba piastowskiego rodu – zamek książąt brzeskich. Godne uwagi są brzeskie kościoły, w tym jedna z najwyższych gotyckich świątyń na Śląsku – kościół św. Mikołaja, czy pojezuicki, barokowy kościół Podwyższenia Krzyża Świętego. Zachwyt odwiedzających zawsze wzbudza renesansowy Ratusz z pięknymi wnętrzami. Miłośnicy architektury zobaczą w Brzegu piękne gotyckie, renesansowe i barokowe kamienice mieszczańskie. Szukający aktywnego wypoczynku będą mieli okazję skorzystać z licznych nowoczesnych obiektów sportowych, w tym krytej pływalni i wielofunkcyjnego stadionu. Przez miasto wiodą piesze i rowerowe szlaki turystyczne, w tym Szlak Polichromii Brzeskich z zabytkami gotyckiego malarstwa ściennego. Brzeskie parki dadzą możliwość wytchnienia w skwarne dni. Wśród wielu ofert Brzeskiego Centrum Kultury i lokalnych stowarzyszeń kulturalnych znajdzie się również coś dla ducha. Smakosze zaś zaspokoją swe gusta rozkoszując się smakiem brzeskich słodkości i propozycjami lokalnej kuchni.

[madohora]

W latach 1945–1955 w powiecie prudnickim, od 1 stycznia 1956 w powiecie krapkowickim. W latach 1945–1954 miejscowość należała do gminy Łącznik w powiecie prudnickim. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do ówczesnego województwa opolskiego.
Według danych na 2021 wieś była zamieszkana przez 349 osoby.
Do wsi należy przysiółek Urszulanowice.

[madohora]

W Mosznej panuje klimat umiarkowany ciepły. Średnia temperatura roczna wynosi +8,3 °C. Duże zróżnicowanie dotyczy termicznych pór roku. Średnie roczne opady atmosferyczne w rejonie Mosznej wynoszą 612 mm. Dominują wiatry zachodnie

[madohora]

Marcin Teofil Stephetius, archidiakon opolski, w 1679 podawał, że właścicielem Mosznej był „dominus Skal in Mossna”. Na mapie księstwa opolskiego z 1736 przy nazwie Moschna postawiony został znak, który zgodnie z legendą oznacza „Villoe” (willa) albo „Pagi sine templo” (wieś bez kościoła). W 1723, po śmierci Ursuli Marii von Skall, wieś przeszła w posiadanie Georga Wilhelma von Reisewitz, nadmarszałka dworu Fryderyka Wielkiego. Do 1742 wieś należała do powiatu sądowego głogóweckiego w Monarchii Habsburgów. Po I wojnie śląskiej znalazła się w granicach Królestwa Prus i weszła w skład powiatu prudnickiego w prowincji Śląsk. W 1771 majątek zakupił Heinrich Leopold von Seherr-Thoss. Rodzina posiadała także na własność pałac i dobra w pobliskiej Dobrej. W 1853 Karl Gothard von Seherr-Thoss sprzedał Moszną Heinrichowi von Erdmansdorf, od którego w 1866 dobra zakupił przemysłowiec Hubert von Tiele-Winckler. Moszna, stanowiąca jeden z największych majątków na ziemi prudnickiej stała się główną rezydencją rodziny Tiele-Wincklerów. Po śmierci Huberta, majątek w Mosznej odziedziczył jego najstarszy syn – Franz Hubert, starosta powiatu prudnickiego. Wieś posiadała swoją własną pieczęć, która przedstawiała w polu dwa łabędzie płynące w prawo, nad nimi ptak, a w otoku napis: MOSCHEN GEMEIN SIEG: / NEYSTAETER CREYS (pol. Gmina Moszna / Powiat Prudnicki).

[madohora]

Według spisu ludności z 1 grudnia 1910, na 461 mieszkańców Mosznej 134 posługiwało się językiem niemieckim, 316 językiem polskim, a 7 było dwujęzycznych. W wyborach parlamentarnych w Republice Weimarskiej w 1919 najwięcej głosów w Mosznej zdobyli socjaldemokraci.

[madohora]

Podczas II wojny światowej w Mosznej funkcjonowała filia lazaretu w Prudniku. W marcu 1945 wieś była jedną z miejscowości powiatu prudnickiego, które zostały przystosowane przez Niemców do obrony przed Armią Czerwoną. Została ona otoczona rowem. Zajęli ją zmierzający do Prudnika żołnierze 1 Frontu Ukraińskiego. W okresie walk o Prudnik w kwietniu i maju 1945 Rosjanie tymczasowo ewakuowali przez Moszną do Strzeleczek niemieckich i polskich mieszkańców Prudnika i okolicznych wsi. Mieszkańcy wsi pochowali w pobliżu bramy z gladiatorami prowadzącej do pałacu poległego podczas działań wojennych niemieckiego żandarma (grób ekshumowano w 2024). Od marca do maja 1945 powiat prudnicki znajdował się pod kontrolą radzieckiej komendantury wojskowej. 11 maja 1945 polska administracja przejęła władzę cywilną w powiecie prudnickim.

[madohora]

Miejscowość zamieszkiwana jest przez mniejszość niemiecką oraz Ślązaków. Mieszkańcy wsi posługują się gwarą prudnicką, będącą odmianą dialektu śląskiego. Należą do podgrupy gwarowej nazywanej Podlesioki

[madohora]

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są:
zespół pałacowy, z XVIII-XX w.:
pałac
oficyna
stajnie
wozownie

[madohora]

stacja pomp, ul. Zamkowa, z pocz. XX w.
dom, ul. Wiejska 22, z pocz. XX w.

[madohora]

domy przy ul. Leśnej: 1, 6, 14, 18, 26
kuźnia, ob. magazyn, ul. Leśna 5
dom strażnika leśnego, ul. Powstańców Śląskich 51

[madohora]

Po sekularyzacji z 1810 roku kościół na krótki czas stał się fabryką mydła. W XIX wieku w klasztorze znajdował się szpital, w latach 1949–1997 był on siedzibą Wyższego Seminarium Duchownego, obecnie mieści się tu Diecezjalne Gimnazjum i Liceum Humanistyczne oraz Diecezjalny Dom Formacyjny.

[madohora]

[madohora]

Kościół charakteryzuje się układem emporowo-halowym z dwoma rzędami kaplic i empor po bokach. Wnętrze nakryte jest sklepieniami żaglastymi na gurtach. Pary pilastrów kompozytowych opięte na filarach podtrzymują wydatne belkowanie.

[madohora]

Charakterystyczne dla malarstwa iluzjonistycznego zatarcie różnic między rzeczywistością i złudzeniem, pomiędzy światem realnym i nadrealnym miało w swym założeniu przełamać czas, przestrzeń, wymiary, wprawić widza w zachwyt i umożliwić mu doświadczenie głębokich przeżyć religijnych.
Równie ekspresyjna jak forma jest także treść tych dzieł. Wszystkie kościelne malowidła są podporządkowane motywowi uwielbienia tajemnicy Krzyża Świętego jako narzędzia męki Chrystusa i źródła zbawienia.
Freski nyskich bożogrobców to jednak nie tylko sama estetyka, forma i przeżycie, lecz także przedstawienie wielkich idei filozoficznych za pomocą symboli, alegorii i innych środków retorycznych. Ukazana została na nich teologia Pisma Świętego i historia zbawienia.

[madohora]

Na mensie stoi rokokowe tabernakulum ozdobione motywami winnych gron, kłosów zbóż i figurami aniołów, a po jego bokach znajdują się dwa relikwiarze.

[madohora]

Po bokach sklepienia, przy balustradzie będącej iluzyjnym przedłużeniem rzeczywistej architektury widać cztery grupy postaci symbolizujące Europę, Afrykę, Amerykę i Azję. Przedstawiona została w ten sposób idea rozpowszechnienia się po całym świecie nauki o zbawieniu przez Krzyż Święty.
Zastosowano tu symbolikę liczb charakterystyczną dla nowożytnej architektury.Cztery kontynenty, a także cztery ramiona krzyża pomnożone przez trzy Osoby Boskie dają dwanaście, czyli liczbę dwunastu pokoleń Izraela oraz dwunastu Apostołów

[madohora]

[madohora]

Freski kaplic południowych to dalszy ciąg cyklu malowideł, objaśniających istotę krzyża i łask z niego płynących. Są tu ukazane:
alegoria Kościoła wschodniego i zachodniego jako budowli znajdującej się w porcie, na dnie morza;
alegoria zbawczej mocy i działania Krzyża w kontekście cierpień i nieszczęść dotykających ludzi;
statek ze zwiniętym żaglem i płonącym sercem na pokładzie, wśród fal morskich – symboliczna scena wyrażająca tęsknotę niespokojnego ludzkiego serca za Bożą prawdą;
ilustracje biblijnych przypowieści o dobrym zasiewie oraz o dobrej i złej budowli.

[madohora]

Na sklepieniach empor po przeciwnej, południowej stronie znajdują się freski przedstawiające:

przejście przez Morze Czerwone;
matkę Machabeuszy z synami oraz proroków Izajasza i Jeremiasza;
Hioba, Zuzannę i Tobiasza;
Daniela, Józefa Egipskiego, Mojżesza, Eliasza z Jonaszem oraz Noego.

[madohora]

Dzięki doskonałej współpracy wielu artystów osiągnięta została jedność ideowa i wzajemna harmonia różnorodnych dzieł architektonicznych, rzeźbiarsko-sztukatorskich i malarskich tworzących wystrój wnętrza kościoła.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Według legendy spisanej przez Mikołaja Titzmanna, proboszcza parafii św. Jakuba z końca XVI wieku, tu, gdzie dziś stoi kościół, wcześniej znajdowało się miejsce kultu pogańskiego. Około roku 1000 pewien pobożny i bogaty mieszkaniec ówczesnej osady nyskiej Jakub wraz ze swą małżonką Agnieszką zbudowali tu średnich rozmiarów kościół drewniany. Później świątyni tej nadano wezwanie od patronów fundatorów. Zgodnie z innymi tradycyjnymi przekazami stała tu drewniana kaplica z drugiej połowy X wieku, zbudowana na miejscu zburzonej świątyni pogańskiej.

[madohora]

W 1249 roku, podczas walk między Bolesławem Rogatką a Henrykiem III, miasto ponownie spłonęło. Po tym wydarzeniu, około połowy XIII wieku zrujnowany kościół został przebudowany i powstała druga romańska murowana świątynia. Przetrwała ona niemal 150 lat, mimo poważnych zniszczeń dokonanych w 1285 roku przez wojska Henryka IV Probusa.

[madohora]

W swoich dalszych, burzliwych dziejach kościół doświadczył licznych pożarów, zniszczeń i był poddawany wielokrotnej modernizacji, nie zawsze dla niego korzystnej. Jednak charakterystyczna sylwetka budowli pozostała niezmieniona do dziś.

[madohora]

Z kultem św. Jakuba związana jest legenda, odnosząca się do autentycznych wydarzeń z okresu wojny trzydziestoletniej, kiedy to wojska szwedzkie 6 czerwca 1642 roku zaatakowały Nysę i po trwającym dziesięć dni oblężeniu zdobyły i splądrowały miasto, nałożyły wysoką kontrybucję i wzięły jako jeńców wielu bogatych mieszczan w celu wymuszenia za nich uwolnienie wysokiego okupu. Opuszczając Nysę 17 lipca, protestanccy Szwedzi podłożyli ogień w kilku miejscach, chcąc spalić miasto, określane przez nich jako gniazdo papistów. Mieszczanie, nie widząc ratunku, zgromadzili się w kościele i żarliwymi modlitwami zaczęli błagać św. Jakuba o ratunek. Niespodziewanie z bezchmurnego nieba na miasto spadł ulewny deszcz, gasząc niszczycielski pożar. Wydarzenie to uznano za cud dokonany za przyczyną patrona. Od tej pory kult tego apostoła w Nysie stał się niezwykle silny. Mieszczanie uroczyście ślubowali, że na pamiątkę tego wydarzenia będą co roku organizować procesję (tradycja ta utrzymała się bardzo długo).

[madohora]

Poważnych zniszczeń doznał kościół w 1741 roku podczas wojen śląskich. Wkrótce jednak nastąpiła jego odnowa, a w 1752 roku dobudowane zostały dwie symetryczne kaplice – Świętej Trójcy od północy i Najświętszego Sakramentu od południa.

[madohora]

Ponadto usunięto z prezbiterium nagrobek biskupa Jakuba von Salzy i umieszczono w jego miejscu neogotycki kamienny baldachim. Przywrócono zdjętą podczas barokizacji kościoła gotycką belkę tęczową w zwieńczeniu Wielkiego Ołtarza wraz z Grupą Ukrzyżowania, pochodzącą z lat 1400-1430. Dobudowano nową kruchtę zachodnią z dwoma ozdobnymi portalami (obecnie wejście główne). Pracami tymi kierował Joseph Ebers.

[madohora]

Odbudowa zaczęła się wkrótce po przejęciu tych terenów przez państwo polskie. Inicjatorem renowacji kościoła był ks. prałat Józef Kądziołka. Przebiegała ona jednak bardzo powoli, a na dodatek Nysa była wówczas zobowiązana do dostarczania dużych ilości cegły rozbiórkowej na odbudowę Warszawy. Prace na dobre ruszyły dopiero w roku 1957.

[madohora]

Tytuł ma znaczenie historyczne i honorowe. W województwie opolskim nadano go wcześniej również sanktuarium na Górze św. Anny. Znakiem nyskiej bazyliki jest umieszczony nad głównym wejściem, odlany z brązu herb papieski.

[madohora]

Kościół św. Jakuba, którego bryła architektoniczna góruje nad miastem, zajmuje wyjątkowe miejsce w zespole budowli zabytkowych Nysy. Posiada jeden z najbardziej spadzistych dachów w Europie o niebagatelnej powierzchni 4 tysięcy metrów kwadratowych oraz jeden z najniżej zawieszonych, ponad ośmiuset letni żyrandol. Jest to drugi pod względem kubatury, po gdańskiej bazylice mariackiej, zabytkowy kościół w Polsce. Wsparte na smukłych 27-metrowych filarach sklepienie, tworzy wyrafinowany efekt przestrzenny, nadając wnętrzu monumentalny wygląd.

[madohora]

Chałupa została wzniesiona w I połowie XIX w., co potwierdza napis na jednej z belek stropowych: „Budowano w imie Pańskie w imie troice Przenaiswietsei Oicza i syna i ducha S. Walek Welna dał budować RO. Pań. 1827 Budował Maciek Pośch z Libnej dnia 19 Lipnia”. Jest ona szerokofrontowa, dwutraktowa, a w jej centrum znajduje się komin, dawniej pełniący również rolę wędzarni. Budynek składa się z dwóch przestronnych izb oraz czterech mniejszych komór. Wnętrza urządzone są w stylu charakterystycznym dla XIX w., ozdabiane obrazami olejnymi, najczęściej przedstawiające postaci świętych. Izba czarna, która pełniła rolę dzisiejszej kuchni, najwięcej miejsca zajmuje piec kuchenny i piekarski, służący nie tylko do przygotowywania posiłków, ale też do ocieplania wnętrza, a nawet jako źródło światła. Poza tym, prezentowana jest tu spora kolekcja garnków i innych przyborów kuchennych, a także wielu przedmiotów, charakterystycznych dla mieszkania ówczesnej rodziny, takich jak piesek do zdejmowania butów, szklana muchołapka, wypełniana słodką cieczą, czy żelazko rozgrzewane rozżarzonym węglem. W izbie białej, przeznaczonej na święta rodzinne i wizyty gości, umieszczono krosno tkackie, ukazujące sposób tkania lnianego płótna. W komorze, znajdującej się za izbą przedstawiono narzędzia tkackie, m.in.: kołowrotki, przęślice do przędzenia nici, szpule tkackie, snowadła, używane podczas nawijania przędzy, a także oddzielające włókno od słomy lnianej cierlice i mędlice

[madohora]

[madohora]

OSTATNIE.OPOLSKIE WIATRAKI - Nasze Miasto

[madohora]

Muzeum Wsi Opolskiej powołano do życia 14 listopada 1961 r. jako instytucję naukowo-badawczą i oświatową, do zadań której należy w szczególności gromadzenie, konserwacja, naukowe opracowanie i udostępnianie zabytków kultury ludowej Śląska Opolskiego, ze szczególnym uwzględnieniem drewnianego budownictwa ludowego.

[madohora]

Otwarcie muzeum dla zwiedzających nastąpiło 23 września 1970 r. Na terenie muzeum utworzono 9 zagród z regionu: oleskiego, opolskiego oraz będącą w trakcie rekonstrukcji zagrodę kozielsko-raciborską. Zdecydowana większość obiektów w tych zagrodach prezentuje zrębową konstrukcję ścian. Dodatkowe dwie zagrody z regionu nyskiego prezentują konstrukcję słupowo-ryglową, szachulcową. Ponadto w Muzeum znajdują się samodzielnie stojące budynki użyteczności publicznej (kościół, szkoła, wieża, karczma), wolnostojące chałupy o innej formie użytkowania, kuźnia, dwie kapliczki oraz dwa wiatraki. Przy ogrodzonych płotami żerdziowymi i sztachetowymi zagrodach istnieją ogródki kwiatowo-ziołowe i warzywne. Na polu uprawia się dawne uprawy jak len, pasternak, proso i grykę.

[madohora]

Ekspozycje w skansenie przedstawiają obejścia zamożnych gospodarzy – gburów, mniej zasobnych zagrodników, chałupników i bezrolnych komorników. W ten sposób przedstawiono warunki życia różnych grup społeczno-ekonomicznych zamieszkujących śląską wieś. Ekspozycje te łączy, regulowany tradycją, sposób ustawiania mebli i sprzętów. W XIX-wiecznej chłopskiej izbie po obu stronach drzwi wejściowych stały piec i kredens (polica), w kącie na wprost policy znajdował się stół z zydlami, zaś naprzeciw pieca – łóżko. Wyposażenie uzupełniała duma gospodyni, czyli malowana skrzynia posagowa. Urządzenie izby gościnnej było podobne, z tą różnicą, że piec używany był do ogrzewania i oświetlania, zaś kuchenny także do gotowania. Pomieszczenia oświetlano szczapkami drewna ułożonymi na specjalnej podpórce tzw. koziołku ustawionym pod okapem.. W późniejszym czasie stosowano lampy naftowe, a od zakończenia II wojny światowej – oświetlenie elektryczne.

[madohora]

Budynki gospodarskie w skansenie zostały wyposażone w narzędzia i sprzęty, które przybliżają sposób uprawy ziemi, czy hodowli zwierząt gospodarskich. W stodołach znajdują się maszyny i narzędzia rolnicze używane przez chłopów śląskich, a w chlewach i kurnikach – koryta, żłoby i drabiny dla drobiu. Przed budynkami gospodarskimi postawiono koryta kamienne, ciekawe, bo większość z nich pochodzi z XVIII wieku – zastosowanie tak trwałego materiału pozwalało na wieloletnie używanie koryt.
Część budynków przedstawia wnętrza z lat międzywojennych i powojennych. Dzięki temu można dostrzec zmiany, jakie zachodziły w wyposażeniu i umeblowaniu domów. Po I wojnie światowej kontakty z miastem nasiliły się i wzory miejskie na dobre przyjęły się na wsi. Prowadzono więc remonty, przebudowy i budowy domów – zamiast izby białej urządzano pokoje (jadalka, gościnny, sypialnia), a czarną izbę zastąpiła nowoczesna kuchnia. Meble wykonywane przez wiejskich stolarzy wymieniano na miejskie, oprócz religijnych oleodruków wieszano obrazy świeckie, np. landszafty. Stół wysunięty z kąta na środek pomieszczenia przestał pełnić rolę ołtarza domowego.

[madohora]

Wiejska szkoła urządzona została w dużym budynku ze Sternalic (północno-wschodnia część regionu i skansenu). W jednej części budynku znajduje się izba szkolna z ławkami, katedrą nauczyciela i pomocami szkolnymi, w komorze obok klasy przedstawiono historię szkolnictwa na Śląsku, a także książki, zeszyty i tabliczki do pisania. W drugiej części budynku znajduje się mieszkanie nauczyciela – duży pokój i kuchnia wyposażone w meble i sprzęty z pocz. XX wieku.
W chałupie z Karmonek Nowych (północno-wschodnia część regionu i skansenu) urządzono karczmę i sklep wiejski. Izba karczemna wyposażona jest w sprzęty używane w śląskich gospodach od pocz. XX wieku – masywny szynkwas z mosiężnym nalewakiem (pipą) do piwa, kredens z naczyniami, kuflami, kielichami i butelkami alkoholi, a także stoły i krzesła oraz stół bilardowy, bardzo popularny w śląskich karczmach i restauracjach. Naprzeciw izby karczemnej urządzono sklep wiejski z okresu międzywojennego, w którym oprócz produktów spożywczych kupić można było środki czystości, materiały piśmienne (stalówki, obsadki, atrament), naftę, pokrywki miednice, a także zioła i lekarstwa dla ludzi i zwierząt. Sklep wiejski musiał przecież oferować wiele różnorodnych produktów, które w mieście kupowano w branżowych domach handlowych. Artykuły niektórych firm, np. Persil, Knorr, dr Oetker, są sprzedawane do dziś.

[madohora]

Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu (KFPP w Opolu) – polski festiwal muzyczny, organizowany corocznie od 1963 roku[a] w Opolu przez Telewizję Polską i miasto Opole, poświęcony polskiej muzyce rozrywkowej. Odbywa się zazwyczaj przez trzy lub cztery dni w czerwcu w Amfiteatrze Tysiąclecia[b] i jest emitowany na żywo przez TVP1.

[madohora]

Festiwal powstał w 1963 z inicjatywy dziennikarzy i redaktorów Programu III Polskiego Radia: Jerzego Grygolunasa i Mateusza Święcickiego oraz ówczesnego burmistrza Opola – Karola Musioła w odpowiedzi na konserwatyzm w Polskim Radiu. Celem stworzenia festiwalu były: promocja nowych wykonawców w Polsce, promocja bardziej zróżnicowanych stylów artystycznych niż w Polskim Radiu, konfrontacja nowych piosenek z publicznością i zmiana polityki repertuarowej radiowych redakcji muzycznych. Jerzy Grygolunas zauroczony Opolem, kojarzonym w tamtym okresie z ziemiami odzyskanymi oraz pyłem cementowni, postanowił zrealizować ideę festiwalu w tym mieście. Pomimo braku ukończonego budynku amfiteatru (jeszcze na dzień przed rozpoczęciem wydarzenia kończono budowę sceny), Karol Musioł zapewnił prasę, że festiwal się odbędzie. Musioł codziennie o godz. 5:00 i pilnował prac. Architekt obiektu Florian Jesionowski wspominał, że potem co rok przed festiwalem odwiedzała go milicja i kazała podpisywać oświadczenie, że płoty i ściany wokół się nie zawalą. Amfiteatr został na tyle ukończony, by móc pomieścić publiczność.

[madohora]

Do niezwykłych wydarzeń doszło w czasie VII KFPP, w trakcie którego odbył się zlot hipisów w Opolu. Reakcja władz była natychmiastowa, uczestnicy zlotu byli represjonowani, złapanym obcinano włosy, a następnie koleją odsyłano z Opola

[madohora]

W 2010 roku z powodu modernizacji amfiteatru, inauguracja 47. edycji festiwalu odbyła się 10 września 2010 roku na błoniach Politechniki Opolskiej. 14 czerwca 2013 roku odbyła się inauguracja jubileuszowej, 50. edycji festiwalu, podczas której zamiast tradycyjnego Grand Prix nagrody Prezesa TVP, wręczono nagrody ponad 100 osobom związanym z festiwalem: wokalistom, muzykom, kompozytorom i autorom tekstów

[madohora]

FESTIWAL OPOLE

[madohora]

Amfiteatr opolski – Narodowe Centrum Polskiej Piosenki w Opolu – amfiteatr powstały z inicjatywy Karola Musioła. Koncepcję na wzór liścia figowca, który opadł na ziemię stworzył architekt Tadeusz Łagiewski. Projekt zrealizował Florian Jesionowski. Amfiteatr stał się jednym ze znanych symboli miasta.

[madohora]

W 2009 roku rozpoczęły się prace budowlane. Rozbudowa przebiegła według projektu pracowni architektonicznej Biuro 87a[2]. Na wiosnę 2011 roku obiekt został całkowicie przebudowany a widownia liczy obecnie 3653 miejsc siedzących oraz posiada zadaszenie, przed przebudową było to aż prawie 4800 miejsc, a dnia 19 maja 2011 roku nastąpił odbiór końcowy obiektu. Koszt budowy wynosił ponad 28 mln zł

[madohora]

Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu – samorządowa instytucja kultury poświęcona dokumentowaniu i popularyzacji historii polskiej piosenki. Zostało utworzone w 2007 roku przez miasto Opole. Ekspozycja stała, otwarta w 2016 roku, prezentuje rozwój muzyki estradowej w Polsce. Muzeum funkcjonuje w mieście, które od 1963 roku jest gospodarzem Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki.

[madohora]

W 2017 roku, na mocy uchwały nr XLII/825/17 Rady Miasta Opola, zmieniono statut MPP w Opolu, co umożliwiło rozszerzenie zakresu jego działalności. Nowelizacja statutu przyczyniła się do przekształcenia instytucji w ośrodek kulturalny, realizujący projekty wystawiennicze, edukacyjne oraz inicjatywy kulturalno-oświatowe. Dzięki temu muzeum nie tylko dokumentuje dziedzictwo muzyczne, ale również aktywnie angażuje się w interdyscyplinarne przedsięwzięcia, łączące tradycję z nowoczesnymi metodami prezentacji zbiorów.

[madohora]

MUZEUM POLSKIEJ PIOSENKI W OPOLU

[madohora]

Od 27 sierpnia 2016 r. można zwiedzać jedyne i niepowtarzalne Muzeum Polskiej Piosenki, które na swoją siedzibę wybrało Amfiteatr Tysiąclecia w Opolu.

Ekspozycja muzeum przedstawia w zarysie historię polskiej piosenki od lat 20. ubiegłego wieku do czasów współczesnych. Rolę odtwarzacza multimedialnego pełnią tu dwie muzyczne ściany, na których umieszczone są monitory dotykowe wyświetlające teledyski, fragmenty koncertów, programów telewizyjnych, reportaży i wywiadów z artystami. Każdy zwiedzający otrzymuje zestaw: audioprzewodnik i komfortowe słuchawki, co pozwala mu indywidualnie zwiedzać wystawę i słuchać wybranych piosenek tak długo, ile chce.

[madohora]

W Muzeum Polskiej Piosenki miłośnicy festiwali opolskich znajdą szczegółowe informacje na temat każdej edycji, a w specjalnych, podwieszanych kulach fani muzyki rozrywkowej mogą spędzać wiele godzin oglądając reportaże i fragmenty koncertów. Jest też miejsce dedykowane modzie estradowej, w którym zgromadzono prawdziwe kostiumy gwiazd, i w którym można się w nie wirtualnie przebierać.
Muzeum zaprasza na spotkania z artystami, koncerty, a także lekcje muzealne i zajęcia edukacyjne dla najmłodszych.

[madohora]

[madohora]

Wieża jest jednym z najstarszych zabytków architektury obronnej w Polsce – zbudowano ją około 1300 r. za rządów księcia Bolka I opolskiego jako stołp zamku książęcego opolskiego księcia Kazimierza I opolskiego (choć niedawne badania archeologiczne wskazują, że mogła powstać dopiero w połowie XIV wieku). Była na owe czasy budowlą ogromną i nowoczesną, bo zbudowaną z cegły. Budowla jest postawiona na fundamencie z kamienia polnego, mającym głębokość 6 m. Szerokość murów w dolnej partii wieży dochodzi do 3 m. Do wieży pierwotnie wchodzono przez otwór na wysokości 9 m (obecnie zamurowany) po drewnianym ganku połączonym z murami zamku. Wewnątrz wieży mieściły się loch, kuchnia, izba, sala i wartownia

[madohora]

Na skutek nierównego osiadania fundamentów Wieża Piastowska jest lekko przechylona. Obecne odchylenie od pionu wynosi ok. 1,5 stopnia. Zabytkowi towarzyszyły przez lata wykopaliska osad słowiańskich z X i XI wieku, odkryte przy budowie amfiteatru opolskiego. Wykopaliska te zostały zakopane.

[madohora]

Zwiedzanie trwa około 30 minut. Obejmuje: opowieść przewodnika wraz z wejściem na wieże i taras widokowy oraz pokazem multimedialnym. Pokaz multimedialny w wieży przeznaczony jest dla dzieci od 6 lat.

[madohora]

Ratusz – wzniesiony w 1864 roku i przebudowany w 1936 roku (po zawaleniu się wieży) na wzór florenckiego pałacu Vecchio.

[madohora]

Szczyt zachodni (w górnej części zrekonstruowany w 1957 roku), podzielony jest dwoma przyporami i lizenami z ostrołukowymi blendami.

[madohora]

Główny korpus budynku otoczony jest przez wieniec 16 gotyckich kaplic. Przy ósmym przęśle, od południa i północy, w miejscu dawnych wejść, urządzono dwie dodatkowe kaplice barokowe.

[madohora]

Kościół św. Jerzego – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy placu Zawadzkiego 19 w Prószkowie. Kościół należy do parafii św. Jerzego w Prószkowie w dekanacie Prószków, diecezji opolskiej. 12 lipca 1954, pod numerem 113/54 świątynia została wpisana do rejestru zabytków województwa opolskiego

[madohora]

[madohora]

Pierwszy browar powstał w miejscowości pod koniec XVIII wieku, a dokument z 1823 roku stwierdza w Prószkowie obecność trzech szynkarzy i jednego piwowara, który był prawdopodobnie dzierżawcą przedsiębiorstwa Königliche Brauerei. W latach 1865–1880 dzierżawcami był niejaki W. Meissner, następnie Oscar Hohberg (1880-1895), a po nim Julius Krombolz, aż do jego zamknięcia w 1907 roku.

[madohora]

Zamek w Prószkowie – zabytkowy zamek w Prószkowie.
Renesansowe założenie wzniósł w roku 1563 właściciel Prószkowa, Georg von Proskau, najpewniej na miejscu wcześniej istniejącego założenia obronnego, wykorzystującego naturalne wzniesienie, opadające mocno w kierunku południowym i zachodnim. Zamek to kompleks o cechach palazzo in fortezza, murowany z cegły, trzykondygnacyjny, podpiwniczony, wzniesiony na planie czworoboku z prostokątnym dziedzińcem wewnętrznym, dwiema wieżami w elewacji frontowej i masywnymi, zaostrzonymi pawilonami w części tylnej, o cechach bastionowych. W kompleksie zachowały się częściowo renesansowe portale (w tym frontowy, z głównym wejściem między dwoma pliastrami podtrzymującymi półkolisty fronton typu fr. circulaire (półkolisty) zawierający tablicę erekcyjną z 1563 roku), z napisem w j. łac. :

[madohora]

W roku 1763 w północnej oficynie zamku Leopold von Proskau założył fabrykę fajansu. Po wygaśnięciu rodu w 1769 roku, dobra prószkowskie przeszły w posiadanie spowinowaconego z rodem dotychczasowych właścicieli, księcia Karola Maksymiliana von Dietrichstein. Następnie pałac został sprzedany w roku 1783 królowi pruskiemu Fryderykowi II za ⅓ miliona dukatów. W roku 1853 pałac strawił pożar, skutkiem czego fabryka fajansu została zamknięta, a wnętrza pałacu zaczął wykorzystywać Zakład Rolniczy przekształcony potem w Królewską Akademię Rolniczą. Od roku 1881 kompleks był zajmowany przez seminarium nauczycielskie, następnie szpital (od 1930 dla chorych umysłowo). Obecnie mieści się w nim Dom Pomocy Społecznej.

[madohora]

W 1915 roku nazwę instytutu zmieniono na Królewska Szkoła Sadowniczo-Ogrodowa. W roku 1924 uczelnię przekształcono na Niższą Roczną Szkołę Ogrodniczą, która działała do roku 1944. Po II wojnie światowej znalazła się pod bezpośrednim zarządem władz polskich. Świadectwem bardzo bogatej historii Pomologii są zachowane zabytki, m.in. kamienice, w których w latach osiemdziesiątych mieściło się zaoczne technikum ogrodnicze, brama wjazdowa, winiarnia, a dokładniej pozostała po niej konstrukcja, zachowana dzięki decyzji wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zachował się także - dość zniszczony, ale zdaniem ekspertów nadający się do odtworzenia - budynek koziarni oraz pozostałości po fontannach.

[madohora]

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są:
zajazd, ul. Opolska 9, z pocz. XX w.,
park – arboretum.

[madohora]

Według niemieckiego językoznawcy Heinricha Adamy’ego nazwa miejscowości pochodzi od polskiej nazwy oznaczającej chęć - ochoty[7]. W swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu jako najstarszą zanotowaną nazwę miejscowości, wcześniejszą od niemieckiej wymienia Ochoc, które tłumaczy jako "Schmausort, Lustort" czyli po polsku "Miejscowość ochoty, ucztowania"

[madohora]

Pod koniec lat 20. w Ochodzach mieszkało 761 katolików i 8 ewangelików. W pobliskiej leśniczówce Frühauf znajdował się pomocniczy urząd leśny nadleśnictwa Prószków. Nazwę leśniczówki przyjęto za nazwę całej wsi w 1936, kiedy to władze hitlerowskie zmieniły wiele nazw miejscowości na brzmiące "bardziej niemiecko" (na polskiej przedwojennej mapie nazwa wsi brzmiała Ochodza). Tuż przed wybuchem II wojny światowej liczba mieszkańców przekroczyła 1000 osób.

[madohora]

Kościół św. Marcina – zabytkowa, drewniana, rzymskokatolicka świątynia Parafii św. Marcina w Ochodzach, pochodząca z XVIII wieku. Do 1941stał w Komprachcicach, w miejscu obecnego kościoła parafialnego pw. św. Franciszka. Kościół należy do parafii św. Marcina w Ochodzach w dekanacie Prószków, w diecezji opolskiej. Dnia 5 czerwca 1954 roku, pod numerem 108/54, świątynia została wpisana do rejestru zabytków województwa opolskiego.

[madohora]

OCHODZE KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEGO MARCINA - www.fotopolska.eu

[madohora]

[madohora]

POLSKIE RADIO OPOLE

[madohora]

AKADEMIA NAUK STOSOWANYCH

[madohora]

Wzmiankowana już w 1213 roku jako Kampe, czyli „kępa”. Od XIV wieku nazywana „Bolko”, na cześć piastowskiego księcia, za zgodą władz kościelnych. W języku niemieckim aż do 1945 roku obowiązywała nazwa „Bolko-Insel” oraz „Las Minorytów” (1811). Od 1945 do 2004 roku urzędową nazwą była „Bolkowa Kępa”, zapomniana jednak na rzecz „Wyspy Bolko”, którą to została nazwana oficjalnie po miejskim głosowaniu w 2004 roku. Na Wyspie, aż do początków XX wieku znajdowało się kilka pól uprawnych oraz gęsty las. 27 października 1910 roku radni Opola zdecydowali się utworzyć tam park miejski, wykarczowano więc w większości las, pozostawiono najokazalsze dęby (m.in. Dąb Piastowski o obwodzie 410 cm i wieku 400 lat), buki i graby. Posadzono wiele nowych krzewów i drzew, wytyczono aleje i tarasy widokowe. W latach 30. XX wieku utworzono zoo.

[madohora]

Początki ogrodu sięgają 1912 roku, kiedy to na wyspie, gdy powstawał park, odgrodzono część terenu, na którym stworzono prywatny idylliczny obszar dla saren, pawi, bażantów i innych zwierząt, których widok miał służyć uciesze przechadzających się mieszkańców Opola. W 1933 lub 1937 miał zostać wykupiony przez miasto. Był to 1,5 hektarowy zwierzyniec, drugi tego typu obiekt na Górnym Śląsku (po ZOO w Bytomiu), ale najstarszy spośród nadal istniejących (bytomskie ZOO zostało zamknięte w 1957)[6]. Główną częścią ówczesnego zwierzyńca były ekspozycje ptaków, zarówno egzotycznych: (flamingi, pelikany, papugi), jak i dużych rodzimych: np. bocian biały, czapla siwa. Dla ptaków ciepłolubnych wybudowano ptaszarnię, reszta ptaków zajmowała miejscowe ogrodzone stawy i wolierę.

[madohora]

[madohora]

Ogród Zoologiczny Opole powstał w latach 30-tych XX wieku na terenie parku położonego na Wyspie Bolko, którego prywatny fragment zajmujący około 1 ha został przekształcony w zwierzyniec. W 1936 roku, ze względu na ogromną popularność tego miejsca, ówczesne władze miejskie udostępniły ZOO publiczności, jednocześnie opłacając jego utrzymanie. W czasie II Wojny Światowej zwierzęta zostały wywiezione do Niemiec, a zniszczenia spowodowały likwidację obiektu. Dopiero w 1952 roku powstał Komitet Odbudowy Zwierzyńca w Opolu, którego staraniem 22 lipca 1953 roku Ogród został ponownie otwarty zajmując powierzchnię 2,4 ha. Klatki i wybiegi budowano w czynie społecznym, a kolekcję krajowych zwierząt wzbogacano o rzadkie i egzotyczne gatunki. Ogromnym sukcesem okazał się pierwszy w Polsce przychówek niedźwiedzi himalajskich i walabii Benetta.

[madohora]

W 1998 roku ZOO odradza się po raz trzeci. Krok po kroku oddawane są kolejne obiekty, budowane wg nowej koncepcji. Przebudowywana jest również kolekcja zwierząt. Po raz pierwszy do Opola zostają sprowadzone, żyrafy, nosorożce, pandy rude, mrówkojady oraz różne gatunki małp i małpiatek. Specjalizacją ZOO staje się hodowla pazurkowców, lemurów i zwierząt kopytnych. W 2002 roku powstaje żyrafiarnia, w 2005 – wybieg goryli, a w 2007 – basen z jedynymi w Polsce uchatkami kalifornijskimi. W 2011 roku zostaje oddany pawilon płazów – najbardziej zagrożonej wyginięciem gromady kręgowców, oraz nowa żyrafiarnia, gdyż świetnie rozmnażającego się stada żyraf stary obiekt już nie jest w stanie pomieścić.

[madohora]

We wczesnym średniowieczu Ostrówek stanowił miejsce dogodnej przeprawy przez oba ramiona Odry. Odgrywał wówczas rolę podgrodzia dla obronnego grodu położonego na Pasiece. Po powstaniu w XIII w. na miejscu grodu murowanego zamku Piastów opolskich, Ostrówek nie został włączony do dóbr zamkowych. Należał do miasta, tworząc jedno z czterech przedmieść lokacyjnego Opola. Przez Ostrówek z kierunku zachodniego prowadziła droga do miasta przez Bramę Odrzańską, zwaną też Wrocławską lub Nyską. Przedmieście wykorzystywano również jako punkt przeładunkowy w transporcie lądowym i rzecznym. Miasto urządziło tu swój skład towarów (m.in. żelaza i miedzi), za korzystanie z którego pobierało opłaty. Z powodu ograniczenia przestrzennego teren Ostrówka charakteryzował się niewielką zabudową. W końcu XVI i początkach XVII w. było to 10–11 domów

[madohora]

Po 1948 r., w trakcie prowadzonej przez polskich archeologów eksploracji położonego na wyspie Pasieka przedlokacyjnego grodu Opola, przypisano mu nieścisłą topograficznie nazwę Ostrówek. Nazwa ta rozciągnięta także na jedyną pozostałość po zamku, tj. Wieżę Piastowską, w następnych latach upowszechniła się. Obecnie Ostrówek należy do dzielnicy Opola Stare Miasto.

[madohora]

Muzeum Wsi Opolskiej – skansen, który został utworzony w 1961 roku; w 1965 rozpoczęto prace związane z budową ekspozycji stałej, a w 1970 roku udostępniono tereny muzeum zwiedzającym. Znajduje się w Opolu-Bierkowicach (ul. Wrocławska 174), dokąd można dotrzeć autobusami miejskimi linii nr 9.

[madohora]

Pierwszym obiektem, który został wzniesiony w muzeum był stosunkowo mały spichlerz z II połowie XVIII w., przeniesiony ze wsi Sternalice w powiecie oleskim. Miało to miejsce w 1965 roku. Początkowo twórcy muzeum zmagali się z licznymi problemami. Po pierwsze, było to jedno z pierwszych muzeów na wolnym powietrzu w Polsce i pierwsze na Śląsku, pełniło więc rolę pionierską. Poza tym, ze względu na niedobór osób doświadczonych w tego typu projektach, dyrekcja była zmuszona zatrudniać pracowników, którzy nigdy wcześniej nie spotkali się z rekonstrukcją drewnianych chałup. Zespoły te zdobywały podczas rozbudowy muzeum wiedzę i doświadczenie. Do roku 1970 wzniesiono tu jednak szereg zabytkowych obiektów, m.in.: spichlerz podworski ze Sławięcic, spichlerz z Ligoty Książęcej, chałupę z Kamieńca, chałupę z Nowych Karmonek, karczmę z Przewozu oraz chałupę z Radłowa

[madohora]

Kościół z Gręboszowa, początkowo ewangelicki, został zbudowany z modrzewiowych bali w 1613 r., a jego fundatorem był właściciel wsi, Cyprian Kottuliński. Ma konstrukcję zrębową i jest jednym z czterech kościołów w województwie opolskim bez wydzielonego prezbiterium, co jest charakterystyczne dla świątyni ewangelickich. W 1653 r. stał się kościołem katolickim. W wieku XIX był kilkukrotnie przebudowywany (w 1816, 1854 i 1889 r.). Po zbudowaniu w ostatniej dekadzie XIX w. nowego, murowanego kościoła w Gręboszowie, stary, drewniany został przemieniony w kaplicę cmentarną, która stopniowo ulegała dewastacji. Do Muzeum Wsi Opolskiej trafił w częściach w 1973 r., a trzy lata później zakończono jego odbudowę

[madohora]

Chałupa ze Sternalic powstała na przełomie XVII i XVIII wieku i służyła prawdopodobnie jako dom starców ojców franciszkanów. Na jednej z belek stropowych podczas rozbiórki odkryto napis: „Fundator Strzelczok 1859”. co może świadczyć o przebudowie budynku. W sieni znajduje się arkadowy komin z paleniskiem i wędzarnią. Ponadto, chałupa podzielona została na dwie izby i dwie komory. Podobnie jak w okolicy innych zabudowań, przed budynkiem znajduje się odtworzony kwietnik. Obecnie wewnątrz chałupy ukazano dawną wiejską szkołę. W sali lekcyjnej zgromadzono stare ławki, katedrę nauczyciela, a w gablotach liczne przyrządy, pomagające w prowadzeniu lekcji, takie jak linijki, ciśnieniomierze, czy cyrkle. Na ścianach wiszą w dużej ilości mapy i tablice. W komorze, która przylega do sali lekcyjnej eksponowane są stare zeszyty, podręczniki, przybory szkolne. W drugiej części chałupy znajduje się mieszkanie nauczyciela, składające się z pokoju i niewielkiej kuchni. Dostrzegalna jest tutaj różnica w umeblowaniu w porównaniu z chatami chłopskimi

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Oddział PTTK „Sudetów Wschodnich” w Prudniku ustanowił turystyczną Odznakę Krajoznawczą Ziemi Prudnickiej, którą zdobywa się poprzez zwiedzenie odpowiedniej liczby obiektów w miejscowościach położonych na ziemi prudnickiej, w tym w Mosznej. PTTK Prudnik przyznaje również Kolarską Odznakę Turystyczną w „Królestwie Pradziada” za odwiedzenie m.in. Mosznej. Przez Moszną przebiega trasa Kolarskiego Rajdu Dookoła Ziemi Bialskiej, za przejechanie którego PTTK Prudnik przyznaje odznakę

[madohora]

Przez Moszną prowadzi szlak rowerowy:
szlak rowerowy zielony Trasa rowerowa PTTK nr 262-z: Biała – Stare Miasto – Solec – Rostkowice – Gostomia – Nowa Wieś Prudnicka – Urszulanowice – Moszna – Ogiernicze – Łącznik – Chrzelice – Rzymkowice – Pogórze – Frącki – Brzeźnica – Górka Prudnicka – Ligota Bialska – Biała

[madohora]

Rudolf Paweł Mrugała (ur. grudzień 1954) – polski jeździec i trener jeździectwa.
W latach 1970–1975 uczęszczał do Zespołu Szkół Rolniczych w Prudniku. Wielokrotny medalista mistrzostw Polski. Był pierwszym po 1945 polskim jeźdźcem, który wystartował w finale Pucharu Świata, a także pierwszym zwycięzcą Ligi Środkowoeuropejskiej Pucharu Świata. Uczestniczył w 46 Pucharach Narodowych.
Został prezesem i trenerem Ludowego Klubu Jeździeckiego w Mosznej koło Prudnika. Wykładowca kursów na stopień Instruktora Jazdy Konnej. W wyborach samorządowych w 2010 bezskutecznie ubiegał się o mandat radnego Sejmiku Województwa Opolskiego z list Platformy Obywatelskiej.
Trenował polską kadrę juniorów i młodych jeźdźców w skokach przez przeszkody. Kadra narodowa zdobyła z nim dwukrotny tytuł mistrza Europy juniorów, awans reprezentacji Polski seniorów do Igrzysk Olimpijskich 2008 w Pekinie oraz awans reprezentacji Polski do Super Ligi. We wrześniu 2017 został powołany na stanowisko pierwszego trenera kadry narodowej w skokach przez przeszkody.
Jego syn, Mateusz, uprawiał jeździectwo w klubie Olimp Prudnik

[madohora]

W latach 1866–1945 pałac był rezydencją śląskiego rodu Tiele-Wincklerów, potentatów przemysłowych. W latach 1996–2013 Centrum Terapii Nerwic. Pałac jest częściowo udostępniony do zwiedzania.
W galerii odbywają się koncerty muzyki kameralnej oraz wystawy dzieł sztuki. W obiekcie odbywa się doroczne Muzyczne Święto Kwitnących Azalii– w maju i czerwcu jest tu popularyzowana muzyka polskich i europejskich kompozytorów, w czasie święta galeria prezentuje wystawy plastyczne, odbywają się tu również plenery malarskie

[madohora]

Brak informacji o istnieniu pałacu przed 1845. Na podstawie analizy przypałacowego parku uznano, że już w XVIII istniało tu założenie pałacowo-ogrodowe, choć sam budynek mógł być wówczas skromnym dworem. Barokowy pałac w Mosznej był po raz pierwszy wzmiankowany w pracy Johanna Georga Knie z 1845. W tym czasie właścicielami Mosznej była rodzina Seherr-Thoss. W 1853 majątek kupił Heinrich von Erdmansdorf, a w 1866 przemysłowiec Hubert von Tiele-Winckler. Moszna stała się główną rezydencją rodziny Tiele-Wincklerów. Po śmierci Huberta, majątek w Mosznej odziedziczył jego najstarszy syn – Franz Hubert, starosta powiatu prudnickiego. Na mapie okolic Prudnika z drugiej połowy XIX wieku zaznaczony jest budynek na planie prostokąta z silnie wysuniętymi ryzalitami środkowymi, usytuowany prostopadle do osi parkowej

[madohora]

Początkowo członkowie rodu Tiele-Wincklerów mieli być chowani w krypcie pod pałacową kaplicą. Z uwagi na to, że panowała tam zbyt duża wilgoć, podjęto decyzję o przeniesieniu miejsca rodowych pochówków na mieszczący się w pałacowym parku cmentarz. Jest on udostępniony zwiedzającym. W 1904, 1911 oraz 1912 roku gościem podczas polowań urządzanych przez Franza Huberta von Tiele-Wienckler był cesarz Wilhelm II

[madohora]

Po wojnie umieszczano w pałacu na krótko różne instytucje, dopiero w 1972 roku stał się siedzibą sanatorium, a od 1996 roku Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Centrum Terapii Nerwic. W 1948 roku na części gruntów dawnego majątku powstała Państwowa Stadnina Koni. Od 2013 funkcjonuje jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która została utworzona na mocy uchwały Sejmiku Województwa Opolskiego z 25 czerwca 2013. Od 2013 w pałacu funkcjonuje hotel i restauracja. Szpital został przeniesiony do budynku nieopodal. W ferie zimowe oraz wakacje letnie w pałacu odbywają się tematyczne kolonie letnie dla dzieci i młodzieży.

[madohora]

Pałac posiada 365 pomieszczeń i 99 wież i wieżyczek. Powierzchnia wynosi 8 tys. m², a kubatura – 65 tys. m³. W szczycie południowej elewacji pałacu znajduje się herb hrabiowski Franza Huberta von Thiele-Winckler, który odbudował go po pożarze w 1896