Odpust w Szaradach Anagramowych

[madohora]

Modlitwa‎ ‎do‎ ‎Jezusa‎ ‎Zwycięzcy. Jezu!‎ ‎Boże‎ ‎-‎ ‎Człowieku,‎ ‎Jezu,‎ ‎Zba wicielu,‎ ‎tysiącem‎ ‎pokus‎ ‎i‎ ‎niebezpie czeństw‎ ‎osaczeni,‎ ‎błagamy‎ ‎Ciebie,‎ ‎który zwyciężasz,‎ ‎rządzisz‎ ‎i‎ ‎królujesz,‎ ‎o‎ ‎łas- skę‎ ‎wiecznego‎ ‎z‎ ‎Tobą‎ ‎połączenia‎ ‎w‎ ‎je dności‎ ‎wiary,‎ ‎która‎ ‎oświeca‎ ‎i‎ ‎wywyższa, we‎ ‎wspólnej‎ ‎radości,‎ ‎która‎ ‎umacnia‎ ‎wo lę‎ ‎i‎ ‎osładza‎ ‎życie,‎ ‎w‎ ‎sile‎ ‎miłości,‎ ‎za grzewającej‎ ‎do‎ ‎uczynków‎ ‎cnoty,‎ ‎które wysługują‎ ‎nam‎ ‎niebo.‎ ‎Połącz‎ ‎nas,‎ ‎Pa nie,‎ ‎najściślejszymi‎ ‎węzły‎ ‎z‎ ‎Matką‎ ‎Two ją,‎ ‎Maryą,‎ ‎Oblubienicą‎ ‎Twoją,‎ ‎Kościo łem‎ ‎świętym,‎ ‎katolickim‎ ‎i‎ ‎Wikaryuszem Twoim‎ ‎na‎ ‎ziemi,‎ ‎rzymskim‎ ‎papieżem,‎ ‎któ ry‎ ‎jest‎ ‎Głową‎ ‎Twoich‎ ‎wiernych‎ ‎synów. Przybądź,‎ ‎o‎ ‎Jezu!‎ ‎i‎ ‎niechaj‎ ‎krew Twoja‎ ‎sprawuje‎ ‎w‎ ‎dalszym‎ ‎ciągu‎ ‎pra cę‎ ‎uświętobliwienia‎ ‎naszych‎ ‎rodzin;‎ ‎nie chaj‎ ‎Twoje‎ ‎królestwo‎ ‎rozszerza‎ ‎się‎ ‎na ziemi,‎ ‎a‎ ‎mnogie‎ ‎ludy‎ ‎niechaj‎ ‎wyznają, że‎ ‎Twoje‎ ‎jarzmo‎ ‎słodkie,‎ ‎Twoja‎ ‎pocie cha‎ ‎niewyslowiona,‎ ‎niezawodna‎ ‎Two ja‎ ‎sprawiedliwość,‎ ‎sprzeciwiająca‎ ‎się pysznym‎ ‎i‎ ‎możnym,‎ ‎a‎ ‎Twoja‎ ‎Ewange lia‎ ‎zdolną‎ ‎jest‎ ‎z‎ ‎całą‎ ‎słusznością‎ ‎kiero wać‎ ‎losami‎ ‎społeczeństwa.

[madohora]

najmocniej‎ ‎strzedz‎ ‎się‎ ‎grzechów‎ ‎i‎ ‎wszel kiej‎ ‎do‎ ‎nich‎ ‎sposobności‎ ‎unikać.‎ ‎Chcę szczerze‎ ‎się‎ ‎wyspowiadać,‎ ‎a‎ ‎odtąd‎ ‎już wiernie‎ ‎Ci‎ ‎służyć‎ ‎i‎ ‎kochać‎ ‎Cię‎ ‎aż‎ ‎do śmierci.‎ ‎Amen. Intencya‎ ‎dostąpienia‎ ‎odpustu. O‎ ‎Zbawicielu,‎ ‎na‎ ‎to‎ ‎przyszedłeś‎ ‎na ten‎ ‎świat,‎ ‎abyśmy‎ ‎otrzymali‎ ‎żywot wieczny,‎ ‎wierzę‎ ‎mocno,‎ ‎iżeś‎ ‎Kościołowi powierzył‎ ‎klucze‎ ‎do‎ ‎skarbów‎ ‎łask‎ ‎od pustowych.‎ ‎Otóż‎ ‎przychodzę‎ ‎tu‎ ‎do‎ ‎tej świątyni‎ ‎i‎ ‎ofiaruję‎ ‎to‎ ‎nawiedzenie,‎ ‎mo ją‎ ‎spowiedź‎ ‎i‎ ‎Komunię‎ ‎i‎ ‎wszystkie‎ ‎do bre‎ ‎sprawy‎ ‎a‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎nadziei‎ ‎dostąpienia odpustu‎ ‎dla‎ ‎zasług‎ ‎nieskończonych‎ ‎Je zusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎Najświętszej‎ ‎Maryi Panny‎ ‎i‎ ‎Wszystkich‎ ‎Świętych.‎ ‎Amen. Boże,‎ ‎pobłogosław‎ ‎tę‎ ‎spowiedź‎ ‎mo ją,‎ ‎abym‎ ‎mógł‎ ‎godnie‎ ‎dostąpić‎ ‎odpustu jubileuszowego. Spowiedź‎ ‎powszechna. Spowiadam‎ ‎się‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎wszech mogącemu,‎ ‎Najświętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Pannie, błogosławionemu‎ ‎Michałowi‎ ‎Archanio łowi,‎ ‎błogosławionemu‎ ‎Janowi‎ ‎Chrzci cielowi,‎ ‎świętym‎ ‎Apostołom‎ ‎Piotrowi
i‎ ‎Pawłowi‎ ‎i‎ ‎wszystkim‎ ‎Świętym,‎ ‎żem zgrzeszył‎ ‎bardzo‎ ‎myślą,‎ ‎mową‎ ‎i‎ ‎uczyn kiem.‎ ‎Moja‎ ‎wina,‎ ‎moja‎ ‎wina,‎ ‎moja bardzo‎ ‎wielka‎ ‎wina;‎ ‎dlatego‎ ‎proszę Najświętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny,‎ ‎błogosławio nego‎ ‎Michała‎ ‎Archanioła,‎ ‎błogosławio nego‎ ‎Jana‎ ‎Chrzciciela,‎ ‎świętych‎ ‎Apo stołów‎ ‎Piotra‎ ‎i‎ ‎Pawła‎ ‎i‎ ‎wszystkich Świętych,‎ ‎aby‎ ‎się‎ ‎modlili‎ ‎za‎ ‎mną‎ ‎do Pana‎ ‎Boga‎ ‎naszego. Modlitwa‎ ‎po‎ ‎spowiedzi. Chwal‎ ‎duszo‎ ‎moja‎ ‎Pana,‎ ‎i‎ ‎wszystko, co‎ ‎jest‎ ‎we‎ ‎mnie‎ ‎niech‎ ‎wielbi‎ ‎święte Imię‎ ‎Jego!‎ ‎Duszo‎ ‎moja,‎ ‎chwal‎ ‎Pana, a‎ ‎nie‎ ‎zapominaj‎ ‎o‎ ‎Jego‎ ‎miłosierdziu. On‎ ‎to‎ ‎jest,‎ ‎który‎ ‎ci‎ ‎wszystkie‎ ‎grzechy odpuścił‎ ‎i‎ ‎uleczył‎ ‎słabości‎ ‎twoje.‎ ‎Jak ojciec‎ ‎lituje‎ ‎się‎ ‎nad‎ ‎dziecięciem‎ ‎swo jem,‎ ‎takeś‎ ‎się‎ ‎Ty,‎ ‎o‎ ‎Boże,‎ ‎zlitował‎ ‎na- demną.‎ ‎Oddaliłeś‎ ‎odemnie‎ ‎gniew‎ ‎Twój i‎ ‎nieprawości‎ ‎moje‎ ‎darowałeś‎ ‎.mi.‎ ‎O‎ ‎Pa nie!‎ ‎wielka‎ ‎jest‎ ‎litość‎ ‎Twoja,‎ ‎niezmie rzone‎ ‎miłosierdzie‎ ‎Twoje,‎ ‎dobroć‎ ‎Two ja‎ ‎pobudza‎ ‎mnie‎ ‎do‎ ‎tern‎ ‎większego żalu,‎ ‎żem‎ ‎Ciebie,‎ ‎najlepszego‎ ‎Ojca‎ ‎i‎ ‎do broczyńcę‎ ‎mego,‎ ‎śmiał‎ ‎obrazić.‎ ‎Oto stałem‎ ‎się‎ ‎zdrowym‎ ‎i‎ ‎więcej‎
nie‎ ‎chcę.‎ ‎Serce‎ ‎moje‎ ‎we‎ ‎Krwi‎ ‎Zba wiciela‎ ‎mego‎ ‎obmyłem,‎ ‎już‎ ‎go‎ ‎więcej grzechami‎ ‎kalać‎ ‎nie‎ ‎myślę:‎ ‎dostąpiłem miłosierdzia,‎ ‎więc‎ ‎nie‎ ‎zapomnę‎ ‎o‎ ‎moim Zbawicielu.‎ ‎Mam‎ ‎mocną‎ ‎wolę‎ ‎nowe życie‎ ‎prowadzić‎ ‎i‎ ‎codziennie‎ ‎postępo wać‎ ‎w‎ ‎cnocie.‎ ‎O‎ ‎Boże!‎ ‎serce‎ ‎moje nie‎ ‎oddali‎ ‎się‎ ‎już‎ ‎od‎ ‎Ciebie,‎ ‎tylko‎ ‎Ty mię‎ ‎zasilaj,‎ ‎bo‎ ‎ja‎ ‎jestem‎ ‎słaby.‎ ‎Wspie raj‎ ‎mnie‎ ‎łaską‎ ‎Twoją,‎ ‎aby‎ ‎ze‎ ‎mną‎ ‎by ła,‎ ‎ze‎ ‎mną‎ ‎pracowała‎ ‎i‎ ‎utrzymywała mnie‎ ‎w‎ ‎dobrem‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎końca;‎ ‎kieruj wszystkiemi‎ ‎władzami‎ ‎duszy,‎ ‎wszystki mi‎ ‎zmysłami‎ ‎ciała‎ ‎mego,‎ ‎abym‎ ‎odtąd wzywał‎ ‎ich‎ ‎na‎ ‎chwałę‎ ‎Twoją.‎ ‎Serce czyste‎ ‎stwórz‎ ‎we‎ ‎mnie,‎ ‎Boże,‎ ‎a‎ ‎ducha prawego‎ ‎odnów‎ ‎we‎ ‎wnętrznościach moich. Przeczysta‎ ‎Matko‎ ‎Zbawiciela‎ ‎moje go,‎ ‎święci‎ ‎Aniołowie‎ ‎i‎ ‎wszyscy‎ ‎święci Pańscy‎ ‎dziękujcie‎ ‎wraz‎ ‎ze‎ ‎mną‎ ‎Bogu, za‎ ‎wielkie‎ ‎miłosierdzie‎ ‎Jego,‎ ‎jakie‎ ‎na- demną,‎ ‎nędznym‎ ‎grzesznikiem,‎ ‎okazał i‎ ‎wymódlcie‎ ‎mi‎ ‎tę‎ ‎łaskę,‎ ‎abym‎ ‎już‎ ‎nie upadł‎ ‎w‎ ‎grzechy,‎ ‎lecz‎ ‎stając‎ ‎się‎ ‎coraz doskonalszym,‎ ‎zasłużył‎ ‎razem‎ ‎z‎ ‎Wami wiecznie‎ ‎chwalić‎ ‎Boga‎ ‎w‎ ‎niebiesiech. Amen.

[madohora]

[madohora]

Błogosław‎ ‎kompanję,‎ ‎które‎ ‎się‎ ‎tu‎ ‎zebrały. By‎ ‎Cię‎ ‎wspólnie‎ ‎na‎ ‎tej‎ ‎górze,‎ ‎Maryo‎ ‎wychwalały. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bośmy‎ ‎wszyscy‎ ‎po‎ ‎to‎ ‎przyszli,‎ ‎abyśmy‎ ‎Ci‎ ‎służyli, Sobie‎ ‎zdrowie‎ ‎i‎ ‎zbawienie‎ ‎po‎ ‎śmierci‎ ‎uprosili. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O‎ ‎jak‎ ‎my‎ ‎się‎ ‎Marya,‎ ‎przez‎ ‎ten‎ ‎odpust‎ ‎cieszyli, Rozumiejąc,‎ ‎że‎ ‎przy‎ ‎tobie‎ ‎zawsze‎ ‎będziemy‎ ‎żyli. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Ale‎ ‎pewno‎ ‎przyjdzie‎ ‎chwila,‎ ‎w‎ ‎którą‎ ‎Cię‎ ‎odejść‎ ‎mamy, O‎ ‎Marya‎ ‎Częstochowska,‎ ‎teraz‎ ‎do‎ ‎Cię‎ ‎wołamy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O!‎ ‎jakże‎ ‎Cię‎ ‎opuścimy,‎ ‎Matko‎ ‎nasza‎ ‎kochana, Wiemy,‎ ‎że‎ ‎nas‎ ‎nie‎ ‎opuścisz,‎ ‎bo‎ ‎masz‎ ‎łaskę‎ ‎u‎ ‎Syna. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Jeszcze‎ ‎raz‎ ‎przed‎ ‎Twem‎ ‎obrazemMatko‎ ‎krzyżem‎ ‎padniemy A‎ ‎za‎ ‎nasze‎ ‎domowniki,‎ ‎pokornie‎ ‎cię‎ ‎prosimy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O‎ ‎Marya,‎ ‎prośDy‎ ‎nasze,‎ ‎do‎ ‎stóp‎ ‎Twoich‎ ‎rzucamy Duszę,‎ ‎ciało,‎ ‎serce,‎ ‎myśli‎ ‎i‎ ‎wszystko‎ ‎co‎ ‎mamy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t‎ ‎d. Wejrzyj‎ ‎na‎ ‎nas,‎ ‎o‎ ‎Marya,‎ ‎wejrzyj‎ ‎na‎ ‎swoje‎ ‎dzieci, A‎ ‎jużci‎ ‎nas‎ ‎nie‎ ‎opuszczaj,‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎samej‎ ‎śmierci. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Gdzież‎ ‎my‎ ‎Matko,‎ ‎biedne‎ ‎dziatki,‎ ‎teraz‎ ‎udać‎ ‎się‎ ‎mamy, Gdybyć‎ ‎nas‎ ‎Ty‎ ‎opuściła,‎ ‎innej‎ ‎nad‎ ‎Cię‎ ‎nie‎ ‎mamy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bo‎ ‎zgubiony‎ ‎syn‎ ‎nie‎ ‎zginie,‎ ‎skoro‎ ‎Twoja‎ ‎obrona, W‎ ‎największym‎ ‎życia‎ ‎terminie,‎ ‎przyjdzie‎ ‎do‎ ‎swego‎ ‎łona. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Tyś‎ ‎nas‎ ‎Matko‎ ‎słuchała,‎ ‎na‎ ‎to‎ ‎miejsce‎ ‎wezwała, Ratowałaś‎ ‎we‎ ‎dnie,‎ ‎w‎ ‎nocy,‎ ‎udzielałaś‎ ‎pomocy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d Choćby‎ ‎matka‎ ‎swoje‎ ‎dzieci‎ ‎wypuściła‎ ‎z‎ ‎pamięci, Ty‎ ‎nas‎ ‎Matko‎ ‎nie‎ ‎opuścisz,‎ ‎skoro‎ ‎oczy‎ ‎swe‎ ‎rzucisz. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O‎ ‎Marya‎ ‎Częstochowska,‎ ‎wolałaś‎ ‎tu‎ ‎być‎ ‎z‎ ‎nami, Niźli‎ ‎w‎ ‎Konstantynopolu,‎ ‎mieszkać‎ ‎z‎ ‎temi‎ ‎Turkami. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Przywiózł‎ ‎Cię‎ ‎książę‎ ‎Opolski,‎ ‎abyś‎ ‎nam‎ ‎pociechą‎ ‎była, Nasze‎ ‎prośby‎ ‎wysłuchała,‎ ‎z‎ ‎Bogiem‎ ‎nas‎ ‎pogodziła. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Doznając‎ ‎Twojej‎ ‎pomocy,‎ ‎niech‎ ‎tu‎ ‎każdy‎ ‎nam‎ ‎powie, Po‎ ‎to‎ ‎z‎ ‎Węgier‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎Podola‎ ‎śpieszą‎ ‎tu‎ ‎pielgrzymowie. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.

[madohora]

[madohora]

uciekając,‎ ‎ucieka‎ ‎przed‎ ‎świtem,‎ ‎a‎ ‎—‎ ‎my‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎pustel ni‎ ‎święcimy‎ ‎dziś‎ ‎przybytek‎ ‎Pański.‎ ‎Pierwsi‎ ‎tu przybyliśmy‎ ‎na‎ ‎modlitwę,‎ ‎a‎ ‎któż‎ ‎wie‎ ‎czyli‎ ‎to mieszkanie‎ ‎dzikiego‎ ‎zwierza‎ ‎nie‎ ‎stanie‎ ‎się miejscem,‎ ‎do‎ ‎którego‎ ‎rzesze‎ ‎z‎ ‎odległych‎ ‎krain na‎ ‎modły‎ ‎przybywać‎ ‎będą.‎ ‎Któż‎ ‎wie,‎ ‎azali‎ ‎bór nie‎ ‎dopuści‎ ‎światła‎ ‎swego‎ ‎łona‎ ‎do‎ ‎swych‎ ‎głębin a‎ ‎pieśń‎ ‎tysiąca‎ ‎ludu‎ ‎nie‎ ‎będzie‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎roz legać,‎ ‎zamiast‎ ‎głosu‎ ‎wilków,‎ ‎któremu‎ ‎dziś‎ ‎echo leśne‎ ‎wtóruje*'. Prorocze‎ ‎te‎ ‎słowa‎ ‎spełniły‎ ‎się‎ ‎wkrótce.‎ ‎Huk dział‎ ‎z‎ ‎zamku‎ ‎lanckorońskiego‎ ‎oznajmił‎ ‎go ściom,‎ ‎że‎ ‎uroczystość‎ ‎została‎ ‎ukończona. Po‎ ‎niej‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎podejmował‎ ‎gości w‎ ‎bogato‎ ‎przystrojonym‎ ‎namiocie,‎ ‎postawio nym‎ ‎na‎ ‎miejscu,‎ ‎gdzie‎ ‎się‎ ‎dziś‎ ‎klasztor‎ ‎znaj duje.‎ ‎Tego‎ ‎samego‎ ‎roku‎ ‎kościół‎ ‎był‎ ‎gotów.‎ ‎Ra zu‎ ‎jednego,‎ ‎gdy‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎przechadzał‎ ‎się w‎ ‎towarzystwie‎ ‎ks.‎ ‎Żebrowskiego‎ ‎i‎ ‎geometry Pawła‎ ‎Belga,‎ ‎przyszło‎ ‎mu‎ ‎na‎ ‎myśl,‎ ‎aby‎ ‎zbudo wać‎ ‎kaplicę‎ ‎Grobu‎ ‎Chrystusowego,‎ ‎której‎ ‎wzór miał‎ ‎gotowy.‎ ‎Później‎ ‎projekt‎ ‎ten‎ ‎zmienił‎ ‎o‎ ‎tyle, że‎ ‎postanowił‎ ‎najpierw‎ ‎wybudować‎ ‎klasztor Ojcom‎ ‎Bernardynom,‎ ‎którzy‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎Jerozolimie z‎ ‎woli‎ ‎Bożej‎ ‎strzegą‎ ‎Grobu‎ ‎Pańskiego.‎ ‎Tak więc‎ ‎w‎ ‎następnym‎ ‎roku,‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Najśw.‎ ‎Panny Anielskiej‎ ‎znowu‎ ‎zaludniła‎ ‎się‎ ‎góra‎ ‎Żarek‎ ‎wy bitnymi‎ ‎gośćmi,‎ ‎zaproszonymi‎ ‎na‎ ‎uroczystość założenia‎ ‎kamienia‎ ‎węgielnego‎ ‎pod‎ ‎projekto wany‎ ‎klasztor.‎ ‎Kiedy‎ ‎wykonywano‎ ‎pomiary‎ ‎pod budowę‎ ‎klasztoru,‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎zauważył,‎ ‎że rozkład‎ ‎pagórka‎ ‎dziwnie‎ ‎się‎ ‎nadaje‎ ‎na‎ ‎założe nie‎ ‎dróg‎ ‎krzyżowych.‎ ‎W‎ ‎przekonaniu‎ ‎tem utwierdził‎ ‎go‎ ‎jeszcze‎ ‎bardziej‎ ‎komisarz‎ ‎Ziemi Świętej‎ ‎—‎ ‎Chryzostom‎ ‎a‎ ‎Copranico,‎ ‎który‎ ‎znał okolicę‎ ‎Grobu‎ ‎Chrystusowego‎ ‎w‎ ‎Jerozelimie

[madohora]

cych‎ ‎zaś‎ ‎kaplice‎ ‎księży‎ ‎i‎ ‎zakonników‎ ‎i‎ ‎tercja- rzy‎ ‎wybudował‎ ‎przy‎ ‎Ukrzyżowaniu‎ ‎piękną‎ ‎re zydencję,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎dotąd‎ ‎zamieszkują.‎ ‎Uzupeł nił‎ ‎dróżki‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎następującemi‎ ‎kaplica mi:‎ ‎Cyreneusza,‎ ‎św,‎ ‎Weroniki‎ ‎i‎ ‎Plączących‎ ‎Nie wiast.‎ ‎Dzięki‎ ‎jego‎ ‎staraniom‎ ‎powstały‎ ‎także podsienia‎ ‎za‎ ‎kościołem,‎ ‎w‎ ‎których‎ ‎ustawiono konfesjonały.‎ ‎Z‎ ‎tego‎ ‎czasu‎ ‎pochodzą‎ ‎wspaniałe obrzędy‎ ‎kalwaryjskie:‎ ‎Pogrzeb‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej i‎ ‎triumfalny‎ ‎pochód‎ ‎z‎ ‎figurą‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej, Staraniem‎ ‎Jana‎ ‎Zebrzydowskiego‎ ‎powstały także‎ ‎schody‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1633,‎ ‎Znaczenie‎ ‎ich‎ ‎jest następujące:‎ ‎W‎ ‎Jerozolimie‎ ‎w‎ ‎pałacu‎ ‎Piłata było‎ ‎28‎ ‎schodów,‎ ‎które‎ ‎Zbawiciel‎ ‎kilkakrotnie przechodził,‎ ‎raz‎ ‎będąc‎ ‎odesłany‎ ‎od‎ ‎Piłata‎ ‎do Heroda,‎ ‎drugi‎ ‎raz‎ ‎gdy‎ ‎prowadzono‎ ‎Go‎ ‎na‎ ‎biczo wanie‎ ‎i‎ ‎trzeci‎ ‎raz‎ ‎dla‎ ‎wysłuchania‎ ‎wyroku,‎ ‎ska zującego‎ ‎Go‎ ‎na‎ ‎śmierć,‎ ‎Gradusy‎ ‎te‎ ‎sprowadziła do‎ ‎Rzymu‎ ‎św,‎ ‎Helena‎ ‎(cesarzowa)‎ ‎i‎ ‎tu‎ ‎doznają wielkiej‎ ‎czci‎ ‎od‎ ‎chrześcijan.‎ ‎Prócz‎ ‎tego‎ ‎Jan‎ ‎Ze brzydowski‎ ‎otoczył‎ ‎klasztor‎ ‎murem‎ ‎i‎ ‎pobudo wał‎ ‎złociste‎ ‎ołtarze‎ ‎wewnątrz‎ ‎świątyni.‎ ‎Wielki ten‎ ‎dobroczyńca‎ ‎kościoła‎ ‎kalwaryjskiego‎ ‎umarł w‎ ‎roku‎ ‎1641,‎ ‎Za‎ ‎jego‎ ‎syna,‎ ‎Michała‎ ‎Zebrzydow skiego,‎ ‎na‎ ‎którym‎ ‎ród‎ ‎Zebrzydowskich‎ ‎wymarł, został‎ ‎wprowadzony‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1641‎ ‎na‎ ‎Kalwarję cudowny‎ ‎obraz‎ ‎Najśw,‎ ‎Marji‎ ‎Panny,‎ ‎o‎ ‎którym poniżej‎ ‎mówić‎ ‎będziemy.

[madohora]

Dnia‎ ‎13‎ ‎sierpnia‎ ‎około‎ ‎południa‎ ‎nieprzejrza ne‎ ‎tłumy‎ ‎ludzi‎ ‎gromadzą‎ ‎się‎ ‎około‎ ‎Domku‎ ‎Najś. Marji‎ ‎Panny.‎ ‎Po‎ ‎odprawieniu‎ ‎modłów‎ ‎przez kapłanów,‎ ‎młodzieńcy,‎ ‎ubrani‎ ‎w‎ ‎żałobne‎ ‎szaty, biorą‎ ‎na‎ ‎swoje‎ ‎barki‎ ‎bogato‎ ‎przystrojoną‎ ‎tru mnę,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎znaduje‎ ‎się‎ ‎figura‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej i‎ ‎pod‎ ‎baldachimem‎ ‎niosą‎ ‎ją‎ ‎od‎ ‎kaplicy‎ ‎do‎ ‎ka plicy.‎ ‎Przed‎ ‎trumną‎ ‎kroczy‎ ‎duchowieństwo i‎ ‎dziewice‎ ‎w‎ ‎białych‎ ‎sukniach‎ ‎i‎ ‎welonach,‎ ‎nio sąc‎ ‎wieńce,‎ ‎świece‎ ‎oraz‎ ‎korony‎ ‎i‎ ‎berła‎ ‎Matki Boskiej,‎ ‎wszystko‎ ‎przybrane‎ ‎żałobnie.‎ ‎Przy każdej‎ ‎kaplicy‎ ‎kapłan‎ ‎wygłasza‎ ‎kazanie‎ ‎odpo wiednie‎ ‎obrzędowi.‎ ‎Procesja‎ ‎ta‎ ‎idzie‎ ‎powolnym krokiem,‎ ‎śpiewając‎ ‎nabożne‎ ‎pieśni.‎ ‎Dopiera około‎ ‎północy‎ ‎dochodzi‎ ‎do‎ ‎Grobu‎ ‎Matki‎ ‎Bo skiej,‎ ‎gdzie‎ ‎młodzieńcy‎ ‎wnoszą‎ ‎trumnę,‎ ‎poczem ludzie‎ ‎rozchodzą‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎domów‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎noclegi.‎ ‎— Obrzęd‎ ‎to‎ ‎smutny‎ ‎i‎ ‎wzruszający‎ ‎do‎ ‎łez!‎ ‎Nic dziwnego,‎ ‎że‎ ‎towarzyszą‎ ‎mu‎ ‎jęki‎ ‎i‎ ‎westchnie nia.‎ ‎Za‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎dwa‎ ‎dni‎ ‎później‎ ‎w‎ ‎uroczystość Wniebowzięcia‎ ‎Matki‎ ‎Najświętszej‎ ‎nabożeń stwo‎ ‎ma‎ ‎przebieg‎ ‎radosny.‎ ‎W‎ ‎dniu‎ ‎tym‎ ‎niosą figurę‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎w‎ ‎postawie‎ ‎stojącej,‎ ‎z‎ ‎ko roną‎ ‎na‎ ‎głowie.‎ ‎Niosą‎ ‎ją‎ ‎także‎ ‎młodzieńcy,‎ ‎ale już‎ ‎jako‎ ‎drużbowie,‎ ‎przepasani‎ ‎białemi‎ ‎szarfa mi‎ ‎i‎ ‎zdobni‎ ‎w‎ ‎świeże‎ ‎kwiaty.‎ ‎Dziewczęta‎ ‎zaś przystrojone‎ ‎są‎ ‎jak‎ ‎do‎ ‎ślubu,‎ ‎to‎ ‎znaczy,‎ ‎w‎ ‎śnie żno-białe‎ ‎suknie,‎ ‎na‎ ‎głowach‎ ‎mają‎ ‎wianki‎ ‎mir towe‎ ‎i‎ ‎welony,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎rękach‎ ‎niosą‎ ‎jarzące‎ ‎się świece,‎ ‎woniejące‎ ‎kwiaty,‎ ‎berła‎ ‎itd.‎ ‎Procesja‎ ‎ta rozpoczyna‎ ‎się‎ ‎rano‎ ‎o‎ ‎godzinie‎ ‎8-mej,‎ ‎a‎ ‎kończy około‎ ‎4‎ ‎po‎ ‎południu‎ ‎uroczystem‎ ‎odśpiewaniem
„Te‎ ‎Deum‎ ‎laudamus". Obie‎ ‎te‎ ‎uroczystości‎ ‎wywierają‎ ‎na‎ ‎człowie ku‎ ‎wielkie‎ ‎wrażenie‎ ‎r^mimowoli‎ ‎zmuszają‎ ‎go‎ ‎do pokory‎ ‎i‎ ‎uległości‎ ‎względem‎ ‎Boga.‎ ‎Nie‎ ‎zapomni

[madohora]

Odpusty‎ ‎na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze.
„Dominus‎ ‎misit‎ ‎me,‎ ‎ut‎ ‎prae- dicarem‎ ‎captiois‎ ‎indulgentiam." „Pan‎ ‎posłał‎ ‎mnie,‎ ‎abym‎ ‎opo wiadał‎ ‎więźniom‎ ‎wyzwolenie" (Iz.‎ ‎LXI.‎ ‎1.)
Odpust,‎ ‎po‎ ‎łacinie‎ ‎indulgentia, znaczy‎ ‎przebaczenie,‎ ‎darowanie.‎ ‎W‎ ‎ję zyku‎ ‎kościelnym‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie, skasowanie‎ ‎nie‎ ‎grzechów,‎ ‎nie‎ ‎kary wiecznej,‎ ‎ale‎ ‎tylko‎ ‎kary‎ ‎doczesnej t.‎ ‎j.‎ ‎tu‎ ‎na‎ ‎ziemi‎ ‎lub‎ ‎czyścowej. Odpust‎ ‎może‎ ‎być‎ ‎zupełny‎ ‎lub cząstkowy. Zupełny‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie‎ ‎całej kary,‎ ‎która‎ ‎nam‎ ‎się‎ ‎należy‎ ‎tu‎ ‎na ziemi‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎już‎ ‎na‎ ‎spowiedzi odpuszczone,‎ ‎ale‎ ‎niedostatecznie‎ ‎od pokutowane,‎ ‎lub‎ ‎którąbyśmy‎ ‎mieli po‎ ‎śmierci‎ ‎dopełnić‎ ‎w‎ ‎czyścu. Cząstkowy‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie‎ ‎tyle kary,‎ ‎ile‎ ‎w‎ ‎dawnej‎ ‎surowej‎ ‎praktyce kościoła‎ ‎trzeba‎ ‎było‎ ‎jej‎ ‎dopełnić. W‎ ‎Kościele‎ ‎katolickim‎ ‎odpustów może‎ ‎udzielać‎ ‎bez‎ ‎zastrzeżeń‎ ‎tylko Ojciec‎ ‎św.,‎ ‎Kardynałowie‎ ‎zaś‎ ‎i‎ ‎Bi skupi‎ ‎w‎ ‎zakresie‎ ‎władzy,‎ ‎oznaczonej w‎ ‎Kodeksie‎ ‎prawa‎ ‎Kan.‎ ‎lub‎ ‎danej im‎ ‎przez‎ ‎Stolicę‎ ‎św.‎ ‎(Kan.‎ ‎239.‎ ‎912). Odpusty‎ ‎mogą‎ ‎być‎ ‎przywiązane do‎ ‎miejsca,‎ ‎czasu,‎ ‎rzeczy‎ ‎lub‎ ‎do‎ ‎ja kiejś‎ ‎praktyki‎ ‎pobożnej‎ ‎albo‎ ‎mod litwy. Do‎ ‎pozyskania‎ ‎odpustu‎ ‎potrze bne‎ ‎są: 1)‎ ‎stan‎ ‎łaski‎ ‎(dusza‎ ‎musi‎ ‎być‎ ‎bez grzechu‎ ‎ciężkiego). 2)‎ ‎intencja‎ ‎przynajmniej‎ ‎ogólna (habitualis).

[madohora]

2)‎ ‎Do‎ ‎medalików,‎ ‎krzyżyków,‎ ‎fi gurek‎ ‎i‎ ‎obrazków‎ ‎(jeżeli‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎z‎ ‎dę tego‎ ‎szkła,‎ ‎stali,‎ ‎ołowiu‎ ‎lub‎ ‎innej kruchej‎ ‎materji,‎ ‎co‎ ‎odnosi‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎do różańców)‎ ‎przywiązany‎ ‎jest‎ ‎odpust zupełny‎ ‎w‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci,‎ ‎przy warunkach‎ ‎podanych‎ ‎§‎ ‎I.‎ ‎Nr.‎ ‎1., a‎ ‎w‎ ‎razie‎ ‎niemożności‎ ‎ich‎ ‎dopełnie nia,‎ ‎wystarczy‎ ‎pobożne‎ ‎ich‎ ‎pocało wanie,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎wejrzenie‎ ‎nań‎ ‎z‎ ‎wy mówieniem‎ ‎choćby‎ ‎myślą‎ ‎imienia Jezus. 3)‎ ‎Do‎ ‎krzyżyków‎ ‎(z‎ ‎figurką‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎przybitą‎ ‎do‎ ‎krzyżyka)‎ ‎odpust zupełny‎ ‎na‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci,‎ ‎przy warunkach,‎ ‎podanych‎ ‎w‎ ‎poprzednim punkcie,‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎dla‎ ‎siebie,‎ ‎ale i‎ ‎dla‎ ‎innych,‎ ‎ile‎ ‎razy‎ ‎tego‎ ‎zajdzie potrzeba. 4)‎ ‎Do‎ ‎tychże‎ ‎krzyżyków‎ ‎odpusty Drogi‎ ‎Krzyżowej,‎ ‎które‎ ‎można‎ ‎zy skać‎ ‎trzymając‎ ‎w‎ ‎ręku‎ ‎taki‎ ‎krzyżyk nawet‎ ‎przy‎ ‎stacjach‎ ‎niepoświęconych z‎ ‎odpustami,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎w‎ ‎domu,‎ ‎lub będąc‎ ‎chorym,‎ ‎leżąc‎ ‎w‎ ‎łóżku,‎ ‎w‎ ‎dro dze‎ ‎i‎ ‎innej‎ ‎niemożności‎ ‎odbycia‎ ‎Dro gi‎ ‎Krzyżowej‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎z‎ ‎warun kiem‎ ‎jednak:‎ ‎1)‎ ‎odmówienia‎ ‎1‎ ‎Ojcze nasz,‎ ‎1‎ ‎Zdrowaś‎ ‎1‎ ‎Chwała‎ ‎Ojcu‎ ‎do każdej‎ ‎stacji;‎ ‎2)‎ ‎rozważania‎ ‎Męki Pańskiej;‎ ‎3)‎ ‎odmówienia‎ ‎na‎ ‎końcu 5‎ ‎pacierzy,‎ ‎jak‎ ‎wyżej,‎ ‎do‎ ‎5‎ ‎ran‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎i‎ ‎1‎ ‎pacierz‎ ‎w‎ ‎intencji‎ ‎Ojca św.,‎ ‎razem‎ ‎więc‎ ‎z‎ ‎poprzedniemi‎ ‎20 pacierzy.‎ ‎W‎ ‎ciężkiej‎ ‎chorobie‎ ‎i‎ ‎nie możności‎ ‎odmawiania‎ ‎modlitw‎ ‎pa cierze‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎konieczne‎ ‎do‎ ‎pozys‎ ‎a- nia‎ ‎odpustu.‎ ‎Wystarczy‎ ‎ucałowanie, a‎ ‎nawet‎ ‎wejrzenie‎ ‎na‎ ‎wizerunek‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎Ukrzyżowanego‎ ‎(z‎ ‎odpustami poświęcony),‎ ‎akt‎ ‎strzelisty‎ ‎na‎ ‎cześć męki‎ ‎i‎ ‎śmierci‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa,‎ ‎choćby myślą‎ ‎wyrażony.‎ ‎(A.‎ ‎A.‎ ‎S.‎ ‎1931‎ ‎r. str.‎ ‎167,‎ ‎522). 5)‎ ‎Medaliki‎ ‎Szkaplerzne‎ ‎(z‎ ‎wize runkiem‎ ‎Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎na‎ ‎je dnej‎ ‎stronie,‎ ‎a‎ ‎na‎ ‎drugiej‎ ‎Pana‎ ‎Je zusa‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sercem‎ ‎Jego)‎ ‎zostają przy‎ ‎poświęceniu‎ ‎zamienione‎ ‎na‎ ‎wszy-

[madohora]

niem‎ ‎i‎ ‎wypraszać‎ ‎u‎ ‎Niej‎ ‎pomoc w‎ ‎potrzebach‎ ‎naszych‎ ‎czasów.‎ ‎(Szka- pierz‎ ‎winien‎ ‎być‎ ‎z‎ ‎białego‎ ‎sukna z‎ ‎wizerunkiem‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Dobrej Rady,‎ ‎wyobrażonym‎ ‎na‎ ‎innym‎ ‎ka wałku‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎innej‎ ‎materji,‎ ‎przyszyty do‎ ‎płatka,‎ ‎spadającego‎ ‎na‎ ‎piersi‎ ‎z‎ ‎na pisem:‎ ‎„Matka‎ ‎Boska‎ ‎Dobrej‎ ‎Rady”. Na‎ ‎drugim‎ ‎płatku,‎ ‎spadającym‎ ‎na plecy,‎ ‎ma‎ ‎być‎ ‎herb‎ ‎papieski‎ ‎(tiara i‎ ‎klucze)‎ ‎z‎ ‎napisem:‎ ‎„Moje‎ ‎dziecko idź‎ ‎za‎ ‎Jej‎ ‎radami”‎ ‎(C.‎ ‎R.‎ ‎u.‎ ‎3815). Odpusty‎ ‎liczne. Są‎ ‎jeszcze‎ ‎inne‎ ‎szkaplerze,‎ ‎do których‎ ‎wierni‎ ‎mogą‎ ‎się‎ ‎wpisywać: Najśw.‎ ‎Serca‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa,‎ ‎koloru białego‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sercem‎ ‎P.‎ ‎Jezusa, otoczonem‎ ‎cierniami‎ ‎z‎ ‎płomieniami i‎ ‎krzyżem‎ ‎na‎ ‎wierzchu‎ ‎(koloru‎ ‎czer wonego),‎ ‎na‎ ‎drugim‎ ‎płatku‎ ‎wizeru nek‎ ‎Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎Miłosiernej. Szkaplerz‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Miłosierdzia, biały,‎ ‎wełniany,‎ ‎składający‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎dwu płatków.‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Bolesnej (czarny).‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Uzdrowienia

[madohora]

Gdyby droga do nieba była zamknięta, to w ogóle nie mogłabyś tam trafić. Droga jest otwarta (dzięki śmierci Jezusa, a z twojej strony dzięki spowiedzi). Tylko przed wejściem trzeba wytrzeć buty, umyć ręce i takie tam. Normalne, prawda? Rzeczywiście można to zrobić wcześniej, już na ziemi. Albo przez prawdziwie święte życie (nie tylko "dobre", ale święte), albo za sprawą odpustów zupełnych.

[madohora]

Nauka o odpustach łączy się z tajemnicą Bożego Miłosierdzia. W sakramencie pojednania grzesznik otrzymuje przebaczenie wyznanych grzechów, za które szczerze żałuje. Dzięki temu może on osiągnąć wieczne zbawienie. Uzyskane przebaczenie nie uwalnia jednak od kar doczesnych (czasowych), które spotykają nas za życia lub po śmierci w czyśćcu. Uwolnieniu od tych kar służy właśnie obfity skarbiec odpustów Kościoła.

[madohora]

Nawiedzenie jednej z czterech rzymskich bazylik patriarchalnych (św. Piotra, św. Pawła za Murami, Matki Bożej Większej lub św. Jana na Lateranie) i odmówienie w niej Ojcze nasz i Wierzę:
- w święto tytułu tej bazyliki,
- w jakiekolwiek święto nakazane (np. we Wniebowzięcie NMP),
- raz w roku w innym dniu wybranym przez wiernego

[madohora]

Uczestnictwo w uroczystym zakończeniu Kongresu Eucharystycznego;

[madohora]

Publiczne odmówienie aktu poświęcenia rodzaju ludzkiego Chrystusowi Królowi O Jezu Najsłodszy, Odkupicielu w uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata (w inne dni - odpust cząstkowy);

[madohora]

Sprawowanie i udział we Mszy świętej prymicyjnej

[madohora]

Pobożne odmówienie (śpiew) modlitwy 'Przed tak wielkim Sakramentem' podczas liturgii Wieczerzy Pańskiej po Mszy świętej (w Wielki Czwartek) oraz w uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa(Boże Ciało); w innym czasie - odpust cząstkowy;

[madohora]

Nawiedzenie kościoła i ołtarza w dniu nawiedzenia i odmówienie Ojcze nasz i Wierzę;

[madohora]

Odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych podczas liturgii Wigilii Paschalnej w Wielką Noc lub w rocznicę swojego chrztu (jeśli przy pomocy innej formuły w innym czasie - odpust cząstkowy)

[madohora]

O niektórych odpustach cząstkowych wspomniano już, wymieniając odpusty zupełne. Są trzy ogólne warunki uzyskania odpustu cząstkowego:

[madohora]

Odpust cząstkowy jest związany z odmówieniem wielu znanych modlitw i można go uzyskać wielokrotnie w ciągu dnia. Niektóre z modlitw związanych z odpustem cząstkowym to: Anioł Pański (lub Regina Caeli w Okresie Wielkanocnym); Duszo Chrystusowa; Wierzę w Boga; Psalm 130 (Z głębokości); Psalm 51 (Zmiłuj się...); odmówienie Jutrzni lub Nieszporów za zmarłych; Panie, Boże wszechmogący (modlitwa z Liturgii Godzin, Jutrznia w Poniedziałek II tygodnia psałterza); modlitwa św. Bernarda (Pomnij, o Najświętsza Panno Maryjo); Wieczny odpoczynek; Witaj, Królowo, Matko Miłosierdzia; Pod Twoją obronę; Magnificat; odmówienie jednej z sześciu litanii zatwierdzonych dla całego Kościoła (do Najświętszego Imienia Jezus, do Najświętszego Serca Pana Jezusa, do Najdroższej Krwi Chrystusa Pana, Loretańskiej do NMP, do świętego Józefa lub do Wszystkich Świętych); pobożne uczynienie znaku Krzyża świętego.

[madohora]

wolnoobrotowe - najczęściej wyposażone w siedzenia w formie pojazdów lub zwierząt. Te ze względu na niewielką prędkość nie posiadają zabezpieczeń przed wypadnięciem w postaci zamykanych ograniczników. Tradycyjnymi figurami w karuzelach tego typu są konie, łabędzie lub dzikie zwierzęta

[madohora]

silnikowe - napędzane najczęściej za pomocą silnika elektrycznego bądź spalinowego

[madohora]

Ława – typ karuzeli składający się ze ściany i ławki, na której siadają osoby. Najpierw ławka wspina się na ścianie do góry za pomocą specjalnych uchwytów zamontowanych na ścianie ławki, później swobodnie spada na dół, a pasażerowie odczuwają uczucie spadania. W Polsce często takie ławy są największą atrakcją objazdowych lunaparków. Przed wypadnięciem chroni specjalny długi uchwyt, którego należy się trzymać podczas jazdy.