Siemianowice Śląskie

[madohora]

1936 – przemianowanie kopalni "Max" na "Michał"

[madohora]

JEST TAKA SZKOŁA NA „HUGO”
– WCZORAJ I DZIŚ ZESPOŁU SZKÓŁ PONADGIMNAZJALNYCH
„COGITO”
Przeglądając stare zdjęcia i pocztówki natknęłam się na przedwo-
jenną fotografię budynku naszej szkoły. Moją uwagę zwrócił olbrzymi
orzeł wykonany z piaskowca, umieszczony nad wejściem do budynku,
w którym wówczas mieściła się Szkoła Powszechna im. M Kopernika.
Niestety w czasie II Wojny Światowej i okupacji, ten piękny i dumny
symbol naszego narodu został bezpowrotnie zniszczony, pozostał tylko
na fotografii. Kolejne pokolenia mają możliwość kształcenia się w tym
pięknym modernistycznym budynku, którego kształt nie zmienił się od
czasów II RP.
Obecnie szkoła kształci głównie w branży hotelarsko-gastronomicz-
nej, ale nadal jest dla nas ważne wychowywanie młodzieży w duchu
umiłowania Ojczyzny i rozwoju myśli humanistycznej.
W czasie ujednolicania się kultury i powszechnej globalizacji ważne
jest, aby nie zapomnieć o rodzimej integracji we wspólnym duchu trady-
cji, kultury i tożsamości narodowej. I tu szczególną rolę odgrywa szkoła,
która przecież kształtuje świadomość młodego człowieka. Temu również
służyło przystąpienie szkoły do Klubu Herbertowskich Szkół, którego
motto wyznaczają słowa poety „Ocalałeś nie po to aby żyć masz mało
czasu trzeba dać świadectwo”.
Zbigniew Herbert całym swoim życiem i całą swoją twórczością
zaświadczał, jak ważne są podstawowe wartości w życiu każdego czło-
wieka – prawda, honor, odwaga, przyjaźń.
Pragniemy, by przesłanie płynące z twórczości naszego Patrona sta-
wało się drogowskazem zarówno dla młodych ludzi wchodzących w życie,
jak i dla nas wychowawców młodego pokolenia.
Słowa „Bądź wierny Idź” płynące z utworu Poety „Przesłanie Pana
Cogito” niech wyznaczają kierunek naszej pracy wychowawczej. One
przekazują nam, jak ocalić we współczesnym świecie rozchwianych war-
tości takie cnoty jak uczciwość, wierność, prawość i odwagę i przenieść
je w przyszłość, w kolejne dziesięciolecia XXI w.
Dyrektor ZSP „Cogito” – mgr Danuta Kopyczok

[madohora]

Wyrazem uznania dla wysokiej kwalifikacji kadry nauczycielskiej
i umiejętności uczniów jest przynależność szkoły do Polskiego Zrzeszenia
Hoteli. Dzięki czołowym miejscom zajmowanymprzez uczniów w konkursie
Wiedzy o Hotelarstwie im. Leonarda Wellmana, szkoła plasuje się w ścisłej
czołówce w rankingu szkół hotelarsko-gastronomicznych w Polsce. Nasi
uczniowie sprawdzają swoje umiejętności zawodowe w wielu krajowych
i zagranicznych olimpiadach oraz konkursach, zdobywają liczne wyróżnie-
nia i nagrody – np. w konkursach barmańskich, kelnerskich i innych.
Młodzież chętnie uczestniczy w zajęciach pozalekcyjnych – w kółkach
zainteresowań, w inscenizacjach teatralnych, w zajęciach sportowych.
Jedną z atrakcyjnych form kształcenia jest zainicjowany w roku 2007 fe-
stiwal nauki. Zaproszeni pracownicy naukowi lub pracodawcy prowadzą wykłady, dyskusje, warsztaty z różnych dziedzin takich, jak np. socjo-
logii, ekonomii, medioznawstwa, hotelarstwa, gastronomii, ratownictwa
medycznego.
Ostoją humanistyki szkolnej jest bez wątpienia biblioteka szkolna.
Zgromadzono w niej ponad 10 000 książek oraz płyty CD. Do dyspo-
zycji uczniów jest centrum multimedialne wyposażone w stanowiska
komputerowe z dostępem do internetu. Sukcesywnie wzbogacana jest
baza dydaktyczna. Bardzo dobrze wyposażone pracownie informatycz-
ne z samodzielnymi stanowiskami umożliwiły utworzenie technikum
informatycznego.
Pomimo wprowadzonych reform i zmian w systemie oświaty szkoła
stale umacniała swoją pozycję kształcąc w branży hotelarsko-gastrono-
micznej. Pozwoliło to na wypracowanie perfekcyjnych modeli kształcenia
i wypromowanie branżowo wielu absolwentów. Działania szkoły w edu-
kacji branżowej skupiły się na poszukiwaniu atrakcyjnych miejsc praktyk
zawodowych w hotelach, restauracjach, pensjonatach, nie tylko na tere-
nie województwa śląskiego, ale w całej Polsce a nawet za granicą.
Chęć zaprezentowania umiejętności zawodowych zaowocowała
zdobyciem wysokich miejsc na konkursach i olimpiadach sektora ga-
stronomiczno-hotelarskiego. Wśród najbardziej prestiżowych wymienić
można Olimpiadę Wiedzy o Hotelarstwie, Olimpiadę Młodych Barmanów
Bacardi & Martini, Mistrzostwa Śląska Młodych Kelnerów. Satysfakcją grona pedago-
gicznego są wysokie wyniki
zdawalności na egzaminach
zawodowych tym bardziej,
że 100% absolwentów przy-
stępuje do ww. egzaminów.
Szkoła realizuje inno-
wacje pedagogiczne. Jedną
z nich było prowadzenie
zajęć z technologii gastro-
nomicznej w języku niemiec-
kim. W latach 2010–2013
uczniowie klas hotelarskich
realizowali naukę języka migowego. Od 2014 roku w klasie hotelarskiej
realizowana jest innowacja „Hotelarz z polotem – szkolenie stewardes
w branży usługowej”. W ramach tej innowacji przedmioty zawodowe
zostały poszerzone o zajęcia z zakresu historii lotnictwa pasażerskiego,
prawa lotniczego, radzenia sobie w nadzwyczajnych sytuacjach np.
udzielanie pierwszej pomocy. Innowacja realizowana jest we współpracy
z Górnośląskim Towarzystwem Lotniczym, które umożliwia uczniom po-
znanie pracy Portu Lotniczego w Katowicach.
Od 11 lat szkoła realizuje europejski program Leonardo da Vinci,
który umożliwia młodzieży odbycie zagranicznych praktyk zawodowych.
Na przestrzeni tych lat ZSP „Cogito” pozyskał z Unii Europejskiej ok.
350 000 euro, a z praktyk skorzystało 193 uczniów. W latach 2003–2012
praktyki realizowane były w Niemczech w miejscowości Oberstaufen.
Partnerem szkoły w tym programie było Zrzeszenie Hotelarzy Bawar-
skich, dzięki którym uczniowie odbywali praktyki hotelarsko-gastrono-
miczne w hotelach o najwyższym standardzie. Od 2012 roku do nadal praktyki zawodowe realizowane w ramach programu europejskiego
odbywają się w Wielkiej Brytanii w miejscowości Stafford. Każdy uczest-
nik stażu zawodowego otrzymuje certyfikat EUROPAS MOBILITY, który
potwierdza ich umiejętności zawodowe zdobyte za granicą.
22 listopada 2013 roku w ZSP „Cogito” odbyło się seminarium nt.
„Korzyści wynikających z realizowanych w szkole programów europej-
skich”. Gościem specjalnym był Pan Premier Jerzy Buzek, który wręczył
młodzieży certyfikaty europejskie EUROPAS MOBILITY.
W ramach współpracy polsko-francuskiej szkoła pozyskała stypendia
dla uczniów, które umożliwiły im realizację trzymiesięcznych praktyk
zawodowych we Francji.
W latach 2002–2011 szkoła zrealizowała dwa programy europejskie
Socrates Comenius we współpracy z pięcioma państwami europejskimi.
Realizowany w ramach programu „Transit&School” temat „Wymiana
towarów w Europie” umożliwił młodzieży przygotowanie wystawy foto-
graficznej prezentowanej w Clerraux w Luksemburgu.
W latach 2012–2014 szkoła we współpracy z Urzędem Miasta realizo-
wała projekt „Mam zawód – mam pracę w regionie”. Celem działań była
poprawa jakości kształcenia przez zwiększenie atrakcyjności szkolnictwa
zawodowego. Program obejmował zaplanowane kursy certyfikowane
i niecertyfikowane, warsztaty, staże i praktyki.
Od 2016 roku w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja
Rozwój opartego na zasadach Programu Erasmus, młodzież odbywa
praktyki zagraniczne w Walencji w Hiszpanii.
W ramach praktycznej nauki zawodu ZSP „Cogito” współpracuje
z hotelami i zakładami zarówno w Polsce, jak i poza granicami kraju.
Do grona współpracujących ze szkołą partnerów należą między innymi:
katowickie hotele – pięciogwiazdkowy Monopol, czterogwiazdkowe
Angelo, Park Diament, Novotel, Diament Plaza, Senator, Best Western
Premier, chorzowski Arsenal Palace, trzygwiazdkowy Hotel Vacanza
w Siemianowicach Śląskich, trzygwiazdkowe hotele „Vestina” i „Pod
Jedlami” w Wiśle oraz Ziemowit w Ustroniu, Hotel Uzdrowiskowy St.
George w Kudowie Zdroju, Restauracje Da Damiano w Augsburgu
w Niemczech oraz Merkury i Osteria w Siemianowicach Śląskich, Trojak
w Mysłowicach.
Szkoła współpracuje również z Centralnym Ośrodkiem Szkoleń
„Tezaurus” w Tychach i Zakładem Piekarniczo-Cukierniczym Handel
Andrzej Ścigała w Siemianowicach Śląskich.
Uczniowie technikum informatycznego mają możliwość udziału w cer-
tyfikowanym kursie firmy NOVELL – Administrator Systemu Linuks.
Współpraca z Wydziałem Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego
umożliwia udział w warsztatach, seminariach i wyjazdach edukacyjnych,
a uczniowie technikum ob-
sługi turystycznej będą mogli
zdobyć uprawnienia pilota
wycieczek.
Oprócz Certyfikatu Ślą-
skiej Szkoły Jakości szkoła
posiada również certyfikat
Szkoły Przedsiębiorczości,
a w związku z realizowanym
programem edukacji proz-
drowotnej należy do Śląskiej
Sieci Szkół Promujących
Zdrowie.
Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych „Cogito” już na trwale wpisał się
w historię i teraźniejszość Siemianowic Śląskich. Twórcza kadra szkoły
uczyni wszystko, aby młodzież przychodząca zdobywać wiedzę i zawód
była w pełni usatysfakcjonowana oraz mogła realizować swoje ambicje.
W czasach technicznej ekspansji szkoła oprócz tego, że kształci zawo-
dowców dba o szeroko pojętą humanizację kształcenia. W tym kierunku
cały czas zmierzamy.
Bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny
w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy
(…) Bądź wierny Idź
– jak przekazał nam wybitny poeta i patron szkoły Zbigniew Herbert
w „Przesłaniu Pana Cogito”.

[madohora]

Huta Jerzego, osiedle Jerzego (niem. Georgshütte) – dawna kolonia robotnicza oraz historyczna gmina na terenie obecnych Siemianowic Śląskich, położona w południowo-wschodniej części miasta, w dzielnicy Centrum. Powstała w połowie XIX wieku wraz z budową huty Jerzy, a wyburzona została pod koniec lat 70. XX wieku.

[madohora]

W 1845 roku w pobliżu powstała Theresiahütte (późniejsze Katowickie Zakłady Naprawcze – obecnie zlikwidowane), a później szyb Alba kopalni węgla kamiennego Fanny. Kopalnia została zamknięta w 1933 roku w wyniku wezbrania Brynicy, a jej ponowny rozruch nastąpił w 1956 roku (szyb Knoff-Śmiłowski). Wydobycie w niej trwało do 1961 roku. W latach 1854–1857 powstała przebiegająca przez Bytków, Hutę Laura, Hutę Jerzego i dalej do Zawodzia sieć kolei wąskotorowej

[madohora]

W latach międzywojennych na obszarze Huty Jerzego powstały liczne biedaszyby. W Hucie Jerzego znajdowało się pełnowymiarowe boisko do piłki nożnej klubu Śląsk Siemianowice, które od lat 40. XX wieku było ogólnodostępne. Z klubu wywodzi się też kilku utalentowanych kolarzy szosowych. W kolonii ponadto działał oddział Sokoła

[madohora]

Huta Laura, potocznie pol. i śl. Laurahuta (niem. Laurahütte) – dawna gmina oraz historyczna część Siemianowic Śląskich, położona w południowej części miasta, w granicach dzielnicy Centrum.

[madohora]

Początki gminy Laurahuta wiążą się z założeniem w latach 1833–1835 huty „Laura”, której pełne uruchomienie nastąpiło w 1839. Zabudowa mieszkaniowa dla robotników i urzędników przy zakładzie zaczęła powstawać od połowy lat 30. XIX wieku na wydzielonych z siemianowickich dóbr rycerskich terenach dominalnych hrabiego Hugo Henckla von Donnersmarcka. Trzy pierwsze drewniane domy mieszkalne powstały w 1838. W późniejszym okresie w miejscowości powstały liczne budynki czynszowe, biurowe oraz fabryczne. W 1842 powstała pierwsza laurahucka szkoła – obecnie Szkoła Podstawowa nr 3 im. Tadeusza Kościuszki, natomiast w 1861 powołano szkołę ewangelicką. W latach 1854–1857 zbudowano przebiegającą przez Bytków, Laurahutę, Hutę Jerzego i dalej do Zawodzia sieć kolei wąskotorowej

[madohora]

W 1868 w kolonii Hugo przy obecnej ulicy Jana Matejki została uruchomiona Fabryka Śrub i Nitów Fitznera, a w 1869 przy obecnej ulicy Fabrycznej powstała gazownia. W 1870 oddano do użytku szpital hutniczy, który znajdował się przy obecnej ulicy Jana III Sobieskiego. W 1871 Hugo I Henckel von Donnersmarck powołał spółkę akcyjną Vereinigte Königs- und Laurahütte (późniejsze Górnośląskie Zjednoczone Huty Królewska i Laura S.A. Górniczo-Hutnicza), a także powstał pierwszy laurahucki wodociąg, który był stopniowo rozbudowywany. 14 maja 1873 na wniosek zarządu spółki z dominium został wyłączony obszar dworski Laurahuta. Został on później, w dniu 22 stycznia 1890, przekształcony w samodzielną gminę z własnym magistratem. Ustanowiono również własny herb. Do nowej gminy włączono sąsiednie kolonie robotnicze, w tym m.in.: Grabie, Hugo, Neu Berlin i kolonię Wandy. Pierwszy laurahucki ratusz mieścił się w parterowym budynku. Nowy ratusz gminy Huta Laura, oddany do użytku 1 września 1897, istnieje do dziś przy obecnej ulicy Jana III Sobieskiego 2. W 1889 zelektryfikowano Siemianowice i Hutę Laury, w 1891 powstały w gminie pierwsze brukowane ulice, a w 1892 pierwsze latarnie gazowe. Pierwsze elektryczne oświetlenie laurahuckich ulic uruchomiono w 1898

[madohora]

Przed powstaniem kościoła św. Antoniego z Padwy rzymskokatoliccy mieszkańcy Huty Laura przynależeli do parafii Krzyża Świętego w Siemianowicach, lecz z uwagi na ciągły przyrost liczby mieszkańców był on niewystarczający jak na ówczesne potrzeby. Zgodę na budowę nowego kościoła uzyskano w 1908, lecz wybuch I wojny światowej spowodował opóźnienie planów. Na kościół postanowiono przeznaczyć wybudowaną w 1914 halę. W maju 1915 erygowano kurację a w 1919 parafię św. Antoniego z Padwy.

[madohora]

Pod koniec rządów pruskich, w maju 1922 połączono Hutę Laurę z Siemianowicami, tworząc gminę Laurahütte-Siemianowitz (pol. Laurahütte-Siemianowice), którą w czerwcu tego roku włączono do Polski. Odtąd gmina nazywała się Huta Laura-Siemianowice. Z dniem 4 marca 1927, na mocy uchwały Sejmu Śląskiego, gmina Huta Laura-Siemianowice zmieniła nazwę na Siemianowice Śląskie. Gmina Siemianowice Śląskie została zaliczona do rzędu miast z dniem 23 czerwca 1932

[madohora]

Ratusz gminy Huta Laura – budynek dawnego ratusza gminy Huta Laura, położony w Siemianowicach Śląskich przy ulicy Jana III Sobieskiego 2, na terenie dzielnicy Centrum. Budynek powstał w 1897 roku według projektu Wilhelma Wakkana. W 1923 roku połączono Hutę Laurę z Siemianowicami, a budynek ratusza przekształcono na cele mieszkalne.

[madohora]

Na skutek połączenia w 1923 roku gmin Huta Laura i Siemianowice w gminę Huta Laura-Siemianowice, przemianą w 1927 roku na Siemianowice Śląskie, laurahuccy urzędnicy przenieśli się do gmachu siemianowickiego ratusza położonego przy obecnej ulicy Jana Pawła II 10. Sam zaś dawny budynek ratusza przekształcono na cele mieszkalne. Z biegiem czasu budynek dawnego ratusza ulegał przebudowom – uproszczono wejście do budynku, a także zlikwidowano najbardziej ozdobne elementy fasady, zwłaszcza wieżę z zegarem, po której pozostał fragment bez tarczy zegarowej. Zegar pochodzący prawdopodobnie z dawnego ratusza był przechowywany w kościele św. Antoniego z Padwy i planowano jego umieszczenie na fasadzie świątyni

[madohora]

Budynek jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków miasta Siemianowice Śląskie

[madohora]

Powstanie szpitala zapoczątkowało powołanie w 1858 roku w Siemianowicach kasy brackiej. Plany budowy siemianowickiego szpitala Spółki Brackiej powstały w 1866 roku. Pierwszy z budynków szpitalnych został oddany do użytku dwa lata później – 1 listopada 1868 roku. W następnych latach powstawały kolejne pawilony – w 1874 roku ukończono budynek dla dozorcy, w 1882 roku murowany barak, a w 1902 roku salę operacyjną. Opisywany pawilon został oddany do użytku w 1909 roku i był ostatnim w zespole 11 budynków szpitala otoczonych zielenią. Gmach ten pełnił pierwotnie rolę pawilonu chirurgicznego i mieścił w sobie 125 łóżek szpitalnych. W pierwszym ćwierćwieczu XX wieku szpital Spółki Brackiej dysponował łącznie 240 miejscami.

[madohora]

Budynek ratusza dawnej gminy o nazwie Laurahütte (Huta Laura) mieści się w Siemianowicach Śląskich przy obecnej ulicy Sobieskiego 2. Osobna gmina, która rozwinęła się z osady przy założonej w XIX w. hucie, funkcjonowała do roku 1923 r., kiedy to w wyniku rozwoju i stapiania się z sobą tutejszych miejscowości połączona została z właściwymi Siemianowicami. Ratusz gminy Huta Laura zaprojektowany został przez Wilhelma Wakkana i wzniesiony w 1897 r.

[madohora]

Od roku 1890 rozpoczęto starania o budowę obiektu, który pomieściłby urząd tutejszej gminy. Gmach, zaprojektowany przez Wilhelma Wakkana, wzniesiono w 1897 roku, powiększając go w 1910. Dalszy dynamiczny rozwój okolicznych terenów sprawił, że sąsiednie osady zaczęły stapiać się w jedną. W 1923 roku, a więc już po odzyskaniu niepodległości przez Polskę i przyłączeniu do niej tego rejonu Śląska, utworzono jedną gminę o nazwie Huta Laura-Siemianowice. Dawny ratusz gminy Huta Laura utracił wówczas swe znaczenie, a jego budynek zaczęto wykorzystywać na cele mieszkalne. Warto dodać, że nowa gmina - przemianowana w 1927 r. na Siemianowice Śląskie - otrzymała prawa miejskie w 1932 r. (do tego momentu uchodziła za największą wieś w Europie, liczącą ok. 43 tys. mieszkańców).

[madohora]

Parafia św. Antoniego z Padwy w Siemianowicach Śląskich – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Siemianowice Śląskie archidiecezji katowickiej. Została ona powołana 1 maja 1919 roku. Jej siedziba znajduje się przy ulicy ks. Jana Kapicy 2, w dzielnicy Centrum

[madohora]

13 grudnia 1923 roku zakupiono dawną halę targową i zamieniono ja na tymczasowy kościół parafialny. W latach 1929–1931 hala została przebudowana. Dobudowano dwie wieże, natomiast o cztery metry podniesiono mury[3]. Biskup Stanisław Adamski konsekrował nowy kościół 4 października 1931 roku. W 1954 roku powstał budynek probostwa – dotąd dotychczasowy proboszcz, ks. Paweł Lubina, mieszkał w domu przy ulicy Szkolnej.

[madohora]

Liczba mieszkańców pierwotnie obszaru dworskiego Huta Laura, a od 1890 roku gminy o tej samej nazwie szybko wzrastała, w związku z czym w 1914 roku , podczas wizytacji kard. Georga Koppa w parafii Świętego Krzyża ustalono, że niniejsza parafia zostanie podzielona na część północną i południową i że zostanie wybudowany nowy kościół. Dyrektor huty „Laura” obiecał dać ziemię pod budowę nowego kościoła (był to teren dzisiejszego placu Skargi). Wybuchła jednak I wojna światowa i budowy zaniechano. Od 1 maja 1915 parafia była już wydzielona i erygowana jako kuracja Świętego Antoniego Padewskiego. Samodzielną parafię ustanowiono 1 maja 1919. Po wojnie brakowało pieniędzy na budowę nowego kościoła. Postanowiono więc zaadaptować istniejący budynek. 20 kwietnia 1914 w gminie zakończono budowę hali targowej, która nigdy nie została oddana do użytku – to na nią zwrócono uwagę. 13 grudnia 1923 hala stała się własnością Katolickiej Gminy Kościelnej Huta Laura.

Budynek stopniowo był przystosowywany do pełnienia funkcji liturgicznych. 18 sierpnia 1923 rozpoczęto dobudowywać do kościoła zakrystię i salkę katechetyczną. Od 28 września 1928 wraz z rozbudową kościoła dobudowano prezbiterium, podniesiono boczne ściany hali o 4 metry i dobudowano dwie wieże przy wejściu głównym. Prace adaptacyjne trwały do 1931 roku. Pieniądze na rozbudowę i przystosowanie kościoła czerpano z koncertów i przedstawień organizowanych przez parafian.

[madohora]

Kościół został konsekrowany przez bpa Stanisława Adamskiego 4 października 1931. Jednak pierwsza Msza święta została w nim odprawiona na długo przed konsekracją. Osiem miesięcy po wybudowaniu hali, 25 grudnia 1914 o północy została tam odprawiona pasterka, na którą wierni przyszli niosąc w rękach własne krzesła.

[madohora]

Neu Berlin – dawna kolonia robotnicza, powstała na terenach historycznej gminy Huta Laura, będącej obecnie częścią Siemianowic Śląskich, na obszarze dzielnicy Centrum.

[madohora]

Pozostałością dawnej kolonii Neu Berlin są powstałe pod koniec XIX wieku domy dla pracowników kopalni Richter przy dzisiejszej ulicy Jagiellońskiej, a także parterowe domy z poddaszami użytkowymi położone przy ulicy Jana III Sobieskiego. Dom przy ulicy Jagiellońskiej 5a pełnił funkcje pralni, zaś w 1920 roku powstały przy nim dwa piece piekarskie

[madohora]

Nowy Świat – kolonia domów wielorodzinnych w Siemianowicach Śląskich, położona w środkowej części miasta, w rejonie ulic: Michałkowickiej, H. Kołłątaja, F. Deji oraz Żwirki i Wigury, w dzielnicy Centrum

[madohora]

Kolonia domów mieszkalnych Nowy Świat zaczęła powstawać wiosną 1931 roku z inicjatywy gminy Siemianowice. Do listopada tego samego roku powstało łącznie 19 budynków mieszkalnych o konstrukcji żelaznej, w których powstało łącznie 156 mieszkań jednopokojowych z kuchnią, a do każdego z nich przydzielono niewielki ogródek. Powstał również dom handlowy, w którym znajdowały się placówki handlowe, w tym rzeźnik czy piekarnia, a na terenie Nowego Świata zagospodarowano również boisko do zabaw dla dzieci. W późniejszym czasie kolonię rozbudowano o budynki znajdujące się bliżej Michałkowic

[madohora]

2 października 2015 roku na Nowym Świecie zorganizowano festyn na powitanie jesieni, podobny do zorganizowanych przez miasto wcześniej na Hugo. Festyn o podobnym charakterze zorganizowano 2 września 2016 roku na placu przy skrzyżowaniu ulicy H. Kołłątaja i ulicy Żwirki i Wigury. 9 września 2017 roku sąsiadujący z kolonią Rodzinny Ogród Działkowy Nowy Świat świętował 80-lecie powstania. Pod koniec sierpnia 2020 roku na Nowym Świecie ruszyła budowa boiska wielofunkcyjnego ze sztucznej nawierzchni do gry piłkę ręczną i koszykówkę. Wraz z nim powstały elementy małej architektury, w tym ławki, kosze na śmieci i stojaki rowerowe. Boisko oficjalnie oddano do użytku 2 października 2020 roku. W tej okazji zorganizowano przy nim festyn, a także turniej piłki nożnej dla dzieci

[madohora]

[madohora]

Muzeum Miejskie w Siemianowicach Śląskich – muzeum dotyczące historii Śląska i miasta Siemianowice Śląskie. Znajduje się ono w zabytkowym XVIII-wiecznym spichlerzu, w zespole pałacowo-parkowym. Muzeum organizuje wystawy stałe i tymczasowe, a także seminaria oraz spotkania o charakterze naukowo-oświatowym.

[madohora]

Muzeum Miejskie w Siemianowicach Śląskich składa się z trzech działów zajmujących się różnymi dziedzinami, a należą do nich:
Dział historii – gromadzący pamiątki związane z dziejami miasta i całego regionu;
Dział etnografii – zajmujący się kulturą tradycyjną zarówno przemysłową jak i rolniczą;
Dział sztuki – wystawiający prace plastyczne współczesnych twórców

[madohora]

Pałacyk romantyczny z XIX wieku w Parku Górnik – przypominający zamek budynek w którym mieszkał ogrodnik opiekujący się parkiem otaczającym pałac w Michałkowicach; pałacyk wpisany do rejestru zabytków o nr rej. A/1379/88 z 9 listopada 1988 roku.

[madohora]

Kompleks dawnego browaru w Hucie Laura (ul. Browarowa 1)

[madohora]

zespół zabudowy osiedla robotniczego przy ul. Trafalczyka 3-3a-3b-3c, 4, 5-5a, 6—6a, 7a-7b, 9-9a, 10-10a, 11-11a, 12-13

[madohora]

Budynek administracyjno-mieszkalny Fabryki Kotłów Parowych Fitznera (ul. Powstańców 10) – wpisany do rejestru zabytków o nr rej. A/1525/93 z 30 kwietnia 1993 roku

[madohora]

Budynek poczty głównej (ul. Śląska 26)

[madohora]

Cmentarz choleryczny na Sośniej Górze[166] z 1849 roku

[madohora]

Siemianowice w organizacji kościelnej należały pierwotnie do parafii w Czeladzi, w diecezji krakowskiej. Po wcieleniu dekanatu bytomskiego diecezji wrocławskiej, Siemianowice dostały się do parafii w Michałkowicach. Właściciel miasta, hrabia z rodu Henckel von Donnersmarck, ufundował kaplicę w swoim zamku, w 1830 roku. W 1834 roku administrator parafii michałkowickiej otrzymał pozwolenie na odprawianie tam mszy św.

[madohora]

23 września 1884 roku biskupa Hermann Gleich z Wrocław poświęcił kościół pod wezwaniem Tajemnicy Podwyższenia Krzyża. Koszty budowy wyniosły 300 tysięcy ówczesnych marek niemieckich. Kościół zbudowany został w stylu neogotyckim. Ma 32 m wysokości, 29,20 m długości i 54,05 m wysokości. Na początku posiadał trzy ołtarze: św. Józefa i św. Barbary, później dobudowano ołtarz św. Krzyża, Matki Boskiej i św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Organy skonstruowała firma Schlag ze Świdnicy. Droga krzyżowa i obrazy do głównego ołtarza namalował artysta z Wrocławia, Joseph Fahnroth. Bardzo kunsztowna ambona była wzorowana na kazalnicy z kościoła św. Trójcy w Bytomiu również była dziełem architekta Friedricha von Schmidta z Wiednia i rzeźbiarza Lusta z Wrocławia. Dzwony wykonała, znana wówczas, firma ludwisarska A. Geittner Söhne z Wrocławia. Zostały one jednak zarekwirowane w 1917 roku przez wojsko, dlatego w 1922 roku proboszcz Kunze zamówił w tej samej firmie nowe dzwony.

[madohora]

Wieś Siemianowice powstała najprawdopodobniej w wieku dwunastym, bądź trzynastym. Pierwsze wzmianki źródłowe pochodzą z 1515 roku. Po wcieleniu dekanatu bytomskiego do diecezji wrocławskiej, Siemianowice dostały się do parafii w Michałkowicach. Właściciel miasta hrabia z rodu Henckel von Donnersmarck ufundował kaplicę w swoim zamku w 1830 roku.

[madohora]

Ponieważ ludność parafii stale wzrastała zaczęto planować budowę większego kościoła. 29 czerwca 1881 położono kamień węgielny pod budowę nowego kościoła. Prace trwały 3 lata. Kierował nimi mistrz budowniczy Paweł Jackisch z Bytomia. Projekt kościoła pierwotnie był przeznaczony dla gminy Mysłowice, jednak tam go odrzucono, gdyż sądzono iż jest za drogi. Koszty budowy wyniosły 300 000 ówczesnych marek niemieckich, a pokryła je Spółka Akcyjna „Zjednoczonych Hut Królewskiej i Laury”. Kościół zbudowany został w stylu neogotyckim. Na początku posiadał trzy ołtarze: św. Józefa i św. Barbary, później dobudowano ołtarz Świętego Krzyża, Matki Boskiej i św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Ołtarz główny projektował architekt Schmidt z Wiednia i artysta rzeźbiarz Lust z Wrocławia. Ich dziełem była także bardzo kunsztowna ambona, wzorowana na kazalnicy z kościoła św. Trójcy w Bytomiu, którą postawili wcześniej. Drogę Krzyżową i obrazy do głównego ołtarza namalował artysta z Wrocławia Fahnroth. Sklepienie kościoła, fragmenty ścian oraz filary pokrył freskami Stolper z Nysy. Organy skonstruowała firma Schlag&Söhne ze Świdnicy. Dzwony wykonała, znana wówczas, firma ludwisarska A. Geittner Söhne z Wrocławia. Zostały one jednak zarekwirowane w 1917 roku przez wojsko, dlatego w 1922 roku proboszcz Kunze zamówił w tej samej firmie nowe dzwony. 23 września 1884 kościół został konsekrowany przez bpa Hermanna Gleicha z Wrocławia.

[madohora]

Obecnie parafia liczy 12250 mieszkańców. Na jej terenie znajdują się kaplice, w tym także szpitalne, oraz zgromadzenie sióstr boromeuszek, które przybyły do miasta w 1883 roku. Jak dotąd parafia ta wydała 71 kapłanów.

[madohora]

TYMCZASOWY KOŚCIÓŁ (1867—1884).
Ludność Siemianowic wciąż wzrastająca odczuwała coraz
żywiej potrzebę własnego domu Bożego i wskutek podania
gminy udzielił też Biskup Wrocławski w roku 1866 zezwole-
nia na budowę kościoła. Zaraz zawiązał się Komitet, na któ-
rego czele stanęła Hrabina Wanda Henckel de Donnersmarck
z rodu Gaszynów. Pani ta hojna i pobożna zakupiła z wła-
snych środków jedną morgę roli, którą Komitetowi staw: a
do dyspozycji. Już dnia 12. czerwca 1867 można było poło-
żyć kamień węgielny pod tymczasowy kościół. Ponadto za-
krzątała się gorliwie około sprawienia niezbędnych paramen­tów i sprzętów liturgicznych. Przy tłumnym udziale ludności
miejscowej w otoczeniu 24 księży, poświęcił ks. Dziekan Press-
freund dnia 28. listopada tegoż roku tymczasowy kościół.
Od tego dnia więc mogły Siemianowice w własnym kościele
oddawać cześć Bogu Najwyższemu. Skromny był to copraw-
da kościółek, jak przekonać się można z obrazu, który się do
dziś dnia zachował a umieszczony jest w zakrystji nowego
kościoła. Warto zanotować też ten szczegół, że tego samego
dnia poświęcona została figura Matki Boskiej, mieszcząca się
przy wejściu do parku zamkowego; druga figura, znajdująca
się na przeciwległej stronie Zamku a poświęcona św. Janowi
Nepomuckiemu, jest wcześniejszej daty, jak świadczy napis :
L. G. H. 1802 (Lazar Graf Henckel).

[madohora]

PARAFJA SIEMIANOWICE (od roku 1873).
Dnia 1. kwietnia 1873 stały się wreszc o Siemianowice
samodzielną parafją. Pierwszy jej proboszcz to dotychczasowy lokalista Hugon Stabik. 17 tegoż miesiąca otrzymał on
kanoniczną instalację; parafja liczyła wtedy 11000 dusz. Lu-
dność ciągle wzrastała i kościół okazał się rychło za szczupłym.
Już pod koniec lat siedemdziesiątych powstała myśl wybu-
dowania nowego obszernego Domu Bożego. Myśl wkrótce
zdołano wcielić w czyn: dnia 29 czerwca 1881 położono ka-
mień węgielny pod budowę nowego kościoła. Prace trwały
3 lata, a wykonano je pod kierownictwem mistrza budowni-
czego Jakischa z Bytomia. (Rysunek kościelny był pierwot-
nie przeznaczony do Mysłowic, ale tam go podobno odrzuco-
no jako za drogi !).

[madohora]

Proboszczowie Kościoła św. Krzyża
(1884—IQ34).
Parafja Siemianowicka miała w ciągu swego 50-letniego
istnienia czterech proboszczów. Pierwszym był niezapomnianej
pamięci ks. Hugon Stabib, urodź. 5 lipca 1834, zasłużony jaho
budowniczy hościoła i organizator życia parafialnego. Niestety
danem mu było tylko dwa lata pracować przy nowej świątyni,
którą był wystawił, bo nieubłagana śmierć odwołała go dnia 25
sierpnia 1886 do wieczności. Duszpasterzował ks. Stabik w Sie-
mianowicach przeszło 18 lat, zwłoki jego spoczywają na tak
zwanym starym cmentarzu (za dwa lata więc przypada 50-letnia
rocznica jego zgonu). Pamięć tego zacnego kapłana jest
jeszcze dzisiaj żywą w sercu parafjan.
Drugim proboszczem był ks. Andrzej Świder, urodź, w
roku 1844, mąż wielkiej energji i zwolennik nieco oryginalnych
metod duszpasterskich zwłaszcza gdy chodziło o utrzymanie
karności kościelnej. (Do dziś dnia jeszcze kursują o tern cie-
kawe anegdoty wśród ludu). Parafję objął 14 grudnia 1886.
W lecie 1888 rozpoczął budowę plebanji, którą ukończono 1
kwietnia 1889. Za jego staraniem powstał też przy ówczesnej
ulicy Zamkowej (dziś ul. ks. Stabika) w roku 1889 Zakład św.
Jadwigi, którego zarząd objęły S.S. Boromeuszki. W następ-
nym roku kazał ks. proboszcz w miejscu, gdzie dawniej stał
główny ołtarz tymczasowego kościoła, postawić figurę z ka-
mienia piaskowego, wyobrażającą Pana Jezusa na górze oliw-
nej (tak zwany Ogrojec); od roku 1901 unosi się nad nią ka-
plica w stylu gotyckim. Parafją zawiadował ks. proboszcz
Świder przez dwadzieścia dwa lata; umarł dnia 19 paździer-
nika 1908 a pochowany jest w Piekarach, w miejscu jego
urodzenia.
Trzecim proboszczem był ks. Franciszek Kunze, urodź.
10 sierpnia 1867. Parafję objął 8 czerwca 1909. Za jego rzą-
dów rozrosła się parafja do ogromnej liczby przeszło 30.000
dusz. Aktualną więc stała się od pierwszych jat Jego urzędowania sprawa podziału paraiji. Powstały w związku z tem
przykre spory pomiędzy Proboszczem, Zarządem Kościelnym,
względnie Reprezentacją Gminną a Patronatem. (P. Hilgerl),
zwłaszcza dookoła miejsca, gdzie miał stanąć nowy kościół.
Spory wlokły się przez długie lata, a położył im koniec właś-
ciwie dopiero wybuch wojny; zdecydowano się odkupić od
ówczesnej gminy Huta Laura halę targową, którą urządzono
potem jako kościół tymczasowy, i tak powstała druga parafja
w Siemianowicach. Parafja św. Krzyża znajduje się po pół-
nocnej stronie toru kolejowego a nowa parafja św. Antoniego
po południowej stronie. Z części materjału, przeznaczonego
przez ks. proboszcza dla nowego kościoła, wybudowano w
roku 1915 salkę na zabrania towarzyskie, położona jest w
ogrodzie obok plebanji. Sterany walkami i strawiony długo-
letnią chorobą, ukończył ks. proboszcz Kunze życie dnia 9
września 1924 po piętnastu latach duszpasterzowania, pocho-
wany jest na nowym cmentarzu przy ul. Michałkowickiej, za-
łożonym przez niego 14 lat przedtem.
Czwartym proboszczem jest ks. Augustyn Kozlík, urodź.
21 marca 1884, wyświęcony na kapłana 17 czerwca 1909.
Parafję św. Krzyża objął w dniu 21 grudnia 1924. Głownem
jego staraniem było rozbudowanie organizacyj kościelnych i
upiększenie Domu Bożego. W tym celu przeprowadzał kil-
kakrotnie gruntowną reparację mocno uszkodzonego dachu
kościelnego i wieży. W roku 1930 wreszcie mógł przystąpić
do zadania, o którem od samego początku swojej działalności
tutejszej marzył, mianowicie do wymalowania kościoła w wiel-
kim rozmiarze. Zgodnie z nazwą kościoła (Kościół św. Krzyża)
miała malatura kościoła być tak przeprowadzoną, że wszę-
dzie miała się okazać łączność z tajemnicą ofiary Pańskiej,
tak krwawej jak bezkrwawej. Symbolika ta uwydatnia się
przedewszystkiem w dwuch obrazach, umieszczonych obok
głównego ołtarza: lewy obraz przedstawia scenę „Quo vadis,
Dominé?“ („Dokąd idziesz, Panie?“) a prawy zdarzenie Pod-
wyższenia św. Krzyża (z czasów cesarza Herakljusza w wieku
siódmym). Po obu stronach kościoła ciągnie się na ścianach
niżej okien serja dwudziestu dwuch obrazów, tworzących jedną
ideową całość.

[madohora]

iemianowice jest charakteru słowiań-
skiego, czyli polskiego. W średniowieczu nadawa-
no osiedlom nazwy od imiona właściciela lub jego
synów. To też nazwa Siemianowice pochodzi
przypuszczalnie od — Szymana wzgl. Szymona lub
Siemiana. Potomkowie tegoż nazwali się więc albo
Siemianie albo Siemiańscy. Faktem jest, że przez
dłuższy czas używano jedynie imion chrzestnych
z dołączeniem lit. z. Tak np. Bolesław, jeden z
potomków Siemian (Siemiańscy) nazywał się Bo-
lesław z Siemianów (Siemiańskich), z czego osta-
tecznie powstało — Siemianowice. Osiedla wzgl.
wioski z końcówką patronymiczną — ice należą
do najstarszych na Śląsku, przypuszczać więc na-
leży, że Siemianowice istniały już w 12 lub 13
wieku. Dowód istnienia rzeczywistego posiadamy
z roku 1515, o czem dowiadujemy się z wezwania
do uiszczenia opłaty na odnowienie zamku w Swier-
klańcu. Obok Siemianowic istniały wtedy Jaku-
bowice — od Jakuba, które były położone między
Siemianowicami i Czeladzią. Wioska ta w roku
1588 została przez plądrujące okolicę hordy tatar-
skie i kozackie spalona i spustoszona doszczętnie.
Z początkiem 17 wieku osiedli się na Śląsku
Mieroszewscy, szlachcice z Węgier, herbu Slepo-
wron, z których Krystof (| 1623) zakupił Siemia-
nowice ód Siemianowskich. Po Krystofie odebrali
Michałkowice, Siemianowice, Bańgów i Jakubowi
ce jego bracia Jan i Wojciech. Zaznaczyć należy,
że Siemianowice należały wówczas z powyżej wy-
mienionemi wioskami oraz z Przełajką i Bytkowem
do parafji w Czeladzi. W r. 1692 nabył dobra
bańgowskie, do których powiększone Siemiano-
wice jak i „puszcza Jakubowice“ należały, od Sta-
nisława Mieroszewskiego Hunter von Grandon,
będący wówczas właścicielem Bytkowa. W dniu
9 lipca 1718 nabyła Siemianowice razem z Bań-
gowern Marja Józefa hrabina Henckel von Don-
Niniejszem ogłasza się, że Komisja Porozu-
miewawcza Polskich Związków Zawodowych Pra-
cowników Umysłowych na Górnym Śląsku posta-
nowiła przeprowadzić plebiscyt Pracowników Umy-
słowych w sprawie Ubezpieczeń Społecznych, aże-
by utrzymać ubezpieczenie na temsamem pozio-
mie, jaki dotąd istnieje z różnicą przesunięcia
wieku Ubezpieczonego z 65 na 55 lat.
W drodze plebiscytu ubezpieczeni mają od-
powiedzieć na następujące pytania:
1. Czy dia prawidłowego funkcjonowania in-
stytucyj ubezpieczeń społecznych niezbędne jest
zachowanie w nich zasad samorządu? 2. Czy za-
chowanie odrębności ubezpieczenia emerytalnego
pracowników umysłowych jest konieczne? 3. Czy
pożądane jest zmniejszenie składek na ubezpie-
czenia emerytalne i na wypadek braku pracy —
kosztem obniżenia świadczeń emerytalnych i za-
siłków na wypadek braku pracy? 4. Czy jest
uzasadnione społecznie dalsze ograniczanie pomo-
cy lekarskiej dla ubezpieczonych i ich rodzin? 5.
nersmarck, której ród wywodzi się tak jak Miero-
szewskich, z Węgier.
Stare księgi kościelne w Czeladzi wykazują,
że rodzina Mieroszewskich zamieszkiwała stale w
Siemianowicach w zamku dworskim, który służył
później za rezydencję Hencklom von Donnersmark.
Zamek ten został 1789 częściowo przebudowany,
dalsza zaś przebudowa nastąpiła w połowie 19
wieku. W międzyczasie cechujący okolice charak-
ter rolniczy coraz bardziej zanikał z powodu bo-
gatych pokładów węgla. W 1787 r. w maju, uru-
chomiono na terenie Siemianowicfpierwszą kopalnię
pod nazwą „Kopalnia Szczęścia" później i „Kopal-
nia Karoliny". 20 marca 1823 r. powstała obok
„Kopalni Szczęścia" nowa „Kopalnia Eugenja“, w
późniejszych latach zaś powstały „Kop. Ficinus,
„Kop. Richter“ i dalsze kopalnie w okolicy. W
każdym bądź razie rok 1787 wzgl. 1782 był po-
czątkowym w uprzemysłowieniu Śląska. W po-
łowie 30 roku ub. stulecia właściciciel dóbr sie-
mianowickich przeznaczył większy kompleks tere-
nu dworskiego pod budowę huty żelaza pod naz-
wą ’’Huta Laura“, (po południowej stronie toru
kolejowego). W r. 1872 hrabia Henckel sprzedał
należący do dóbr rycerskich teren kopalniany i
hutniczy z wszystkiemi przyleżytościami „Zjedno-
czonej Hucie Królewskiej i Laury“ w Berlinie,
przezc¿ obwód dworski został samodzielną je-
dnostką administracyjną. W dniu 7 października
1889 drugi obwód dworski pod nazwą „huta Laura“
został rozwiązany i przeistoczony w samodzielną
gminę „Laurahutę”, która w r. 1919 połączona zo-
stała z gminą Siemianowice, tworząc w całości
dzisiejsze nasze miasto Siemianowice.
*
Nowszą historję Siemianowic rejestrowała
stale „Gazeta Siemianowicka“ i przyszły kronikarz
może uważać ją śmiało jako źródło, jeśli pokusi
się do spisania całkowitej „Historji Siemianowic“.
A jest to praca wcale nie łatwa, choć bardzo ponętna!

[madohora]

W 1910 roku został zakupiony teren pod Nowy Cmentarz u wylotu Siemianowic w kierunku Michałkowic, obecnie przy ulicy Michałkowickiej, za 5400 marek. Cmentarz został poświęcony w tym samym roku przez ks. proboszcza Franciszka Kunze i był drugim z kolei cmentarzem parafialnym.

[madohora]

ks. Franciszek Jerominek - budowniczy kaplicy cmentarnej, proboszcz parafii Krzyża Świętego
ks. proboszcz Franciszek Kunze
ks. proboszcz Jan Broy
ks. proboszcz Stanisław Czapik

[madohora]

Po święceniach pracował w rodzinnej parafii św. Katarzyny w Pawonkowie oraz w parafii św. Antoniego w Syryni, a od września 1937 roku w parafii Św. Ap. Piotra i Pawła w Katowicach. Jednocześnie w tym samym czasie podjął pracę katechety w Gimnazjum św. Jacka w Katowicach. Na mocy dekretu w 1942 roku został wikariuszem w parafii Trójcy Przenajświętszej w Kochłowicach. Otrzymał także polecenie zorganizowania nowej placówki duszpasterskiej w Kłodnicy. Dzięki jego staraniom wybudowano tam tymczasową drewnianą kaplicę. Od 1945 roku pełnił posługę katechety w Państwowym Liceum i Gimnazjum Męskim im. Adama Mickiewicza w Katowicach. Pełnił również funkcję prezesa Diecezjalnego Koła Księży Prefektów.

[madohora]

23 czerwca 1968 został mianowany przez bpa H. Bednorza proboszczem w parafii Krzyża Świętego w Siemianowicach Śląskich. Jako proboszcz siemianowickiej parafii szczególną troską otaczał młodzież. Organizował „Oazy”, popierał młodzieżowy chór „Schola”, rozwijał ruch charytatywny, poszerzył Radę Parafialną powołując do niej parafian różnych stanów, w 1969 roku założył Poradnię Życia Rodzinnego. Dzięki zaangażowaniu i staraniom ks. F. Jerominka w 1976 roku parafia otrzymała zezwolenie na budowę kaplicy cmentarnej pw. Wniebowstąpienia Pańskiego na Starym Cmentarzu, której poświęcenia 29 września 1977 dokonał bp Herbert Bednorz. Nieco wcześniej, bo w 1972 roku została poświęcona kaplica także na Nowym Cmentarzu. Nowy Cmentarz wraz z wybudowaną również dzięki ks. Jerominkowi kaplicą pw. Zmartwychwstania Pańskiego w 1986 roku został przekazany erygowanej pięć lat wcześniej, bo 22 marca 1981 nowej parafii.

[madohora]

Urodził się 10 sierpnia 1867 w Gross Mahlendorf (Malerzowice Wielkie) w powiecie niemodlińskim. Był synem kupca Michała i Magdaleny. Do szkoły ludowej uczęszczał w Surogoszczy, dokąd przeprowadził się razem z rodzicami. Następnie uczył się w gimnazjum w Opolu, Nysie, a w końcu w Prudniku, gdzie w 1887 roku zdał egzamin dojrzałości. Po maturze rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego.

[madohora]

Siemianowice Stary Cmentarz

[madohora]

Stary Cmentarz w Siemianowicach

[madohora]

Stary Cmentarz

[madohora]

Stary cmentarz.

[madohora]

Stary cmentarz'

[madohora]

Stary Cmentarz w Siemianowicach Śląskich

[madohora]

Siemianowice

[madohora]

Siem-ce

[madohora]

Sie-mianowice

[madohora]

Cmentarz ewangelicki przy ul. Cmentarnej; wpisany do rejestru zabytków o nr rej. A/649/2020 z 18 maja 2020 roku.

[madohora]

8 czerwca 1909 otrzymał nominację na proboszcza w parafii Krzyża Świętego w Siemianowicach. Jego osobiste zainteresowania koncentrowały się wokół spraw społecznych. Już jako wikariusz w Głogówku angażował się w życie tamtejszego Towarzystwa Czeladników, a jako proboszcz siemianowicki sprawował pieczę nad towarzystwami robotniczymi. Był autorem dwóch książek w języku niemieckim. Pierwszej z dziedziny homiletyki, drugiej zatytułowanej Die Verwaltung der katholischen Pfarramts. Zmarł 9 września 1924 w Siemianowicach i tam został pochowany na Nowym Cmentarzu.

[madohora]

W 1939 r. nastąpiły zmiany w prawnych relacjach pomiędzy domem generalnym w Trzebnicy a polską prowincją zgromadzenia. Święta Kongregacja Rzymska dla Spraw Zakonnych, za aprobatą papieża Piusa XII, dekretem z 3 czerwca 1939 r. wyłączyła polską prowincję spod władzy domu generalnego w Trzebnicy i ustanowiła ją samodzielnym zgromadzeniem na prawie papieskim z domem generalnym w Rybniku. W 1945 r., gdy władze państwowe zajęły budynek rybnickiego klasztoru, siostry podjęły decyzję o przeniesieniu lokalizacji zarządu generalnego i nowicjatu do Mikołowa. Stąd pojawiła się zwyczajowa nazwa zgromadzenia: boromeuszki mikołowskie

[madohora]

Wydobycie rud cynku i ołowiu podjęto w 1855 roku, jednak pokład został zalany wodami podziemnymi. Ponowne próby uruchomienia kopalni podjęto w 1866 roku, ale również zakończyło się niepowodzeniem. W latach 80-tych XIX wieku postanowiono przekształcić kopalnię w ujęcie wody. w 1886 rozpoczęto tłoczenie wody do zbiornika w Bytkowie. Po II Wojnie Światowej uruchomiono wydobycie węgla kamiennego.

[madohora]

Gmach ratusza gminy Siemianowice został ukończony w 1904 roku (data ta jest również wyryta na wykuszu nad oknem pierwszego piętra[2]). Projekt sporządzony został w latach 1902–1903 przez budowniczego miejskiego – Johannesa Seifferta. W tym czasie gmach był przewidziany na siedzibę władz gminy Siemianowice. Został on zlokalizowany przy ówczesnym Neuer Marktplatz (obecnie plac Wolności), na rogu nowo wytyczonych ulic: Friedrichstrasse (obecnie ulica Z. Krasińskiego) i Hohenzollernstrasse (obecna ulica Jana Pawła II

[madohora]

W czasie II wojny światowej zamurowano środkowe okno w sali powiedzeń Rady Miasta, co uchroniło witraż przez zniszczeniem

[madohora]

POMNIK UPAMIĘTNIAJĄCY MIESZKAŃCÓW SIEMIANOWIC - www.fotopolska.eu

[madohora]

Budynki szpitala

[madohora]

Budynek szpitala Spółki Brackiej w Siemianowicach Śląskich – zabytkowy gmach dawnego pawilonu chirurgicznego kompleksu szpitala Spółki Brackiej, będący obecnie siedzibą Centrum Leczenia Oparzeń im. dr. Stanisława Sakiela w Siemianowicach Śląskich, położony przy ulicy Jana Pawła II 2 (Śląskiej 15), w dzielnicy Centrum.

[madohora]

Gmach w późniejszych latach został kompleksowo wyremontowany – m.in. wymieniono stolarkę okienną i wyczyszczono elewację zewnętrzną. Obejmujące prawie cztery lata prace modernizacyjne gmachu zakończono jesienią 1998 roku. W tym samym roku, 31 lipca 1998 roku, Centrum Leczenia Oparzeń wpisano do rejestru samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, a w tym czasie szpital dysponował 52 łóżkami. W 2009 roku władze województwa śląskiego przeznaczyły 38 milionów złotych na rozbudowę szpitala. Powstał wówczas nowy budynek o powierzchni 5,8 tys. m², mieszczący izbę przyjęć oraz pododdziały izby przyjęć: izolacyjny i separacyjny. Na piętrze powstał oddział septyczny do leczenia piorunujących zakażeń i blok operacyjny[8]. Rozbudowa Centrum Leczenia Oparzeń, zaprojektowana przez architekta Jarosława Mańkę, została wyróżniona w konkursie Najlepsza Przestrzeń Publiczna Województwa Śląskiego, edycja z 2015 roku.

[madohora]

W 2016 roku w Siemianowicach Śląskich działało łącznie 16 klubów sportowych, które zrzeszały 2066 członków w 23 sekcjach sportowych. Na terenie miasta wśród nich funkcjonują następujące kluby sportowe:

[madohora]

Futsal Club 2016 Siemianowice Śląskie – klub futsalowy założony w 1995 roku pod nazwą Zryw

[madohora]

Volley Club Górnik Siemianowice Śląskie – dawny klub siatkówki mężczyzn; grał na hali sportowej kompleksu Michał; w 2011 roku przeniósł swoją siedzibę do Katowic i zmienił nazwę na KS Spodek Katowice

[madohora]

Kompleks Sportowy Pszczelnik – na kompleks składają się następujące obiekty sportowo-rekreacyjne położone w Parku Pszczelnik: hala sportowa, stadion z boiskiem do piłki nożnej i bieżnia lekkoatletyczną, boisko/lodowisko, korty tenisowe, boiska treningowe, basen letni, boisko do siatkówki plażowej, siłownia, tor rolkowy, trasy biegowe, a także pokoje gościnne

[madohora]

Jest to najstarszy czynny tego typu obiekt na terenie Polski. Powstał on w latach 1907–1908 dla pracowników huty „Laura” według projektu wykonawczego Emila Twrdego, a w latach 1950–1970 XX wieku został przebudowany – powiększono wówczas nieckę basenu. W latach 2017–2019 pływalnia została kompleksowo zmodernizowana, a prace te zostały uhonorowane kilkoma wyróżnieniami i nagrodami.

[madohora]

W maju 1907 roku budowniczy gminy Siemianowice Toballa zezwolił na budowę łaźni. 24 kwietnia 1908 roku powiadomiono naczelnika gminy o zakończeniu budowy i zgłoszono obiekt do użytku. Gmach powstał pierwotnie jako dom kąpielowy z niewielkim basenem celem poprawy higieny i umożliwienia pracownikom i ich rodzinom ciepłych kąpieli, gdyż na początku XX wieku spora część kamienic i kolonii robotniczych była pozbawiona łazienek. W późniejszym czasie przez lata łaźnia służyła już wszystkim mieszkańcom.

[madohora]

5 września 2016 roku, z uwagi na poważnie uszkodzenie niecki basenu, został on zamknięty. W tym samym roku pracownicy pływalni rozpoczęli własnymi siłami remont, lecz Pływalnia Miejska nie miała dosyć pieniędzy, by kontynuować prace. Wolontariusze, celem ratowania obiektu, zorganizowali zbieranie podpisów mieszkańców Siemianowic Śląskich, które rozpoczęło się w listopadzie 2016 roku. 1 lutego 2017 roku przynieśli do prezydenta miasta Rafała Piecha 8 tysięcy zebranych podpisów. Zostały one później wysłane do Ministerstwa Sportu i Turystyki

[madohora]

W ramach XXIV edycji konkursu „Modernizacja Roku & Budowa XXI w.” za 2019 rok gmach Pływalni Miejskiej otrzymał Nagrodę Ogólnopolskiego Czasopisma Budowlanego Rom-Dom. W ogólnopolskim konkursie zorganizowanym przez Generalnego Konserwatora Zabytków pt. „Zabytek Zadbany” w 2020 roku siemianowicka „Badyhala” otrzymała wyróżnienie w kategorii „zabytki techniki”. 4 grudnia 2020 roku ogłoszono wyniki organizowanej przez województwo śląskie XXI edycji konkursu Najlepsza Przestrzeń Publiczna Województwa Śląskiego, w ramach którego siemianowicka Pływalnia Miejska zdobyła Nagrodę Marszałka Województwa w kategorii obiektu użyteczności publicznej, wygrywając największą liczbą oddanych głosów.

[madohora]

Gmach Pływalni Miejskiej jest zbudowany z czerwonego klinkieru z białymi elementami zdobniczymi. Pierwotnie budynek został pokryty szarobłękitną dachówką karpiówką

[madohora]

HISTORIA PŁYWALNI MIEJSKIEJ - www.siemianowice.pl

[madohora]

Pierwszy projekt budynku pływalni powstał w 1906r. Vereinighte Konigs – und Laurahutte Akitien – Geseleschaft ( Die Berg – Varwaltung ) zwróciła się w kwietniu 1907r. do Zarządu Gminy Siemianowic o wydanie zezwolenia na wybudowanie pływalni dla pracowników wspomnianej Spółki.

[madohora]

Do pisma dołączone zostały plany – barwny rysunek fasady i elewacji bocznej, przekrój podłużny, poprzeczny i rzuty poszczególnych kondygnacji ( szczególnie części zawierającej nieckę basenu).

[madohora]

W maju 1907 roku budowniczy gminy – Toballa – wydał pozwolenie na budowę basenu . 29 sierpnia 1907 roku firma Baugesellschaft fur Lolat – Elsenbeton Kattowitz/Technisches Bureau zatwierdziła obliczenia statyczne wykonane do tego projektu

[madohora]

W trakcie przebudowy w 1908 roku przeprojektowano wejście do pływalni i do piwnic. Zaprojektowano też przejście z części piwnicznej do części mieszczącej basen.

[madohora]

Przez poczekalnię i suszarnię wchodziło się na emporę wysuniętą nad niecką basenu, gdzie znajdowały się kabiny do przebierania i przechowywania ubrań (13 po każdej stronie). Empory miały szerokość 3,44 m, a kabiny 1,10 m.

[madohora]

Nad niecką basenu zostało zaprojektowane sklepienie pozorne, podtrzymywane za pomocą żelaznej kratownicy. Część środkową – nad niecką stanowił świetlik. Jako pokrycie dachu przewidziana była szarobłękitna dachówka ułożona w „ogon bobra” (karpiówka). Na obu poziomach basenu były toalety, pralnia (na górnym) i poczekalnia (na dolnym). Wszystkie pomieszczenia basenu ze względów sanitarnych były wyłożone flizami (płytkami ceramicznymi).

[madohora]

Pływak

[madohora]

Obiekty sportowo-rekreacyjnie w swoim zarządzie ma również Siemianowicka Spółdzielnia Mieszkaniowa. Są to m.in. boska zlokalizowane przy ulicach: Przyjaźni, W. Wróblewskiego, W. Jagiełły, W. Korfantego i przy alei Młodych. SSM zarządza również Strefą Rozrywki Renoma przy ul. W. Wróblewskiego. Do pozostałych obiektów na terenie miasta należą: strzelnica sportowa Polskiego Związku Łowieckiego (ul. Zwycięstwa), pole golfowe Śląskiego Klubu Golfowego (ul. Sowia), tereny klubu jeździeckiego Deresz (ul. Brynicka) i boisko środowiskowe Młodzieżowego Domu Kultury (ul. F. Chopina)

[madohora]

W czasie II wojny światowej zlikwidowano polskie szkolnictwo, zastąpione przez niemieckie. Po opuszczeniu Siemianowic przez wojska niemieckie, już 4 lutego 1945 roku zaczęto nauczanie w Szkole Podstawowej nr 1, a 5 lutego tego samego roku w bytkowskiej szkole. 8 marca 1945 roku rozpoczęto naukę w Państwowym Liceum i Gimnazjum in. J. Śniadeckiego. Założono też dwie szkoły zawodowe. W 1968 roku do 20 szkół podstawowych w mieście uczęszczało 9549 uczniów

[madohora]

W latach międzywojennych na obszarze Siemianowic Śląskich powstawały nieliczne budynki. Dominował wówczas styl modernistyczny. Do ważniejszych inwestycji należała działalność Towarzystwa Osiedli Robotniczych, które w latach 1934–1937 wybudowało 95 budynków jednorodzinnych. Dalszy rozwój architektoniczno-urbanistyczny miasta nastąpił po II wojnie światowej. Powstawała w tym czasie zabudowa mieszkalna w różnorodnej formie – w latach 50. XX wieku budowano osiedla w stylu socrealistycznym (w tym osiedle J. Tuwima), w la tacha 60.–80. XX wieku osiedla bloków mieszkalnych. Jedną z pierwszych powojennych inwestycji mieszkalnych była budowa osiedla około 150 domków fińskich. W 1952 roku od strony Katowic rozpoczęto budowę liczącego w latach 60. XX wieku około 8 tys. mieszkańców osiedla J. Tuwima. W latach 60. rozpoczęto budowę osiedla przy ul. Oświęcimskiej, a w Bytkowie osiedla Chemik. W pierwszych dwudziestu latach PRL-u powstały również pojedyncze obiekty, w tym trzy 11-kondygnacyjne wysokościowce przy ul. Komuny Paryskiej, a także osiedla domów jednorodzinnych, w tym w Bytkowie i w rejonie ulicy Czeladzkiej. W tym czasie budownictwo indywidualne rozwinęło się przy ulicach: Komuny Paryskiej, Sportowców, Czeladzkiej, W. Wróblewskiego i Chorzowskiej. Po 1989 roku w mieście budowano głównie domy jednorodzinne i wielorodzinne, a także zakłady przemysłowe.

[madohora]

Spichlerz (ul. Fryderyka Chopina 6) – budynek spichlerza, zbudowany przez hrabiego Henckel von Donnersmarcka, w XVIII wieku; obecnie służy jako siedziba Muzeum Miejskiego; spichlerz wpisany do rejestru zabytków o nr rej. A/473/2016 z 16 marca 2016 roku

[madohora]

1939 – w nocy z 31 sierpnia na 1 września na kopalni "Michał" początek II wojny światowej. Dywersyjny oddział Freikorps Ebbinghaus zajmuje teren kopalni i zostaje wyparty dopiero po ciężkich walkach przez pododdział Wojska Polskiego oraz miejscowych dawnych powstańców śląskich i harcerzy.

[madohora]

Gmach powstał w stylu historyzmu według projektu berlińskiego architekta Grünewalda. Pierwotnie zaprojektowano go jako budynek symetryczny z ryzalitem pośrodku, lecz w trakcie budowy zdecydowano o budowie w części wschodniej jedynie dwóch osi. Skrzydło zachodnie jest siedmioosiowe i zostało zakończone ryzalitem. Pierwotnie okna w południowej części tego ryzalitu nie zostały przeszklone, tworząc otwarte loggie połączone dekorowanymi kolumnami z kapitelami kostkowymi

[madohora]

1951 – włączenie gminy Michałkowice (z dzielnicą Bytków) do powstającego powiatu miejskiego Siemianowice Śląskie

[madohora]

1961 - powstanie pierwszego Zakładu Przeróbczego Haldex przy KWK "Michał"

[madohora]

1970 - założenie grupy muzycznej SBB

[madohora]

1972 – połączenie KWK "Michał" i KWK "Siemianowice"

[madohora]

1994 – uroczyste pożegnanie KWK "Michał"

[madohora]

1998 – likwidacja KWK "Michał"

[madohora]

2012 – Otwarcie "Parku Tradycji" w miejscu byłej kopalni "Michał"

[madohora]

Przez Michałkowice przebiegają bądź przebiegały następujące linie kolejowe:

Linia kolejowa nr 161 Katowice Szopienice Płn. – Chorzów Stary (na granicy z Bytkowem, czynna); obecnie na istniejącej linii prowadzony jest wyłącznie ruch towarowy,
Linia nr 201 (należąca do Kopalni Piasku Szczakowa) (w pobliżu granicy z Piekarami Śląskimi, zlikwidowana),
Łącznica kolejowa nr 871: Wanda – KWK Michał (łączyła zakłady Haldex i Fabud z powyższymi liniami, zlikwidowana)

[madohora]

W latach 1854-1857 zakończono budowę linii kolei wąskotorowej o prześwicie toru 785 mm z Bytomia Karbia przez Rozbark, Maciejkowice, Siemianowice do Szopienic i Bogucic. Linia przebiegała przez Michałkowice od strony Maciejkowic nasypem kolejowym wzdłuż ogródków działkowych "Malwa", gdzie zlokalizowana była stacja węzłowa Bytków (4 tory stacyjne, 3 tory bocznicowe). Od stacji Bytków w stronę Siemianowic odgałęziały się dwa tory szlakowe, które przecinały ul. Oświęcimską w miejscu lokalizacji przejazdu kolejowo-drogowego kat. A. Lewy tor przebiegał między Zakładami Kotłomontaż a Parkiem Górnik w kierunku bocznic KWK "Michał" (czynna w latach 1901-1998) i "HALDEX" (czynna w latach 1963-1994). Prawy tor prowadził nasypem kolejowym wzdłuż ogródków działkowych "Szarotka" w stronę Siemianowic i dalej do Szopienic.

[madohora]

Od roku 1998 rozpoczyna się okres kursowania wąskotorowych pociągów turystycznych z Siemianowic Śląskich do Zabytkowej Kopalni Srebra i Skansenu Maszyn Parowych w Tarnowskich Górach oraz nad Zalew Nakło-Chechło w Miasteczku Śląskim. W tym celu zbudowano dwa perony dla pasażerów "Bytków" i "Siemianowice Śląskie Wąskotorowe". Pierwszy zlokalizowany był przy przejeździe kolejowo-drogowym przy ul. R. Traugutta i ul. Oświęcimskiej w Michałkowicach, drugi zaś przed bocznicą KWK Siemianowice Szyb Richter przy ul. Wieczorka. W roku 2000 GKW zakupiły wagon motorowy MBd1-281, który obsługiwał planowe kursy pasażerskie pod nazwą Bytomka w relacji Siemianowice Śl. Wąsk.-Bytków-Maciejkowice-Bytom. Rok 2000 zapisał się w historii Michałkowic jako data uruchomienia pierwszego planowego pasażerskiego połączenia kolejowego z Michałkowic do Bytomia i Siemianowic Śląskich.

[madohora]

Wykaz bocznic Górnośląskich Kolei Wąskotorowych na terenie Michałkowic w latach 1854-1990:

Kopalnia Węgla Kamiennego "Siemianowice" Ruch III (KWK "Michał") (od 1901),
Polsko-Węgierska Górnicza Spółka Akcyjna "HALDEX" Zakład Michał (od 1963),
Okręgowe Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej Kotłownia "Bytków" (od 1960 do 1983),
Kamieniołom Michałkowice (od 1890 do 1945).

[madohora]

Obecnie w Michałkowicach znajduje się 14 przystanków ZTM, przez które przebiega 22 linii: 5, 22, 30 30N, 43, 72, 74, 91, 96, 98, 110, 119, 133, 168, 170, 196, 222, 663, 664, 665 i 974, łączących dzielnicę z wszystkimi dzielnicami Siemianowic Śląskich, jak również z innymi głównymi miastami Górnośląsko-Zagłębiowskiej Metropolii.

[madohora]

Szkoły podstawowe
Szkoła Podstawowa nr 4 (Zespół Szkół nr 4)
Szkoła Podstawowa nr 13
Szkoła Podstawowa dla Dorosłych (ZSOiZ nr 2)
Szkoły średnie
Zespół Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych nr 2
Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr 2
III Liceum Profilowane
IV Liceum Ogólnokształcące
Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych
Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych

[madohora]

Corocznie odbywa się na terenie parafii św. Michała Archanioła w Michałkowicach we wrześniu śląski festyn MichałFest.
Na festynach, świętach i różnego rodzaju uroczystościach obchodzonych na terenie Michałkowic często artystycznie udziela się artysta Józef Skrzek
Park Górnik z placem zabaw, Zameczkiem, stawem i trasami rowerowymi

[madohora]

Kompleks Sportowy „Michał” – Hala Zborna wraz z wyremontowanym basenem który posiada 83 metrową zjeżdżalnię, saunę i jacuzzi

[madohora]

Klub sportowy MKS Siemianowice Trampkarze rocznik 95 i inne.
Klub futsalowy Futsal Club Siemianowice Śląskie.
Klub UKS Mustangi Michałkowickie (hokej na trawie)
Klub Sportowy MUKS Michałkowice (siatkówka)
Klub Sportowy MKS "Start Michałkowice (Piłka ręczna)

[madohora]

Osiedle Przyjaźni
Osiedle Fabud
Osiedle Bohaterów Września (pot. "Pegeery")
Osiedle Robotnicze (pot. "osiedle za kościołem", daw. "osiedle im. A. Zawadzkiego")
Maroko (zachodnia część Osiedla Robotniczego składająca się z kilkudziesięciu dwurodzinnych domków mieszkaniowych, z począktów XX w.)
Osiedle im. Witolda Budryka (pot. Falklandy, Faki)
Osiedle przy ul. Bytomskiej
Osiedle Basztowe

[madohora]

Kościół pw. św. Michała Archanioła – wybudowany w latach 1902-1904,
Zabytkowy zespół zabudowań i terenów parafialnych
Pałac Rheinbabenów zwany Zameczkiem w Parku Górnik
Dom leśniczego i ogrodnika w Michałkowicach z 1906 roku w Parku Górnik
Dom Pomocy Społecznej (dawne Maximilianeum) z początków XX wieku (dzisiejszy CARITAS)
Stary cmentarz przy ul. Maciejkowickiej
Zabudowania dawnej kopalni "Michał" - szyb Krystyn
Budynek dawnego magistratu przy ul. Krakowskiej (obecnie kamienica mieszkalna)
Niektóre zabudowania ul. Kościelnej

[madohora]

[madohora]

Parafia św. Michała Archanioła w Siemianowicach Śląskich-Michałkowicach – rzymskokatolicka parafia w dekanacie siemianowickim. Siedziba parafii znajduje się przy ulicy Kościelnej 1 w Siemianowicach Śląskich, w dzielnicy Michałkowice. Jest to najstarsza wspólnota parafialna na terenie Siemianowic Śląskich, której pierwsze pisane wzmianki pochodzą z XIV wieku. Obecny, neoromański kościół parafialny autorstwa Ludwiga Schneidera został poświęcony 12 czerwca 1910 roku. Z tej parafii pochodzi biskup Czesław Domin.

[madohora]

Parafia św. Michała Archanioła powstała według przypuszczeń w latach 1290–1310 na terenie wsi Michałkowice i jest jedną z najstarszych parafii w kasztelanii bytomskiej i dekanacie sławkowskim. Pierwsze potwierdzone wzmianki o parafii odnotowane w kolektoriach świętopietrza i dziesięcinach papieskich pochodzą z lat: 1325–1328 i okresu między 1336 a 1357 rokiem. Według dokumentów kolektora papieskiego Andrzeja z Verolo w 1326, wieś Michałkowice i budynek kościoła zostały opuszczone. W źródłach z lat 1363–1374 budynek kościoła uległ prawdopodobnie zniszczeniu. 14 lutego 1402 roku powstał nowy drewniany kościół ufundowany przez Macieja Wrochlika z Bytkowa. Ważną datą w historii parafii było powstanie pierwszej w okolicy przykościelnej szkoły w 1421 roku. Najstarszy opis kościoła pochodzi z roku 1598 i został sporządzony przez ks. Krzysztofa Kazimierskiego. Wokół ówczesnego kościoła znajdowały się zabudowania gospodarcze, ogrody i plebania

[madohora]

W 1786 roku rozpoczęto rozbiórkę starego budynku kościoła i budowę nowego murowanego w stylu późnobarokowym. Patronami budowy byli: Antoni Rheinbaben, Lazarus Henckel von Donnersmarck, Johann Nepomucen von Kloch, Józef Mikusz i ks. proboszcz Wojciech Pawlikowski. 21 października 1787 roku poświęcono nowy kościół. Był on skromny na planie czworoboku i mieścił jedynie 600 osób. W 1829 roku dobudowano wieżę, a 1858 roku boczne skrzydła, kryptę i kaplicę. Dzięki przebudowie świątynia mieściła ponad dwa razy więcej wiernych. Mimo to kościół z biegiem lat stawał się zbyt mały dla zwiększającej się ilości mieszkańców okolicznych terenów, co było spowodowane rozwojem przemysłu.

[madohora]

Michałkowicka parafia od początku swojego istnienia do 1811 roku należała do diecezji krakowskiej. Wówczas to biskup krakowski zrzekł się na rzecz biskupa wrocławskiego zwierzchnictwa nad dekanatem bytomskim i pszczyńskim, co zostało potwierdzone bullą papieską z 1821 roku