KIELCE

[madohora]

1781–1784 – Johann Philipp von Carosi prowadził prace geologiczne, których wyniki opublikował później w Lipsku.

[madohora]

11 marca 1784 – Miasto i warzelnie soli odwiedził król Stanisław August Poniatowski.

[madohora]

12 czerwca 1787 – Kolejna wizyta króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

[madohora]

Utwory symfoniczne
Dmitrij Szostakowicz pozostawił 15 symfonii (m.in.: II Październikowa 1927, III Pierwszomajowa 1931, IV 1936, V 1937, IX 1945, X 1953, XI Rok 1905 1957, XII Rok 1917 1961, XIII, na bas, chór męski i orkiestrę, do tekstów J. Jewtuszenki 1962, XIV, na sopran, bas, orkiestrę smyczkową i perkusję, do tekstów G. Apollinaire’a, F. García Lorki, W. Küchelbeckera i R.M. Rilkego, 1969, XV 1971), ponadto suity orkiestrowe, koncerty (na fortepian i trąbkę 1933, fortepianowy 1957, 2 skrzypcowe 1948–67, 2 wiolonczelowe 1959–66), utwory kameralne (m.in.: Kwintet fortepianowy 1940, 15 kwartetów smyczkowych 1938–74, 2 tria fortepianowe 1923–44), fortepianowe (24 Preludia 1932–33, 24 Preludia i fugi 1950–51), wokalno-instrumentalne (na głos i orkiestrę: 6 Romansów do słów poetów japońskich 1928–31, 4 Romanse do słów A. Puszkina 1936, 6 Romansów do słów R. Burnsa, W. Szekspira i W. Raleigha 1942, Z żydowskiej poezji ludowej 1948, Kaźń Stiepana Razina, poemat na bas, chór i orkiestrę 1964, 7 wierszy Aleksandra Błoka na sopran, skrzypce, wiolonczelę i fortepian 1967), pieśni na głos (głosy) i fortepian, niedokończoną operę Gracze (wersja uzupełniona przez K. Meyera — Wuppertal 1983), operetkę Moskwa-Czeriomuszki (Moskwa 1959), muzykę teatralną i filmową oraz wiele publikowanych w prasie artykułów i wywiadów (wydanie polskie Dymitr Szostakowicz. Z pism i wypowiedzi, redaktor K. Meyer 1979).

[madohora]

„Do serca własnego narodu dotrzeć się można jedynie drogą stworzenia wszechludzkich wartości”

[madohora]

Karol Szymanowski

[madohora]

Galina Siergiejewna Ułanowa (ros. Галина Сергеевна Уланова; ur. 26 grudnia 1909/8 stycznia 1910 w Petersburgu, zm. 21 marca 1998 w Moskwie) – rosyjska i radziecka tancerka baletowa.

[madohora]

Wielki artysta czy hochsztapler
Warhol przywiązywał bardzo dużą wagę do medialnej promocji własnej osoby i twórczości, przy czym kreował się na nihilistę, a zarazem przeciętnego konsumenta kultury popularnej. Do historii przeszły jego liczne prowokatorskie wypowiedzi typu: „Myślę, że malarz pokojowy to najlepszy artysta”. W swej twórczości często odwoływał się do tematów stanowiących codzienną pożywkę współczesnych mediów: seksu i śmierci, a zarazem stwierdził: „Zdałem sobie sprawę, że wszystko, co robię, musi być związane ze śmiercią” (1963). Ów podstawowy temat, obecny w sztuce od zawsze, Warhol ukazywał przez pryzmat współczesnej kultury masowej, czego przykładem są m.in. prace: 129 ofiar Jetta (1962 — Museum Ludwig, Kolonia), stanowiąca powiększoną kopię strony z gazety, czy Podwójne srebrne nieszczęście (1963 — kolekcja J.W. Froehlich, Stuttgart) — podwójny wizerunek krzesła elektrycznego. Za fasadą fascynacji pop-kulturą i jej ikonami Warhol skrył głębokie humanistyczne treści.

[madohora]

Stanisław Ignacy Witkiewicz, ps. artystyczny „Witkacy” (ur. 24 lutego 1885 w Warszawie, zm. 18 września 1939 w Jeziorach) – polski pisarz, malarz, filozof, dramaturg i fotografik.

[madohora]

Powieści i eseistyka
Uważając teatr za dziedzinę Czystej Formy, w powieściach — którym odmawiał miana dzieł sztuki — odmalował Witkiewicz losy dekadentów, złaknionych „dziwności istnienia”, w społeczeństwie przed rewolucją, która kładzie kres wszelkiemu indywidualizmowi. Przeżywają oni gorączkowo wszystkie możliwe doświadczenia erotyczne, narkotyczne i artystyczne, aby zginąć lub zwariować w chwili społecznej przemiany, którą umieścił Witkiewicz w przeczuwanej Polsce przyszłości, przypominającej nieco jednak Polskę okresu międzywojennego. Osobliwe pomysły historiozoficzne łączą się w Pożegnaniu jesieni (1927, wznowienie Lozanna 1979) i Nienasyceniu (1930, wydanie 2 1957) z przenikliwymi roztrząsaniami psychologicznymi, nieukończone Jedyne wyjście (powstałe 1931–33, wydanie 1968) nasycił Witkiewicz rozważaniami filozoficznymi. Witkiewicz napisał także książkę o narkotykach Nikotyna, alkohol, kokaina, peyotl, morfina, eter. Appendix (1932) i szkice Niemyte dusze (powstały 1936) składające się na pamfletowy traktat o dewiacjach polskiej kultury i historii (wydanie łączne Narkotyki. Niemyte dusze 1975). Zainteresowaniom filozoficznym dał najpełniejszy wyraz w rozprawie Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie istnienia (1935).

[madohora]

1788–1792 – Jakub Jaworski.
1792–1818 – Anna Jaworska z Jakubowskich (małżonka zmarłego Jakuba Jaworskiego).
1818–1866 – Anna Kwiatkowska (córka Jaworskich)
1866–1904 – Justyna z Karpińskich Lewandowska
1904–1909 – Wacław Lewandowski i Leonarda Hübner (dzieci Justyny Lewandowskiej)
1909–1911 – Wacław Lewandowski, ks. Włodzimierz Hübner i Jadwiga Tekla Hübner
1911–1976 – rodzina Laszczyków
1976–1988 – ZOZ Kielce
1988 – obecnie – siedziba Muzeum Wsi Kieleckiej w Kielcach

[madohora]

Willa Dyrektora Gimnazjum w Kielcach

[madohora]

Muzeum Stefana Żeromskiego – oddział Muzeum Narodowego w Kielcach.
Muzeum mieści się w części budynku szkoły, do której w latach 1874–1886 uczęszczał Stefan Żeromski. Budowę szkoły rozpoczęto wiosną 1724 roku na tzw. Krakowskim Przedmieściu, w sąsiedztwie kościoła św. Trójcy, z inicjatywy bp. krakowskiego Konstantego Felicjana Szaniawskiego. Naukę rozpoczęto 4 września 1727 roku. Szkołę prowadzili księża Instytutu „Communis Vitae”, zwani potocznie bartoszkami (od imienia założyciela instytutu ks. Bartłomieja Holzhausera) lub komunistami.

[madohora]

Absolwenci Gimnazjum

[madohora]

W muzeum zgromadzono zbiór listów pisarza z różnych lat. Ich adresatami byli: Bronisław Saski – kuzyn Żeromskiego, Zofia Kozierkiewiczowa – mieszkanka Kielc, Edmund Massalski – ówczesny redaktor „Gazety Kieleckiej”, Edward Łuszczkiewicz – szkolny kolega, Aleksander Januszkowski – zakopiański lekarz, Antoni Osuchowski – prawnik, czy Stefania Gliwicówna i Maria Bogdanowicz.

[madohora]

Kwartał zabudowy ograniczony ulicami Ruską (Sienkiewicza), Leśną i Plantami, kończy od zachodu narożny do Plant eklektyczny w wystroju dom Joska Zilbersztajna, wzniesiony w 1908 roku. Kamienica jest dwupiętrowa, podpiwniczona, z piętrową oficyną od wschodu. Ma ścięty trójosiowy narożnik w formie ryzalitu i dwie elewacje: ośmioosiową od ulicy Sienkiewicza i trójosiową od Plant. W okresie międzywojennym w kamienicy miał sklep Bernard Lewi, który prowadził sprzedaż wszelkiego rodzaju alkoholi. Mieścił się tutaj też początkowo skromny kantor kieleckiego kolportażu prasy, który był zdominowany przez pochodzącą z Armenii rodzinę Kiebabczy (mąż Marii Kiebabczy, Jerzy, miał również welodrom przy ul. Czarnowskiej). Firma państwa Kiebabczy miała w Kielcach sieć

[madohora]

Kielce ulica Pocztowa

[madohora]

Na skrzyżowaniu z ulicą Wesołą (po prawej stronie ulicy) mieściła się drukarnia Gazety Kieleckiej, a nieco dalej dzięki Joannie Lardelli, przybyłej do Kielc ze Szwajcarii, powstała sala teatralna nazwana Domem Zabaw, a potem Teatrem Lardellich. Sala mieściła 400 miejsc i była licznie odwiedzana przez mieszkańców.

[madohora]

Kielce Sienkiewicza

[madohora]

KIELCE ULICA SIENKIEWICZA = www.swietokrzyskie.szlaki

[madohora]

Ulica Sienkiewicza w Kielcach

[madohora]

Kielce Kościół Ewangelicki

[madohora]

Obecny Teatr im Stefana Żeromskiego powstawał jako Hotel i Teatr Polski (lub Teatr Ludwika). Jego fundatorem był Ludwik Stumpf, właściciel kieleckiego browaru. Powstał on w 1877 roku, a jego projektantem był Franciszek Ksawery Kowalski

[madohora]

Budynek ten znajduje się na rogu ul. Paderewskiego i Sienkiewicza. Wyróżnia się spośród innych. Został wybudowany w 1911 roku. Robi wrażenie bryła budynku oraz detale. Ciekawym elementem są czerwone regionalne piaskowce.

[madohora]

Nie da się nie odwiedzić ulicy Sienkiewicza w Kielcach

[madohora]

Zalążek ulicy Sienkiewicza zaczął się tworzyć pod koniec XVII wieku. Kielce liczyły wtedy około 1500 mieszkańców stałych. W 1789 roku w mieście było zaledwie 6 budynków murowanych – 4 z nich znajdowały się w Rynku, a dwa przy ulicy Małej. Miasto liczyło wówczas 252 domy. Przyszła ulica Sienkiewicza przebiegała między "miastem biskupim" a posiadłościami mieszczan. Nie wykonano na niej żadnej nawierzchni, błoto było więc zjawiskiem codziennym. Droga w kierunku wschodnim ginęła w polach, natomiast w kierunku zachodnim wiodła do bagnistych brzegów rzeki Silnicy i otaczających ją stawów.

[madohora]

Kielce, ulica Sienkiewicza

[madohora]

Modernizację ulicy Sienkiewicza rozpoczęto w 2001 roku od fragmentu deptaka pomiędzy ulicą Dużą a Małą. Wykonano remont sieci sanitarnej i wodociągowej, kanalizację burzową oraz instalację elektryczną. Diametralnie zmieniło się oblicze ulicy. Nawierzchnię stanowi teraz kostka oraz płyty granitowe ułożone nie tylko na ul. Sienkiewicza, ale także we fragmentach przylegających do niej ul. Małej i Dużej. Reprezentacyjna ulica Kielc zabudowana została trzema tarasami, otoczonymi półkolistymi murkami. Wiosną 2002 zamontowane zostały również na tym odcinku nowe ławki. Powstał także taras widokowy z lunetą. Remont objął ponadto zmianę oświetlenia ulicy na stylowe latarnie.

[madohora]

Tablica Poświęcona Prażmowskiemu

[madohora]

Zakończyła się także modernizacja na odcinku od placu Moniuszki do ulicy Dużej. Całkowicie wyremontowano skwer przy budynku Poczty Polskiej z końca 1830 roku. Plac ten, oficjalnie nazwany Sienkiewiczowską Dzielnicą Mieszkaniową, powstał w 1950 roku. Na czterech kamienicach wokół niego znajdują się portrety polskich pisarzy związanych z regionem świętokrzyskim – Mikołaja Reja, Jana Kochanowskiego, Henryka Sienkiewicza i Stefana Żeromskiego. W dole ulicy, u zbiegu ulic Sienkiewicza i Kapitulnej, na miejscu dawnej fontanny i kiosku urządzono plac, nazwany Placem Artystów, na którym zamontowano nowoczesną fontannę oraz małe gejzery tryskające wodą. Postawiono również kolumnadę granitowych obelisków, które docelowo mają służyć jako sztalugi do ekspozycji prac lokalnych artystów. Na placu ustawiana bywa scena i organizowane są występy artystyczne. Plac przy Kapitulnej łączy ulicę Sienkiewicza z parkiem miejskim. W 2005 roku ulica Sienkiewicza otrzymała także tytuł najładniej oświetlonej ulicy w Polsce.

[madohora]

Teatr w Kielcach - w remoncie

[madohora]

Od 2021 roku trwał generalny remont siedziby Teatru, który planowo miał zakończyć się w 2023 roku, jednak ostatecznie trwał do sierpnia 2024 roku. W tym czasie spektakle są przedstawiane w Wojewódzkim Domu Kultury.

[madohora]

Pomnik Sienkiewicza

[madohora]

Pomnik Henryka Sienkiewicza znajduje się na przedłużeniu ul. Sienkiewicza, przy placu Moniuszki. Uroczyście został on odsłonięty 25 czerwca 2010 r., a w uroczystościach uczestniczyli licznie zgromadzeni kielczanie, przedstawiciele władz oraz członkowie rodziny pisarza.
Rzeźba pisarza stanęła na przy Placu Moniuszki w poniedziałek, 21 czerwca, wcześniej w maju została zamontowana dziewięciometrowa kolumna, która stanowi jeden z elementów całości dzieła.
Na pomniku, którego autorem jest profesor Gustaw Zemła, znalazły się napisy: "Qvo vadis" i "Wszyscyśmy bracia" - cytat z powieści H. Sienkiewicza "Ogniem i mieczem".
W listopadzie 2010 roku umieszczony został na północnej stronie pomnika dodatkowy napis: "Henrykowi Sienkiewiczowi kielczanie".

[madohora]

1809 – Busko zostało włączone do Księstwa Warszawskiego.

[madohora]

****

[madohora]

W tamtych czasach nie było jeszcze mostu na Silnicy. Aby przejść na drugą stronę przechodzono przez rzekę w bród. Po wybuchu powstania listopadowego ulicę Księcia Konstantego zaczęto umownie nazywać od znajdującego się przy niej budynku poczty – Pocztową. Szybko stała się ona reprezentacyjną ulicą miasta. W 1840 roku powstał tu okazały dom ze stajniami, zajazdem i salą teatralną. Znajdowała się przy niej hipoteka, poczta, a potem także szkoła. W 1877 roku przemysłowiec Ludwik Stumpf rozpoczął budowę teatru zwanego potem teatrem Ludwika (dziś Teatr im. Stefana Żeromskiego). Na przedstawienia teatralne zjeżdżała się okoliczna szlachta, przychodzili mieszczanie, młodzież i oficerowie rosyjskich pułków stacjonujących w mieście.

[madohora]

23 sierpnia 1820 – Wielki pożar strawił znaczną część miasta; dobra klasztorne wydzierżawił Feliks Rzewuski.

[madohora]

1828 – Oficjalne otwarcie uzdrowiska, pierwsza lista kuracjuszy.

[madohora]

1 czerwca 1836 – Oddano do użytku zdrojowych Łazienek – współczesnego Sanatorium „Marconi” – niektórzy przyjmują to za początek działalności buskiego Uzdrowiska

[madohora]

1859 – Miasto liczyło 933 mieszkańców.

[madohora]

1873 – Kolejna epidemia cholery.

[madohora]

1878 – Dr Andrzej Dobrzański wydzierżawił zakład zdrojowy na 15 lat.

[madohora]

1915 – w czerwcu austriackie władze okupacyjne przeniosły siedzibę starostwa ze Stopnicy do Buska

[madohora]

13 grudnia 1918 – Odbyło się ostatnie posiedzenie nominowanej przez austriackie władze okupacyjne Rady Miejskiej; 14 grudnia zebrała się po raz pierwszy nowa Rada Miejska wybrana przez mieszkańców

[madohora]

1927 – Została zmieniona urzędowo nazwa miasta z Busk na Busko

[madohora]

Obecnie kościół ewangelicko-augsburski pw. Świętej Trójcy w Kielcach stanowi filiał parafii ewangelicko-augsburskiej w Radomiu (diecezja warszawska). Nabożeństwa odbywają się w każdą niedzielę miesiąca o godzinie 10:00. Kościół użytkowany jest również przez kielecką parafię polskokatolicką – jej proboszczem jest ks. dziek. mgr Paweł Walczyński.

[madohora]

Muzeum Zabawek

[madohora]

Tablice na Muzeum Zabawek

[madohora]

MUZEUM ZABAWEK - www.muzeumzabawek.kielce.eu

[madohora]

- Wejście 12 sierpnia 1914 roku Józefa Piłsudskiego i jego Legionistów do Kielc, to jedna z najpiękniejszych dat w historii Polski. Marszałek był wdzięczny kielczanom, z dumą przyjął w 1921 r. honorowe obywatelstwo naszego miasta - przypomniał Wojciech Lubawski, prezydent Kielc.

[madohora]

- Chcieliśmy uczcić jego pamięć w gronie przyjaciół i młodzieży, której poświęcił tak wiele uwagi. Dziś nie tylko wspominamy Andrzeja, ale również rozstrzygamy ósmy młodzieżowy Konkurs Filmowy Kielecki Klaps, od tego roku im. Andrzeja Koziei - Ryszard Mańko dyr. Zespołu Szkół nr 2 w Kielcach.

[madohora]

Andrzej Kozieja inicjował, a także koordynował wiele różnorodnych działań kulturalnych na terenie miasta, w tym aktywnie uczestniczył w organizacji kolejnych edycji Festiwalu Form Dokumentalnych NURT. Był pomysłodawcą oraz prowadzącym studenckie premiery teatralne w Ośrodku Kultury Ziemowit, prowadził dla dzieci i młodzieży filmowe warsztaty edukacyjne oraz Filmowe Spotkania z Historią.

[madohora]

W latach 2014/2015 Skwer S. Żeromskiego zrewitalizowano, a przy okazji zlikwidowano kwadratowy, kamienny cokół pomnika, tworząc tym samym łagodne podejścia do niego.

[madohora]

1869-1872 – bp krakowski Majerczak i jego następca Tomasz Kuliński (od 1882 r. bp kielecki) przeprowadzili gruntowne prace budowlane według projektu Franciszka Ksawerego Kowalskiego. Przebudowie uległy dzwonnice, wzniesiono nową sygnaturkę oraz elewację zachodnią i szczyt wschodni kościoła, dzięki czemu nabrał barokowego wyglądu. We wnętrzu dotychczasową kaplicę chrzcielną zamieniono na kruchtę, oddzielając ją od nawy północnej przepierzeniem oraz położono nową posadzkę z marmurów słopieckich i brudzkowskich.

[madohora]

1883 – kolegiata ponownie podniesiona do godności katedry.

[madohora]

1898 – krakowscy artyści Stefan Matejko, Franciszek Bruzdowicz, Kasper Żelechowski, Leonard Strojnowski i kierujący pracami Piotr Niziński pokryli wnętrza katedry polichromią.

[madohora]

1949 – wzmocnienie absydy prezbiterium.

[madohora]

1955 – przyozdobienie świątyni Tryptykiem Łagiewnickim.

[madohora]

1984-1986 – umieszczenie pamiątkowych tablic poświęconych ofiarom i uczestnikom ostatnich zmagań o utrzymanie i odzyskanie wolności w latach 1939–1945

[madohora]

2007 – modernizacja pl. Jana Pawła II oraz budowa nowego ołtarza na tym placu, wymiana pokrycia dachowego świątyni

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dworzec autobusowy w Kielcach

[madohora]

Kielecka Katedra na starym zdjęciu

[madohora]

Z jego inicjatywy otoczono też cmentarz nowym ogrodzeniem z dwoma bramami, podwyższono dzwonnicę, wreszcie wystawiono ganki - system komunikacyjny łączący północne skrzydło pałacu z kolegiatą, szkołą i seminarium. Począwszy od ok. 1726 roku stopniowo wymieniono wszystkie ołtarze; niewykluczone, iż przy projektowaniu kilku z nich zatrudniony był znany architekt Kacper Bażanka (zm. 1726), przy realizacji zaś krakowski snycerz Antoni Frąckiewicz (zm. 1741), uczeń Baltazara Fontany (zm. 1733) ­znakomitego włoskiego artysty czynnego m.in. przy dekoracji kościoła Św. Anny w Krakowie.

[madohora]

Jeden z bocznych ołtarzy

[madohora]

Ołtarz główny

[madohora]

***

[madohora]

Naprzeciw dzwonnicy, na północnej ścianie, w zamurowanym portalu kościoła znajduje się marmurowa tablica - unikalny zabytek z okresu Oświecenia. Ufundował ją w 1782 r. przewodniczący powołanej w 1773 r. Komisji Edukacji Narodowej ks. prymas Michał Poniatowski. Tablica pełniła rolę elementarza i wzorca miar długości, podaje m.in. polskie jednostki długości, ciężaru i powierzchni przedstawiając zarazem podstawowy wzorzec miary długości - Łokieć Koronny. Wyryto także wzorzec stopy paryskiej i angielskiej, oraz litery alfabetu.

[madohora]

>>

[madohora]

W latach międzywojennych pałac był siedzibą urzędu wojewódzkiego. W latach 1945–1971 był siedzibą Wojewódzkiej Rady Narodowej. Od 1971 r. mieści się w nim Muzeum Narodowe. Z tyłu pałacu, w 2005 roku otwarto Ogród Włoski.

[madohora]

1940 – Miasto zostało stolicą Kreishauptmannschaft Busko

[madohora]

13 stycznia 1945 – Zdobycie Buska przez oddziały 33 korpusu piechoty gwardii gen. Lebiedenki, 5 armii gwardii, 1 Frontu Ukraińskiego (wcześniej przejściowo zdobyte podczas walk o przyczółek baranowsko-sandomierski).

[madohora]

1966 – Pierwsze miejsce w konkursie na najładniejsze krajowe uzdrowisko.

[madohora]

1994 – I Międzynarodowy Festiwal Muzyczny im. Krystyny Jamroz.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

HOTEL BRISTOL ROK 1913

[madohora]

Założony w XIX wieku przez ogrodnika Ignacego Hanusza Park Zdrojowy został zaprojektowany przez Henryka Marconiego. Dzieli się na trzy części:

Ogrodzony ogród łazienkowski o pow. 16 ha z Sanatorium Marconi i fontanną w centrum.
Aleja Mickiewicza, długa na 850 metrów promenada z dwoma rzędami drzew (głównie kasztanowców), która łączy ogród łazienkowski z rynkiem. Jest to reprezentacyjna aleja w mieście, przy której mieszczą się m.in. Urząd Miasta, Starostwo Powiatowe, Policja, Dom Kultury, Galeria „Zielona”, trzy szkoły średnie i jedna podstawowa.
Skwer na placu zwycięstwa w rynku, o pow. 0,7 ha z fontanną w centrum.

W pobliżu Sanatorium „Marconi” mieści się muszla koncertowa; na alejce przed głównym urządzono Promenadę Gwiazd (na podobieństwo Hollywood Walk of Fame), na której swoje słoneczka mają związani z festiwalem i muzyką poważną Krystyna Jamroz, Krzysztof Penderecki, Wiesław Ochman (2008) oraz Bogusław Kaczyński (2008).

W północno-zachodniej części starego parku, w miejscu gdzie kiedyś stał budynek gospodarczy ogrodnika i oranżeria, zaprojektowane przez Marconiego, znajduje się obecnie zrekonstruowany w 1982 r. budynek, którego bryła jest kopią pierwotnego obiektu. Potocznie nazywany jest on „Imosówką”, na cześć ogrodnika miejskiego, Stanisława Imosy (ojca Andrzeja Imosy), który w nim gospodarzył i mieszkał w latach 1955–1970[46]. Mieści się tam restauracja-klub muzyczny o nazwie „Imosówka”.

Spośród ponad 4500 drzew, w tym ok. 12% w wieku ponad 100 lat najliczniej w parku występują klon pospolity, jesion wyniosły, klon jawor, klon polny, grab pospolity, robinia akacjowa, lipa drobnolistna, kasztanowiec zwyczajny, wiąz szypułkowy. Spotkać też można brzozę brodawkowatą, modrzew europejski, czeremchę pospolitą. Szczególnie zaś cenne są kłęk kanadyjski, platan klonolistny, kasztanowiec żółty, katalpa bignoniowa.

W ostatnim okresie Park Zdrojowy' powiększono. W zachodniej części Parku Zdrojowego powstała ,druga co do wielkości w Polsce, Tężnia Solankowa wraz z Domem Zdrój owym i pijalnią wód. Obok obiektu zlokalizowana jest całoroczna mini tężnia. Stara część Parku Zdrojowego przeszła rekultywację. Zostały odtworzone pierwotne założenia architektoniczno-krajobrazowe z lat 60 XX wieku.

[madohora]

układ urbanistyczny

[madohora]

Kościół św. Leonarda w Busku-Zdroju – znajdujący się w powiecie buskim, w województwie świętokrzyskim.
Budynek, cmentarz i murowane ogrodzenie, zostały wpisane do rejestru zabytków nieruchomych województwa świętokrzyskiego[2]. Obiekt leży na szlaku Szlaku Architektury Drewnianej województwa świętokrzyskiego.

[madohora]

Budowla drewniana na podmurówce, konstrukcji zrębowej wzmacnianej lisicami, orientowana, jednonawowa, z węższym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium, niewielką zakrystią od północy i kruchtą od zachodu. Dach nad nawą i prezbiterium wspólny, dwuspadowy kryty gontem z arkadową sygnaturką krytą miedzianą blachą. Ściany szalowane. We wnętrzu profilowana belka tęczowa oraz Grupa Ukrzyżowania z rzeźbami Matki Bożej, św Jana oraz wyciętym w blasze krucyfiksem. Na stropie prezbiterium zachowały się fragmenty późnobarokowej polichromii[6]. W późnobarokowym ołtarzu figura św. Leonarda. W kościele znajduje się rzeźba Matki Bożej z ruchomymi rękami w stawach łokciowych i barkowych, są one wzorowane na XVIII wiecznych lalkach niemieckich