Duchy i dynie

[madohora]

Melon to roślina okrytozalążkowa z rzędu Cucurbitales , zbliżona do rzędu Fagales ( brzoza , buk , orzech włoski itp. ) . Dwie najważniejsze rodziny pod względem liczby gatunków w kolejności Cucurbitales to Begoniaceae i Cucurbitaceae . Wśród dyniowatych rodzaj Cucumis został niedawno ponownie zdefiniowany i obecnie obejmuje kilka byłych sąsiadujących rodzajów ( Cucumella , Oreosyce , Myrmecosicyos , Mukia , Dicaelospermum ). Obejmuje ponad 40 gatunków, z których dwa mają duże znaczenie gospodarcze: melon ( Cucumis melo ) i ogórek ( Cucumis sativus ). Podczas gdy rodzaj Cucumis prawdopodobnie pochodzi z Azji , gatunek C. melo pochodzi z Afryki . Melon jest diploidalny i ma 2 × 12 chromosomów . Od większości sąsiadujących gatunków różni się brakiem szorstkości i cierni na owocach . Jest dość odległy od innych gatunków i nie eksploatowano dotychczas żadnych krzyżówek międzygatunkowych.

[madohora]

Nazwa naukowa: Cucumis melo L. subsp. melo , rodzina Cucurbitaceae , podrodzina Cucurbitoideae , plemię Melothrieae , podplemię Cucumerinae .

[madohora]

„Możemy dawać dzieciom podzielone porcje cukierków po dużym posiłku, zakładając, że będą miały mniejszy apetyt na te smakołyki ”. Rodzice mogą również rozłożyć je na kilka dni, aby na przykład nie zostały spożyte wszystkie tego samego dnia. Inną alternatywą byłoby wykorzystanie okazji, aby dzieci mogły podzielić się nimi z rodziną lub przyjaciółmi” – stwierdził ekspert.

[madohora]

Jeśli chodzi o słodycze „bez cukru”, Rodríguez stwierdził, że niewłaściwe byłoby uznawanie ich za darmowy popyt. „W tych formatach cukier zastępuje się bezkalorycznymi substancjami słodzącymi, które mają określone maksymalne spożycie, lepiej znane jako ADI (akceptowalne dzienne spożycie), obliczane na podstawie masy ciała. W przypadku dzieci jest to znacznie bardziej ograniczone, ponieważ mają mniejszą wagę niż dorośli.”

[madohora]

Większość gatunków dyniowatych to pnącza zielne, które osiągają kilka metrów długości i mają wąsy czepne , ale opracowano również niepnące odmiany „krzaczaste” C. pepo i C. maxima . Żółte lub pomarańczowe kwiaty na roślinie dyniowatej występują w dwóch typach: żeńskie i męskie. Kwiaty żeńskie wytwarzają owoce, a kwiaty męskie pyłek . Wiele gatunków północno- i środkowoamerykańskich jest odwiedzanych przez wyspecjalizowane pszczoły zapylające , ale odwiedzają je również inne owady o bardziej ogólnych nawykach żywieniowych, takie jak pszczoły miodne .

[madohora]

Owoce dyni są duże i mięsiste. Botanicy klasyfikują owoce dyni jako pepo , które są specjalnym rodzajem jagody pochodzącej z dolnego zalążnia, z grubą zewnętrzną ścianą lub skórką z tkanką hypancjum tworzącą egzokarp wokół zalążnia i mięsistym wnętrzem złożonym z mezokarpu i endokarpu . Termin „pepo” jest używany głównie w odniesieniu do owoców dyniowatych, gdzie ten typ owoców jest powszechny, ale owoce Passiflora i Carica są czasami również pepo. Nasiona, które są przyczepione do ściany zalążni (łożysko ciemieniowe), a nie do środka, są duże i dość płaskie z dużym zarodkiem, który składa się prawie wyłącznie z dwóch liścieni . Wielkość owoców znacznie się różni: dzikie okazy owoców mogą mieć zaledwie 4 centymetry ( 1+1 ⁄ 2 cala), a niektóre udomowione okazy mogą ważyć znacznie ponad 300 kilogramów (660 funtów). Obecny rekord świata został ustanowiony w 2014 roku przez Beniego Meiera ze Szwajcarii , który zrzucił dynię o wadze 1054 kg (2323,7 funta).

[madohora]

Gdy na znamię zostanie naniesiona większa ilość pyłku, w owocach wytwarza się więcej nasion, a owoce są większe i mają większe prawdopodobieństwo dojrzewania, efekt ten nazywa się ksenią . Dlatego też okazy uprawiane w sposób konkurencyjny są często zapylane ręcznie, aby zmaksymalizować liczbę nasion w owocach, co zwiększa ich rozmiar; zapylanie to wymaga umiejętnej techniki. Wiadomo, że w niektórych odmianach C. pepo występuje zjawisko beznasienności .

[madohora]

Nasiona o największym potencjale kiełkowania rozwijają się (u C. moschata ) 45 dni po kwitnieniu , a masa nasion osiąga maksymalną wartość 70 dni po kwitnieniu. Niektóre odmiany C. pepo kiełkują najlepiej przy ośmiu godzinach światła słonecznego dziennie i głębokości sadzenia 12 milimetrów ( 1 ⁄ 2 cala). Nasiona posadzone głębiej niż 125 milimetrów (5 cali) prawdopodobnie nie wykiełkują. U C. foetidissima , gatunku chwastów, rośliny młodsze niż 19 dni nie są w stanie wykiełkować z korzeni po usunięciu pędów. W partii nasion o 90-procentowym wskaźniku kiełkowania, ponad 90 procent roślin wykiełkowało po 29 dniach od posadzenia.

[madohora]

Grupy gatunków Cucurbita digitata , C. foetidissima , C. galeotti i C. pedatifolia to kserofity , byliny strefy suchej z korzeniami spichrzowymi; pozostałe, w tym pięć udomowionych gatunków, to mezofityczne rośliny jednoroczne lub byliny krótkowieczne bez korzeni spichrzowych. Pięć udomowionych gatunków jest w większości odizolowanych od siebie barierami sterylności i ma różne cechy fizjologiczne. [ 40 ] Może wystąpić pewne zapylenie krzyżowe : C. pepo z C. argyrosperma i C. moschata ; i C. maxima z C. moschata . Zapylenie krzyżowe występuje łatwo w obrębie rodziny dyniowatych. Jako pośrednika użyto dyni bawolej ( C. foetidissima ), ponieważ można ją skrzyżować ze wszystkimi powszechnymi dyniowatymi .

[madohora]

Pełna filogeneza tego rodzaju nie jest znana, a badania nad nią trwały w 2014 roku. Poniższy kladogram filogenezy Cucurbita opiera się na badaniu mitochondrialnego DNA przeprowadzonym w 2002 roku przez Sanjura i współpracowników

[madohora]

Dowody udomowienia dyni sięgają ponad 8000 lat wstecz, od najbardziej wysuniętych na południe części Kanady aż po Argentynę i Chile. Ośrodki udomowienia rozciągają się od dorzecza rzeki Missisipi i Teksasu w dół, przez Meksyk i Amerykę Środkową do północnej i zachodniej Ameryki Południowej. [ 6 ] Spośród 27 gatunków, które Nee opisał, pięć jest udomowionych. Cztery z nich, C. argyrosperma , C. ficifolia , C. moschata i C. pepo , pochodzą z Mezoameryki i zostały udomowione ; piąty, C. maxima , pochodzi z Ameryki Południowej i został udomowiony

[madohora]

C. argyrosperma nie jest tak rozpowszechniona jak inne gatunki. Dzika forma C. a. subsp. sororia występuje od Meksyku do Nikaragui , a formy uprawne są używane na nieco większym obszarze rozciągającym się od Panamy do południowo-wschodnich Stanów Zjednoczonych. [ 9 ] Prawdopodobnie została wyhodowana ze względu na nasiona, które są duże i bogate w olej i białko , ale jej miąższ jest gorszej jakości niż w przypadku C. moschata i C. pepo . Jest uprawiana w szerokim zakresie wysokości: od poziomu morza do wysokości 1800 metrów (5900 stóp) na obszarach suchych, zwykle z wykorzystaniem nawadniania, lub na obszarach o określonej porze deszczowej, gdzie nasiona wysiewa się w maju i czerwcu

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kukurbitacyna jest sterydem roślinnym występującym w dzikiej dyni i w każdym członku rodziny dyniowatych . Jest trująca dla ssaków, występuje w ilościach wystarczających do zniechęcenia roślinożerców. Sprawia, że ​​dzika dynia i większość ozdobnych tykw, z wyjątkiem okazjonalnych C. fraterna i C. sororia , stają się gorzkie w smaku. Spożycie zbyt dużej ilości kukurbitacyny może powodować skurcze żołądka, biegunkę, a nawet omdlenie. Ta goryczka jest szczególnie powszechna w dzikiej dyni ; w niektórych częściach Meksyku miąższ owoców jest wcierany w pierś kobiety w celu odstawienia dzieci od piersi. Podczas gdy proces udomowienia w dużej mierze usunął gorycz z odmian uprawnych, zdarzają się sporadyczne doniesienia o tym, że kukurbitacyna powoduje choroby u ludzi. Kukurbitacyna jest również stosowana jako przynęta w pułapkach na owady.

[madohora]

Rodzina dyniowatych ma wiele gatunków wykorzystywanych jako żywność dla ludzi. Gatunki dyniowatych należą do najważniejszych z nich, a różne gatunki są przygotowywane i spożywane na wiele sposobów. Chociaż łodygi i skórki mają tendencję do bycia bardziej gorzkimi niż miąższ, owoce i nasiona odmian uprawnych są całkowicie jadalne i wymagają niewielkiej lub żadnej obróbki. Kwiaty, młode liście i końcówki pędów również mogą być spożywane. Nasiona i owoce większości odmian można przechowywać przez długi czas, szczególnie słodkie odmiany zimowe z ich grubą, niejadalną skórką. Cukinia letnia ma cienką, jadalną skórkę. Nasiona obu typów można prażyć, jeść na surowo, przerabiać na olej z pestek dyni , mielić na mąkę lub mączkę, lub przygotowywać w inny sposób.

[madohora]

Na długo przed kontaktem z Europejczykami dynia była głównym źródłem pożywienia dla rdzennych mieszkańców obu Ameryk. Gatunek ten stał się ważnym pożywieniem dla europejskich osadników, w tym Pielgrzymów , którzy prezentowali go nawet podczas pierwszego Święta Dziękczynienia . Komercyjnie produkowana dynia powszechnie używana do ciasta dyniowego to najczęściej odmiany C. moschata ; Libby's , zdecydowanie największy producent przetworzonej dyni, wykorzystuje zastrzeżony szczep odmiany dyni Dickinson C. moschata do swojej dyni w puszkach. Inne potrawy, które można przygotować z członków tego rodzaju, to ciasteczka, chleb , sernik, desery, pączki, granola , lody, dania z lasagne, naleśniki, pudding, masło dyniowe, sałatki, zupy i farsz. Zupa z dyni to danie kuchni afrykańskiej. Gatunki kserofityczne okazują się przydatne w poszukiwaniu pożywnych produktów spożywczych, które dobrze rosną w regionach suchych. C. ficifolia jest wykorzystywana do produkcji napojów bezalkoholowych i lekko alkoholowych.

[madohora]

Oprócz kukurydzy i fasoli dynia pojawia się w dziełach sztuki rdzennych mieszkańców Ameryki od co najmniej 2000 lat. Na przykład dyniowate często pojawiają się na ceramice Moche.

[madohora]

Cucurbita była stosowana w różnych kulturach jako środek ludowy. Indianie Ameryki Północnej stosowali dynie w leczeniu robaków jelitowych i dolegliwości układu moczowego. Ten indiański środek został przyjęty przez amerykańskich lekarzy na początku XIX wieku jako środek przeciwrobaczy do wydalania robaków. W południowo-wschodniej Europie nasiona C. pepo były stosowane w leczeniu zespołu drażliwego pęcherza moczowego i łagodnego przerostu gruczołu krokowego . W Niemczech nasiona dyni zostały zatwierdzone do stosowania przez Komisję E , która ocenia medycynę ludową i ziołową, w przypadku stanów podrażnienia pęcherza moczowego i problemów z oddawaniem moczu w stadium przerostu gruczołu krokowego 1 i 2, chociaż monografia opublikowana w 1985 r. odnotowała brak badań farmakologicznych, które mogłyby uzasadnić empirycznie potwierdzoną aktywność kliniczną. Z drugiej strony amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków ( FDA ) zakazała w 1990 r. sprzedaży wszystkich tego typu leków dostępnych bez recepty stosowanych w leczeniu przerostu prostaty.

[madohora]

[madohora]

Pies się przejął przebraniem

[madohora]

Wśród melonów spożywanych jako owoce (zebrane w stanie dojrzałym):
grupa cantalupensis , melon kantalupa (lub melon piżmowy) o krótkim okresie przydatności do spożycia;
grupa reticulatus , melon piżmowy, o średnim okresie przydatności do spożycia;
grupa inodorus , melon zimowy, o długim okresie przydatności do spożycia.
Wśród melonów spożywanych jako warzywa (zebrane przed dojrzałością):
grupa flexuosus , melon wężowy ;
grupa momordica , phut melon (Indie).

[madohora]

Gatunki Cucurbita dzielą się na dwie główne grupy. Pierwsza grupa składa się z jednorocznych lub krótkowiecznych pnączy wieloletnich , które są mezofityczne , co oznacza, że ​​wymagają mniej lub bardziej ciągłego zaopatrzenia w wodę. Druga grupa to byliny rosnące w strefach suchych, które są kserofityczne , co oznacza, że ​​tolerują suche warunki. Uprawiane gatunki Cucurbita pochodzą z pierwszej grupy. Rośnie na wysokość od 5 do 15 metrów (15 do 50 stóp) wysokości lub długości, łodyga rośliny wytwarza wąsy , które pomagają jej wspinać się po sąsiednich roślinach i strukturach lub rozciągać się po ziemi. Większość gatunków nie ukorzenia się łatwo z węzłów; godnym uwagi wyjątkiem jest C. ficifolia , a cztery inne uprawiane mezofity robią to w mniejszym stopniu. Pnącze wieloletniej Cucurbita może stać się półzdrewniałe, jeśli pozwoli się jej rosnąć. Istnieje duże zróżnicowanie wielkości, kształtu i koloru wśród owoców Cucurbita , a nawet w obrębie jednego gatunku. C. ficifolia jest wyjątkiem, ponieważ ma bardzo jednolity wygląd. Zmienność morfologiczna gatunków C. pepo i C. maxima jest tak duża, że ​​jego różne podgatunki i odmiany były błędnie identyfikowane jako całkowicie odrębne gatunki.

[madohora]

Termin „melon” pochodzi około 1256 roku od dolnołacińskiego melonem , biernika od melo , „owoc dyniowatego”. Termin ten jest skrótem od klasycznego łacińskiego melopepo zapożyczonego od greckiego mêlopepôn , od mêlon , „owoc, jabłko lub pigwa” (śródziemnomorskie słowo, które zastąpiło europejską nazwę jabłka, zwanego po łacinie malum )

[madohora]

Melon to jednoroczna roślina zielna o długich sympodialnych łodygach (do 3 m ) z prostymi (nierozgałęzionymi) wąsami , pełzającymi lub pnącymi się w zależności od odmiany. Korzeń palowy rozgałęzia się na liczne powierzchowne korzenie wtórne i trzeciorzędowe

[madohora]

Rośliny są jednopienne (wytwarzają kwiaty męskie i żeńskie) lub andromoniczne (wytwarzają kwiaty męskie i kwiaty hermafrodytyczne). Żółta korona kwiatów jest dzwonkowata z prawie kulistymi płatkami. Kwiatostan męski jest złożony z 2-4 kwiatów i pojawia się jako pierwszy na 5-12 węźle pędów głównych . Kwiaty żeńskie lub hermafrodytyczne są pojedyncze, z jajowatą koroną i dolnym jajnikiem. Pojawiają się na gałęziach trzeciorzędowych utworzonych z 14 węzła na gałęziach pierwotnych. Kwiaty otwierają się tylko przez jeden dzień i są zapylane głównie entomofilowo

[madohora]

[madohora]

Melon jest dojrzały, gdy jego liście i skórka zaczynają żółknąć, a skórka i łodyga zaczynają pękać.

[madohora]

We Francji duża część melonów przeznaczonych do spożycia pochodzi z upraw polowych. Rośliny te mogą być uprawiane przez grupy ogrodników, szczególnie w regionach południowych. Na zachodzie Francji wyspecjalizowane firmy podnajmują lub sezonowo dzierżawią rolnikom grunty odpowiednie pod uprawę melonów (dwie uprawy melonów na tym samym gruncie mogą następować po sobie w odstępie co najmniej pięciu lat) . Działki te muszą być przygotowane przez rolnika ( prace glebowe i podstawowe nawożenie ), nadawać się do nawadniania i znajdować się w obwodzie działania zakładu pracy oraz stacji pakowania. Aby rozłożyć zbiory i w ten sposób zoptymalizować ofertę handlową tego produktu sezonowego, firmy rozmieszczają te stacje od południowego Maroka (zbiory od końca lutego) do Anjou przez Hiszpanię. Ponadto temperatura nie może przekraczać 35°C. Na każdym stanowisku prowadzimy siew schodkowy. Najwyżej cenione są najwcześniejsze zbiory

[madohora]

Aby zapewnić lojalność konsumentów, firmy muszą oferować wyłącznie melony o słodkim smaku (co w ogrodzie nie jest tak oczywiste). Odpowiedni poziom cukru zapewnia wybór dobrze zorientowanych działek z glebą o dużym zasobie wody oraz dobór odmiany. Nadal należy dbać o zdrowotność roślin (zabiegi można wykonywać nawet pod gąsienicami za pomocą urządzeń igłowych), rozsiewać i regulować nawadnianie oraz nawozy azotowo-siarkowe, dbać o równowagę Ca-Mg-K przy dużej zawartości potasu nawożenie około 300 jednostek K2O , zapobiegawczo dodawać pierwiastki śladowe i unikać stresu zarówno w uprawie, jak i podczas zbiorów. Wreszcie poziom cukru jest systematycznie badany podczas zbiorów i można wyeliminować partie.

[madohora]

Melon potrzebuje regularnego dostarczania wody i podlewania u nasady, unikając zwilżania liści. Jest wrażliwa na mączniaka prawdziwego dyniowatych ; dobre ściółkowanie ogranicza infekcję.
Może ulegać zwiotczeniu i zeszkleniu .
Jest także podatny na Fusarium oxysporum , mączniaka rzekomego i wirusa mozaiki ogórka , arbuza i cukinii , wszystkie trzy przenoszone przez tę samą mszycę ( Aphis gossypii ).
Stworzenie nowych odmian umożliwiło poprawę odporności na choroby i wirusy takie jak Aphis , Fusarium , Podosphaera , Golovinomyces , Pseudoperenospora , MNSV, CMV, MWMV, ZYMV, PRSV

[madohora]

[madohora]

Uprawiane są głównie cztery typy odmian: „cantaloupe charentais”, „charentais haftowane”, „verde oliwka” (kora oliwkowa, owalny kształt) i „galia”.

[madohora]

Dynia pochodzi z Ameryki Południowej, do Europy trafiła za sprawą Krzysztofa Kolumba. Obecnie najczęściej kojarzona jest z zabawą halloweenową, która staje się coraz bardziej popularna w naszym kraju. Warto jednak wiedzieć, że dynia służyć nam powinna nie tylko jako ozdoba, ale przede wszystkim jako składnik najróżniejszych dań.

[madohora]

To pomarańczowe warzywo jest często pomijane w naszym codziennym jadłospisie - najprawdopodobniej w związku z trudnościami, jakie przysparza jej obieranie - a szkoda, gdyż ma dużo wartości odżywczych. Bogata jest w liczne witaminy oraz makro i mikroelementy.

[madohora]

Tryptofan jest odpowiedziany przede wszystkim za produkcję serotoniny, potocznie nazywanej hormonem szczęścia. Dodatkowo jest pomocny w produkcji melatoniny, która odpowiada za spokojny sen, łagodząc stany zdenerwowania.

[madohora]

Od końca XIX wieku wielu naukowców podejmowało próby hybrydyzacji międzygatunkowej pomiędzy melonem (Cucurbita melo) i ogórkiem (Cucurbita sativus) , ale zawsze bez powodzenia. Powód tej niepowodzenia jest bardzo prosty: genom melona ma 24 chromosomy, podczas gdy genom ogórka ma tylko 14. Dlatego krzyżowanie jest genetycznie niemożliwe. Zatem pomimo utrzymującej się legendy szerzącej się na grupach i forach internetowych, uprawa melona i ogórka w pobliżu nie stwarza żadnego ryzyka i żaden z owoców nie będzie smakował tak jak drugi

[madohora]

Nazwa „Melon Charentais” od dawna odpowiada rodzajowi, a nie nazwie lokalnej . Melony sprzedawane pod tą nazwą mogą pochodzić z różnych źródeł. Wiele melonów z apelacjami to „typ Charentais”.

[madohora]

Projekt Parasol , prowadzony przez INRA , CTIFL i firmy zajmujące się nasionami , ma na celu scharakteryzowanie systemów korzeni melonów , pozwalających na lepszą odporność na stresy biotyczne i abiotyczne .

[madohora]

[madohora]

Dobry melon musi być ciężki (znak, że jest pełen cukru: poziom cukru musi przekraczać 10 stopni Brixa , aby mógł trafić do obrotu, poniżej tego jest klasyfikowany jako dynia ), wydzielać charakterystyczny zapach (powąchaj go od strony aureoli ), co jest oznaką dojrzałości. Zbyt mocny, ten zapach jest oznaką przejrzałości. W dotyku kora powinna być elastyczna, ale nie miękka. W przypadku melona Cavaillon obecność pęknięcia lub nawet oderwania pecou ( odpadająca szypułka charakteryzująca się półprzezroczystym pierścieniem wokół ogona, jego oddzieleniem lub oddzieleniem, poprzez zjawisko odcięcia , które pozostawia charakterystyczny szypułkowa blizna d ) jest oznaką dojrzałości, ale nie dotyczy to wszystkich rodzajów melonów. Dobry melon gładki lub piżmowy powinien mieć plasterki dobrze zaznaczone niebieskawo-zieloną linią. Większość melonów sprzedawanych we Francji ma gwarantowaną zawartość cukru, w szczególności dzięki pomiarowi ich współczynnika refraktometrycznego . Melon lepiej przechowywać w chłodnej szafce lub piwnicy niż w lodówce.

[madohora]

Ogólnie rzecz biorąc, melon nie przekracza 40 kilokalorii ( Kcal ) na 100 gramów:
Melon kantalupa jest dobrym źródłem potasu , witaminy A i kwasu foliowego . Jest także bogaty w beta-karoten i witaminę C.
Potas jest przydatny w zapobieganiu kamieniom nerkowym . Kantalupa jest ogólnie dobrym środkiem przeczyszczającym dzięki zawartości błonnika.

[madohora]

Region pochodzenia melona nie jest znany, ale prawdopodobnie pochodzi on z międzyzwrotnikowej Afryki Wschodniej, gdzie nadal występują dzikie odmiany 34 , lub z Azji Południowo-Zachodniej 35 . Poziomy neolitu z egipskiego okresu predynastycznego dostarczyły nasion 35 . Potwierdzono, że została udomowiona w Egipcie 2700 r. p.n.e. i uprawiana w Mezopotamii 2000 r. p.n.e. 5 wieków p.n.e BC , znana jest jego produkcja z Delty Nilu . Stamtąd jego produkcja przeniosła się do Grecji , a następnie w I wieku naszej ery do Włoch . Grecy nazywali różne dyniowate o słodkim miąższu nazwą „pepon” (od peptein „gotować”, stąd dosłowne znaczenie „gotowane na słońcu” – sugeruje się, że słońce oznacza „dojrzały”). Stąd pochodzi „mêlopepôn” po grecku (dosłownie ugotowana na słońcu dynia jabłkowa, od „melo”, co oznacza jabłko i „pepon”), a zatem „melopepo” po łacinie, w skrócie „pepo”, co oznacza ogórek dojrzewający przez słońce. Francuska nazwa wywodzi się zatem bardziej od słowa oznaczającego jabłko w języku greckim, „melon” 36 . Według Pliniusza melony z tego okresu były wielkości pigwy, ale stanowiły potrawę luksusową, spożywaną przez bogatych Rzymian z ostrym sosem

[madohora]

Jest to jedna z roślin warzywnych wymienionych w kapitule De Villis przez Karola Wielkiego na początku IX wieku , a także znana w XIII wieku w arabskich pismach botanicznych . W 1495 roku król Francji Karol VIII , wracając z wojen włoskich, ponownie wprowadził go do Francji. Jednak uprawiane wówczas odmiany, jajowate i wodniste, nie były zbyt słodkie i jadano je w sałatkach.

[madohora]

W następnym stuleciu mnisi sprowadzili do Rzymu z tureckiej Armenii okrągłą odmianę o pomarańczowym i smacznym miąższu, która była uprawiana w ogrodach letniej rezydencji papieży w Cantalupo pod Rzymem. Odmiana ta nosi we Francji nazwę „Cantaloup” i od XVI wieku jej uprawa rozprzestrzeniła się w Prowansji, w dolinie Rodanu, w Langwedocji, następnie dołączyła do Doliny Loary, Anjou i Touraine . Stamtąd zaopatruje Dwór i rynki Paryża. Dopiero później rozprzestrzeniła się na Charente, gdzie w drodze selekcji znacznie później powstały słynne „kantalupy Charentais”, a następnie „haftowane Charentais”.

[madohora]

[madohora]

Alexandre Dumas , miłośnik melonów, zwłaszcza Cavaillon , prosi w zamian za przekazanie całej swojej opublikowanej pracy (prawie 400 tomów), którą wydał w 1864 r. , na rzecz biblioteki miejskiej, rentę dożywotnią w wysokości 12 melonów rocznie. Co rada miejska przyjęła i służyło mu aż do śmierci w 1870 roku . W ten sposób powstało bractwo Rycerzy Melona z Cavaillon

[madohora]

Kostek warzywny
Dynia letnia i zimowa, pnąca i półkrzew, w kolorze od kremowego do ciemnozielonego, owoce krótkie, okrągłe, z lekko szerokim wierzchołkiem,

[madohora]

Dynie ozdobne
Niejadalna, dynia polna blisko spokrewniona z C. texana , siedlisko pnące, cienkie łodygi, małe liście, trzy podgrupy: C. pepo var. ovifera (jajowata, gruszkowata), C. pepo var. aurantia (pomarańczowa) i C. pepo var. verrucosa (okrągłe brodawkowate tykwy), ozdobne tykwy występujące w Teksasie i nazywane var. texana oraz ozdobne tykwy występujące poza Teksasem (Illinois, Missouri, Arkansas, Oklahoma i Luizjana) nazywane są var. ozarkana

[madohora]

Różne odmiany, zarówno uprawne, jak i dzikie, zapewniają ludziom wiele zastosowań. Skorupa dyni, po opróżnieniu i zamarynowaniu, może być wykorzystywana do celów zdobniczych, do wyrobu przyborów kuchennych oraz instrumentów rzemieślniczych i muzycznych. Zawartość dojrzałych owoców wykorzystywana jest do celów gastronomicznych, zarówno do przygotowania potraw, jak i do produkcji napojów, w tym alkoholowych. Nasiona są jadalne i używane do dań słodkich i pikantnych. Różne części owoców i roślin wykorzystuje się do celów leczniczych i kosmetycznych, np. do produkcji mydła.

[madohora]

[madohora]

W świecie wschodnim dynię Benincasa nazywa się „dynią chińską” lub „dynią białą” – jest to uprawiana dyniowata, która przechowuje się przez rok do dwóch lat. Termin ten jest zatem używany w Hiszpanii i został z różnym powodzeniem rozszerzony na objęte nim typy amerykańskie, czasami dominując lub współistniejąc z nazwami wywodzącymi się od tubylców.

[madohora]

[madohora]

W Ameryce Łacińskiej słowo zapallo jest najbardziej rozpowszechnionym określeniem owoców odmian Cucurbita pepo , Cucurbita moschata , Cucurbita maxima i Cucurbita argyrosperma . Nazwa pochodzi od języka keczua sapallu

[madohora]

Uprawa orzecha piżmowego i jego późniejszych pochodnych rozwinęła się w Stanach Zjednoczonych w latach trzydziestych XX wieku, ale jego pomyślny eksport spowodował przyjęcie anglicyzmu w innych częściach świata. Odmiana cukinii została wyhodowana we Włoszech, ale dziś pod tą nazwą dynia ta jest znana w większości krajów świata. W niektórych regionach Chile używa się również terminu wada lub guaripola na określenie typowego instrumentu muzycznego Mapuche wykonanego z tykwy.​ Nazwę „calabazo” można pomylić z Crescentia cujete .

[madohora]

Baobab ( Adansonia ), również jadalny, występuje w Afryce kontynentalnej, na Madagaskarze i w Australii. Wśród owoców cytrusowych o twardej skórce znajdują się Balsamocitrus + Aeglopsis + Afraegle + Aegle („owoc Bael” z Himalajów), pierwsze 3 afrykańskie i ostatni azjatyckie; oraz Limonia i Citrus „ Feroniella ”, przy czym dwie ostatnie znane są jako jabłka leśne lub jabłka słoniowe . Rodzaj Strychnos występuje w Azji i Afryce , a jego owoce inne niż cytrusowe znane są jako małpia pomarańcza i rozprzestrzeniane przez małpy . W Ameryce powstały i są zachowane dyniowate Cucurbita i Sicana , dynie Bignoniaceae Crescentia + Amphitecna , drzewo kakaowe Theobroma grandiflorum ; W Ameryce najwyraźniej rozpraszacze, dla których zostały przystosowane, wymarły od ostatniej epoki lodowcowej. Na tym kontynencie gryzonie, które potrafią obgryzać skorupę, są jedynymi rozsiewaczami niektórych odmian, których zjadają jedynie nasiona

[madohora]

Statystyki ogrodnicze zazwyczaj dzielą się ze względu na charakter przydatności na nadające się do zbioru niedojrzałego, nadające się do zbioru dojrzałego oraz do celów ozdobnych. Do klasyfikacji często stosuje się Międzynarodowy Kodeks Roślin Uprawnych . Inne klasyfikacje mogą obejmować, oprócz kategorii dojrzałych, niedojrzałych i ozdobnych, czwartą kategorię „upraw odpowiednich do nasion”. Podział ten jest tym, który najłatwiej wyłania się zarówno dla taksonomisty chociaż nie stworzył on formalnych grup ​, jak w językach narodowych oraz w produkcji ogrodniczej statystyki.

[madohora]

Dynia pnia , dynia krzewiasta , dynia krzewiasta lub dynia pnia (ta ostatnia do spożycia przez niedojrzałe osoby). Roślina rośnie z grubym pniem i krótkimi pędami, jak krzew. Nazywa się to w Nikaragui , Salwadorze , Hondurasie i Gwatemali .

[madohora]

•„ dynia letnia ” , jeśli jest zbierana w stanie niedojrzałym (co ma miejsce latem), więc jest synonimem cukinii i podobnie

[madohora]

•„ wczesny dynia" lub „ zapallos para wcześnie ” ​lub „ zapallos para primicia ”​, które spożywa się podobnie jak dynię (czyli w puree z dyni) itp.) i są dojrzałe lub prawie dojrzałe, ale nie przeżywają przechowywania, a tak się je nazywa, ponieważ rozwijają się i trafiają na rynek przed przechowywanymi, w okresie niedoboru dyni magazynowej, kiedy się kopie gwóźdź Boli, a miąższ ma słaby smak (Chile ​, Meksyk ​, Argentyna.

[madohora]

Cucurbita pepo, C. maxima, C. moschata, C. argyrosperma, które są spożywane w stanie niedojrzałym jako warzywa sezonowe. U tych gatunków jest spożywany w całości (łącznie ze skorupą i nasionami) z wyjątkiem szypułki : pokrojony w kostkę i smażony lub gotowany w zupach, gulaszach lub gotowany i w sałatce, i to właśnie ten pojemnik napełnia się piekarnikiem i spożywane również razem z nadzieniem. „Zapallitos” w Paragwaju , Argentynie , Urugwaju , „cukinia” w Hiszpanii i Wenezueli , Kolumbii , „cukinia” w Meksyku , „Zapallos Italianos” w Chile oraz nazwy wywodzące się z rdzennych języków określonych regionów i upraw, takie jak „delikatnyayote”, „świeży pipián” i inne. (Owoce innych dyniowatych, które ze względu na inny smak znajdują się w osobnych sekcjach poniżej, są również spożywane w stanie niedojrzałym i gotowane jako warzywa sezonowe: Lagenaria siceraria , Cucurbita ficifolia , Benincasa hispida , Momordica charantia , Luffa aegyptiaca , Luffa acutangula , Coccinia grandis , Trichosanthes cucumerina i Trichosanthes dioica ).

[madohora]

Cucurbita pepo, C. maxima, C. moschata, C. argyrosperma , dojrzałe owoce jadalne.
W ogrodnictwie nakładają się na siebie różne klasyfikacje dokonane na podstawie różnych kryteriów przydatności​. Na przykład wielu taksonomistów przyjęło klasyfikację opartą na kształcie owoców, przydatną dla hodowców roślin poszukujących możliwości hybrydyzacji i utrzymania tego samego końcowego produktu handlowego. Dlatego też będą przypadki takie jak „Spaghetti Warzywne”, które ze względu na sposób spożycia zalicza się do „rodzaju spaghetti” i jednocześnie należy do „Grupy Szpiku Warzywnego” w klasyfikacji dzielącej się ze względu na kształt owoc. Wiele upraw nie daje się sklasyfikować w ramach schematu odmian i grup odmian, identyfikuje się je na podstawie pochodzenia nasion i nazwy.
Wszystkie uprawy podzielono na najmniejsze możliwe jednostki, którym przypisano nazwę, wyjaśniając, które z nich pogrupowano w większe jednostki dla dowolnego autora.

[madohora]

Cushaw , Cucurbita argyrosperma var. callicarpa squash cushaw (w języku angielskim cushaw dyni zimowej , cushé to po hiszpańsku), gatunek ten występuje aż do Ameryki Środkowej, ale uprawa ta, której ceniony jest dojrzały miąższ, pochodzi z południowych Stanów Zjednoczonych. Roślina ta jest trudna do znalezienia na rynku, ma bardzo twardą skorupę, którą kroi się bardzo ostrym nożem kuchennym lub piecze przez kilka minut w kuchence mikrofalowej przed obraniem, ma jasnożółto-pomarańczowy miąższ o bardzo łagodnym smaku, który zbiera wachlarze na południu Stanów Zjednoczonych. W języku angielskim nazywają tego na zdjęciu „cushaw dyni zimowej” lub bezpośrednio „cushaw” (co jest mylące, w związku z tym mogą nazywać cały gatunek „cushaw”, włączając rośliny wybrane najlepiej ze względu na nasiona lub przeznaczone do spożycia w stanie niedojrzałym, oraz nazywa się także „cushaw” odmianom bardzo podobnie wyglądającego, spokrewnionego gatunku Cucurbita moschata , takiego jak „Golden Cushaw”). Jako dobrze znane wśród miejscowej ludności znajdują się „Green Striped Cushaw” i „Tennessee Sweet Potato Squash”. W Argentynie, w południowo-środkowej prowincji Kordoba, rośnie odmiana tego gatunku, cieńsza i z zielonymi paskami na żółtym tle, zwana „dynią w paski lub gringa” lub „dynią w paski lub z Cordoby”. Być może jest to coś, co w Meksyku na Jukatanie nazywają „twardą dynią” lub „Chuk kuum” i jest importowane. W porównaniu do innych gatunków charakteryzują się niewielką zmiennością (rzadko są pomarańczowe, kręcone lub z bruzdami). W Meksyku i Ameryce Środkowej gatunek ten jest uprawiany i niektóre ze swoich upraw nazywają pipián, chociaż ich miąższ nie jest spożywany (uprawia się je na nasiona lub spożywa jako niedojrzałe jako warzywo sezonowe)

[madohora]

[madohora]

Cucurbita maxima odmiana olbrzymia (lub do zawodów, grupa pokazowa ), grupa stara, opis nieformalny: Owoce bardzo duże, pomarańczowe, miękka skórka, białe nasiona. Uprawiane na paszę w Indiach, gdzie charakteryzują się dużą różnorodnością, w wielu krajach odmiany takie jak „Atlantic Giant” i „Big Max” są bardzo duże i biorą udział w konkursach pod względem wielkości. Włącznie z odmianą „Mammoth”, czyli podobną do odmiany „Mamooth”.

[madohora]

Cucurbita pepo „karnawał”, podobnie jak mniejszy i bardziej kolorowy „żołędź”, w Cucurbita pepo Acorn Group według Ferriol i Picó (2008).

[madohora]

Cucurbita moschata "Moscada de Provenza" (Musquée de Provence, Moscata di Provenza). Landrace uprawiana we Francji i Włoszech „ Prowansja ” to dawna francuska prowincja na granicy z Włochami. Ferriol i Picó umieszczają go w opisanej właśnie nieformalnej grupie „Ser”.

[madohora]

[madohora]

Cucurbita pepo 'Delicata' (nie mylić z Cucurbita maxima 'Delica'), wyjątkowa odmiana, której nie da się zaliczyć do żadnej współczesnej grupy formalnej, wprowadzona po raz pierwszy przez fabrykę nasion w 1894 roku, choć mogło to nastąpić co najmniej kilkadziesiąt lat wcześniej​, później wyhodowano krzew 'Bush Delicata'. Dobra produktywność, owoce o pomarańczowożółtym miąższu i delikatnej skórce nie są długo przechowywane​, w rzeczywistości ich skórka jest tak cienka, że ​​można je piec i jeść ze skórką.​ Inne nieformalne odmiany typu „Delicata”, pochodzące od tego i słodsze, to „Sugar Loaf” i „Honey Boat”.

[madohora]

Cucurbita pepo typu „mini dynia”, „mała dynia” lub „dynia miniaturowa”, jadalna, mała, wyglądają jak lampki na Halloween, ale są znacznie mniejsze, popularne od lat 90. XX wieku. Są pomarańczowe, białe, żółte lub ich kombinacja. z paskami lub bez, mogą mieć również zielone plamy lub być całkowicie zielone. Przykładami odmian są „Jack Be Little”, „Munchkin”, „Baby Bear”. Należą do grupy odmian Cucurbita pepo Pumpkin Group , gdyż odpowiadają formalnemu (niezmiennemu) opisowi tej grupy: „ Cucurbita pepo o owocach kulistych, spłaszczonych lub owalnych, okrągłych lub spłaszczonych na końcach”. Wykorzystuje się je jako dekoracje na Halloween, na które można je zamienić w maleńkie lampki na Halloween, które ze względu na swój rozmiar są trudne do wyrzeźbienia, lub można na nich narysować twarze markerem lub można je spożywać w halloweenowych potrawach (np. nadziewane), są „ulubieńcami najmłodszych”. Paris (1989) nazywa „Little Gem” „miniaturową dynią” ze względu na rozmiar. Tutaj znajduje się ona w tabeli grupy Gema zawierającej wysokiej jakości południowoafrykańskie odmiany przeznaczone do spożycia przez niedojrzałe osoby. Cucurbita maxima typ (mini) „cukinia dekoracyjna”, mała, dekoracyjna i jadalna Poniżej wraz z innymi niejadalnymi cukiniami Cucurbita maxima.

[madohora]

W 2019 r. dwa melony Yubari z Hokkaido sprzedano za 5 mln jenów, czyli ponad 40 000 euro

[madohora]

Słowo melon ma, poprzez metonimię , kilka pochodnych zastosowań.