Koszęcin

[madohora1]

Koszęcin - wieś gminna w powiecie lublinieckim. W centrum miejscowości znajduje
się piękny zespół pałacowo - parkowy. W latach 1819 - 1945 należał on do rodu
Hohenlohe - Ingelfingen. Jego obecny wygląd pochodzi z lat 1829 - 1830. W skład
zespołu wchodzą klasycystyczny pałac z kaplicą, zabudowania folwarczne oraz 22
ha park, w którym rośnie około 20 drzew - pomników przyrody. Od 1953 roku pałac
stał się siedzibą Zespołu Pieśni i Tańca "Śląsk" im. Stanisława Hadyny

[madohora1]

[madohora]

ZESPÓŁ ŚLĄSK ZAKOŃCZYŁ SEZON ARTYSTYCZNY - Radio Katowice - 01.07.2018

[madohora]

Instrument zbudowany prawdopodobnie w roku 1886 przez Pawła Czopka z Ole­sna. Bardziej prawdopodobne jest twierdzenie, że ów mistrz wyremontował wówczas starsze organy, nadając im dzisiejszy wygląd. W roku 1904 kolejną naprawą zajęła się firma "Rychtowsky z Leobschitz", a w roku 1950 firma "Ludwik" z Rybnika. Gruntowny remont tego starego instrumentu przeprowadzony został w roku 1991 przez magistrów sztuki Marka Urbańczyka i Mieczysława Klonowskiego. W grudniu 1991 roku nagrano w kościele koncert radiowy w wykonaniu Juliana Gembalskiego.

[madohora]

*

[madohora]

[madohora]

ZESPÓŁ ŚLĄSK W TRASIE KONCERTOWEJ. PIERWSZEJ PO PRZERWIE - Radio Katowice - 16.11.2021

[madohora]

ZESPÓŁ PIEŚNI I TAŃCA ŚLĄSK ZAKOŃCZYŁ PODRÓŻ PO POŁUDNIU EUROPY - Radio Katowice - 26.11.2021

[madohora]

ZWIEDZANIE PAŁACU W KOSZĘCINIE

[madohora]

Zarówno zrewitalizowane wnętrza jak i atmosfera historycznego miejsca, w którym od ponad pół wieku pracują i mieszkają artyści oraz „smaczna kuchnia” sprawiła, iż Pałac w Koszęcinie stał się miejscem komfortowego wypoczynku. Dodatkową atrakcją dla gości jest boisko do koszykówki, kort tenisowy oraz wypożyczalnia kijków do Nordic Walking. Wycieczki do siedziby Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk”, są popularną formą spędzenia wolnego czasu zarówno dla mieszkańców Powiatu Lublinieckiego, jak i turystów z całej Polski.

[madohora]

PLENEROWE MIASTECZKO W KOSZĘCINIE - Radio Katowie - 01.09.2024

[madohora]

[madohora]

KOSZĘCIN ZNÓW PRZENIESIE NAS W CZASIE - Nasze Miasto - 16.08.2025

[madohora]

Alejka ks Antoniego Ryguły

[madohora]

Urokliwa alejka, wzdłuż której rosną okazałe kasztanowce. Zaczyna się nieopodal Domu Kultury w Koszęcinie i prowadzi aż na dworzec kolejowy.
W 2008 roku uroczyście nadano alejce imię Antoniego Ryguły. A ja szłam w odwrotnej kolejności

[madohora]

[madohora]

Na dziedzińcu pałacu od 2006 roku stoi „ławeczka profesorska” - pomnik Stanisława Hadyny, założyciela Zespołu i jego wieloletniego dyrektora. Profesor wita zwiedzających, siedząc na ulubionej ławeczce, pali fajkę i trzyma w ręku nuty słynnej pieśni „Helokanie”. Jakby zastygł, słuchając odgłosów prób, dochodzących z pałacu…

[madohora]

Pałac otacza park krajobrazowy, założony w połowie XIX wieku. Rosną w nim lipy drobnolistne, kasztanowce, klony i buki zwyczajne, jawory, jesiony wyniosłe i dęby szypułkowe. Jest też parę drzew egzotycznych: sosna wejmutka, kanadyjska i czarna, choina kanadyjska, platan klonolistny i jesion amerykański. Wiele z tych okazów to pomniki przyrody. W zachodniej części parku znajduje się malownicze oczko wodne.

[madohora]

[madohora]

CIAT w Polsce (Koszęcin):

Co to jest: Międzynarodowy Konkurs Tradycyjnego Powożenia.
Kiedy: 23-24 sierpnia 2025 r.
Gdzie: Koszęcin.
Charakterystyka: Jest to największy w Polsce konkurs tradycyjnego powożenia, prezentujący historyczne powozy i konie.

[madohora]

Stary Park w Koszęcinie

[madohora]

Prezentacja przed zawodami

[madohora]

Przed zawodami

[madohora]

Z daleka

[madohora]

Kuce

[madohora]

Zawodnicy z Czech

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Koszęcin

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W damskim siodle

[madohora]

[madohora]

Ocena sędziowska

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

....

[madohora]

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora1]

[madohora]

ZESPÓŁ PIEŚNI I TAŃCA ŚLĄSK WYSTĄPI W BELGRADZIE - Radio Katowice - 18.11.2021

[madohora1]

[madohora]

ZAPROSZENIE DO WZIĘCIA UDZIAŁU W ŚWIĘCIE TEATRU - www.kuratorum.katowice.pl - 20.03.2023

[madohora1]

Jeżeli chociaż raz udało wam się przenocować parku w Koszęcinie, w pobliżu
Zespołu Śląsk a następnego dnia rano zjeść jajecznicę z 50 jajek, wierzcie mi,
że takich rzeczy się nie zapomina

[madohora]

[madohora2]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Izba Regionalna

[madohora1]

STROJE ŚLĄSKIE

[madohora]

W obrębie zespołu pałacowo – parkowego znajduje się także Pawilon im. Elwiry Kamińskiej, który w czasach książęcego panowania służył jako ujeżdżalnia pałacowa. Natomiast dawny budynek folwarczny z końca XIX wieku jest dziś Domem Pracy Twórczej im. Adolfa Dygacza. Tam też udostępniono dla zwiedzających Izbę Pamięci Zespołu „Śląsk”, w której znajduje się ekspozycja stała śląskich strojów ludowych oraz pamiątek z licznych tourne Zespołu.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

STRÓJ CIESZYŃSKI

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

STRÓJ OPOLSKI

[madohora1]

[madohora]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ TRÓJCY W KOSZĘCINIE

[madohora]

[madohora]

Kościół św. Trójcy przy Koszęcinie (w powiecie lublinieckim): Powodem do wystawienia kościoła tego było zatem, że często troje dziatek cudnej urody, jednakiego wzrostu, w białym odzieniu chodzących widziano. Ślady stóp tych dziatek nie dały się w piasku zagrzebać.
Kościół drewniany stoi nam miejscu bagnistym, lubo miał być na pobliskim pagórku budowany. Było tam już drzewo nawiezione, ale je rak niezwyczajnej wielkości na dół pościągał.

[madohora]

PAŁAC W KOSZĘCINIE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

III MIĘDZYNARODOWY TURNIEJ POWOŻENIA TRADYCYJNEGO - Dziennik Zachodni - 06.08.2017

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Boronów położony jest na obszarze Śląska Białego, w północnej części Górnego Śląska. Według innego podziału ze względu na obszary kulturowe, leży on na terenie ziemi lublinieckiej. Północna granica miejscowości (obecnie gminy Boronów) stanowi od XIV w. granicę między historycznym Śląskiem a Małopolską. W Boronowie krzyżują się dwie drogi wojewódzkie: DW 905 i DW 907.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

A gdy pogoda - taka jak za oknem
Z potu i ciepła aż cała moknę
Może na basen albo na kajaki
To taki miły - dylemat taki

[madohora]

Czym to miasteczko najbardziej słynie
Chyba pałacem. Tym w Koszęcinie
Tam zespół Śląsk tańczy i śpiewa
A wokół park a w parku drzewa...

[madohora]

Pałac w Koszęcinie – zespół pałacowy w stylu klasycystycznym położony w centrum miejscowości Koszęcin w powiecie lublinieckim. Obecna siedziba Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk”. Pałac zbudowany został w roku 1609, gdy miejscowość należała do rodu Kochcickich. W XVII wieku przebywał na nim prawdopodobnie kilkakrotnie król Jan III Sobieski. W latach 1829-1830 rozbudowany został do obecnej formy przez właściciela Koszęcina, księcia Adolfa zu Hohenlohe-Ingelfingen. Do zamku dobudowana została wówczas także kaplica. W 1945 roku zamek w znacznym stopniu został zdewastowany przez wojska radzieckie. W pałacu do tej pory organizowane są różnego typu uroczystości, a także konferencje. Pałac otacza park, w którym znajduje się obecnie kilkanaście gatunków chronionych roślin i zwierząt.

[madohora]

W 1906 roku została podpisana umowa zezwalająca na budowę nowego kościoła obok wybudowanej w 1899 roku plebanii. Projekt i kosztorys wykonał architekt Ludwig Schneider z Opola. Kuria wrocławska zatwierdziła projekt i kosztorys obniżając jednocześnie koszt budowy ze 115 tys. marek do równych 100 tysięcy. Duże koszty budowy pokrył książę Hohenlohe, przeznaczył 60 tys. marek, całość drewna na kościół, 400 tys. sztuk cegły. Parafia pokryła koszty w wysokości 33 tys. marek zaciągając na całą sumę pożyczkę. Do roku 1922 spłacono zaledwie kilka tysięcy marek. Pozostałą kwotę spłacono w 1923 roku dzięki inflacji za równowartość 8 chlebów. Budowa kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa w Koszęcinie trwała niespełna 2 lata – od wiosny roku 1907 do 15 października 1908 roku, kiedy to świątynia została poświęcona. Zimą roku 1907 zwożono saniami wszelkie potrzebne materiały budowlane, wiosną przystąpiono do budowy wykonując wszystkie prace ręcznie bez jakiejkolwiek mechanizacji. Do dnia dzisiejszego w kościele nie dokonano żadnych przeróbek architektonicznych. Zmieniło się tylko pokrycie wieży i dachu kościoła, szary łupek i glinianą dachówkę zastąpiono w latach 70. blachą cynkową, a kilka lat temu całość pokryła blacha miedziana. Pierwsze nabożeństwo w nowym kościele odprawił budowniczy ksiądz Boehm. Książę Karol zu Hohenlohe-Ingenfingen ufundował ołtarz główny oraz ołtarz św. Józefa. Konsekracji kościoła dokonał biskup wrocławski w dniu 15 czerwca 1916 roku. Do ołtarza głównego włożono wówczas relikwie św. Gerona i św. Socierona.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W KOSZĘCINIE MOŻNA BYŁO PODZIWIAĆ ZABYTKOWE POWOZY - Dziennik Zachodni - 13.08.2019

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

URZĄD GMINY W KOSZĘCINIE

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Krywałd (niem. Grünwald) – część wsi Brusiek w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin.
W latach 1975–1998 Krywałd administracyjnie należał do województwa częstochowskiego.

[madohora]

W XVII wieku zbudowany został kościół pod wezwaniem św. Jana Chrzcicela, który obecnie jest kościołem filialnym parafii M. B. Fatimskiej w Kaletach – Drutarni.

[madohora]

[madohora]

Już w XV w. wzmiankowano we wsi kościół. Na jego miejscu, prawdopodobnie po pożarze, zbudowano w 1593 z fundacji Andrzeja Kochcickiego obecną świątynię. Kościół orientowany konstrukcji zrębowej, z wieżą konstrukcji słupowej. Prezbiterium zamknięte prostą ścianą, od północy przylega do niego zakrystia. Nawa szersza i wyższa połączona z przedsionkiem od północy. Wieża szalowana deskami, nakryta dachem namiotowym. Dach siodłowy kryty gontem, powyżej nawy sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę z latarnią i baniastym hełmem. Ściany kościoła pobite gontem. Wewnątrz kościoła polichromia szablonowa z 1693 – dzieło Wawrzyńca Grochowskiego

[madohora]

INFORMACJE Z BRUŚKA - www.brusiek.info

[madohora]

Miejscowość Brusiek leży w powiecie lublinieckim, zaś pod względem administracji kościelnej należy do parafii w Kaletach-Drutarni. Stojąca tu niewielki kościół pw. św. Jana Chrzciciela z XVII w. znajduje się na miejscu swej poprzedniczki, wzniesionej prawdopodobnie w XV w. Kościół ten, zbudowany w konstrukcji zrębowej, to jeden z bardziej urokliwych zabytków regionu. Obiekt znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.

[madohora]

Istniejący dzisiaj kościół wzniesiono w 1593 r., na co wskazują aktualne badania dendrochronologiczne. W latach 1675-1758 pochowano pod prezbiterium 10 osób zasłużonych dla tego kościoła. Właściciele okolicznych dóbr byli tradycyjnie patronami świątyni, utrzymującymi zarówno ten, jak i inne obiekty sakralne. Bruśkowski kościółek stanowił świątynię filialną parafii w Sadowie, potem przyłączono go do parafii koszęcińskiej. W roku 1977 erygowano zaś parafię w Kaletach-Drutarni, do której obecnie należy także Brusiek.

[madohora]

We wnętrzu znajduje ołtarz z obrazem św. Jana Chrzciciela, pochodzącym z połowy XVIII wieku. Wnętrze zdobi także, wykonana w r. 1693 przez Wawrzyńca Grochowskiego, polichromia patronowa (malowana od szablonów). Po roku 1945 w świątyni umieszczono dwie, XVI-wieczne rzeźby - Matki Bożej i św. Anny, które prawdopodobnie wyrzucono, z wracającego po wojnie, rosyjskiego transportu ze zrabowanymi dziełami sztuki.

[madohora]

HISTORIA KOŚCIOŁA W BRUŚKU - www brusiek.pl

[madohora]

Z bruśkowskich przodków wywodził się także Walenty Roździeński, syn Jakuba Bruśka, który swoje nazwisko przyjął od Roździenia – dzisiejszej dzielnicy Katowic. Mistrz Walenty był autorem wierszowanego dzieła pt.: “Officina Ferraria – abo huta y warstat z kuźnicami szlachetnego dzieła żelaznego”, wydanego w roku 1612, w którym opisał nie tylko kunszt sztuki kuźniczej, ale również krainę swoich przodków.

[madohora]

Od niepamiętnych czasów, zapewno od XIV czy XV wieku znajduje się przy kościele cmentarz, na którym grzebano robotników bruśkowskiej kuźnicy i trzech sąsiednich hut: z Drutarni, Pustej i Plaplińskiej oraz członków ich rodzin. Groby zmarłych przeozdabiano odlanymi w hucie krzyżami, które jeszcze dziś można spotkać na cmentarzu. Inne ciekawe metalowe krzyże umieszczono na wieżach kościoła.

[madohora]

Pozostałe ściany kościoła szalowane deskami. Nad nawą sześciokątną wieżyczka przeznaczona na sygnaturkę z latarnią o baniastym kształcie pobita gontami.
Wnętrze kościoła ozodbił w roku 1693 Wawrzyniec Grochowski piękną polichromią szablonową. W kościółku znajduje się mały ołtarz z obrazem św. Jana Chrzciciela z połowy XVIII wieku, drewniana chrzcielnica z datami 1400 i 1882.
W kościółku znalazły także schronienie po II wojnie światowej dwie bardzo stare rzeźby z XVI wieku przedstawiające św. Anne i Matke Boską (rzeźby te zostały prawdopodobnie wyrzucone z rosyjskiego transportu wracającego z zachodu na wschód w 1945 roku).

[madohora]

W 1819 roku napisano w prokole, że “… w bruśkowskim kościele dzwonią dwa dzwony – jeden o wadze 250 kg i średnicy 60 cm, drugi o wadze 15 kg. Dnia 22 czerwca 1947 roku ufundowano dla bruśkowskiego kościółka nowe dzwony, większy o wadze 75 kg z napisem: “Juda Tadeusz”, mniejszy o wadze 25 kg z napisem: “Jan Chrzciciel”. Na krawędziach dzwonów umieszczono napis: “Brusiek – Górny Śląsk 1947. Powstałem z ofiar parafian i sympatyków kościoła zabytkowego.”

[madohora]

Kościółek był zawsze filialną świątynią sadowskiej parafii, zaś od roku 1868 kiedy utworzono samodzielną kuraturę przy kaplicy zamkowej p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Koszęcinie, Brusiek przyłączono do parafii koszęcińskiej. W 1959 roku utworzono w Drutarni stację duszpasterską p.w. MB Fatimskiej, a w roku 1977 erygowano parafię.

Tekst autorstwa Jana Myrcika z książki: “Drewniane kościoły na ziemi lublinieckiej”

[madohora]

Drutarnia (niem. Drahthammer) – dzielnica Kalet położona w zachodniej części miasta, przy drodze w kierunku Lublińca.

[madohora]

Znajduje się w niej wybudowany w 1987 r. kościół Matki Boskiej Fatimskiej, należący do Parafii Matki Boskiej Fatimskiej w Kaletach. Parafia istniała w tej dzielnicy od 1977 r.

[madohora]

W Drutarni mają początek dwie leśne trasy rowerowe w kierunku Koszęcina (ok. 4,5 km) i druga w kierunku Strzebinia (3,5 km).

[madohora]

Parafia Matki Boskiej Fatimskiej – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w Kaletach, w dzielnicy Drutarnia. Należy do metropolii katowickiej, diecezji gliwickiej i dekanatu Woźniki.
Kościołem parafialnym jest, zbudowany w latach 1984-1987, kościół Matki Boskiej Fatimskiej; poza nim do parafii należy kościół św. Jana Chrzciciela w Bruśku

[madohora]

[madohora]

KOSZĘCIN HARMONOGRAM WYDARZEŃ - www.koszecin.pl

[madohora]

Koszęcin – stacja kolejowa w Koszęcinie, w województwie śląskim wybudowana w 1884 roku. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca lokalnego[2]. Położona jest na linii kolejowej nr 143 w południowej części miejscowości.

[madohora]

[madohora]

Ryguła Antoni (1931-2002 ), proboszcz w parafii Trójcy Świętej w Koszęcinie

Urodził się 7 maja 1931 w Piasku k. Pszczyny. W 1959 roku uzyskał świadectwo dojrzałości w pszczyńskim liceum, a następnie wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia kapłańskie przyjął w Katowicach 5 czerwca 1955 z rąk bpa Zdzisława Golińskiego. Jako wikariusz pracował w parafiach: Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Pszowie (30 stycznia 1956-6 lutego 1958), Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Goduli (7 lutego 1958-30 sierpnia 1961), Matki Bożej Królowej Różańca Świętego w Łaziskach Górnych (31 sierpnia 1961-18 grudnia 1964) i św. Antoniego z Padwy w Siemianowicach Śląskich.

W maju 1966 roku podjęto decyzję o zorganizowaniu samodzielnej parafii wokół kościoła Trójcy Świętej w Koszęcinie. Rektorem przyszłej parafii został mianowany ks. Ryguła, który przybył na nową placówkę 25 lutego 1967. 10 grudnia 1977 bp Herbert Bednorz podniósł rektorat Trójcy Świętej do rangi samodzielnej parafii, a jej pierwszym proboszczem został ks. Ryguła. Obok pracy duszpasterskiej wykazał się on umiejętnością opieki nad zabytkowym, drewnianym kościołem. Dlatego wykonywał sukcesywnie remonty poszczególnych części kościoła i jego otoczenia. Między innymi wyremontowano dach i wieżę, wymieniono podłogi, uporządkowano cmentarz, wyremontowano organy oraz wybudowano probostwo. W 1999 roku zawieszono na wieży trzy dzwony, z których największy (700 kg) ufundował ks. Ryguła. Zmarł 27 kwietnia 2002. Został pochowany 1 maja na cmentarzu przy kościele Trójcy Świętej.

[madohora]

Drewniana rzeźba Walentego Roździeńskiego w Koszęcinie

[madohora]

Walenty Roździeński

[madohora]

Roździeński

[madohora]

Zaraz obok rzeźby mieści się pomnik Walentego Roździeńskiego

[madohora]

POMNIK WALENTEGO ROŹDZIEŃSKIEGO - www.ekomuzea.pl

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Poznałam tego pieska z plakatu

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Nazwę miejscowości w formie Kosęcin w książce „Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej” wydanej w Głogówku w 1847 wymienił śląski pisarz Józef Lompa

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

Ołtarz główny – barokowy z I połowy XVIII wieku, z bramkami, obok których obrazy ze scenami alegorycznymi. W kościele znajdowało się kiedyś około 30 rzeźb z początku XVI wieku, z któ­rych ponad jedna trzecia została skradziona, a resztę zdeponowano w Muzeum Archidiecezjalnym w Katowicach. Istnieje hipoteza, że rzeźby te pochodziły z wcześniejszego ołtarza tryptykowego. Pień legendarnego dębu znajduje się po lewej stronie ołtarza głównego. Wysoki na około 2 m, średnicy ok. 35 cm, z wyżłobioną niszą na kapliczkę. O tym pniu Juliusz Ligoń mówi: w kościółku tym, gdzie ołtarz wielki wystawiony, stał tam dąb wielki z dawna wyrośniony, który ścięty i w słupek pięknie wyrobiony z lewej strony ołta­rza tego postawiony. Według podań pień ten pochodzi z legendarnego dębu, pod którym przed wiekami Wiktoria miała spotykać troje boskich dzieci. Kronikarskie zapisy mówią, że z drewna uciosano wielki krzyż, z którego do 1720 roku odcinano corocznie kilku centymetrową warstwę, robiąc z tego tysiące miniaturowych krzyżyków, które sprzedawano, jako pewnego rodzaju relikwie na odpustach, a za zebrane ofiary remontowano i upiększano kościół. W 1721 roku proboszcz Jeziorski z Sadowa, zakazał na piśmie obcinania krzyża.

[madohora]

W kościele znajdują się (bądź znajdowały się) rzeźby gotyckie. Wiele z tych rzeźb skradziono przed laty i należy je uznać za bezpowrotnie stracone. Inne rzeźby zdeponowane zostały w Muzeum Archidiecezjalnym w Katowicach. Ozdabiały niegdyś ołtarz główny i ołtarze boczne, a ich pochodzenie nie jest do dziś dostatecznie znane. Największą, bo prawie naturalnych rozmiarów, jest Pietapóźnogotycka z XVI w. Drewniana rzeźba przedstawia Matkę Boską trzymającą zmarłego Chrystusa na kolanach. Inne rzeźby przedstawiają świętych: Cy­priana, Walentego, Jana Chrzciciela, Jana Ewangelistę, Bartłomie­ja, Jakuba, Andrzeja, Elżbietę, Magdalenę, Dorotę, Marcina oraz popiersia św. Piotra i św. Pawła. W lewym ołtarzu bocznym znaj­dują się rzeźby św. Barbary i św. Jadwigi bądź św. Teresy.
W 2002 roku koszęciński rzeźbiarz Ryszard Korzekwa odtworzył wierne kopie straconych rzeźb, które można dziś oglądać w kościele.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pałac w Koszęcinie to ceglany i otynkowany obiekt w stylu klasycystycznym, po rozbudowach zachowany w kształcie podkowy; ma dwie lub miejscami trzy kondygnacje, dachy czterospadowe i siodłowe. Główna, 23-osiowa fasada znajduje się od strony zachodniej i ozdobiona jest centralnym ryzalitem z trójkątnym przyczółkiem. Przy zbiegu skrzydła północnego i południowego znajduje się neogotycka kaplica z czworoboczną wieżą. Elewacje są skromnie dekorowane pilastrami i boniowaniem. Wewnątrz zachowały się częściowo pierwotne sklepienia, kominki czy fragmenty sztukaterii. Pałac otoczony jest przez rozległy park z pomnikowymi drzewami. Na północ od rezydencji stoi gmach dawnego zarządcy dóbr. W pałacu działa też Śląskie Centrum Edukacji Regionalnej.

[madohora]

Przed zakończeniem I wojny światowej Hugo Krebs z Opola zbudował 18-głosowe organy. Na ich ścianie frontowej znajdują się obrazy przedstawiające św. Cecylię i Dawida. Do kompleksu architektonicznego parafii należy jeszcze zaliczyć zabytkową plebanię, której budowę ukończono w 1899 roku. Swoim kształtem budynek nawiązuje do bryły kościoła. Wybudowane współcześnie Katolickie Centrum Kultury zostało tak zaprojektowane, aby stanowić jeden wspólny kompleks architektoniczny z kościołem i plebanią.

[madohora]

Uroczyste otwarcie Ośrodka - z udziałem wielu znanych osobistości ze świata kultury i nauki a także środków przekazu - miało miejsce 3 maja 2001 roku. Ośrodek Prowadzi „Księgę Gości", w której znajduje się około dwa tysiące pochlebnych wpisów.

[madohora]

[madohora]

Programy edukacyjne - jednym z nadrzędnych zadań Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” jest działalność edukacyjna upowszechniająca i promująca wartości kulturowe. W bogatej ofercie koncertowej nie mogło zabraknąć programów edukacyjnych, służących rozwijaniu i kształtowaniu świadomości społeczeństwa, w tym najmłodszych widzów w zakresie regionalizmu, kultury i sztuki.

[madohora]

Zespół Pałacowo - Parkowy w Koszęcinie

Pałac w Koszęcinie jest siedzibą Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” od początku istnienia zespołu, w którym niegdyś królowa Marysieńka miała oczekiwać przez kilka tygodni na powrót małżonka Jana III Sobieskiego z odsieczy wiedeńskiej. Jest to jeden z największych w Polsce Zespołów Pałacowo-Parkowych z okresu neoklasycyzmu, zaliczony do I kategorii zabytków. Pałac jest budowlą składającą się z trzech niesymetrycznych skrzydeł. Najpiękniejsze, zachodnie - mieści Salę Balową i wychodzący na park taras, Salę Kominkową oraz Salę Zieloną, w której zachował się okrągły piec kaflowy w stylu empire. Wnętrza Pałacu wykorzystywane są do organizacji różnorodnych spotkań: bankietów, konferencji oraz szkoleń. Przy Kaplicy Pałacowej - obecnie kameralnej sali koncertowej, znajduje się wieża z tarasem widokowym. W obrębie siedziby mieści się także Pawilon im. Elwiry Kamińskiej oraz Dom Pracy Twórczej im. Adolfa Dygacza, które służą jako obiekty widowiskowo-dydaktyczne. Pałac otacza park krajobrazowy w stylu angielskim, założony w połowie XIX wieku, z pomnikami przyrody i malowniczo położonym stawem. Miejsce to znają wszyscy uczestnicy wielkoformatowych imprez plenerowych jak: „Święto Śląska” czy „Cietrzewisko”, które przyciągają corocznie kilka tysięcy osób.

[madohora]

PAŹDZIERNIK
03.10.2025 - Akcja prozdrowotna "Dbanie to dotykanie", Koszęcin
04.10.2025 - Oktoberfest, Wierzbie
12.10.2025 - XII Zawody Szachowe o Puchar Wójta Gminy Koszęcin w Szachach Szybkich.” Tadeusz Bobecki: pamiętamy., Dom Spotkań Wiejskich Rusinowice
14.10.2025 - 90-lecie Szkoły Podstawowej im. Jana Pawła II w Koszęcinie

[madohora]

Nazwę miejscowości w formie Kosęcin w książce „Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej” wydanej w Głogówku w 1847 wymienił śląski pisarz Józef Lompa

[madohora]

Inna natomiast sugeruje związek nazwy z wyplataniem koszy z wikliny, którym to rzemiosłem trudnili się powszechnie pradawni mieszkańcy, z uwagi na położenie miejscowości wśród borów i trzęsawisk.
Od końca XVIII w. wieś posiadała pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono piłę z kabłąkiem

[madohora]

W latach 1954–1957 wieś należała i była siedzibą władz gromady Koszęcin, którą przekształcono na osiedle. Reforma administracji 1973 r. zniosła osiedla, Koszęcin został siedzibą gminy. Od czasów powojennych Koszęcin przynależał do województwa katowickiego, a w latach 1975–1998 do województwa częstochowskiego. Od stycznia 1999 administracyjnie należy do województwa śląskiego.

[madohora]

Na terenie miejscowości znajduje się siedziba Nadleśnictwa Koszęcin. W części południowo-wschodniej mieści się basen oraz tor kajakowy na rzece Leśnicy.

[madohora]

Miejscowość położona 2 km na południe od Rusinowic i 5 km od DW907 w Sadowie. Przez wioskę przepływa rzeka Leśnica.

[madohora]

Śląsk Biały − określenie stworzone propagandowo w okresie międzywojennym XX w. w Polsce, tworzące podział ówczesnej polskiej części Górnego Śląska (województwo śląskie) na trzy części („Śląsk Czarny”, „Śląsk Biały” i „Śląsk Zielony”)

[madohora]

Śląskiem Zielonym określił Morcinek południowe obszary ówczesnego województwa, a określenie to nawiązywało do licznych tu terenów zielonych, w tym rozległych lasów. Do Zielonego Śląska zaliczyli oni tereny w większości dawnego Księstwa Cieszyńskiego: Śląsk Cieszyński oraz położony bardziej na północ powiat pszczyński, porośnięty lasami Puszczy Pszczyńskiej. Miasta: Bielsko (dziś lewobrzeżna połowa miasta Bielsko-Biała), Cieszyn, Pszczyna, Tychy (wtedy wieś), Skoczów, Wisła (wtedy wieś) i Ustroń (wtedy wieś).

[madohora]

WOJEWÓDZTWO ŚLĄSKIE W OBIEKTYWIE - Gazeta Uniwersytecka

[madohora]

W 1958 roku Koszęcin uzyskał status osady o charakterze miasta, a jednocześnie przyłączono do niego wsie Brusiek, Krywald ( Kriewald ), Irki ( Irrkau ), Piłka ( Pielkau ) i Rzyce ( Rzytze ). W ten sposób powierzchnia Koszęcina wzrosła do 60 km².
Od lat 90. gmina stara się o uzyskanie statusu miasta .

[madohora]

▪️Zamek w Koszęcinie pochodzi z XVI wieku i pierwotnie należał do książąt opolskich . Trójskrzydłowy kompleks otrzymał obecny kształt w latach 1829/30, kiedy to stary zamek rozbudowano w stylu neoklasycystycznym. Zamek otoczony jest parkiem z XIX wieku.
▪️Kościół z bali św. Trójcy z 1724 r. z bogatym wyposażeniem,
▪️Kościół zrębowy w Brusieku z drugiej połowy XVII wieku
▪️Kościół zrębowy w Cieszowej z 1751 roku

[madohora]

Na uwagę zasługują występujące tu rośliny mięsożerne:

rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia)
pływacz drobny (Utricularia minor)
pływacz średni (Utricularia intermedia)
pływacz zachodni (Utricularia australis)
Występują tu też 32 gatunki mszaków i 21 gatunków porostów.

[madohora]

Rezerwat „Góra Grojec”

Rezerwat przyrody „Góra Grojec” położony jest w województwie śląskim, w gminie Woźniki na obszarze wzniesienia Góra Grojec. Podstawą prawną utworzenia rezerwatu jest Zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 31 października 1996 roku (M.P. Nr 67 poz. 634). Rezerwat położony jest w oddz. 455a, 455b, 455c (leśnictwo Piasek). Powierzchnia rezerwatu wynosi 17,48 ha (wg PUL). Celem powołania rezerwatu było zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych drzewostanu z udziałem jawora, buka i jodły, rosnących na wapiennym wzgórzu.

[madohora]

Według podziału Kondrackiego rezerwat leży w podprowincji Niziny Środkowopolskie, makroregionie Nizina Śląska i mezoregionie Równina Opolska .
Teren rezerwatu tworzą w zasadzie dwa płytkie zarastające stawy położone w niecce międzywydmowej, znajdują się one na jednym z dopływów rzeki Leśnicy W części południowo - zachodniej oraz na obrzeżach znajdują się nieznaczne wzniesienia pokryte roślinnością leśną.
Na rzeźbę omawianego terenu duży wpływ wywarły procesy wydmotwórcze, zachodzące na podłożu zbudowanym z luźnego materiału piaszczysto- żwirowego.
Najstarszymi elementami rzeźby są tu terasy plejstoceńsko – holoceńskie, zbudowane z rzecznych osadów piaszczysto żwirowych.
Cechuje je wysokie zaleganie poziomu wody gruntowej, rezultatem czego jest istnienie wymienionych wcześniej zbiorników wodnych, występujących na terenie rezerwatu.
Część powierzchni terasowych wokół zbiorników pokryta jest warstwa torfu, na której wytworzyły się kwaśne organogeniczne gleby bezwęglanowe.
Od strony wschodniej do rezerwatu przylega wydma paraboliczna o wysokości względnej 7 – 10 m, zaś od zachodniej obszary eolicznych piasków pokrywowych.
Teren wokół rezerwatu porastają drzewostany sosnowe.
Geobotaniczna charakterystyka terenu
Przynależność geobotaniczna rezerwatu przedstawia się następująco :
Państwo : Holarktyka
Obszar : Euro – Syberyjski
Prowincja : Niżowo – Wyżynna Środkowoeuropejska
Dział : Bałtycki
Podział : Pas Kotlin Podgórskich
Kraina : Kotlina Śląska
Okręg : Nadodrzański
Okręg Nadodrzański obejmuje właściwą Kotlinę Śląską- rozciągającą się wzdłuż Odry, jest on bardzo rozległy. Na wschodzie graniczy z Wyżyną Śląską, na południu z Przedgórzem Sudeckim a na północy ze Wzgórzami
Trzebnickimi. Tarasy akumulacyjne rzeki dochodzą tu do ok.10 km szerokości. Najniższy taras zalewowy zajmowany jest przez mady, natomiast wyższy jest piaszczysty często z dobrze wykształconymi
wydmami, np. w dorzeczu Małej Panwi.
Ogólna charakterystyka szaty roślinnej.
Szata roślinna rezerwatu wykazuje dość duże zróżnicowanie florystyczne i fitosocjologiczne Na jego terenie i w otulinie rośnie 177 gatunków roślin naczyniowych. [Klama, Jędrzejko, Żarnowiec 1991 ].
Niektóre z nich są bardzo rzadkie lub rzadkie w skali województwa śląskiego do nich należą między innymi gat.objęte ochroną prawną :.
- bagno zwyczajne( Ledum palustre ), zimozielony krzew o zapachu charakterystycznym,
którego ziele używane było jeszcze nie tak dawno jako bardzo skuteczny środek do
odstraszania moli,natomiast jego nektar jest trujący dla pszczół;

[madohora]

Według położenia przyrodniczo-leśnego lasy Nadleśnictwa znajdują się w Śląskiej i Małopolskiej krainie przyrodniczo-leśnej, dzielonej na dzielnice równiny Opolskiej i wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej

[madohora]

41 pomników przyrody ożywionej i nieożywionej
31 pojedynczych drzew;
5 grup drzew;
4 stanowiska roślinności chronionej;
1 głaz narzutowy.

[madohora]

W sierpniu 2008 przez Irki przeszła trąba powietrzna, która zniszczyła lub uszkodziła domy mieszkalne, zabudowania gospodarskie oraz część pobliskiego lasu.

[madohora]

Zielona (niem. Zielonna) – część miasta we wschodniej części Kalet, oddzielona od centrum miasta o około 5 km przez las. Brak styczności z Kaletami właściwymi.

[madohora]

PAŁAC W ZIELONEJ ODZYSKAŁ BLASK - Gwarek

[madohora]

Doły (niem. Niederhof) – wieś w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Boronów.
Wieś położona jest nad rzeką Liswartą. Na jej terenie znajdują się dwa stawy hodowlane, gdzie spotkać można m.in. łabędzia niemego

[madohora]

W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie miejscowość zarówno w języku polskim jak niemieckim występuje pod tą samą nazwą Boronow. Spis wymienia również okoliczne przysiółki oraz części wsi: Stare Huty, Kottara, Czielitz, Niewen, Sklarnia itp.

[madohora]

Według niemieckiego językoznawcy Heinricha Adamy’ego nazwa miejscowości pochodzi od staropolskiej nazwy lasu iglastego - boru. W swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia jako najstarszą zanotowaną nazwę miejscowości Burinow podając jej znaczenie „Neuwaldau” czyli po polsku „Nowy las, bór”

[madohora]

W 1358 r. rycerz Marbot stał się z nadania księcia opolskiego Alberta, właścicielem miejscowości. Do 1532 r. Boronów znajdował się w rękach Piastów opolskich. Na początku XVII w. wieś należała do rodu Dzierżanowskich.

[madohora]

Od roku 1805 Boronów, wraz z Koszęcinem i Tworogiem był własnością rodu książęcego Hohenlohe. W XIX w. nastąpiło uprzemysłowienie wioski oraz znaczny przyrost liczby mieszkańców w stosunku do okolicznych miejscowości. Pod względem liczby mieszkańców Boronów był w XIX w. drugą miejscowością na Ziemi Lublinieckiej. W 1840 r. Boronów liczył 1781 mieszkańców, natomiast Lubliniec 2114, gdy trzecie miasto tej ziemi Woźniki tylko 1259. W tym czasie na terenie miejscowości w kopalniach rud żelaza i kuźniach pracowało ponad 100 osób. Nie wiadomo od kiedy w miejscowości wydobywano rudy i wytapiano żelazo, lecz istnieją źródła historyczne potwierdzające, że już w 1645 r. funkcjonowaniem tych kopalń zainteresowani byli rzeczoznawcy z Tarnowskich Gór.

[madohora]

Na początku XX w. ówczesny właściciel Boronowa, Karl Gottfried zu Hohenlohe-Ingelfingen, zamknął kopalnie i działające fryszerki. W tym samym czasie w niektórych partiach lasu otaczających miejscowość wprowadził on nieznane dotąd na tych terenach gatunki zwierząt, m.in. daniele. W okolicach Dębowej Góry hodowane były dziki, specjalnie dla urządzanych przez księcia polowań.

[madohora]

Lata II wojny światowej na terenie miejscowości przebiegały spokojnie poza krótkotrwałymi walkami na obrzeżach we wrześniu 1939 r. oraz potyczkami cofającej się armii niemieckiej z ofensywą radziecką 19 stycznia 1945, w wyniku której zginęło kilkudziesięciu żołnierzy po obu stronach. 1 września 1939 roku w miejscowości opór niemieckim wojskom stawiała część 74 Pułku Piechoty, która wobec grożącego jej okrążenia wycofała się na główne pozycje obronne do Częstochowy dołączając do 7 Dywizji Piechoty. Polscy żołnierze z września 1939 roku pochowani zostali na miejscowym cmentarzu, natomiast poległych w 1945 roku 61 niemieckich żołnierzy pochowano poza jego obrębem. Radzieckich żołnierzy pochowanych przy cmentarzu ekshumowano kilka lat po wojnie i wywieziono poza teren miejscowości. Po 1953 r. powiększono cmentarz, tak by objął także mogiłę zbiorową poległych Niemców.

[madohora]

Po 1989 r. w wyniku prywatyzacji większość pracowników Spółdzielni Produkcyjnej „Jedność” straciła pracę. W 1993 r. Boronów odzyskał status siedziby gminy wiejskiej. Zagospodarowane zostały obiekty, będące niegdyś częścią folwarku. W tym czasie w zachodniej części Boronowa w okolicy pól określanych jako Królicza Górka odkryte zostały znaczne obszary zasypane złomem pochodzącym ze składowiska w Herbach. Okazało się, że na terenie miejscowości znajdują się obszary w znacznym stopniu zdegradowane ekologicznie.
W latach 90. XX w. w Boronowie oddano do użytku sieć telefoniczną oraz rozpoczęto budowę kanalizacji. Od 1999 r. działa oczyszczalnia ścieków. W roku 1998 Boronów włączony został w obszar nowego Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą. W 2003 r. Boronów zajął drugie miejsce w konkursie Złota Miejscowość Radia Katowice

[madohora]

Obecnie na obszarze miejscowości, w szczególności na jej obrzeżach osadzają się mieszkańcy miast Górnego Śląska, a także rozbudowują się kolonie domków letniskowych.

[madohora]

Hajduki – dzielnica w centralnej części miejscowości, położona przy ulicy Wolności. Na jej obszarze znajduje się kościół, probostwo oraz bank i kilka sklepów wielobranżowych oraz spożywczych. Na początku XX w. w dzielnicy tej działał także młyn elektryczny (obecnie magazyn).

[madohora]

Dwór – dzielnica powstała w XIX w. Pierwotnie zabudowana była czworakami dla chłopów pracujących w folwarku. W momencie powstania spółdzielni rolniczej powstały w niej trzy bloki mieszkalne dla pracowników tejże spółdzielni. W dzielnicy znajduje się sklep wielobranżowy „Lewiatan”, w dawnym budynku karczmy, sieć delikatesów „Centrum”, budynek dawnego przedszkola, hurtownia- magazyn materiałów budowlanych. Na zachód od tej dzielnicy znajdują się zabudowania dawnej spółdzielni oraz nowa dzielnica Boronowa, rozciągająca się wzdłuż ulicy Dolnej i Koszęcińskiej. Nowa dzielnica powstawała wraz z rozwojem spółdzielni rolniczej. Znajduje się klub sportowy „Jedność” Boronów oraz Urząd Gminy Boronów.

[madohora]

zabudowania dawnej szkoły i przedszkola przy ul. Szkolnej z początku XX w.;
budynek stacji kolejowej z magazynem;
budynek dawnej komory celnej w dzielnicy Piasek, ul. Boczna;
budynek dawnej karczmy, obecnie sklep „Lewiatan”;
budynki dawnego folwarku przy ul. Wojska Polskiego (dzielnica Dwór) – obora, czworak i dwie stodoły;
budynek dawnego młyna z 1920.

[madohora]

Kościół NMP Królowej Różańca świętego w Boronowie (skrótowo Kościół Matki Boskiej Różańcowej) – drewniany kościół z 1611 roku położony na terenie miejscowości Boronów w dekanacie Woźniki, w diecezji gliwickiej, siedziba parafii NMP Królowej Różańca Świętego.

[madohora]

Nastawa ołtarza głównego składa się z dwóch kondygnacji – na pierwszej zawieszony jest obraz MB Różańcowej, na drugiej natomiast mniejszy obraz św. Andrzeja, który w XVII był patronem kościoła. Po obu stronach obrazu MB Różańcowej znajdują się dwie rzeźby: św. Wojciecha i św. Stanisława. W nawie głównej, po obu stronach ołtarza znajdują się stalle z XVII wieku. Wcześniej stalle znajdowały się także w nawach bocznych.

[madohora]

W nawie głównej przy ławkach zamocowano przy pomocy uchwytów 15 feretronów, pochodzących z połowy XVIII wieku. Wykorzystywane były podczas procesji Bractwa Różańcowego. Na ich awersach znajdują się płaskorzeźby tajemnic różańcowych, natomiast na rewersach umieszczone są płaskorzeźby świętych z zakonu Dominikanów, za sprawą których najprawdopodobniej rozpowszechniony został we wsi kult MB Różańcowej.

[madohora]

Na chórze znajdują się organy z roku 1853 oraz zawieszony pod nimi herb rodu Hohenlohe-Ingelfingen. Przedstawiciele tego rodu byli w XIX wieku i na początku XX wieku właścicielami Boronowa.

[madohora]

PARAFIA BORONÓW

[madohora]

Legenda o utopcu i jego córkach – najbardziej znana legenda związana z Boronowem, stosunkowo często pojawiająca się w prasie i opracowaniach. Według legendy w stawie, który do II wojny światowej znajdował się przy kościele, miał zamieszkiwać utopiec wraz ze swoimi córkami. W legendzie jest mowa o tym, że dwie młode panny przychodziły do położonej też w pobliżu stawu karczmy (knajpy), lecz przed północą musiały ją opuszczać. Jednak, jak dalej opisuje to legenda, obie panny pewnego razu pozostały dłużej i następnego dnia na powierzchni stawu widoczna była tylko krwawa piana.

[madohora]

Wieś założona została jako osada najprawdopodobniej w XVIII wieku. Wiadomo, że na tym terenie w 1774 roku założona została niemiecka osada robotników leśnych. W dwudziestoleciu międzywojennym istniała w Dębowej Górze szkoła. Po 1922 r. wieś posiadała pieczęć napisową z legendą Gmina – DĘBOWA GÓRA – Powiat Lubliniecki[4]. Do roku 1945 wieś posiadała prawa gminne.
Według miejscowych podań w okolicach wioski zamieszkiwali pustelnicy, utrzymujący się z datków płaconych przez pątników.
W okolicy wsi swe źródło ma rzeka Konopka.

[madohora]

[madohora]

Zumpy położone są na obszarze Śląska Białego, w północnej części Górnego Śląska. Według podziału ze względu na obszary kulturowe, leżą one na terenie ziemi lublinieckiej.
Ze względu na położenie geomorfologiczne Zumpy leżą na Wyżynie Woźnicko-Wieluńskiej, w obrębie Garbu Herbskiego.
Z geobotanicznego punktu widzenia miejscowość należy do krainy Wyżyn Południowo-wschodnich do Podkrainy Górnośląskiej.
Ponadto cały obszar miejscowości w roku 1998 włączony został w obręb nowo powstałego Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą. W miejscowości znajdują się pomnikowe lipy i dęby.

[madohora]

[madohora]

W XIX wieku umiejscowiona była w miejscowości kapliczka św. Barbary, patronki górników, obecnie znajdująca się w miejscowości Boronów. Po zlikwidowaniu kopalni prawdopodobnie w 1880 roku, Fryderyk Wilhelm von Hohenlohe trzy lata później rozpoczął starania o eksploatację nowych złóż na tym terenie, ale ze względu na koszty transportu i niezdecydowanie towarzystwa akcyjnego Zjednoczone Huty Królewska i Laura nie doszły one do skutku.
Z XIX wieku do chwili obecnej zachowało się kilka budynków drewnianych i murowanych, w tym budynek byłego nadleśnictwa.

[madohora]

[madohora]

Walenty Roździeński w kunszcie hutniczym we swoim czasie fachowością oraz znajomością rzeczy wszystkich pracujących w tym samym zawodzie znacznie prześcignął i w r. 1612 napisał wielki poemat o hutnictwie.Walenty Roździeński należał do starej familii przemysłowej. Przodkowie jego od dawien dawna byli kuźnikami czyli mistrzami huty żelaza w Bruśku nad rzeką Małą Panwią na południu Koszęcina.
Cytat z książki :
WALENTY ROŹDZIEŃSKI
SŁAWNY MISTRZ I A U T O R K S I Ą Ż K I O HUTNICTWIE ŚLĄSKIM W XVII WIEKU
N A P I S A Ł KS. J A N K U DE RA

[madohora]

[madohora]

Kapliczka Świętego Wawrzyńca

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Otoczenie: Kapliczka stoi w wydzielonej części posesji – ogrodzenie posesji poprowadzono za kapliczką. Dojście do kapliczki wyłożono płytkami chodnikowymi. Przy kapliczce rośnie lipa.

[madohora]

▪️▪️▪️

[madohora]

Inna opowieść ludowa mówi, że w pobliżu miejsca na którym wybudowano kościół Świętej Trójcy odkryto wcześniej źródło z uzdrowicielską wodą. Juliusz Ligoń wspomina o tym w jednej ze strof swego wiersza: W kapliczce jest studzienka, w niej wodziczka święta, uzdrawiająca ludzi, także i bydlęta

[madohora]

Ksiądz Jeziorski – proboszcz z Sadowa spisał w języku niemieckim „Historię od początku urzą­dzenia pierwszego kościoła Najświętszej Trójcy stojącej na koszencińskich dobrach". Pierwotny kościółek zbudowany prawdopodobnie w 1568 roku – w miejscu wcześniejszego – uległ zniszczeniu w 1720 roku przez szaleją­cą nad Koszęcinem burzę. Wszystkie późniejsze informacje zawarte w protokołach kanonicznych i innych archiwaliach dotyczą już współczesnego kościoła. Jednak bardzo często wspominane są przez kronikarzy i odnotowane w zapisach protokołów kanonicznych, bogate tradycje związane z kultem Trójcy Świętej w Koszęcinie.

[madohora]

Słońce stało już na południu i ludzie rozchodzili się powoli do domów. Także kupce udali się do zajazdu, aby przygotować się do dalszej podróży. Tylko Wincenty myślał, modlił się i myślał. Ściemniało, zapadła kolejna noc i zaświtał poniedziałkowy poranek. Kupcy ruszyli w dalszą drogę do innych miast, a może i do obcych krajów. Przystanęli jeszcze u źródła pod dębem, pożegnali cudowne koszęcińskie miejsce i pojechali. Po drodze będą znów opowiadać napotkanym ludziom miast i wsi, co widzieli i co przeżyli w Święto Wielkanocne w Koszęcinie. Wincenty przetrwał całą noc na modlitwie. Postanowił, że od jutra rozpocznie budowę świątyni. Przez następne dni i tygodnie wozili drewno na wzgórze „Żydowina”. Ale co dzisiaj zawieźli, następnego dnia zobaczyli w dolinie pod dębem. Podobno niektórzy ludzie widzieli, jak duży rak przetaczał nocą ogromne pnie drewna z góry na miejsce pod dębem. Ale nie mogli nic zrobić, rak był nieuchwytny. Opowiadają także ludzie, że pewnej księżycowej nocy zapolowano na intruza, ale ucięto mu jedynie czubek ogromnego pazura, który do dzisiejszego dnia można oglądać w kościele Świętej Trójcy. Bezradny lud postanowił, że kościół musi stanąć na świętym miejscu. Zasypano staw i rozpoczęto budowę. Cieśle w pocie czoła ciosali ogromne bele drewna, a budowla rosła i rosła. I stanął kościół cudowny i wspaniały, calusieńki z drewna. Stanął przed wiekami i stoi do dziś i będzie stał następne wieki.

[madohora]

Kościół z 1724 roku rozbudowano w kierunku zachodnim.
Aktualny wystrój kościoła pochodzi z I połowy XVIII wieku, kiedy to postawiono – zachowane do dziś ołtarze, przyozdabiając je starymi, pochodzącymi z wcześniejszego ołtarza tryptykowego figurami i obrazami. Świątynię remontowano wiele razy, poprawiając zarówno dachy jak i wnętrze.

[madohora]

Ołtarz główny – barokowy z I połowy XVIII wieku, z bramkami, obok których obrazy ze scenami alegorycznymi. W kościele znajdowało się kiedyś około 30 rzeźb z początku XVI wieku, z któ­rych ponad jedna trzecia została skradziona, a resztę zdeponowano w Muzeum Archidiecezjalnym w Katowicach. Istnieje hipoteza, że rzeźby te pochodziły z wcześniejszego ołtarza tryptykowego.

[madohora]

Ołtarz boczny – prawy z figurą św. Jana Ne­pomucena cechuje bogata snycerka z motywów roślinnych. Po lewej stronie ołtarza głównego nad chrzcielnicą płaskorzeźba Trójcy Świętej w bogatym obramowaniu snycerskim z motywem bujnego akantu. Ambona drewniana z XVIII wieku, nad nią kompozycja Trójcy Świętej, składająca się z rzeźb Boga Ojca z posążkami dwóch aniołków, drewnianej Gołębicy i obrazu z wizerunkiem Dobrego Pasterza.

[madohora]

W kościele znajdują się (bądź znajdowały się) rzeźby gotyckie. Wiele z tych rzeźb skradziono przed laty i należy je uznać za bezpowrotnie stracone. Inne rzeźby zdeponowane zostały w Muzeum Archidiecezjalnym w Katowicach. Ozdabiały niegdyś ołtarz główny i ołtarze boczne, a ich pochodzenie nie jest do dziś dostatecznie znane. Największą, bo prawie naturalnych rozmiarów, jest Pietapóźnogotycka z XVI w. Drewniana rzeźba przedstawia Matkę Boską trzymającą zmarłego Chrystusa na kolanach. Inne rzeźby przedstawiają świętych: Cy­priana, Walentego, Jana Chrzciciela, Jana Ewangelistę, Bartłomie­ja, Jakuba, Andrzeja, Elżbietę, Magdalenę, Dorotę, Marcina oraz popiersia św. Piotra i św. Pawła. W lewym ołtarzu bocznym znaj­dują się rzeźby św. Barbary i św. Jadwigi bądź św. Teresy.
W 2002 roku koszęciński rzeźbiarz Ryszard Korzekwa odtworzył wierne kopie straconych rzeźb, które można dziś oglądać w kościele.

[madohora]

[madohora]

Pod wieżą został pochowany budowniczy tego kościoła Jakub Ridzinger. W 2000 roku potwierdził się zapis zamieszczony w sadowskiej księdze metrykalnej. Podczas wzmacniania wieży, w związku z ufundowaniem trzech nowych dzwonów, odkryto na głębokości około jednego metra ludzkie szczątki. Zna­ny jest również grób ks. Karola Dehnischa – kapelana zamko­wego (1817 – 1846), który usilnie zabiegał o utworzenie w Koszęcinie samodzielnej parafii. Grób ks. Karola Diettricha (1821 – 1882) – pierwszego kuratusa samodzielnej lokacji w kościele zamko­wym pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny znajduje się po lewej stronie cmentarza.

[madohora]

PARAFIA ŚW. TRÓJCY W KOSZĘCINIE

[madohora]

Jak przekazują nam kroniki, spisane w początkach XVIII w. przez księdza Jeziorskiego, miejsce budowy pierwszego kościoła w Koszęcinie związane było z objawieniami, jakich doznać miała córka miejscowego młynarza, Wiktoria. Legenda wiąże to miejsce również z ochrzczeniem pogańskiej księżniczki, Przesławy, przez misjonarzy z Czech. Inna opowieść mówi, że odkryto tu źródło z uzdrowicielską wodą, w której pielgrzymi dokonywali obmyć, a także zabierali ją do domów. Wspomniany ksiądz Jeziorski spisał po niemiecku „Historię od początku urządzenia pierwszego kościoła Najświętszej Trójcy stojącego na koszęcińskich dobrach". Według niej świątynia wzniesiona około r. 1568 (na miejscu jeszcze wcześniejszej) została zniszczona w 1720 przez burzę. Obecny kościół pw. Świętej Trójcy zbudowano w roku 1724.

[madohora]

Miejscowość Koszęcin leży w powiecie lublinieckim, zaś tutejsza parafia należy do diecezji gliwickiej. Kościół parafialny pw. Świętej Trójcy to XVIII-wieczna budowla, wzniesiona na miejscu poprzedniej świątyni. Orientowany budynek postawiony został w konstrukcji zrębowej, na kamienno-ceglanej podmurówce. Obiekt jest częścią Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.
Jak przekazują nam kroniki, spisane w początkach XVIII w. przez księdza Jeziorskiego, miejsce budowy pierwszego kościoła w Koszęcinie związane było z objawieniami, jakich doznać miała córka miejscowego młynarza, Wiktoria. Legenda wiąże to miejsce również z ochrzczeniem pogańskiej księżniczki, Przesławy, przez misjonarzy z Czech. Inna opowieść mówi, że odkryto tu źródło z uzdrowicielską wodą, w której pielgrzymi dokonywali obmyć, a także zabierali ją do domów. Wspomniany ksiądz Jeziorski spisał po niemiecku „Historię od początku urzą¬dzenia pierwszego kościoła Najświętszej Trójcy stojącego na koszęcińskich dobrach". Według niej świątynia wzniesiona około r. 1568 (na miejscu jeszcze wcześniejszej) została zniszczona w 1720 przez burzę. Obecny obiekt zbudowano w roku 1724. Orientowany kościół wzniesiony został w konstrukcji zrębowej, na kamienno-ceglanej podmurówce. Trójbocznie zamknięte prezbiterium z dobudowaną zakrystią, łączy się z szerszą nawą na planie prostokąta. Do niej prowadzi niewielka kruchta. Nad zakrystią znajduje się otwarta do prezbiterium loża kolatorska (czyli dla fundatorów), tzw. pański pawlacz. Kościół obiegają soboty. Od wschodu dobudowana jest wieża o konstrukcji słupowej, a prezbiterium zwieńczone jest sygnaturką. Dachy kościelne posiadają pokrycie gontowe. Wystrój świątyni jest przeważnie barokowy, z pierwszej połowy XVIII w. Z czasów tych pochodzi ołtarz główny oraz ołtarze boczne. XVIII-wieczna jest także drewniana ambona. Na chórze muzycznym znajdują się organy z 1886 r. W tutejszym kościele znajdowało się niegdyś ok. 30 późnogotyckich rzeźb pochodzących z początku XVI wieku. Jedna trzecia z nich została skradziona, resztę zdeponowano w katowickim Muzeum Archidiecezjalnym, eksponując w ich miejscu kopie. Ciekawostką kościoła jest jeden z najstarszych na Śląsku „komiksów” – ośmiopolowe malowidło z XVII w., ze scenkami legendarnych wydarzeń, związanych z budową kościoła i wierszowanymi opisami.

[madohora]

Kościół w Koszęcinie – pomnik języka staropolskiego
Kościół Św. Trójcy w Koszęcinie jest jednym z cenniejszych kościołów drewnianych na historycznym Górnym Śląsku. Jest też fascynującym nośnikiem wartości niematerialnych, które jeszcze bardziej podkreślają jego wartość dla dziedzictwa historycznego Górnego Śląska i Polski. Jeśli wierzyć legendom, miejsce budowy świątyni nie jest przypadkowe. Wskazał je sam Bóg córce miejscowego młynarza Wiktorii Pudełko, która modląc się pod dębem – daleko od wsi –ujrzała trójkę dzieci proszących o zbudowanie w tym miejscu kościoła. Ksiądz Franciszek Jeziorski – proboszcz z Sadowa – w 1721 r. napisał o tym zdarzeniu: „Dla ludzi tam mieszkających jest to miejsce cudownego objawienia. Białogłowa Viktoria modląc się tam, oglądała około dębu, gdzie dziś jest ołtarz główny, troje dzieci, które objawiały się wiele razy. W czasie Wielkanocnym lud tam zgromadzony słyszał bicie dzwonów i widział z dala nadchodzące procesje z chorągwiami i śpiewami…”. Inna opowieść ludowa mówi, że w pobliżu miejsca na którym wybudowano kościół Świętej Trójcy odkryto wcześniej źródło z uzdrowicielską wodą. Wspomina o niej poeta Juliusz Ligoń w jednej ze strof wiersza: „W kapliczce jest studzienka, w niej wodziczka święta, uzdrawiająca ludzi, także i bydlęta”.

[madohora]

Co ciekawe, w kościele, po lewej stronie ołtarza głównego, znajduje się pień legendarnego dębu. Ma ok. 2 metry wysokości i 35 cm w średnicy obwodu. W pniu martwego drzewa widać wyżłobioną niszę na „kapliczkę”. O tym pniu pisał poeta Juliusz Ligoń: „w kościółku tym, gdzie ołtarz wielki wystawiony, stał tam dąb wielki z dawna wyrośniony, który ścięty i w słupek pięknie wyrobiony z lewej strony ołtarza tegopostawiony„. Według podań pień ten pochodzi z legendarnego dębu, pod którym modliła się wspomniana wyżej Viktoria. Miejscowe legendy mówią o tym, że z tego pnia uciosano wielki krzyż, z którego do 1720 r. odcinano corocznie kilku centymetrową warstwę, robiąc z tego tysiące miniaturowych krzyżyków, które sprzedawano, jako pewnego rodzaju relikwie na odpustach, a za zebrane ofiary remontowano i upiększano kościół.

[madohora]

Do wyposażenie należą również organy z 1886 r. autorstwa Pawła Czopka z Olesna oraz obrazy olejne, w tym „Droga Krzyżowa” w nawie głównej – dar przeora zakonu Ojców Franciszkanów z Góry Świętej Anny. W kaplicy cmentarnej znajduje się płyta nagrobna Katarzyny Skalowej z 1602 r. odnaleziona podczas remontu świątyni w latach 70. XX wieku.

[madohora]

Koszęcin jest dużą wsią gminną powiatu lublinieckiego, położoną w malowniczej okolicy Lasów Lublinieckich. Miejscowość znana jest szeroko w Polsce jako siedziba Państwowego Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny, który w latach 50. ubiegłego stulecia został gospodarzem klasycystycznego pałacu, należącego wcześniej do arystokratycznej rodziny książąt zu Hohenlohe Ingelfingen.

[madohora]

ZESPÓŁ SZKOLNO - PRZEDSZKOLNY W KOSZĘCINIE - www.koszecin.eu

[madohora]

SZKOŁA PODSTAWOWA IM. JANA PAWŁA II W KOSZĘCINIE - www.koszecin.bip.pl

[madohora]

OTWARCIE EKO PRACOWNI POD CHMURKĄ W KOSZĘCINIE - www.haloLubiniec.pl

[madohora]

[madohora]

Otwarcie Ekopracowni Pod Chmurką “Zielona klasa w cieniu Lipy”
W naszej szkole odbyło się dziś uroczyste otwarcie Ekopracowni Pod Chmurką “Zielona klasa w cieniu Lipy”.

W otwarciu wzięli udział zaproszeni goście: Marek Bieniek – Przewodniczący Komisji Rolnictwa i Terenów Wiejskich Sejmiku Województwa Śląskiego, reprezentujący również Posła na Sejm RP Sekretarza Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Henryka Kiepurę, Mateusz Pindel – Prezes Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach, Wójt Gminy Koszęcin Anna Korzekwa-Wojtal wraz z zastępcą Ewą Brodowy, radni Rady Powiatu Lublinieckiego Renata Pyrek i Rafał Ochman, radni Rady Gminy Koszęcin Tomasz Bonk- Przewodniczący Rady Gminy i Paweł Wilk – Przewodniczący Komisji Skarg, Wniosków i Petycji, dyrektorzy placówek oświatowych: Krystyna Musiał – Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Strzebiniu, Sabina Lerche-Brodacka – Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Rusinowicach Karol Sobala – Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Sadowie przedstawiciele Nadleśnictwa Koszęcin: Jacek Haładaj – Nadleśniczy i Jarosław Mielczarek – Sekretarz Nadleśnictwa Mariusz Poloczek – Kierownik Inwestycji Referatu Zamówień Publicznych Urzędu Gminy w Koszęcinie Marek Kużaj Firma Bilpol – wykonawca pracowni Iwona Maruszczyk – przewodnicząca Rady Rodziców Dyrektor szkoły – Anna Frankę oraz Wicedyrektor Agata Balwierz, Gabriela Wojtasik – nauczycielka biologii, która przygotowała wniosek o dofinansowanie ekopracowni, a także uczniowie naszej szkoły.
Powiedz mi, a zapomnę, pokaż mi, a zapamiętam, pozwól mi zrobić, a zrozumiem.” – mówił Konfucjusz. Człowiek najlepiej uczy się poprzez udział i doświadczanie. Takie właśnie możliwości daje ekopracownia. Dzięki zajęciom prowadzonym w tym miejscu poprzez doświadczanie nasi uczniowie lepiej poznają i zrozumieją otaczający ich świat.
Dziękujemy wszystkim zaangażowanym w realizację tego projektu! Cieszymy się niezmiernie, że nasza szkoła wzbogaciła się o tak wspaniałe miejsce!

www.koszecin.edu.pl/blog/2025/04/10/otwarcie-ekopracowni-pod-chmurka-zielona-klasa-w-cieniu-lipy/

[madohora]

[madohora]

Kapliczka Jana Nepomucena w Koszęcinie
Przy skrzyżowaniu ulicy Sobieskiego i Szkolnej, tuż przy Zespole Szkół w Koszęcinie, otoczona trzema lipami znajduje się kapliczka poświęcona św. Janowi Nepomucenowi. Kapliczka, tak jak i otaczające ją lipy - według tradycji, zostały posadzone na pamiątkę przemarszu wojsk króla Jana III Sobieskiego, który w 1683r. maszerował tędy na Wiedeń. W miejscu tym, jak mówi legenda obozował przez dwa dni polski oddział podążający z Wielkopolski w stronę Tarnowskich Gór, gdzie miał dołączyć do reszty wojska.
W 2016r. Stowarzyszenie Odnowy Wsi "Nasz Koszęcin", ze środków gminy Koszęcin, odnowiło kapliczkę świętego Jana Nepomucena - wyremontowało dach, elewację oraz jej wnętrze.

[madohora]

W Koszęcinie w drewnianym kościele pw. św. Trójcy w prawym barokowym ołtarzu znajduje się rzeźba – św. Jana Nepomucena.
Kolejny „Nepomuk” znajduje się także w koście pw. św. Trójcy, tym razem jest to obraz umieszczony został w szczycie barokowego ołtarza św. Anny po lewej stronie nawy.
Trzeci koszęciński „Nepomuk” znajduje się w kapliczce tuż przy Szkole Podstawowej, pomiędzy trzema lipami. Szczegółową historię tej kapliczki znajdziecie – na stronie Historii Hufca Lubliniec, ponieważ związana jest z tamtejszymi harcerzami

[madohora]

MŁYN KOSZĘCIN - www zabytek.pl

[madohora]

▪️▪️▪️

[madohora]

KAPLICZKA ŚWIĘTEGO FLORIANA - www.odtur.pl

[madohora]

▪️▪️

[madohora]

Dworek w Koszęcinie, w którym mieściła się siedziba zarządu tutejszych dóbr, wzniesiony został w 1810 r. Budowla powstała na zlecenie właścicieli tych terenów, książąt Hohenlohe-Ingelfingen. Obiekt ten wybudowany został w stylu klasycystycznym, według planów Fryderyka Wilhelma Daegnera, który pełnił funkcję nadwornego architekta rodu Hohenlohe. Pierwotnie dworek posiadał plan prostokąta, natomiast w latach późniejszych dobudowano doń, od podwórza, skrzydło boczne. Budowla posiada wejściowy portyk z czterema kolumnami, nakryta jest dwuspadowym dachem z małymi lukarnami, skrywającym użytkowe poddasze.

[madohora]

Obecnie w dworku mieszczą się biura Nadleśnictwa Koszęcin. W roku 2007 kapituła konkursu ogłoszonego przez Dyrekcję Generalną Lasów Państwowych uznała budynek koszęcińskiego dworku za najstarszą siedzibę nadleśnictwa. Jest on też niewątpliwie jednym z najpiękniejszych tego typu obiektów w zasobach Lasów Państwowych. Warto wspomnieć, że w skali kraju funkcjonuje ponad 400 nadleśnictw oraz niemal 7000 budynków leśniczówek i nadleśniczówek. Spora ich część, tak jak dworek w Koszęcinie, to obiekty o znaczeniu historycznym, związane nieraz z ważnymi wydarzeniami.

[madohora]

Nadleśnictwo Koszęcin obejmuje powierzchnię 20 462 ha, z czego 19 702 stanowią lasy. Tereny wchodzące w jego skład leżą w powiecie lublinieckim oraz tarnogórskim. W tutejszych drzewostanach dominują siedliska borowe, w których główny gatunek stanowi sosna. Na obszarze nadleśnictwa znajdują się trzy rezerwaty przyrody: Góra Grojec, Jeleniak-Mikuliny i Rajchowa Góra. Częściowo jego teren wchodzi także w skład Parku Krajobrazowego Lasy Nad Górną Liswartą. Do tutejszych form ochrony dziedzictwa przyrodniczego należą również pomniki przyrody oraz użytki ekologiczne.

[madohora]

W 2023 r. przy ulicy Katowickiej, na terenie Bukowca w Strzebiniu, wzniesiona została rzymskokatolicka kaplica pw. św. Franciszka z Asyżu, należąca do Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X. Uroczystego poświęcenia kaplicy oraz konsekracji ołtarza dokonał 25 lutego 2023 r. biskup Alfonso de Galarreta FSSPX.

[madohora]

ORGANY - musicamsacram.pl

[madohora]

W maju 1998 roku kościół NSPJ w Koszęcinie wraz ze stojącą obok plebanią zostały zaliczone do obiektów zabytkowych.

[madohora]

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Koszęcinie liczy dzisiaj około 3100 parafian zamieszkujących Koszęcin, Nowy Dwór i Irki. W latach powojennych erygowano – wyłączoną z koszęcińskiej parafii – nową parafię Podwyższenia Krzyża Świętego w Strzebiniu (1957 r.) przy wybudowanym w 1950 roku kościele. W roku 1977 erygowano w Drutarni nową parafię, przyłączając do niej miejscowości Brusiek z drewnianym kościółkiem i jej część Krywałd. Miejscowość Piłka została przyłączona do parafii w Rusinowicach (1985 r.) W roku 1987 wybudowano w Drutarni kościół pw. Matki Boskiej Fatimskiej, przy którym gromadzi się Parafia pw. Matki Bożej Fatimskiej.

[madohora]

HISTORIA PARAFII - www.koszecin-nspj.pl

[madohora]

[madohora]

Koszęciński kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa budowano od wiosny 1907 do niemal końca 1908 roku. Kościół został poświęcony 15 października 1908. Kościół ma układ bazylikowy, podłużny, trójnawowy na rzucie krzyża łacińskiego. Ołtarz główny wraz z ołtarzami bocznymi tworzy w układzie horyzontalnym Świętą Rodzinę. Centralne miejsce zajmuje obraz Serca Pana Jezusa autorstwa G. Scholtza. Ołtarz lewy jest poświęcony św. Józefowi, a ołtarz prawy Matce Bożej.

[madohora]

Przed zakończeniem I wojny światowej Hugo Krebs z Opola zbudował 18-głosowe organy. Na ich ścianie frontowej znajdują się obrazy przedstawiające św. Cecylię i Dawida. Do kompleksu architektonicznego parafii należy jeszcze zaliczyć zabytkową plebanię, której budowę ukończono w 1899 roku. Swoim kształtem budynek nawiązuje do bryły kościoła. Wybudowane współcześnie Katolickie Centrum Kultury zostało tak zaprojektowane, aby stanowić jeden wspólny kompleks architektoniczny z kościołem i plebanią.

[madohora]

W latach powojennych z terytorium parafii koszęcińskiej wydzielono parafię Świętego Krzyża w Strzebiniu (1957), Matki Bożej Fatimskiej w Drutarni (1977) oraz Trójcy Świętej w Koszęcinie (1977). W 1985 roku miejscowość Piłka została przyłączona do parafii w Rusinowicach. Obecnie w skład parafii wchodzą Koszęcin, Nowy Dwór oraz Irki.

[madohora]

Pierwotnie parafia koszęcińska należała do dekanatu lublinieckiego, a od 13 maja 1955 do woźnickiego. 25 marca 1992 weszła w skład nowo utworzonej diecezji gliwickiej. Księgi chrztów, ślubów oraz zgonów są prowadzone od 1868 roku.

[madohora]

W parafii działają tradycyjne grupy wiernych, takie jak: Róże Różańcowe, III Zakon św. Franciszka, ministranci. Działają tutaj również nieco młodsze wspólnoty: Odnowa w Duchu Świętym, Ruch Oazowy, Kościół Domowy.

[madohora]

W okresie międzywojennym pracowały w parafii Siostry Św. Maryi, które przybyły do Koszęcina 8 stycznia 1920. Zajmowały się opieką nad ludźmi chorymi i starszymi w szpitalu pełniącym także funkcję domu starców.

[madohora]

Dostępne źródła pozwalają w latach 1679-1868 ustalić nazwiska 35 księży będących tzw. kapelanami zamkowymi. Wśród nich było 10 ojców paulinów z Jasnej Góry.

[madohora]

ks. Karol Diettrich kuratus (1869-1882)
ks. Józef Kudzielka kuratus (1885-1886)
ks. Franciszek Kałuża kuratus (1886-1887)
ks. Antoni Andrzej Thil kuratus (1887-1890)
ks. Ernest Lehmann kuratus (1891-1897)
ks. Gustaw Hencinski administrator (1896-1899)
ks. Gustaw Majs kuratus (1899-1901)
ks. Karol Böhm kuratus (1901-1911)
ks. Edward Sobek (1911-1915)
ks. Jerzy Wójcik (1916-1922)
ks. Walter Gąska (1922-1939)
ks. Anastazy Muża (1939-1946)
ks. Wilhelm Pluta (1946-1948)
ks. Jerzy Reginek (1948-1957)
ks. Augustyn Zając (1957-1968)
ks. Tadeusz Fryc (1968-2006)
ks. Sławomir Madajewski (2006-2019)
ks. Leszek Skorupa administrator (2019-2020)
ks. Krzysztof Grzegorczyk (2020-nadal)

[madohora]

▪️

[madohora]

[madohora]

Od końca XVIII w. wieś posiadała własną pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono konia w biegu w prawo

[madohora]

Trąba powietrzna na terenie naszego powiatu

W dniu 15.08.2008 roku w godzinach 17.30 – 19.00 nad terytorium powiatu lublinieckiego odnotowany zjawisko atmosferyczne w postaci silnych porywów wiatru, intensywnych burz i opadów gradu i deszczu mających charakter trąby powietrznej. Przebieg od strony południowo - zachodniej powiatu przechodząc przez miejscowości Rusinowice, Cieszowa, Olszyna, Kalina opuszczając powiat lubliniecki po stronie północno-wschodniej w okolicy miejscowości Pietrzaki.
W wyniku tych intensywnych zjawisk atmosferycznych odnotowano szereg zniszczeń w miejscowościach leżących na trasie przebiegu wichury oraz na terenie obszarów leśnych. Największe zniszczenia odnotowano w miejscowościach Rusinowice gmina Koszęcin oraz miejscowości Kalina gmina Herby. Zniszczenia dotyczyły głównie budynków mieszkalnych oraz zabudowanych gospodarczych. Pierwsze zgłoszenia do Powiatowego Stanowiska Kierowana docierały około godziny 18.20 pochodziły z miejscowości Rusinowice oraz Kalina. W wyniku lawinowej ilości zgłoszeń do zdarzeń zostały zadysponowane wszystkie siły będące w dyspozycji JRG w Lublińcu – samochody GCBA do miejscowości Rusinowice oraz GBA, SLRt do miejscowości Kalina. Z terenu powiatu zadysponowano jednostki Ochotniczych Straży Pożarnych.
W miejscowości Kalina zniszczonych i uszkodzonych zostało około 60 budynków mieszkalnych na ulicach: Strażacka, Lompy, Szkolna, Polna z których blisko 70 % zostało pozbawionych dachów. Odnotowano jeden wypadek śmiertelny oraz 3 osoby ranne przewiezione do szpitala. Szacowana liczba osób których bezpośrednio dotyczą zdarzenia wynosi około 200 – 250 osób.
W miejscowości Rusinowice zniszczonych i uszkodzonych zostało około 35 budynków mieszkalnych i 6 letniskowych na ulicach: Stawowa, Lompy, Szpakowa, Rzeczna z których blisko 70 % zostało pozbawionych dachów. Odnotowano jeden wypadek śmiertelny oraz 2 osoby ranne przewiezione do szpitala. Szacowana liczba osób których bezpośrednio dotyczą zdarzenia wynosi około 150 – 250 osób

[madohora]

Potrzeba wybudowania własnego kościoła w Rusinowicach pojawiła się już przed II wojną światową, jednak trudne doświadczenia wojenne sprawiły, że zamiar ten długo jeszcze musiał czekać na realizację. Realna możliwość budowy świątyni pojawiła się dopiero na przełomie lat 70. i 80. XX wieku. W tym czasie proboszczem w pobliskim Sadowie został ks. Alojzy Drozd, który stał się pierwszym budowniczym tego kościoła.

[madohora]

Mieszkańcy Rusinowic starali się o budowę kościoła w okresie międzywojennym. 11 maja 1982 uzyskano zgodę na budowę nowego kościoła. 2 stycznia 1985 dekretem biskupa katowickiego została erygowana parafia w Rusinowicach. 28 października 1986 bp Damian Zimoń poświęcił kościół. 28 kwietnia 1996 biskup gliwicki Jan Wieczorek dokonał konsekracji kościoła.

[madohora]

Duszpasterze i proboszczowie
ks. Edward Wieczorek (1960-1963)
ks. Janusz Zimniak (1963-1966)
ks. Franciszek Klimosz (1970-1971)
ks. Paweł Kaszuba (1971-1979)
ks. Stanisław Chwila administrator (1979-1979), proboszcz (1979-2004)
ks. Marian Krawczyk administrator (2004-2011)
ks. Krzysztof Sędłak administrator (2011-2019)
ks. Krzysztof Goc proboszcz (2019-nadal)

[madohora]

Od końca XVIII w. wieś posiadała własną pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono jawor pośrodku, po jego obu stronach po trzy kwiatki

[madohora]

Ponadto cały obszar miejscowości w 1998 włączony został w obręb nowo powstałego Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą. Na południe od miejscowości biegnie granica powiatu lublinieckiego z tarnogórskim. Wieś podlega głównemu ośrodkowi Częstochowskiego Okręgu Przemysłowego. Strzebiń leży w odległości około 50 km od Katowic i 20 km w prostej linii (ok. 34 drogą) od Częstochowy.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie częstochowskim.

[madohora]

Kolonia Strzebińska – integralna część Strzebinia, znajdująca się w południowo-wschodniej części miejscowości, dawniej samodzielna miejscowość. Od końca XVIII w. posiadała własną pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono świerk (być może jodłę)

[madohora]

W Bukowcu znajduje się Rzymsko-katolicka Kaplica św. Franciszka założona przez Bractwo św. Piusa X, która została poświęcona 25 lutego 2023 przez biskupa Alfonso de Galarretę

[madohora]

Łazy (niem. Laasen) – część wsi Strzebiń w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin. Wchodzą w skład sołectwo Strzebiń.
W latach 1975–1998 Łazy położone były w województwie częstochowskim.
Bezpośrednio z Łazami sąsiaduje część Strzebinia oraz wieś Sitki.
Obszar Łazów zamieszkuje 166 osób.

[madohora]

Miejscowość od lat silnie zaangażowana jest w gminnym projekcie dotyczącym ograniczenia wysokiej emisji zanieczyszczeń. Gmina stosuje techniczną formę ochrony środowiska, budując oczyszczalnie ścieków, zakładając filtry na kominy, stosując nowe technologie w produkcji i przemyśle.

[madohora]

W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie wieś występuje pod obecnie używaną, polską nazwą Strzebiń, która funkcjonowała wówczas zarówno w języku polskim, jak i niemieckim

[madohora]

1950 – zelektryfikowanie Bagna.
6 maja 1951 – poświęcono w Strzebiniu, budowany od 1947, kościół parafialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego przez biskupa sufragana Juliusza Bieńka.
1954 – utworzenie gromady Strzebin
1 stycznia 1955 – otwarcie Urzędu Pocztowego przy ul. 1 Maja. Od 1962 budynek Urzędu Poczty mieści się przy ul. Lublinieckiej.
1957 – erygowanie parafii.
1959-1961 – budowa szkoły tysiąclatki.
31 sierpnia 1961 – otwarcie nowej szkoły podstawowej, której kierownikiem był Ostrowski Kazimierz.
1967 – Bagno stanowi oddzielną część Strzebinia.
1973 – zniesienie gromady Strzebiń
1976 – powstał dom kultury, w którym od 1996 działają miejscowe chóry Hejnał oraz Non Nomine.
1977 – otwarcie wyremontowanego Wiejskiego Ośrodka Zdrowia.
1979 – oddanie do użytku obiektu użyteczności publicznej, pawilonu handlowego „Anatol” (od 1995 „Mini Market”).

[madohora]

W latach 1955–1984 funkcjonował w Strzebiniu PGR.
Tereny rekreacyjne skupiają się wokół stawu Glinioki jak i również części Dubieli. Przez wieś przebiega trasa rowerowa. W odległości około 10 km od Strzebinia usytuowany jest gwiazdkowy hotel (centrum konferencyjno-biznesowe), zespół pałacowo-dworski z przełomu XIX/XX wieku.
W miejscowości znajduje się publiczna przychodnia medycyny rodzinnej, gabinet kosmetyczny oraz hospicjum.

[madohora]

Parafia Świętego Krzyża w Strzebiniu – parafia rzymskokatolicka w metropolii katowickiej, diecezji gliwickiej, dekanacie woźnickim.

[madohora]

Proboszczowie
ks. Erwin Muszer kurator (1950-1957), proboszcz (1957-1969)
ks. Jerzy Patalong (1969-1974)
ks. Jerzy Cedzich administrator (1974-1975), proboszcz (1975-2001)
ks. Klaudiusz Kłaczka (2001-2014)
ks. Sebastian Marecki (2014-nadal)

[madohora]

Pierwszy kościółek w Koszęcinie, według podań, został wybudowany w XI/XII wieku. Przed jego wzniesieniem na tym miejscu miało mieć miejsce objawienie Trójcy Świętej w osobach trojga dzieci córce młynarza Pudełko – Viktorii. Dzieci powtarzały wciąż jedną prośbę, aby wybudowano w tym miejscu kościół. Dziewczyna zwróciła się o pomoc do zamożnego Wincentego Kluczyńskiego, który przystał na prośbę, ale uznał, że bezpieczniej dla przyszłego kościoła będzie go wznieść na wzgórzu. Wyznaczywszy miejsce na wzgórzu zwanym Żydowiną nakazał zwozić tam drewno pod budowę, ale na drugi dzień drewno znajdowało się obok źródła i dębu, przy którym Viktoria miała objawienia. Jak głosi legenda w tym miejscu zaczęli gromadzić się wierni, a w efekcie wzniesiono kościół mimo jego położenia w dolinie. Pewne jest, że kościół istniał już w XV i XVI wieku. Archiwalia parafii sadowskiej oraz inne pośrednie wspominają o tym kościele w kontekście jego wyposażenia czy sporu sądowego z 1550 roku między Danielem Ziemińskim rotmistrzem z Toszka a proboszczem z Sadowa, Tomasem.

[madohora]

[madohora]

W pobliżu centrum miejscowości znajduje się klasycystyczny zespół pałacowo – parkowy, będący obecnie siedzibą Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny. Pałac, stanowiący trzon zespołu, wybudowany został w XVII wieku, przebudowany w obecną formę w latach 1829–1830. Od 1804 roku funkcjonował jako rezydencja jednej z linii rodu Hohenlohe i był jej własnością do roku 1945. W XIX wieku i na początku XX wieku mieszkający tu książęta z tego rodu byli właścicielami Koszęcina, Boronowa i Tworoga. Wokół pałacu znajduje się park z kilkunastoma okazami chronionej fauny i flory. Przy pałacu znajduje się również cmentarz ewangelicki, a nieopodal wybudowana w 2006 roku wieża widokowa.
Według podania król Jan III Sobieski miał zostawić w koszęcińskim pałacu swą Marysieńkę w czasie odsieczy wiedeńskiej.

[madohora]

Pierwsza wzmianka historyczna o Koszęcinie pochodzi z 1275 roku. Mówiono wtedy o osiedlu mieszkalnym okrążonym błotnymi stawami i bagnami porośniętymi wikliną, a wikliniarstwo stanowiło główne zajęcie mieszkańców tych terenów. Ich wyroby cieszyły się popularnością w całej ówczesnej Europie. Istnieją jednak wiarygodne przypuszczenia, że miejscowość Koszęcin znana już była znacznie wcześniej. Do czasów przedchrześcijańskich odsyła nas legenda wspominająca księcia Gosława Koszeńskiego i jego córkę Przesławę - znaną dziś z opowieści o Białej Damie.

[madohora]

Ławeczka Hadyny

[madohora]

[madohora]

W obrębie kompleksu pałacowo – parkowego znajduje się także Pawilon im. Elwiry Kamińskiej, który w czasach książęcego panowania służył jako ujeżdżalnia pałacowa. Natomiast dawny budynek folwarczny z końca XIX wieku służy dziś jako Dom Pracy Twórczej im. Adolfa Dygacza. Tam też udostępniono dla zwiedzających Izbę Pamięci Zespołu „Śląsk”, w której znajduje się ekspozycja stała śląskich strojów ludowych oraz pamiątek z licznych tourne Zespołu.

[madohora]

[madohora]

Godny książąt pałac w Koszęcinie wzniesiono w latach 1829-30, wykorzystując pozostałości starszej budowli. Miała ona pozostać w posiadaniu rodu Hohenlohe Ingelfingen aż do 1945 roku. Po II wojnie światowej obiekt zaadaptowano na potrzeby szpitala psychiatrycznego, a w roku 1953 przekazano Państwowemu Zespołowi Pieśni i Tańca „Śląsk”, który użytkuje go po dziś dzień.

[madohora]

Pomimo starań koszęcińskich kapelanów zamkowych oraz właścicieli, a także faktu posiadania dwóch kościołów - pw. Trójcy Świętej i tzw. kościoła zamkowego - nie erygowano w Koszęcinie samodzielnej parafii. Kaplica zamkowa była jedynie filią parafii w Sadowie. W 1868 roku utworzono kurację, której pierwszym rządcą z prawami proboszczowskimi został ks. Karol Diettrich. W skład nowej jednostki administracyjnej oprócz Koszęcina weszły Łazy, Strzebiń, Prądy, Brusiek, Drutarnia, Pusta Kuźnica i Piłka. Rolę kościoła parafialnego przez pewien czas pełniła kaplica zamkowa, która była zbyt mała, aby pomieścić wszystkich parafian. W tej sytuacji rozpoczęto starania o wybudowanie nowego kościoła.

[madohora]

Od 1953 roku pałac jest siedzibą Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny. Tutaj toczy się całe życie Zespołu. W pałacowych salach odbywają się zajęcia artystyczne, koncerty kameralne i imprezy okolicznościowe, w zabytkowych wnętrzach mieszczą się biura instytucji.

[madohora]

Zespół jest prężnie działającą instytucją kultury. W szerokim zakresie i wielopłaszczyznowo aktywnie funkcjonuje w procesach dynamicznych przemian i rozwoju współczesnej kultury, wspierając jej gospodarkę kreatywną. Korzystając z dobrodziejstw nowoczesnego marketingu, Zespół porusza się w sferze tradycji kultury regionalnej i narodowej, dając dowody doskonałej adaptacji do wymogów współczesnego rynku muzycznego. W ramach programowej działalności edukacyjnej doskonali wiedzę dzieci, młodzieży i nauczycieli o bogactwie artystycznym regionu. Poprzez działania edukacyjne i stwarzanie warunków do żywego kontaktu z regionalnym dorobkiem kulturowym, zajmuje się jego promocją. Działalność edukacyjna Zespołu wciąż rozwija się. W ramach Śląskiego Centrum Edukacji Regionalnej, działającego od 2005 roku - obecnie Działu Edukacji, zrealizowano wiele wartościowych projektów edukacyjnych o zasięgu międzynarodowym. Liczne konferencje, spotkania integracyjne, szkolenia, koncerty edukacyjne, warsztaty wokalno-taneczne dla szkół, wycieczki, Letnia Szkoła Artystyczna (nauka tańców narodowych i ludowych, tańca współczesnego oraz warsztaty wokalne), Śląskie bez Granic - Międzynarodowe Dni Folklorystyczne, Regionalny Przegląd Pieśni im. prof. Adolfa Dygacza „Śląskie Śpiewanie”, Międzynarodowy Konkurs Muzyki i Pieśni im. Stanisława Hadyny - to tylko niektóre aktywności Działu Edukacji.

[madohora]

Klasa wykonawcza „Śląska” zyskuje uznanie innych narodów, jest także wspaniałym spoiwem kraju z Polonią rozsianą po wszystkich zakątkach świata. Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny to jedna z najlepiej rozpoznawanych polskich marek artystycznych.

[madohora]

KOSZĘCIN ZNÓW PRZENIESIE SIĘ W CZASIE - Nasze Miasto - 2025

[madohora]

KOSZĘCIN ZAWODY W POWOŻENIU ZAPRZĘGAMI TRADYCYJNYMI - Halo Lubliniec 2025

[madohora]

REWITALIZACJA STAREGO PARKU W KOSZĘCINIE - Gazeta Lubliniecka

[madohora]

Specjaliści nie tylko ocenili stan drzewostanu, ale również dokonali analizy stanu ścieżek, stawów i innych elementów krajobrazu. Wytyczne, które mają zostać opracowane na podstawie oględzin, stanowić będą dla samorządu fundament dla dalszych prac porządkowych i konserwacyjnych. Mają być również kluczowe przy opracowywaniu dokumentacji i wniosków o dotacje, które umożliwią realizację niezbędnych działań.

[madohora]

Realizacja zadania była możliwa dzięki środkom z funduszu sołeckiego na bieżący rok. Koszt całego przedsięwzięcia wyniósł 6,5 tys. zł.

[madohora]

WEEKEND Z KOŃSKĄ TRADYCJĄ - Gazeta Lubliniecka

[madohora]

Najbardziej widowiskowym punktem programu będzie sobotnie korso ulicami Koszęcina, które rozpocznie się o godz. 14.00. Przejazd potrwa około pół godziny, a w tym czasie trasa będzie całkowicie zamknięta dla ruchu samochodowego. Organizatorzy apelują, by kierowcy korzystali z objazdów i nie parkowali pojazdów na trasie przejazdu. Mapka z objazdami dostępna jest na stronie internetowej koszęcińskiego urzędu gminy. W sobotę nieczynny będzie także Punkt Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych przy ulicy ks. Gąski.

[madohora]

Etymologia nazwy sołectwa nie jest ustalona, prawdopodobnie wiąże się ona z położoną w sąsiedniej gminie Woźniki Górą Grojec, choć mogło tu się znajdować także grodzisko.

[madohora]

Grojec

Gdzie Mała Panew przez lasy cieniste
W śląskiej krainie toczy swoje wody
Wznosi się wzgórze strome i skaliste
Obrosłe drzewem, cierniem i jagody
A na tym wzgórzu przed dawnymi czasy
Stare zamczysko sterczało w niebiosa,
W którym z małżonką mieszkał pan bogaty
I jedynaczka córka złotowłosa.
Piękna jak anioł, przy tym litościwa
Ozdobna w cnoty najwyższe dziewicy
Skromna, roztropna, układna, wstydliwa,
Była prawdziwą perłą okolicy.
Lecz od pewnego coś pobladła czasu
I dziwnie smutna chodziła w komnacie
Stroniła od uciech i zabaw hałasu
Patrząc raz po raz ku odległej chacie
Gdzie mieszkał Jontek, pachołek dworowy
Oddań jej służbie, świeży jak krew z mlekiem,
Przystojny, miły i słusznej budowy
Czerstwy, rumiany i równy jej wiekiem
Że podniósł oczy do córki szlachcica,
(Miłość wzajemna, wzajemnie w nich wrzała)
Za to wygnany z hańbą przez dziedzica
A ona smutna została
Lecz zakaz ojca, cóż wobec miłości
Gdy ta ognitym żarem w sercu strzeli
Miłość największe zwycięży trudności,
Żadna warownia dwóch serc nie rozdzieli
Ojciec wraz z matką jeździł, co niedzielę
Skoro świtało aż ku Częstochowie
By pomodlić się w cudownym kościele
Pobożni byli to nasi przodkowie
Więc Bóg ich dawne błogosławił dzieje
Królową była ich Boga - Rodzica.
I my się módlmy, nie traćmy nadzieje,
Minie czas próby, gdy nawałnica.
W takiej to porze nieszczęsna dziewica
Wbrew woli ojca Jontka widywała
Jeszcze do dzisiaj tam stoi kaplica
Gdzie się tajnie schadzka odbywała.
Czasu jednego wracając z kościoła
Spotkał był dziedzic Jontka i dziewczynę
Srogim więc gniewem wrząc na nich zawoła:
„Obyście w ziemi zapadli głębiny
Córko ostatnie to moje słowa
Raz jeszcze jeden a nastąpi kara
Świętym dla dziecka ojca rozkaz, mowa
A posłuszeństwo milsze niż ofiara ”
Od tego czasu w surowym zamknięciu
Trzymano córkę, jak więźnia w ciemnicy
Nikt nie był w stanie przy tym przedsięwzięciu,
Zmienić choć śladu by w losie dziewicy.
Więdła nędzniała, jak kwiat wśród posuchy
Gdy słońce ciągle śle na ziemię żary;
Ojciec jedyny na łkanie był głuchy,
Chciał posłuszeństwa i żądał ofiary.
I tak nów kiedyś zwyczajnym swym torem
Wyjechał z zamku z małżonką w niedzielę,
(Córkę zostawił pod ścisłym dozorem)
By się pomodlić w Maryi kościele.
Lecz stróż litością dla dziewicy zdjęty,
Gdy Pan odjechał tuż nad samym rankiem,
Na obowiązek nie pomni swój święty
Pozwolił schadzki wybrance z kochankiem!
I cóż się stało? Znikł zamek bez śladu
Przepadł się z ludźmi na znak klątwy, kary
Ni ruin kupa bez szyku i ładu
Świadczy, iż istniał tam niegdyś gmach stary.
Gdy ojciec wróciwszy w niemym osłupieniu
Stanął i poznał, że to palec Boży
Zawisł na jego srogim odmrożeniu
Pod wolą Boską, więc komie się korzy.
Dziś tylko wzgórze tam sterczy skaliste
Grójcem nazwane, gdzie zamek był stary:
Znaki ojcowskie powagi wieczyste
Nieposłuszeństwa najsurowszej kary.
A jodły szumią na wzgórzu wierzchołku,
A u stóp góry szeleści krynica:
Szeleści, szumi pięknym pachołku
Którego córka kochała szlachcica.

[madohora]

Zapadły zamek na Grójcu
Mieszkał na Grójcu majętny pan, ojciec córki jedynaczki nadzwyczajnej
urody. Ubiegało się o nią wielu młodzianów, którym równość stanu na
przeszkodzie nie stała, atoli ona dumnie wszystkich od siebie oddalać
potrafiła. Ta okoliczność, a że dziewica nigdy do kościoła lubszyckiego
chodzić nie chciała i podczas gdy rodzice jej na nabożeństwie przebywali,
ona haftowaniem pasów rycerskich się trudziła, to dziwiło wielce rodziców.
Jednej niedzieli postanowili rodzice wziąć koniecznie córkę swoją do
kościoła, do czego ją jednak wszelkimi namowami skłonić nie zdołali,
albowiem się różnymi wybiegami opierała. Krnąbrnością córki
zniecierpliwiona i największym gniewem zapalona matka rzekła tedy:
- Otóż już widzę, że z piekłem w przymierzu stoisz i dlatego nie chcesz
do domu bożego chodzić. Przeklinam cię, przeto! Bądź na wieki potępiona!
Zapadnij się na przepaść z całym zamkiem, nim się powrócę, abym cię już
nigdy nie oglądała.
Ciężką klątwą niby błyskawicą rażona, stała panna jakby skamieniała,
nie mogąc ust otworzyć, aby usprawiedliwieniem swoim zagniewaną matkę
ułagodzić, która się spiesznie oddaliła. Rodzice szli do kościoła podsieniem
drewnianym. Dziewica walczyła ze sobą w niewypowiedzianym żalu
i zbierała się iść za rodzicami. Wprawdzie nie zapisała się ona książęciu
piekielnemu, węzły miłości krępowały ją tylko do grodu, zaczem się
rodzice do kościoła oddalili.
Dawno już żyła ona w przyjaźni z pięknym i walecznym młodzianem,
synem zubożałego właściciela w wioskę zamienionego miasta Psary,
z domu Psarskich. Tego jednak nie śmiała kochankiem swym mianować,
albowiem rodzice je nigdy by nie chcieli zezwolić na małżeństwo syna,
którego ojca nienawidzili. Z tej przyczyny, korzystając z niebytności
rodziców, schodziła się dziewica w kaplicy powyżej mianowanej na gruncie
psarskim, aby tamże w przyjemnych rozmowach młodziana nadzieją
pokrzepiać, że niebo zaiste ich najgorętsze życzenia złączeniem serc ich
uiści. Tą rażą nie oglądała już dziewica swego kochanka, albowiem zaledwie
co rodzice do kościoła wstąpili, powstał pod grodem ogromny łoskot,
a w oka mgnieniu zapadły się wszystkie gmachy. Rodzice powracając
i widząc ze drżeniem otwór przestraszający, płakali rzewliwie; ojciec zaś
przemówił w niewypowiedzianej boleści:
- Tu na grobie mojego jedynego dziecka nie chcę już nigdy nowego
mieszkania stawiać - a wskazując naprzeciwległą górę, mówił:
- Lubsza mi owa góra będzie - po czym się tam przesiedlił.
Od tego czasu duch nieszczęśliwej dziewicy około północy w postaci
biało otulonej osoby koło Grójca pokazywać i chmury deszczowe nad jego
czołem się unoszące rozganiać, ażeby górze potrzebnej wilgoci nie
udzielały
Tak klechda opiewa, a treść jej się w tym sprawdza, że
błogosławieństwo rodziców dziatkom domy buduje, zaczem takie
przekleństwo niweczy.

[madohora]

Grób dziedzica Grójca
W Babienicy, wiosce położonej na północny zachód od Lubszy, żyła
dawno temu pewna staruszka. Sędziwa kobieta nieraz opowiadała
o nieszczęsnej dziewczynie, która poniosła tragiczną śmierć w gruzach
zapadłego pod ziemię zamczyska, stojącego na lubszeckim Grójcu. Po jej śmierci, pogrążeni w bólu rodzice zamieszkali w Babienicy, w miejscu
gdzie do dnia dzisiejszego stoją zabudowania babienickiego dworu.
Podobno znajdował się tam pierwotnie maleńki dworek, w którym spędzili
oni swe ostatnie dni, spoglądając ze smutkiem na porosły lasem Grójec.
Rozpacz po stracie jedynaczki nadwątliła ich siły tak, że staruszkowie
dość szybko opuścili ziemski padół, łącząc się z oczekującą ich
w niebiosach jedyną córka. Nie mogąc jednak znaleźć miejsca ostatniego
spoczynku w krypcie grobowej zrujnowanej, zapadłej zamkowej kaplicy na
Grójcu, pogrzebani zostali nieopodal dworku w Babienicy.
Mijały lata, minęły wieki. Zmieniali się kolejni właściciele majątku. Po
zabudowaniach starego dworku nie pozostał żaden ślad, a i wspomnienia po
dziedzicach Grójca okryła mgła tajemnicy.
Kiedy w 1833 roku dobra lubszeckie, wraz z wchodzącym w ich skład
majątkiem rycerskim w Babienicy, przeszły w ręce rodu Henckel von
Donnersmarck, wydarzenia sprzed lat ożyły.
Zapragnął bowiem wtedy nowy właściciel, aby w Babienicy zbudować
dużych rozmiarów park. Na jego polecenie wykarczowano byle jak rosnące
drzewa i krzewy, wyrywano korzenie i pniaki, równano ziemię.
Wtedy to, płytko pod ziemią, natrafiono na potężną gruba płytę
wykonaną jakby z żelaza, której nie potrafiono ruszyć. Próbowano ręcznie
i sprzężonymi parami wołów, ale nie dano rady.
Zniechęcony niepowodzeniem hrabia Henckel von Donnersmarck, kazał
wszystko zasypać, wyrównać ziemię i obsadzić świerkowym lasem.
Z biegiem czasu z malutkich sadzonek wyrosły dorodne choinki,
a następnie drzewa, po których jednak dzisiaj próżno szukać śladu. Nie
wiadomo także, gdzie znajduje się płyta kryjąca wejście do grobu.

[madohora]

Jak stary kościół w Lubszy pękł z żalu
Miało to miejsce w szesnastym stuleciu, kiedy to dziedzicem Lubszy
był Hieronim Kamieniec, pan na lubszeckim zamku. Z chwila jego
przybycia do Lubszy, podobnie jak to w Woźnikach uczynił jego brat,
wprowadził on protestantyzm. On to myśl zasady, czyja władza tego religia,
odebrał miejscowej ludności kościół i przeznaczył go protestantom.
Obdarty ze swych gotyckich ozdób, pozbawiony wyposażenia, stary
murowany kościółek św. Jakuba Starszego pękł z żalu. Na wschodniej
ścianie prezbiterium pokazała się rysa od sklepienia po posadzkę. Rysa
pęknięcia wielokrotnie zamurowywana odnawia się, przypominając
o dokonanej przed wiekami profanacji kościoła.

[madohora]

Stuletni Krzyż
Niemal w połowie drogi pomiędzy Miotkiem a Żyglinkiem (Miasteczko
Śląskie), w lesie nieopodal tak zwanej Stacji Pomp, stoi obecnie
niepozorny, przydrożny krzyż. Wielokrotnie zmieniał on swój wygląd, jak
i materiał, z którego był wykonywany. Najdłużej jednak był to krzyż
drewniany. Okoliczna ludność od wieków zwała go „Stuletnim Krzyżem”,
pomimo iż w dokumentach wzmiankowano go też, jako „Czerwony Krzyż".
Miejsce jego posadowienia - zakręt drogi - związane było z licznymi
tragediami, które tutaj przez wieki miały miejsce. Znaczne oddalenie od
siedzib ludzkich, gęste i rozległe lasy oraz uczęszczany szlak, były
znakomitą okazja do rozbójniczych działań. Właśnie w tym miejscu
grasujące bandy dokonywały rozbojów na podróżujących drogą prowadzącą
z Bytomia i Tarnowskich Gór w kierunku Woźnik, Lubszy i Boronowa
w okrutny sposób mordując swoje ofiary. Nie gardzono nikim. Bogaci
kupcy z towarem a często i biedni rolnicy, którzy wracali z placów
targowych wspomnianych miast, stawali się ofiarami bandytów, którzy
napadniętych pozostawiali w lesie na pożarcie wilkom. Celem zwiększenia
bezpieczeństwa, woźnicy formowali kolumny wozów, furmanek, lecz często i to nie chroniło ich przed okrucieństwem bandytów. Napady ustały dopiero w połowie XX wieku z chwilą zaniku powolnego konnego.

[madohora]

[madohora]

Miejscowość położona około 7 km na północ od Woźnik. Graniczy od wschodu z Rudnikiem Małym, od północy ze Starczą, od południa z Ligotą Woźnicką a od zachodu z Kamieńskimi Młynami. Przez miejscowość przepływa rzeka Kamieniczanka.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

[madohora]

Powstanie Olszyny
W dawnych czasach na każdym ze strumieni w okolicy Lubszy
zasobnym w wodę, budowano liczne stawy i groble, w których hodowano
różne gatunki ryb. W jednym z licznych stawów, przy drodze z Lubszy do
Ligoty, którą potocznie określano Wyngrodziem, czyli że prowadzi we
grodzie (do grodzi), zagościł utopiec zwany także wasermanem. Tenże
utopiec wieczorna porą porywał w toń nierozważnych podróżnych, którzy
mu we śnie przeszkadzali. Cudacznie ubrany, ni to żaba, ni to ludek,
napędził miejscowym rybakom strachu tak, że stawy zaniedbali, które
z biegiem czasy szuwarami zarosły a później w bagno się zamieniły. Po
latach powstałe bagniste łąki, które lasem olchowym porosły, przez ludność
miejscową Olszyną zostały nazwane.

[madohora1]

STRÓJ GÓRALSKI

[madohora]

Nadleśnictwo Koszęcin – jednostka organizacyjna Lasów Państwowych podległa Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, położona w województwie śląskim (powiaty lubliniecki i tarnogórski). Nadleśnictwo to graniczy z nadleśnictwami: Herby, Złoty Potok, Siewierz, Świerklaniec, Brynek i Lubliniec

[madohora]

Zapraszamy wszystkich miłośników koni, zaprzęgów i żywej historii, ale apelujemy o bezwzględne przestrzeganie zasad bezpieczeństwa – podkreślają organizatorzy. – Szczególnie przypominamy o zakazie używania sygnałów dźwiękowych w pobliżu zwierząt, o unikaniu głośnego zachowania i zbyt bliskiego zbliżania się do powozów. Będziemy o tym przypominać w kolejnych dniach przed konkursem, ponieważ bezpieczeństwo zwierząt i ludzi jest podstawą dobrego wydarzenia – dodają.