KATASTROFY, WYPADKI, KRYMINALNE, PROTESTY, POŻARY

[madohora]

Między Żywcem a Trzebinią wezbrane wody zerwały most[78]. Nieprzejezdne były drogi krajowe: 1 w Goczałkowicach-Zdroju, 69 w bielskiej dzielnicy Mikuszowice i 81 w Skoczowie. W Bielsku-Białej w poniedziałek 17 maja doszło do osunięć w dwóch położonych nad rzeką Białą parkach, Ratuszowym i Włókniarzy, oraz uszkodzenia średniowiecznego muru miejskiego przy ul. Orkana[79]. W Czechowicach-Dziedzicach miała miejsce ewakuacja co najmniej 2000 osób z zagrożonych terenów, gdy wody w Wiśle zaczęły przedostawać się przez wały przeciwpowodziowe po zapełnieniu zbiornika Goczałkowickiego, który przyjął falę powodziową o wielkości 100 mln m³ wody (dla porównania – podczas powodzi tysiąclecia w 1997 r. było to 57 mln m³). W mieście także została zalana oczyszczalnia ścieków.

[madohora]

[madohora]

W Gliwicach w nocy z poniedziałku na wtorek (17 na 18 maja) Kłodnica przerwała wały przeciwpowodziowe w centrum i zalała miasteczko akademickie. Woda zalała między innymi Wydział Mechaniczny Technologiczny i Bibliotekę Politechniki Śląskiej. Zalane zostało także Liceum Ogólnokształcące nr I im. Edwarda Dembowskiego. Matury ustne, które miały odbyć się 18 maja zostały przełożone. DK 88 została zalana i zamknięta od węzła Maciejów do węzła z ul. Tarnogórską, została także wyłączona z ruchu w rejonie Zabrza, powodując utrudnienia komunikacyjne pomiędzy Bytomiem a Gliwicami. Zostało zalanych także wiele dróg w samych Gliwicach m.in. ul. Kujawska, Panewnicka, Zimnej Wody, Akademicka, Wielicka i Sikorskiego. Droga krajowa nr 44 została zalana w rejonie Przyszowic.

[madohora]

W województwie śląskim, głównie w Międzybrodziu Bialskim na skutek osunięć ziemi z pasma góry Żar, zagrożonych zawaleniem zostało 150 budynków, głównie letniskowych. Wskutek powodzi przez 4 dni zamknięto fabrykę Fiata w Tychach, ponieważ nie dojechały szyby z Sandomierza. Kopalnia Silesia w Czechowicach-Dziedzicach przez blisko tydzień nie wydobywała węgla, zabezpieczano kopalnie przed powodzią. Na skutek powodzi w województwie ucierpiało ponad 6000 budynków mieszkalnych.

[madohora]

30 maja Johannes Hahn, unijny komisarz ds. polityki regionalnej, odwiedził województwo i zobaczył niektóre tereny zniszczone przez powódź.

[madohora]

19 maja około godziny 15.00 w prawobrzeżnej części Sandomierza zginęła 88-letnia kobieta. Znaleziona została we własnym domu. Tego samego dnia, tuż przed godziną 18.00, media doniosły o znalezieniu kolejnego ciała – prawdopodobnie mężczyzny. 29 maja 2010 znaleziono zwłoki 50-letniego mężczyzny, którego zaginięcie zgłosiła rodzina

[madohora]

W czerwcu do Sandomierza przyjechała w celu usuwania skutków powodzi grupa czeczeńskich uchodźców mieszkająca w Białymstoku. Wyjazd zorganizowany został z inicjatywy uchodźców.

[madohora]

Lokalne podtopienia odnotowano w południowo-wschodniej części województwa wielkopolskiego (w Kaliskiem), m.in. w gminie Dąbie oraz w mieście i gminie Koło, gdzie zalane zostały pola i gospodarstwa rolne. W Kole wylały rowy odprowadzające wodę z pól nad lasem w Mikołajówku. Bardzo trudna sytuacja panowała w gminie Żerków, gdzie Prosna wpada do Warty, niewykluczona była ewakuacja kilku wiosek. Żywioł zajął stację benzynową i zalał kilka ulic, jedną z nich wyłączając z ruchu. W Karszewie zamknięto szkołę podstawową.

[madohora]

Najwięcej razy straż pożarna interweniowała w Kaliszu i powiecie kaliskim, powiecie kępińskim, kolskim i konińskim. Prosna przekroczyła stan alarmowy, a Ner, Noteć i Warta osiągnęły stan ostrzegawczy. Powódź zagrażała przedmieściom Poznania (gminy: Luboń, Komorniki, Puszczykowo i Mosina). Sytuacja w samym mieście była jednak stabilna. W przygotowaniach na nadejście fali kulminacyjnej brali udział strażacy i wojsko.

[madohora]

Od 24 maja wprowadzony został stan pogotowia przeciwpowodziowego na terenie miasta Szczecina oraz powiatów: myśliborskiego, gryfińskiego, polickiego i goleniowskiego. 28 maja wielka woda na Odrze przekroczyła granicę województwa, podtapiając dwie wsie Chlewice i Kaleńsko. Dotkliwych zniszczeń powódź dokonała w Parku Krajobrazowym Dolina Dolnej Odry. W pierwszych dniach czerwca umacniano wały w rejonie Wyspy Puckiej; fala powodziowa wpłynęła do Zalewu Szczecińskiego.

[madohora]

W kilkudziesięciu miejscowościach Czech w dorzeczu Olzy, Odry, Beczwy i Ostrawicy ogłoszono 16 i 17 maja alarm przeciwpowodziowy, odwołany wieczorem 19 maja. Trzeci stopień zagrożenia obowiązywał na 12 rzekach w kraju morawsko-śląskim.

[madohora]

W czerwcu po raz kolejny ulewne deszcze podniosły poziom rzek i potoków we wschodniej części Czech oraz na południowych Morawach. Zginęły dwie dalsze osoby (w Zlinie i Brnie). Stan klęski żywiołowej został ogłoszony na południowym wschodzie Czech.

[madohora]

W maju na wschodzie Słowacji woda zatopiła kilkadziesiąt miejscowości, pochłaniając jedną ofiarę śmiertelną. Przerwane zostały wały, zalane drogi, zniszczone mosty. Ewakuowano kilkaset osób. Najcięższa sytuacja panowała w powiatach Rimavska Sobota, Veľký Krtíš, Koszyce i Spišská Nová Ves. Wylewały coraz większe rzeki na południu i w środkowej Słowacji: Bodrog, Hornad, Hnilec, Slana i Hron. Stan klęski żywiołowej obowiązywał w powiecie trebiszowskm na wschodzie kraju

[madohora]

3 czerwca nastąpiła ewakuacja mieszkańców miast i okolic: Starej Lubovnii, Kieżmarku i Spiskiej Novej Vsi.

[madohora]

2 czerwca nastąpiła ponowna ewakuacja ludności, m.in. ponad 2000 osób na północy Węgier. Na początku czerwca na północnym wschodzie Węgier zamknięto 60 dróg, z tego powodu 18 miejscowości zostało odciętych od świata. 3 czerwca rzeka Bodva wlała się do miasta Edeleny, gdzie ewakuowano 550 osób. Wylała też rzeka Slana we wschodniej części Węgier. W ciągu jednego dnia zalanych zostało 140 000 hektarów pól uprawnych. Zalanych zostało 265 miejscowości, skąd ewakuowano ponad 3800 osób.

[madohora]

Polska poprosiła kraje członkowskie Unii Europejskiej o pomoc przy powodzi, która nawiedziła południe kraju. „Nad ranem 19 maja uruchomiony został unijny mechanizm obrony cywilnej, który zbiera zamówienia i koordynuje pomoc państw w razie kryzysu” – powiedział rzecznik Komisji Europejskiej Ferran Tarradellas. Swoją pomoc zadeklarowały Francja i Niemcy

[madohora]

5 maja do Polski dotarła również pomoc z Rosji (w tym 18 pomp o dużej mocy, 34 łodzie i pięć mobilnych elektrowni)

[madohora]

Potop – występująca w wielu dawno powstałych wierzeniach wielka powódź zesłana przez Boga lub bogów i obejmująca całą Ziemię. Najbardziej znana w Europie opowieść o potopie pochodzi z Biblii. Istnieje wiele podań o potopie znajdujących się w tradycji ludów ze wszystkich stale zamieszkanych kontynentów[1][2]. Opowieści te niejednokrotnie różnią się od siebie w opisie kataklizmu, ale mają i elementy wspólne.

[madohora]

Ogyges, Ogygus Nazwa „potop ogygiański” pochodzi stąd, że wystąpił on w czasie Ogygesa, mitycznego króla Attyki. Ogyges oznacza „pierwotny”, „najwcześniejszy świt”. Inni mówili, że był on założycielem i królem Teb. Władał nad beockim ludem Hektenów. Jego ojcem miał być Bojotos lub Posejdon; według mitów attyckich był zięciem Okeanosa, a ojcem Eleusis. Za jego czasów wylało jezioro Kopais[6]. Potop ogygiański pokrył cały świat i dokonał tak wielkiego zniszczenia, że w kraju nie było królów aż do panowania Kekrops. Platon w III księdze Praw szacował, że potop ten wystąpił 10 000 lat przed jego czasami.

[madohora]

Sagi[9] zawierają mit o potopie, który nastąpił w czasach, kiedy nie istniały jeszcze karły ani ludzie. Według tych mitów synowie Borra (Odyn, Wili oraz We) postanowili zabić Ymira, swojego praojca, aby z jego krwi utworzyć morza i jeziora, jednak krew (lub też zimna woda), która trysnęła, gdy dokonali planowanego przez siebie czynu, była nadspodziewanie obfita i spowodowała wielki potop, w którym zginęło całe „Pierwsze Pokolenie Olbrzymów”. Wszystkie olbrzymy uciekały w góry lub do jaskiń, starając się schronić przed niebezpieczeństwem. Jedynie Bergelmir („Mruczący jak Niedźwiedź” lub „Wołający w Górach”), syn Trudgelmera (Þrúðgelmir), a wnuk Aurgelmira lub Ymira, ocalał wraz z żoną i dziećmi chroniąc się w statku - „ludrze” wykonanym z szuflady do przechowywania mąki. Inna wersja mówi o tym, że wczołgali się do dziury wydrążonego pnia drzewa. Fale miotały nimi przez wiele dni, aż w końcu dotarli do samotnej skały na rubieżach świata. Z ciała Ymira powstał świat, w którym obecnie żyjemy, a z jego krwi powstały oceany. Rodzina Bergelmira dała początek „Drugiemu Pokoleniu Olbrzymów”, osiedlając się w Jotunheimie. Od czasu tej zagłady olbrzymy stały się zaciekłymi nieprzyjaciółmi bogów.

[madohora]

Wersja sumeryjska

Sumeryjska wersja opowieści o potopie zachowała się na czterech fragmentach jednej uszkodzonej tabliczki[12]. Ocalała jedynie jedna trzecia pierwotnego tekstu. Z powodu luk w utworze nie wiadomo, dlaczego na zgromadzeniu bogów podjęto decyzję o wygubieniu ludzkości przez zesłanie potopu. Wiadomo jedynie, że niektórzy z bogów żałowali tego, co zaplanowano. Przychylny ludziom bóg Enki udał się do miasta Szuruppak, aby ostrzec oddanego mu bogobojnego króla Ziusudrę o zbliżającym się kataklizmie. Po kolejnej luce w tekście następuje opis potopu:

„Wszystkie niszczycielskie wichury i nawałnice sunęły razem ławą,
potop przetoczył się wraz z nimi nad stolicami.
Po siedmiu dniach i nocach,
po potopie, który przeszedł przez kraj Sumeru,
a zły wicher zakołysał arką na wielkiej wodzie,
(bóg słońca) Utu pojawił się roztaczając światło na niebo i ziemię.
Ziusudra przebił otwór (w ścianie) arki
i dał promieniom Utu zabłysnąć w jej wnętrzu.
(Wówczas) król Ziusudra
padł na twarz przed Utu [...]
Król ubił liczne woły i wiele owiec (na ofiarę dziękczynną)”

Utwór kończy epilog, w którym bogowie obdarzają ocalonego z potopu Ziusudrę życiem wiecznym.

[madohora]

wersja z „Eposu o Gilgameszu”
Najbardziej znany wariant pochodzi z XI tabliczki babilońskiego Eposu o Gilgameszu, gdzie bohater uratowany z potopu nosi imię Utnapisztim. Wraz z żoną byli jedynymi ludźmi, którzy ocaleli z potopu sprowadzonego na świat przez boga Enlila. Ostrzeżony przez boga Ea (odpowiednika sumeryjskiego boga Enki) o zbliżającym się potopie, Utnapisztim zbudował statek, na którym pomieścił swoją rodzinę i dobytek oraz rośliny i zwierzęta wszystkich gatunków. W ten sposób znaleźli schronienie w czasie potopu, który nastąpił. Przyczyny potopu są nieznane („do uczynienia potopu zachęciło bogów ich serce”). Można natomiast wnioskować z gniewnej przemowy Ea do Enlila po ustaniu klęski, że stało się tak wskutek nadmiernego rozmnożenia się ludzi, którzy zagrażali spokojowi bogów. Ponownie mamy przemowę do ścian chaty, podanie rodakom fałszywych przyczyn budowy arki i siedmiodniowy potop. Ta wersja jest znacznie dramatyczniejsza i bardziej szczegółowa niż znana nam z tabliczki sumeryjskiej. Po zalaniu ziemi przez wody potopu arka zatrzymuje się na górze Nisir, po siedmiu dniach Utnapisztim wypuszcza gołębia, który powraca jednak wyczerpany, nie mogąc znaleźć miejsca na spoczynek. Jaskółka także nie może znaleźć suchego lądu. Dopiero wypuszczony kruk znajduje ląd („jadł, grzebał, fruwał i nie powrócił”). Przybiwszy do lądu, złożył ofiary, wypuścił wszystkie zwierzęta i zasadził wszystkie rośliny. Po potopie bogowie żałowali zniszczenia, którego się dopuścili i dlatego obdarzyli Utnapisztima z żoną nieśmiertelnością. Dali oni również na nowo początek rodzajowi ludzkiemu.

[madohora]

ajbardziej znanym na świecie opisem potopu jest biblijny, zawarty w rozdziałach 6-9 Księgi Rodzaju. Przyczyna potopu wraz z krótką ilustracją stosunków panujących przed tym wydarzeniem opisane są następująco:

A kiedy ludzie zaczęli się mnożyć na ziemi, rodziły im się córki. Synowie Boga, widząc, że córki człowiecze są piękne, brali je sobie za żony, wszystkie, jakie im się tylko podobały. Wtedy Bóg rzekł: Nie może pozostawać duch mój w człowieku na zawsze, gdyż człowiek jest istotą cielesną; niechaj więc żyje tylko sto dwadzieścia lat. A w owych czasach byli na ziemi giganci[17]; a także później, gdy synowie Boga zbliżali się do córek człowieczych, te im rodziły. Byli to więc owi mocarze, mający sławę w owych dawnych czasach. Kiedy zaś Pan widział, że wielka jest niegodziwość ludzi na ziemi i że usposobienie ich jest wciąż złe, żałował, że stworzył ludzi na ziemi, i zasmucił się. Wreszcie Pan rzekł: Zgładzę ludzi, których stworzyłem, z powierzchni ziemi: ludzi, bydło, zwierzęta pełzające i ptaki powietrzne, bo żal mi, że ich stworzyłem. [Tylko] Noego Pan darzył życzliwością. Oto dzieje Noego. Noe, człowiek prawy, wyróżniał się nieskazitelnością wśród współczesnych sobie ludzi; w przyjaźni z Bogiem żył Noe. A Noe był ojcem trzech synów: Sema, Chama i Jafeta. Ziemia została skażona w oczach Boga. Gdy Bóg widział, iż ziemia jest skażona, że wszyscy ludzie postępują na ziemi niegodziwie, rzekł do Noego: Postanowiłem położyć kres istnieniu wszystkich ludzi, bo ziemia jest pełna wykroczeń przeciw mnie; zatem zniszczę ich wraz z ziemi

[madohora]

Noe - (hebr. נוח) syn Lameka zgodnie z Bożym nakazem zbudował arkę i schronił się w niej wraz z żoną, trzema synami oraz ich żonami.
Bóg nakazał Noemu zabrać na nią również zwierzęta lądowe i ptaki, by te mogły ocaleć. Zgodnie z tym nakazem Noe zgromadził wszelkiego rodzaju żywność dla swej rodziny i dla zwierząt, z których wprowadził do arki po samcu i samicy z każdego rodzaju (przy czym zwierząt „czystych” wziął po siedem par).
Gdy Arka została ukończona, Bóg zesłał na ziemię wielki potop. Nieustanny deszcz podniósł poziom wody tak, że zakryła ona nawet najwyższe góry. Po 40 dniach deszcz przestał padać. Noe wraz z rodziną przetrzymał opady deszczu na arce przez 40 dni i 40 nocy] i dryfował po oceanie przez następne 150 dni (Rdz 7,17-24, Rdz 8,3. Miesiąca siódmego, siedemnastego dnia miesiąca arka osiadła na górach Ararat. (Rdz 8,4). Woda nadal ustępowała. Czterdzieści dni po tym, jak dziesiątego miesiąca ukazały się szczyty gór, Noe wypuścił najpierw kruka, aby sprawdził czy woda już opadła. Później wypuszczał gołębicę, która przyniosła mu w dziobie gałązkę drzewa oliwnego, a następnie, gdy nie wróciła do arki, Noe stwierdził, że wody już opadły. Noe zszedł na ląd i złożył Panu ofiary z czystego bydła i czystego ptactwa

[madohora]

Według teorii źródeł opowieść o potopie, którą znamy z Biblii, jest najprawdopodobniej połączeniem wersji dwóch różnych umownych, nie znających się wzajemnie autorów, którym nadano imiona: Jahwista oraz Kapłan. Taka hipoteza stanowi według tej teorii wiarygodne wyjaśnienie sprzeczności, jakie mają się jakoby znajdować w tym fragmencie Biblii dość często.