Kraków, dzielnice i okolice IX

[madohora]

Przystanęliśmy pod domem „Pod Murzynami” (ach, dużo bym dał za ten dom)...

[madohora]

Nr 2. Kamienica Margrabska – jest to narożna kamienica.

[madohora]

Kamienica Mennica (Kamienica Margrabska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie. w dzielnicy I Stare Miasto przy Rynku Głównym 47, na rogu z ulicą Floriańską 2, na Starym Mieście.

[madohora]

Rokokowa fasada pochodzi z pierwszej połowy XVIII wieku.
17 grudnia 1932 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków.

[madohora]

Kamienica Korlansowska (również Kamienica Sztumerów, Kamienica Ciechanowskich) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Floriańskiej 3, na Starym Mieście.

[madohora]

[madohora]

Kamienica została wzniesiona na początku XIV wieku. W I połowie XVI wieku należała do rodziny Pernusów, w latach 60. XVI wieku do Jana Kmellera, a w latach 70. XVI wieku do Jana Henca. W latach 1590–1593 była własnością Andrzeja Reja. Budynek był wówczas w złym stanie technicznym, o czym świadczy rewizja urzędowa przeprowadzona na zlecenie właściciela w 1590. W I połowie XVII wieku kamienica należała do rodziny Herców. W tym czasie nadbudowano drugie piętro. W połowie XVII wieku była własnością krawca Filipkowicza, a następnie wdowy po nim. Pod koniec tego stulecia popadła w ruinę. Na początku XVIII wieku została wyremontowana przez rodzinę Toroszowiców. W połowie XVIII wieku należała do rajcy Dzianottego, a następnie do kupca Jerzego Straussa. Pomiędzy 1728 a 1776 została przebudowana w stylu klasycystycznym, otrzymując nową fasadę z attyką. W pierwszej ćwierci XIX wieku była własnością Tomasza Birona, a po jego śmierci Jana i Tekli Foxów. W 1828 przeprowadzono rewizję, która udokumentowała zły stan budynku. W 1832 kamienica została wyremontowana przez Jana Kuderskiego, a jej oficynę nakryto nowym włoskim dachem. Na przełomie XIX i XX wieku na parterze budynku mieścił się sklep zegarmistrzowski, prowadzony przez Władysława Bojarskiego, a następnie jego syna Marcelego. W latach 1908–1912 kamienica została przebudowana oraz nadbudowana o trzecie piętro.
15 czerwca 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków.

[madohora]

[madohora]

Kamienica została wzniesiona w II połowie XIV wieku. W XV wieku została gruntownie przebudowana, ustalił się wówczas układ wnętrz z sienią na całą szerokość budynku. Od drugiej ćwierci XVI wieku do lat 50. XVII wieku była własnością rodziny Wanzamów. W tym czasie przeszła przebudowę w stylu renesansowym, podczas której powstał dach pogrążony, a elewację tylną wsparto szkarpami i ozdobiono polichromią. Wzniesiono także oficynę tylną. Na przełomie XVII i XVIII wieku kamienica została odnowiona przez podstolego krakowskiego S. Chwaliboga. W latach 1797–1834 należała do F. Niedzielskiego, na którego zlecenie została przebudowana w stylu klasycystycznym. Od połowy XIX wieku do 1930 była własnością rodziny Launerów. Między 1865 i 1889 nadbudowano trzecie piętro. W 1872 przebito w ścianie granicznej przejście do sąsiedniej Kamienicy Pod Matką Boską (nr 7). W 1931 przebudowano oficynę według projektu Ludwika Wojtyczki, nadbudowując ją jednocześnie o jedną kondygnację.
28 lutego 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. 27 stycznia 1993 wpisano do rejestru także jej oficynę tylną. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków.

[madohora]

[madohora]

Pierwsza kamienica w tym miejscu została wzniesiona na przełomie XIV i XV wieku. W połowie XVI wieku była własnością kupca Walentego Cunradta, zaś na początku XVII wieku Matysa Jaszczurkowica, który sprzedał ją w 1616. Od 1628 należała do rodziny Szczypickich, a następnie do Gędzickich. W pierwszej ćwierci XVII wieku uległa zawaleniu. Przed 1728 na jej miejscu założono ogród, będący własnością rajcy Pawła Soldadiniego, później jego syna Franciszka i nieznanego z imienia Wytyszczkiewicza

[madohora]

[madohora]

Kamienica została wzniesiona w II połowie XIV wieku. W XV wieku nadbudowano ją i przebudowano, wzniesiono też oficyny: tylną i boczną, z gankiem na kamiennych wspornikach. Na początku XVI wieku budynek został przebudowany w stylu renesansowym. W II połowie XVI wieku był własnością rodziny Spinków. W 1611 został wyremontowany przez krakowskiego pisarza prowentowego M. Rurychta. Stworzono wówczas w fasadzie kamienną niszę, w której umieszczono manierystyczną figurę Matki Boskiej z Dzieciątkiem. W tym samym czasie oficyny otrzymały bogatą dekorację z polichromiami o motywach roślinnych. W latach 1616–1638 kamienica należała do J. Walkanowskiego, a w 1640 powróciła w ręce Spinków. Na początku XVIII wieku była własnością Ochockich, którzy dokonali przebudowy wnętrz z adaptacją lokalu na parterze na aptekę. W latach 1779–1864 należała do Chorosiewiczów. W 1780 odbudowano zrujnowane oficyny. Na przełomie XVIII i XIX wieku budynek został przebudowany w stylu klasycystycznym. W trzeciej ćwierci XIX wieku Feliks Księżarski dokonał inwentaryzacji gotycko-renesansowych portali, z których jeden przeniesiono do południowej wieżyczki Sukiennic. W 1872 przebito w ścianie granicznej przejście do sąsiedniej Kamienicy Wanzamowskiej (nr 5). W 1876 nadbudowano trzecie piętro, gruntownie przebudowano oficyny i połączono je drewnianymi gankami z budynkiem frontowym. W 1931 i w latach 50. XX wieku przebudowano parter fasady. W latach 60. XX wieku przebudowano oficyny. W 1993 roku budynek został wyremontowany. W latach 1998–1999 budynek przeszedł kolejny remont konserwatorski.

[madohora]

[madohora]

Kamienica ma cztery kondygnacje. Fasada jest dwuosiowa. W pierwszej osi parteru znajduje się neogotycki kamienny portal o łukowym zwieńczeniu. Okna pierwszego piętra ozdobione zostały trójkątnymi frontonami, zaś okna drugiego piętra – gzymsami. Pomiędzy oknami drugiego piętra zachował się zarys wcześniejszego, średniowiecznego otworu okiennego. Budynek wieńczy attyka

[madohora]

Nr 9. Kamienica Nagotowska – w XVI w. należała do Adama Nagothy’ego, autora spisu broni cechowej, przechowywanej w poszczególnych basztach miejskich i od jego nazwiska pochodzi jej nazwa. Do dziś zachowało się jej wnętrze, pełne renesansowych, malowanych stropów, polichromii i portali.

[madohora]

Kamienica posiada cztery kondygnacje. Fasada jest trójosiowa, o klasycystycznym wystroju. W parterze znajduje się półkoliście zwieńczony kamienny portal w stylu renesansowym. Elewacja parteru obłożona jest kamiennymi płytami. Okna pierwszego i drugiego piętra ozdobione są frontonami: w skrajnych osiach trójkątnymi, a w środkowej półkolistymi, zaś okna trzeciego piętra – gzymsami. Drugie i trzecie piętro oddzielone są gzymsem, akcentującym wysokość budynku przed 1890

[madohora]

Nr 10. Kamienica Barszczowska – swymi początkami sięga aż do XIV w. Od 1636 r. należała do Wawrzyńca Barszcza i stąd jej nazwa. Na wysokości I piętra elewacji znajduje się figurka św. Józefa.

[madohora]

Kamienica ma cztery kondygnacje. Fasada jest dwuosiowa, o skromnej dekoracji. Wejście do kamienicy znajduje się w drugiej osi parteru i jest pozbawione portalu. Przed 1874 znajdował się w tym miejscu kamienny portal o półkolistym zwieńczeniu. W centralnej części parteru znajduje się prostokątny portal, pełniący funkcję głównego wejścia w latach 1874–1932, a obecnie prowadzący do lokalu usługowego. Okna, poza prostymi obramieniami, pozbawione są zdobień. Pomiędzy oknami pierwszego piętra znajduje się figura św. Józefa z Dzieciątkiem. Budynek wieńczy prosta attyka

[madohora]

Kamienica pod Aniołkiem (znana również jako Kamienica pod Aniołkami lub Sub Aethiopibus) – zabytkowa, XV-wieczna kamienica wpisana w rejestrze zabytków zlokalizowana w Krakowie przy ulicy Floriańskiej 11.

[madohora]

W 1730 kupił ją pochodzący z Saksonii Jan Henryk Klug. Jego rodzina była właścicielem kamienicy do końca XVIII wieku. W 1812 ówcześni właściciele wystarali się o pozwolenie na podział parteru i północnej części sieni powstał sklep. W 1840 Fryderyk Gronnemajer po raz kolejny przebudowuje kamienicę

[madohora]

W kamienicy na wszystkich trzech poziomach mieści się restauracja.

[madohora]

[madohora]

Kamienica została wzniesiona w pierwszej połowie XIV wieku jako ceglano-kamienna. Na przełomie XIV i XV wieku została rozbudowana i nadbudowana o pierwsze piętro. W połowie XVI wieku była własnością wójta J. Kiersteina, później wdowy po nim, a od 1584 do początku XVIII wieku kupieckiego rodziny Cyrusów. Na przełomie XVI i XVII wieku została przebudowana w stylu renesansowym, wzniesiono też oficynę tylną, połączoną z budynkiem frontowym gankiem na kamiennych wspornikach. W XVIII wieku kamienica należała do rodzin Guillaumów i Hillmanów. W pierwszej ćwierci XVIII wieku popadła w ruinę. Około 1740 została wyremontowana. W 1780 przeszła gruntowną przebudowę w stylu późnobarokowym, podczas której nadbudowano drugie piętro oraz zlikwidowano ganek, łącząc oficynę bezpośrednio z budynkiem frontowym. W 1850 kamienica została przebudowany w stylu klasycystycznym na zlecenie J. Knowlakowskiego. W latach 90. XIX wieku przebudowano wnętrza, nadając im obecny układ. W 1904 zaadaptowano lokal na parterze pod cukiernię Knowlakowskich. W latach 90. XX wieku dokonano adaptacji całego parteru budynku frontowego na cele handlowe, a piwnic i parteru oficyny na kawiarnię

[madohora]

Nr 13. Kamienica „Amendzińska” – należała kiedyś do dzierżawcy olkuskich kopalń srebra – Amandiego. Kamienica ma attykę neoklasyczną, ale stropy wewnątrz są renesansowe. Wewnątrz również znajduje się kolumna renesansowa z roku 1508 oraz XVI-wieczny gotycko-renesansowy kominek.

[madohora]

Od I połowy XVI w. własność wojewody krakowskiego P. Kmity, na zamówienie którego przebudowana w stylu pałacowym. W 1553 pałac w spadku przejęła A. Kmitówna, a następnie jej syn. Stąd pierwotna nazwa budynku – Pałac Kmitów. Kamienica należała w latach 1612–1637 do rajcy olkuskiego (dzierżawcy olkuskich kopalń srebra) – S. Amendy, stąd jej kolejna nazwa Kamienica Amendzińska. Później kamienica kilkakrotnie zmieniała właścicieli.