Siemianowice Śląskie

[madohora]

[madohora]

Początki parafii wiążą się z powstaniem kaplicy przedpogrzebowej na cmentarzu przy ulicy Michałkowickiej, założonym w 1919 roku. Kamień węgielny pod budowę kaplicy Zmartwychwstania Pańskiego został poświęcony listopada 1970 roku. W 1972 roku utworzono rektorat, a pierwszym rektorem został dotychczasowy wikariusz parafii Krzyża Świętego – ks. Ernest Müller. Parafię erygowano 22 marca 1981 roku. Pierwszym proboszczem parafii został ks. Joachim Studnik. Początkowo parafia nie posiadała probostwa, a księża mieszkali w mieszkaniach prywatnych. Zezwolenie na budowę własnego probostwa otrzymano od Urzędu Miejskiego w Siemianowicach Śląskich w 1985 roku

[madohora]

Kolonia powstała w tym samym okresie co pobliska kolonia Hugo, pod koniec lat 50. XIX wieku. Obejmowała ona obszar w rejonie dzisiejszych ulic: Powstańców, P. Śmiłowskiego, Cmentarnej i Komuny Paryskiej, a jej nazwa została nadana na część Wandy von Gaschin Henckel von Donnersmarck.

[madohora]

Osada ta pierwotnie składała się z kilku domów, przy których znajdowały się stawy, a jej istnienie potwierdzają dokumenty z 1720 roku. 20 kwietnia 1873 roku na Sadzawkach urodził się Wojciech Korfanty. Sadzawki tworzą obecnie budynki pochodzące z różnego okresu. Główną ulicą przebiegającą przez dzielnicę jest ulica Mysłowicka. W rejonach statystycznych nr 277450 i 277440, obejmujących obszar Sadzawek mieszkało według spisu z 2011 roku odpowiednio 531 i 820 osób, czyli łącznie 1351 mieszkańców.

[madohora]

Istnienie miejscowości potwierdzają dokumenty z 1720 roku, lecz jako przysiółek Sadzawki istniały prawdopodobnie już na początku XVII wieku. Pierwotnie składały się ze stawów rozpłodowych, przy których znajdowała się grupa domów. Okolicę tą nazywano również Kopaninami z uwagi na to, że niegdyś było to miejsce wyrębu lasu

[madohora]

Główne ulice w Sadzawkach to: Brzozowa, Cmentarna, Mysłowicka, Piaskowa i Juliusza Słowackiego. Ulica Mysłowicka łączy miejscowość z Katowicami – jej przedłużeniem jest ulica Strzelców Bytomskich. Sadzawki sąsiadują z linią kolejową nr 161 relacji Katowice Szopienice Północne–Chorzów Stary, na której prowadzony jest jedynie ruch towarowy[21]. Linia ta została oddana do użytku 1 lutego 1870 roku

[madohora]

Jakubowice – nieistniejąca wieś na terenie obecnych Siemianowic Śląskich, w rejonie Pszczelnika

[madohora]

Teren późniejszego parku w połowie XIX wieku stanowił część folwarku Bienenhof, który składał się na dawne dobra rycerskie. Około 1870 roku rozpoczęto prace, zmierzające do organizacji zastanej zieleni na potrzeby ośrodka rekreacyjnego. Powstała w tym celu muszla koncertowa, która została później zastąpiona przez estradę, a w latach 50. XX wieku wzniesiono ponadto: boisko, korty i place zabaw. W dwudziestoleciu międzywojennym właścicielem parku było przedsiębiorstwo Górnośląskie Zjednoczone Huty Królewska i Laura. Na obszarze obecnego parku, w jego południowej części[6] działała do lat 50. XX wieku piaskownia na potrzeby pobliskiej Kopalni Węgla Kamiennego Saturn w Czeladzi, po której pozostały rozległe zagłębienia terenu

[madohora]

Wilhelm Fitzner (ur. 8 lutego 1833 w Gliwicach, zm. 3 stycznia 1905 w Laurahütte, obecnie Siemianowice Śląskie) – niemiecki przemysłowiec.

[madohora]

Willa Fitznera

[madohora]

Kościół Marcina Lutra w Siemianowicach Śląskich – zabytkowy kościół parafii ewangelicko-augsburskiej w Siemianowicach Śląskich.

[madohora]

Ewangelicy w Siemianoicach

[madohora]

Kościół posiada witraże, organy, a na wieży kościelnej zegary. Ambona została umieszczona się po prawej stronie, przy prezbiterium. Trzy dzwony zostały zamówione w darze dla kościoła przez braci Wilhelma i Richarda Fitznerów. Znajdująca się w kościele neogotycka chrzcielnica wzorowana jest na wittenberskiej. Chrzcielnica ta jest w kształcie sześciokąta foremnego i składa się z trzech części: czary, trzonu i bazy. W centralnej części kościoła znajduje się neogotycki, drewniany ołtarz. Środkową, najwyżej wysuniętą część stanowi żelazny, ażurowy krzyż z ukrzyżowanym Jezusem Chrystusem, wpisany w ozdobną, podwójną elipsę z kutego żelaza

[madohora]

Mural

[madohora]

Mural upamiętniający powstania śląskie

[madohora]

Dom w którym urodził się Wojciech Korfanty

[madohora]

Tablica poświęcona Korfantemu

[madohora]

Został on zagospodarowany jako część kompleksu pałacowo-parkowego, na który składa się m.in. siemianowicki pałac, którego początki sięgają XVII wieku. Park w obecnej formie ukształtował się pod koniec XIX wieku, a w późniejszych czasach, zwłaszcza po II wojnie światowej, przechodził kilka zmian. Obecnie jest miejscem występowania szeregu gatunków roślin (w tym rzadkich, jak np. metasekwoja chińska) i zwierząt (głównie ptaków).

[madohora]

Park Miejski o powierzchni 17,83 ha położony jest w Siemianowicach Śląskich, w rejonie ulic: Parkowej i F. Chopina. Jest to reprezentacyjny park miasta ukształtowany w formie ogrodu angielskiego będący częścią zabytkowego zespołu pałacowo-parkowego. Kompleks ten jest wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-1289/82. W północnej części parku znajduje się zabytkowy budynek dawnego spichlerza, będący obecnie siedzibą Muzeum Miejskiego. Funkcjonuje tutaj także amfiteatr, w którym organizowane są przedstawienia dla dzieci, występy różnych zespołów i inne podobnego typu wydarzenia

[madohora]

Pałac w Siemianowicach Śląskich, Pałac Donnersmarcków w Siemianowicach Śląskich (nazywany również Pałacem Mieroszewskich w Siemianowicach Śląskich) – klasycystyczny pałac znajdujący się w Siemianowicach Śląskich przy ulicy Chopina

[madohora]

Władze niemieckie w czasie okupacji w latach 1939–1945 nakazały przebudować reprezentacyjne sale na małe pokoje biurowe i wybić nowe otwory okienne, przez co w znacznym stopniu zniszczono zabytkowy wystrój.

[madohora]

PAŁAC DONNESMARCÓW PRZECHODZI KOMPLETNY REMONT - Nasze Miasto

[madohora]

W obrębie parku bytują: dziki, łasice, sarny, zające, bażanty, sroki, szpaki, kukułki, kosy, wilgi i słowiki, lisy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Siemianowice Śląskie charakteryzują się zwartym przenikaniem się obszarów o funkcji mieszkaniowej i przemysłowej. Łącznie obszary mieszkaniowo-usługowe zajmują prawie 20% powierzchni miasta. W północnej części Siemianowic Śląskich – w Bańgowie i Przełajce, znaczny udział stanowią przestrzenie otwarte, do których należą pola uprawne i ugory

[madohora]

Osady pochodzące z triasu, występujące na obszarze Siemianowic Śląskich, pochodzą z okresu dolnego i środkowego wapienia muszlowego, a także pstrego piaskowca. Na północ od szybu Bańgów ich miąższość rośnie do 150 m. Jako utwory powierzchniowe pod zwietrzeliną czwartorzędową występują one w Przełajce, Bańgowe i zachodnich Michałkowicach

[madohora]

Miasto położone jest na terenie charakteryzującym się słabym naturalnym rozwinięciem rzeźby, jednak jest ona dość urozmaicona. Znajdują się liczne niecki, rowy, doliny rzeczne oraz łagodne wzgórza. W topografii Siemianowic Śląskich znaczną rolę odgrywają obok form naturalnych także formy będące rezultatem działalności człowieka. Są to m.in. hałdy i zwałowiska skały płonnej. Istnieją również zagłębienia powierzchni będące rezultatem eksploatacji piasku i węgla kamiennego

[madohora]

Dolina Brynicy – od zachodu graniczy z łagodnie opadającymi stokami Wzgórz Siemianowickich, natomiast od zachodu ze stromymi stokami Wyżyny Czeladzi; jest to wąska dolina przełomowa, wycięta w skałach triasowych; jest to forma prawdopodobnie czwartorzędowa

[madohora]

[madohora]

Z nocy z 31 sierpnia na 1 września 1939 roku dywersyjny oddział Freikorpsu zajął kopalnię „Michał”. Został on odparty przez oddział polskich wojsk, miejscowych powstańców i harcerzy. Obszar Siemianowic Śląskich w czasie II wojny światowej znalazł się pod okupacją niemiecką. Wojska radzieckie zajęły miasto 27 stycznia 1945 roku. 8 kwietnia tego samego roku na placu Wolności powstał Pomnik Wdzięczności dla Armii Czerwonej, który został rozebrany w 1992 roku[80]. Po II wojnie światowej, w 1951 roku do Siemianowic Śląskich przyłączono sąsiednie, samodzielne dotychczas gminy: Bańgów, Bytków, Michałkowice i Przełajkę. W czasie Polski Ludowej na terenie Siemianowic Śląskich zaczęły powstawać nowe osiedla mieszkaniowe, a liczba ludności miasta podwoiła się. W 1972 roku połączono kopalnie „Siemianowice” i „Michał” pod nazwą Kopalnia Węgla Kamiennego „Siemianowice”

[madohora]

W roku 1718 Hrabina Maria Józefa von Donnersmarck, w imieniu męża Karla Josepha, kupuje od Huntera von Gradona Siemianowice, Bańgów i opustoszałe Jakubowice (dzisiejsze tereny Pszczelnika, zob. park Pszczelnik). Rodzina Donnersmarcków w latach 1760-1778 buduje pałac na miejscu dawnego dworu Mieroszewskich i Henklów, który podziwiamy do dzisiaj. W roku 1786 powstał murowany kościół w Michałkowicach, a na terenie teraźniejszego Lasku Bytkowskiego pierwsza w dzisiejszym powiecie kopalnia węgla kamiennego "Leśna".

[madohora]

W latach powojennych miasto stopniowo powiększało swoje terytorium. Utworzono w 1951 powiat miejski Siemianowice Śląskie, w skład którego weszło miasto Siemianowice Śląskie i gminy: Bytków, Michałkowice, Bańgów i Przełajka. Popularyzacją historii miasta, ochroną pamiątek przeszłości, a także wspieraniem różnego rodzaju inicjatyw kulturalnych zajmują się m.in. Muzeum Miejskie oraz Towarzystwo Przyjaciół Siemianowic Śląskich.

[madohora]

1290–1310 – przypuszczalnie założenie parafii i budowa drewnianego kościoła w Michałkowicach.

[madohora]

1421 – w Michałkowicach jako na pierwsza na terenie dzisiejszego powiatu powstała przykościelna szkoła.

[madohora]

1692 – panem dóbr siemianowickich został Kasper Hunter von Gradon.

[madohora]

1786 – pierwszy murowany kościół w Michałkowicach.

[madohora]

Nowo powstały dom otrzymał nazwę Maxymilianeum od imienia swojego dobrodzieja ks. Maksymiliana Gerlicha i był stacją pielęgnacji starców, pielęgnacji pozadomowej i robót ręcznych. Dość szybko okazało się jednak, że zapotrzebowanie na usługi jest znacznie większe. Na prośbę parafian siostry zaczęły zajmować się ambulatoryjną opieką chorych w parafii oraz prowadzić pracownię robót ręcznych dla dziewcząt. Regularnie naukę w pracowni pobierało 30 - 40 dziewcząt, a miesięczny koszt udzielanych lekcji wynosił 3 złote.

[madohora]

Po zmianach ustrojowych w 1989 roku siostry boromeuszki zakonne odzyskały swoją własność i swobodę zarządzania domem. Z dniem 1 lipca 1990 zakład otrzymał nazwę: Dom Pomocy Społecznej dla Dorosłych prowadzony przez Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza. W myśl Ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 budynek przy ulicy Maciejkowickiej 8 wymagał modernizacji i gruntownego remontu, by spełniał standardy bytowe dla osób niepełnosprawnych. Do 1999 roku na terenie Domu przeprowadzono wiele prac remontowych. Pod nowym zarządem Dom całodobowo zapewnia zaspokojenie potrzeb opiekuńczo-bytowych dla 43 kobiet niepełnosprawnych intelektualnie. Na urzędzie dyrektora pozostawała s. Fryderyka Łabuń, a obecnie s. Małgorzata Rzońca.

[madohora]

Domy poza granicami Francji
Kiedy w Pradze trzeba było założyć Zakład dla Ociemniałych Dorosłych, podjęto starania,
by sprowadzić do Pragi siostry z Kongregacji św. Karola Boromeusza i powierzyć im kierow-
nictwo tegoż zakładu. Zwrócono się z prośbą do Zarządu Generalnego Boromeuszek w Nan-
cy. Sam Cesarz Austrii, Franciszek I popierał te starania. Rada Generalna nie chciała zakładać
placówek swej Kongregacji daleko poza granicami Francji. Postanowiono utworzyć dom w
Pradze (niezależny od Nancy), w którym pracowałyby siostry pochodzące z Czech. Przybyły
z Czech cztery kandydatki, które rozpoczęły w Nancy nowicjat. W Domu Macierzystym w
Nancy postarano się, by nowicjuszki otrzymały solidne i odpowiednie wykształcenie i przy-
gotowanie do przyszłych zadań w swojej ojczyźnie. Wszystkie nowicjuszki z Czech złożyły w
Nancy śluby zakonne. Siostry powróciły do Pragi, gdzie profesor Klar przekazał im prowadze-
nie Instytutu dla Ociemniałych. Cesarz Austrii Ferdynand po wielu trudnościach zatwierdził
Kongregację w Czechach. Papież Grzegorz XVI zatwierdził Konstytucje dla Kongregacji w
Nancy i w Pradze i udzielił zezwolenia na utworzenie samodzielnej gałęzi Kongregacji Sióstr
Miłosierdzia św. Karola Boromeusza w Czechach oraz ustanowił arcybiskupa Pragi superio-
rem dla wszystkich domów w Czechach i na terenie ówczesnego cesarstwa austriackiego

[madohora]

II wojna światowa i powrót sióstr do Domu w Michałkowicach
W czasie II wojny światowej starcy (60 osób w 1939 r.) do 1942 r. pozostali w za-
kładzie, po czym wywieziono ich do innych zakładów, a siostry wyjechały do Rybnika,
Wełnowca i Wirka. Pozostały Matka Przełożona Regula i s. Maria Melchiada. Zamiesz-
kały najpierw u rodziny Fojcików (w domu Franciszki Lwowskiej z d. Fojcik), s. Georgia
(Julia Danecka) mieszkała u Marii Rzymełkowej w Wełnowcu8
, a później w organistów-
ce; pracowały przy kościele i pielęgnowaniu chorych we wsi. Dom zajęto na sierociniec
dla niemieckich dzieci, którymi opiekowały się siostry NSV (Narodowosocjalistycznego
Biura Opieki Społecznej). Później Dom zajęło wojsko.9 W 1945 r. po odejściu wojsk ra-
dzieckich zgromadzenie odzyskało Dom i siostry powróciły do zakładu. Polski Czerwony
Krzyż umieścił tu chorych i rannych i chciał zatrzymać dom do użytku swojego i kopalni.
Pomocny okazał się sprzeciw społeczeństwa oraz starania dr. Ryszarda Dłuhosza. Siostry
zajęły się chorymi i rannymi, a w miarę opuszczania przez nich domu przyjmowano starców, m.in. byłych mieszkańców tego domu.10

[madohora]

Powstał on na gruntach ofiarowanych przez hrabiego Hugona von Donnersmarcka, Caspara Jablonkę – ówczesnego naczelnika gminy Siemianowice oraz Matheusa Barona. Cmentarz powstał 19 listopada 1868. Do 1887 roku cmentarz był wspólnym cmentarzem dla parafii katolickiej jak i ewangelickiej, jednak pochówków wyznania ewangelickiego na wspólnym cmentarzu było bardzo niewiele

[madohora]

W 1976 roku parafia otrzymała zezwolenie na budowę kaplicy, w której można by sprawować msze święte pogrzebowe. Kaplicę tę wybudowano tuż obok kostnicy, którą poświęcono 29 września 1977 pod wezwaniem Wniebowstąpienia Pańskiego.

[madohora]

W 1892 roku został przeniesiony do Łącznika w powiecie prudnickim, a potem do Solca pod Białą. Po śmierci proboszcza w 1894 roku przez pewien okres zarządzał tą ostatnią parafią. W grudniu 1894 roku został przeniesiony do Szymiszowa w powiecie strzeleckim, gdzie pod koniec 1895 roku został proboszczem. Rok później przeniósł się do parafii w Ligocie pod Białą (powiat prudnicki). W 1900 roku był jednym z organizatorów Towarzystwa Szerzenia Elementarzy im. ks. Engela.

[madohora]

Kołodziej Piotr (1853-1931), poeta, autor sztuk teatralnych

Urodził się 15 lutego 1853 w Siemianowicach, w chłopskiej rodzinie Wojciecha i Pauliny z d. Opat. Po ukończeniu szkoły ludowej pracował jako robotnik w hucie. W 1883 roku został prezesem Związku Chrześcijańsko-Ludowego, a od 1919 roku był członkiem Towarzystwa Oświaty im. św. Jacka. Napisał 29 sztuk teatralnych, najczęściej wystawianych na Śląsku. Jego nazwisko znane było również w Poznaniu, bo tam również zapraszano go na występy. Na Śląsku jego sztuki teatralne zyskały większą sławę niż utwory Karola Miarki

[madohora]

Dembiński Teodor CR (1880-1928)
Urodził się 8 września 1880 w Siemianowicach w rodzinie Franciszka i Walerii z d. Tileczek. Po ukończeniu szkoły ludowej i gimnazjum (uczył się we Lwowie i Krakowie) wstąpił w 1897 roku w Krakowie (wraz z młodszym bratem Pawłem) do Zgromadzenia Zmartwychwstania Pańskiego. Pierwsze śluby złożył w 1899 roku, wieczyste w 1903. Filozofię i teologię studiował w Rzymie (1899-1902), później w kolegium Franciszkanów w Krakowie i na Uniwersytecie Jagiellońskim (1906-1907). Niższe święcenia przyjął w 1900 roku w Rzymie, a święcenia kapłańskie 4 listopada 1906 w Krakowie. W latach 1902-21 pracował jako wychowawca w prowadzonym przez Zgromadzenie internacie w Krakowie (1902-1906 jako wicerektor, 1912-1913 rektor), dodatkowo pracował jako katecheta w miejscowych szkołach. Działacz niepodległościowy, uczestnik kursów plebiscytowych w Wieliczce. Prezes, a później skarbnik TOZKP – swą postawą zdobył duże zaufanie społeczeństwa i księży oraz tych wszystkich, którzy składali hojne ofiary na rzecz wyzwolenia Śląska. Nie mogąc udostępnić uchodźcom ze Śląska domu zakonnego zmartwychwstańców mieszczącego się w Krakowie przy ul. Łobzowskiej (zamienionego na szpital wojskowy), kierował razem z ks. J. Rzymełką rodaków do innych klasztorów krakowskich i tam zagrzewał ich do przetrwania ciężkich chwil. Od 1921 roku we Lwowie jako rektor internatu, a od 1926 roku równocześnie przełożony domu. Zmarł na atak serca w Józefowcu 12 września 1928. Spoczął na Starym Cmentarzu w Siemianowicach Śląskich.

[madohora]

Podjął kilka podróży naukowych i po zapoznaniu się z potrzebami emigracji polskiej w 1975 roku zwrócił się do bpa H. Bednorza i Prymasa Polski z prośbą o skierowanie do polonijnego duszpasterstwa w Anglii. Pracę duszpasterską pełnił najpierw w Londynie w dzielnicy Belham (1976-1977). Bp Szczepan Wesoły zaproponował mu pracę w Niemczech. W latach 1972-1990 pracował w diecezji Osnabrück, w polskiej parafii w Bremen podlegając Polskiej Misji Katolickiej w Niemczech. W wyniku jego starań wielka parafia w Bremen została podzielona na 4 mniejsze: w Bremen, Bremerhaven, Oldenburg i Osnabrück. W 1990 roku, ze względu na stan zdrowia, przeszedł na emeryturę. 2 października 1996 powrócił na stałe do Polski.

[madohora]

Pochowani:
fundatorzy gminy ewangelickiej Siemianowic
rodzina Fitznerów: Richard[5] i Wilhelm junior z żoną Anną oraz ich syn Max
Gustaw Kramer, księgowy
Theodor Meyer, dyrektor kopalni
Erich Nagel, dyrektor kopalni
Jan Pellar, inżynier
Jerzy Pilarski, radca Konsystorza Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce
Richard Radmann, naczelny lekarz

[madohora]

Cmentarz wytyczono na planie prostokąta[o powierzchni 62,15 a, przez środek biegnie jedna szeroka aleja. od bramy wejściowej, z którą krzyżuje się druga aleja w połowie jej długości. Na ich przecięciu znajduje się pięciometrowy cynowy krucyfiks na kamiennym postumencie. Z tyłu cokołu znajduje się inskrypcja „1890”. Na frontowej części cokołu umieszczono tablicę z czarnego marmuru z inskrypcją: Ich bin die Auferstehung und das Leben. Wer an mich glaubt der wird leben ob er gleich stürbe (pol. Jam jest Zmartwychwstanie i Żywot. Kto we mnie wierzy, choćby i umarł żyć będzie), będącą cytatem z Ewangelii według świętego Jana

[madohora]

Budynek ten obecnie jest siedzibą Siemianowickiego Centrum Kultury, w której znajduje się m.in. bogato zdobiona sala widowiskowa na około 60 miejsc siedzących oraz kawiarnia. Zbudowany jest w stylu eklektycznym i został wzorowany na willach śródziemnomorskich, które nawiązują architektonicznie do budynków starożytnych

[madohora]

13 maja 1946 roku wpłynęła prośba o przekazanie świątyni ojcom salezjanom celem utworzenia w kościele ewangelickim zakładu wychowawczego dla młodzieży, a w listopadzie 1946 roku w kościele osiadły repatriantki z Wilna – siostry wizytki. W czasie pobytu sióstr wizytek, pomiędzy klasztorem (w budynku probostwa) a kościołem powstało kryte przejście, a także zamknięto jedno ramie transeptu celem urządzenia kaplicy Wieczystej Adoracji. Ambona została zdemontowana, a freski usunięte. Przez cały okres powojenny ewangelicy bezskutecznie dopominali się o zwrot zabranego im kościoła, a ich własność potwierdzały wyroki sądów.

[madohora]

Pomnik Czynu Niepodległościowego – mieści się on na placu P. Skargi, upamiętnia on czterech wybitnych siemianowickich dowódców: pułkownika Jana Emila Stanka, podpułkownika Tadeusza Majcherczyka-Zdana oraz podporuczników Karola Gajdzika i Walentego Fojkisa

[madohora]

Pomnik Korfantego

[madohora]

MURAL NA STULECIE POWSTAŃ ŚLĄSKICH

[madohora]

OGROMNY MURAL W SIEMIANOWICACH - www.siemianowice.net.pl

[madohora]

– Ale tyż te synki byli mondre, bo nie zajmowali się balakwastrami6,
ino dużo czytali i o tym ze sobom potem łosprawiali. Jednymu, kiedyś
spod szaketa7 wyłaziła podszewka przypiento szpyndlikiem8. Zaroz żech
mu to przyszyła.
Któregoś dnia brakło uśmiechu powitania na twarzy babci. Leżała
w swoim łóżku cichutka i nieruchoma. Przerażona dziewczyna przywo-
łała sąsiadkę, która uznała, że babcia nie żyje. Szlochając dziewczyna
pobiegła do swojego domu, w którym mam uspokajała ja serdecznymi
słowami. Przywołany lekarz stwierdził zgon i mama wraz z sąsiadką
zajęły się przygotowaniami do pogrzebu. W majowym słonecznym dniu
nieliczny kondukt pogrzebowy, uświetniony skupioną i wolno maszeru-
jącą drużyną harcerek z bukiecikami polnych kwiatków w rękach, od-
prowadził babcię na cmentarz. Odtąd przy skromnej mogile codziennie
zjawiała sie Lucynka dekorując ją kwiatami. Cicho przekazywała bab-
ci swoje przeżycia i plan wyjazdu na szkolną wycieczkę w beskidzkie
góry, która miała upamiętnić rozstanie się z szkołą podstawową. Myśl
o pierwszym w życiu spotkaniu z górami nie pozwolił zasnąć w nocy.
Wczesnym rankiem uczniowie odjechali pociągiem do Bielska Białej,
skąd rozpoczęła sie wspinaczka na szczyt Szyndzielni. Wciąż rozglądając
się niecierpliwie szukali gór, które ukryły się w gęstej mgle. Mijał ich
góral w strojnym góralskim kapeluszu, który słysząc ich zaniepokojone
rozmowy o niewidocznych górach z szelmowskim uśmiechem zwrócił się
do nich ze słowami:
– Nie tropcie się, góry są na swoim miejscu. To, co tam we mgle nie
widzicie to są góry, a to co chnetka9 obejrzycie to tyż bydom góry.
Jeden z chłopców zapytał, kiedy się one się odsłonią, na co góral dow-
cipnie odpowiedział:
– Oj, nawet nie wiedzieli prorocy, jako świat sie potocy, to tyż nie
wiedzieliby kej straci się ta mgła. Ale jo myśla że chnetki.
Szli więc dalej w milczeniu łagodnie wznoszącym się szlakiem z ocza-
mi utkwionymi w każdy mglisty przerywnik lasu spodziewając się tam
zobaczyć wreszcie góry. I nagle prognoza góralskiego „chnetki“ stała się
faktem. Z gęstej mgły wyłaniał się obraz, wolno zmieniając konfigurację.
W pełnej krasie ukazały się wzniesienia gór dopiero, kiedy oświetlił je
blask słoneczny. Wszyscy wówczas przystanęli oczarowani tym niezwy-
kłym widokiem, z milczącym podziwem. Po chwili jednak trzeba było
ruszyć w dalszą drogę. Szli więc odurzeni wspaniałym widokiem i za-
pachem lasu świerkowego. Na szczycie Szyndzielni o wysokości 1026 m
pani nauczycielka, przewodniczka wycieczki, zarządziła postój. Usiedli
na pobliskiej polanie posilając się przyniesionymi z domu kanapkami.
Pani opiekunka w międzyczasie opowiadała ciekawostki dotyczące
miejsca, na którym właśnie się znajdowali. Mówiła, że nazwę swoją Szyndzielnia zawdzięcza „szyndziolkom”, czyli gontom pokrywającym
dachy domów, które w tym miejscu produkowano. Zaś pobliskie wioski:
Bukowa, Buczniki, wzięły swoja nazwę od rosnących tu buków, a wioski
Cisownica i Cisowe, od rosnących tu kiedyś okazałych cisów. Piękne,
znajdujące się tu schronisko, zbudowane zostało w XIX w. I z tego miej-
sca oznakowany szlak górski prowadzi na szczyt Klimczoka o wys. 1134
m npm, o którym istnieje kilka różnych legend. Jedna mówi o tym, że
mieszkali tu zbójnicy, którym przewodzili bracia zwani „Klimczaki”, zaś
inna legenda opowiada o jednym zbójniku „Klimczoku”, który regularnie
napadał na kupców rabując ich po to, aby wspomóc biednych ludzi. Ukry-
wał się na szczycie góry w głębokich jaskiniach. Po wysłuchaniu tych
opowieści grupa młodych turystów natychmiast zapragnęła wyruszyć na
szczyt Klimczoka. Z jego szczytu ukazały im się wyżej wznoszące się góry
Beskidu Żywieckiego, a nawet delikatnie zamajaczyły dalekie Tatry na
bezchmurnym niebie. Spod szczytu Klimczoka ze źródełka rzeka Białka,
kierując się w stronę miasta, obdarowała go swoim imieniem Bielsko-
Biała. To wędrowanie ścieżkami górskimi spowodowało, że poczuli się
jak w zaczarowanej krainie pełnej przeróżnych niezwykłości. Zachwycali
się nie tylko widokiem gór, ale widocznymi z tego miejsca dolinami. Przy-
stanęli przy napotkanej w lesie mogiłce wzruszając się jej samotnością.
Po powrocie późnym wieczorem do swoich domów nie potrafili uporać
się z kotłującymi sie w głowach myślami i obrazami przepełnionymi
czarownymi doznaniami wśród górskiej przyrody. Toteż nie umiejąc się
skupić nad odpowiedziami na lawinę zadawanych przez rodziców pytań
obiecali, że wszystko dokładnie opowiedzą w dniu następnym, kiedy wy-
zwolą się z niezwykłego nastroju i ze zmęczenia. Wracając następnego
dnia ze szkoły Lucynka najpierw skierowała swoje kroki na cmentarz,
aby nad babci mogiłą opowiedzieć jej o górskich krajobrazach, które ona
własnymi oczami nigdy nie oglądała i o tym wszystkim, co tak bardzo na
tej pierwszej swojej wyprawie górskiej ją zachwycało.

[madohora]

W 1973 roku świątynia otrzymała nowoczesny wystrój zaprojektowany przez inż. arch. Krystiana Laskego z Katowic. Pod pretekstem wymogów Soboru watykańskiego II zniszczono centralnie usytuowany witraż, ołtarz główny, usunięto balaski i stopnie w prezbiterium oraz polichromię. Nowy ołtarz został bliżej nawy głównej, a metalowa płaskorzeźba św. Michała Archanioła na tle betonowych słupów zastąpił drewniany ołtarz autorstwa Carla Bühla, dekorowany licznymi rzeźbami z obrazem św. Michała Archanioła umieszczonym pośrodku. Przez ostatnie kilkanaście lat kościół przechodził szereg remontów i restauracji. Zamontowano ogrzewanie podłogowe i kanalizację, wymieniona cały dach wraz z remontem wieży, położona nową granitową posadzkę i przemalowano wnętrze

[madohora]

Na początku 2015 roku konserwator diecezjalny w porozumieniu z ks. proboszczem parafii zadecydował o odtworzeniu pierwotnego ołtarza wg rysunku projektowego Carla Bühla. Do zrekonstruowanego ołtarza użyto oryginalnych rzeźb, które zostały zabezpieczone przez parafię. Po fachowo przeprowadzonej konserwacji trafiły z powrotem na ołtarz. Nie odzyskano oryginalnego obrazu św. Michała Archanioła, który trafił do jednej z parafii na Pomorzu. W jego miejsce została namalowana kopia różniąca się kolorystyką od oryginału.

[madohora]

Parafia zarządza cmentarzem parafialnym znajdujących się przy ulicy Maciejkowickiej

[madohora]

PARAFIA MICHAŁA ARCHANIOŁA W MICHAŁKOWICACH

[madohora]

Michałkowicka Kępa – użytek ekologiczny w dorzeczu Brynicy (Rów Michałkowicki) w Siemianowicach Śląskich-Michałkowicach.

[madohora]

Użytek ekologiczny Michałkowicka Kępa został powołany 27 lutego 1997 roku na mocy uchwały Rady Gminy Siemianowice (Uchwała RG Siemianowice Śląskie Nr 279/97). Cały obszar źródliskowy Rowu Michałkowickiego to siedlisko wielu rzadkich gatunków roślin i zwierząt. Obejmuje teren o powierzchni 3,25 ha.

[madohora]

Występuje tu roślinność charakterystyczna dla terenów podmokłych: trzcina, bez czarny, karbieniec, ponikło błotne, sit rozpierzchły, turzyce, uczep trójlistkowy, rdest ziemnowodny, wyczyniec kolankowy, jaskier jadowity, wierzba wiciowa, wierzba pięciopręcikowa i topole czarne.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Park Górnik w Siemianowicach Śląskich (dawniej Park Rheinbabenów w Michałkowicach) − zabytkowy teren parkowy w Michałkowicach, dzielnicy Siemianowic Śląskich, zlokalizowany przy ulicy Oświęcimskiej.

[madohora]

W obrębie parku bytują: łasice, wiewiórki, zające, bażanty, sroki, szpak zwyczajny, kukułki, kosy, wilgi i słowiki, lisy.

[madohora]

Roślinność parku stanowią m.in.: dęby szypułkowe, dęby bezszypułkowe, kasztanowce, klony pospolite i buki.

[madohora]

[madohora]

Pierwotny dwór w Michałkowicach był własnością rodu Mieroszewskich. Został zbudowany z drewna, z wyjątkiem murowanych fundamentów, jednak od XVI wieku był on wzmacniany poprzez budowanie murowanych pięter o kształtach kwadratu lub prostokąta, dobudowywanie parkanu oraz wieży wznoszącej się nad wrotami. W 1741 roku ostatni przedstawiciel rodu Mieroszewskich – Jan Krzysztof wydał swoją córkę za niemieckiego podporucznika z rodu Schwellengröbel. Michałkowice przeszły pod władanie rodu Schwellengröbel, a następnie Rheinbabenów.

[madohora]

W 1892 roku pałac nabył Hugo zu Hohenlohe-Öhringen. Budynek został przebudowany w 1906 lub 1907 roku – dodano oranżerię, którą zaprojektował Louis Dame.

[madohora]

Po II wojnie światowej właścicielem Zameczku stała się Kopalnia Węgla Kamiennego Michał, która przekształciła go w Zakładowy Dom Kultury. Następnie pałac podlegał kopalni węgla kamiennego Siemianowice. W 1986 roku obiekt przeszedł remont generalny. Od 2009 roku obiekt należy do gminy Siemianowice Śląskie, która walczyła kilkanaście lat ze spółką węglową na drodze sądowej o prawo własności do tego obiektu.

[madohora]

W latach 2017–2018 przeprowadzono pierwszy etap rewitalizacji obiektu, który został sfinansowany z budżetu miasta. W ramach prac m.in. odnowiono elewację, wymieniono pokrycie dachowe oraz stolarkę okienną

[madohora]

Parterowy pałac został wzniesiony na planie prostokąta z cegły, elewacje zostały otynkowane. W centrum budynku znajduje się dwukondygnacyjny ryzalit, z boku ryzalit o trzech kondygnacjach, całość została nakryta dachami dwuspadowymi. Nad głównym wejściem umieszczono arabeskowe zadaszenie z żeliwa. Przed elewacją od strony parku znajduje się poprzedzony schodami taras.

[madohora]

Pałac jest otoczony przez rozległy park, obecnie miejski park Górnik, w którym znajduje się m.in. neogotycki dom leśniczego i ogrodnika.

[madohora]

PAŁAC W SIEMIANOWICACH JAK NOWY - www.portalsamorzadowy.pl

[madohora]

PAŁAC W MICHAŁKOWICACH - www.slaskie.trvel

[madohora]

[madohora]

Budynek został zaprojektowany przez Louisa Dame w 1906 roku dla spółki akcyjnej Zakłady Hohenlohe, z przeznaczeniem na dom mieszkalny dla leśniczego i ogrodnika terenów należących do przedsiębiorstwa (oprócz Michałkowic do spółki należały także tereny na obszarze Bytkowa i przede wszystkim rozległe lasy w Brynowie). Wewnątrz zaprojektowano dwa mieszkania, a w wieży umieszczono klatkę schodową. Po II wojnie światowej wnętrza przebudowano, zwiększając liczbę mieszkań do sześciu. W pobliżu zbudowano szklarnie nawiązujące do architektury Bliskiego Wschodu (obecnie nieistniejące).

[madohora]

Kilkadziesiąt metrów na południe przebiegał tor kolei wąskotorowej w kierunku bocznic KWK „Michał” oraz Zakładu Przeróbczego Haldex (obecnie rozebrany).