Gość: Gaal
IP: *.bytom.sdi.tpnet.pl
12.02.04, 19:30
Fragmenty publikacji Piotra Ostrzenia.
"Walcząc z wpływami żydo-masońskimi i ich destruktywnym wpływem na życie
społeczności światowej, warto uświadomić sobie czym jest ich "święta księga",
zwana jako "Talmud", zawierająca całą doktrynę, prawo i etykę obowiązującą
żydów na całym świecie. Jak później postaram się to udowodnić Talmud dla
ortodoksyjnego Żyda jest ważniejszy nawet od Piecioksiągu Mojżesza czyli
Tory. Hebrajskie słowo "talmud" jest pochodnym od czasownika "lamad", co
oznacza naukę. Rzecz ujmując merytorycznie - jego tekst zawiera całkowitą i
wyczerpującą wiedzę społeczności żydowskiej. Tak dalece to kanoniczny wywód,
że właściwie (i często tak bywa) Żyd nie musi w swym życiu czytać nic innego,
gdyż w nim znajdzie rozstrzygnięcie wszystkich teologicznych i życiowych
problemów. Co do jego powstania, zarozumialstwo Żydów jest tak wielkie, że
niektórzy rabini (np.: rabbi Lewi - traktat "Berachot", rabbi Jochanan -
traktat "Megilla") uważają, że autorem Talmudu jest sam Mojżesz, który od
samego Jahwe na górze Synaj, prócz tablic dziesięciorga przykazań
zwanych "tora szebichtab" (prawo pisane na kamiennych tablicach) otrzymał
jeszcze od Boga pouczenia ustne - "tora szebel pe", z ich to powodu - jak
wyjaśniają - Mojżesz długo nie wracał, bo Jahwe przekazywał mu to co winien
spisać w Talmudzie. Dodają, ze objaśnienia te otrzymał od Mojżesza Jozue,
który przekazał je siedemdziesięciu starszym; ci oddali je prorokom (Newiim).
Prorocy natomiast scedowali je Sanhedrynowi (wielkie zgromadzenie
kierownicze). Od Sanhedrynu treść tą uzyskali znaczni rabini, którzy rzecz
zaczęli spisywać. Wiadomo, ze już długo przed narodzeniem Chrystusa, istniały
szkoły, w których uczeni (tannaim), zapisywali objaśnienia Tory (Prawa
Mojżeszowego) na tabliczkach. One to stanowią pierwsze teksty początkowe
Talmudu - księgi drogowskazu dla Żydów. Niedługo jednak Żydzi potrafili trwać
w swojej wierności Torze. Już w drugim wieku po śmierci Pana naszego Jezusa
Chrystus, Żydzi zajęci robieniem interesów szybko zapomnieli o tym czego uczy
Tora. Poczęli się rozpraszać w pogoni za pieniądzem i zapominać o religijnych
nakazach i zakazach.
Żył wtedy rabin Jehuda, zwany ze względu na jego zgodność życia z przekazami
Mojżesza "rabbejnu ha-kadosz" (nasz święty rabin) lub z jeszcze większym
uwielbieniem "ha nasi" (książę). On to bardzo zwrócił uwagę na konieczność
przypomnienia Żydom prawa ustnego przez jego zapisanie. Zgromadził więc
wszystkie notatki, kartki i komentarze do Tory, spisał je i ogłosił jako
księgę o tytule "Sefer misznajot" albo "miszna", czyli prawo wtórne. Księga
ta dzieli się na sześć części i jest dalej podzielona na wiele traktatów -
ona jest właśnie zaczynem i podstawą Talmudu. Ciekawe, że zaakceptowali jej
nauki wszyscy Żydzi, we wszystkich swoich miejscach zamieszkania - bez
sprzeciwu. Powstał nawet szereg akademii, gdzie szczegółowo objaśniano tekst
miszny. Najsławniejsza mieściła się w Surze, Pumbadycie, w babilońskiej
Nehardei oraz w Tyberiadzie, Jamnie i Lyddzie.
Uczeni dyskutujący w akademiach i zgromadzeniach żydowskich nazywali się
amoraitami, a ich uwagi, komentarze i uchwały zapisywano. Tak powstałe
księgi, zawierające ich przemówienia, zaczęto nazywać "gemarą", która dodana
do miszny stała się drugą częścią Talmudu. W księgach Talmudu te dwa teksty
drukowane są tak, że najpierw jest tekst prawa (miszna), a gemara jego
dotycząca jest zaraz po niej jako komentarz do niej i zakończona
rozważaniami, a także konkluzją rozstrzygającą raz na zawsze daną kwestię.
Nie wszystkie jednak nakazy miszny rozważono. Tylko te, których
przestrzeganie było możliwe po zburzeniu świątyni. Wierzono, że inne
skomentuje prorok Eliasz, który pojawi się przed przyjściem Mesjasza oraz
osobiście sam Mesjasz. Dlatego niektóre teksty miszny pozbawione są gemary w
druku.
Ciekawe, ze wkrótce w komentowaniu Tory zaszły duże różnice. Inaczej robiły
to akademie w Palestynie i Babilonie. Powstawały więc równolegle... dwie
gemary o różnej treści. Gemarę w szkole jerozolimskiej tworzył rabbi
Jochanan - przez 80 lat szef synagogi (miejsce modlitwy i szkoła żydowska) w
Palestynie. Jest on autorem aż 39 gemar (komentarzy) do miszny, których
tworzenie zakończył dopiero w 230 roku naszej ery.
Inaczej było z zapisywaniemgear do miszny w Babilonii. Powstawały one w
różnym czasie i miały wielu autorów. Przez 60 lat poczynając od 327 roko po
Chrystusie, czynił to rabbi Aszi. Jego dzieło kontynuował rabbi Mareman około
427 roku. Pracę nad gemarą zakończył ich następca rabbi Abina około roku 500.
Gemara spisana w Babilonii dotyczy wyjaśnień 36 traktatów miszny. Zapisanie
dwóch odmiennych gemar spowodowało istnienie dwóch "Talmudów":
jerozolimskiego - bardzo zwięzłego objętościowo i mocno niejasnego w
interpretacjach (nie cenionego zbyt wysoko przez Żydów), a także -
obowiązującego Żydów do dziś - Talmudu babilońskiego (talmud babli). Ale
miszna i gemara to nie jedyne teksty Talmudu. Po spisaniu gemary przez
uczonych (amoraim), różni inni rabini dalej komentowali teksty Talmudu.
Pierwszy z nich rabbi Chaja, drugi rabbi Uszaja-obaj wyjaśniali Talmud w
szkołach religijnych. Nazywali swoje dodatki "tosefot" (l. poj. tosefta).
Równocześnie powstawały jeszcze nowe dodatki po za szkołami i te
nazwano "tosefta barajetot" (objaśnienia zewnętrzne). Z właściwą sobie
doktrynerską zaciekłością do tych dodatków... dołączono nowe dodatki
wyjaśniające poprzednie przez dodanie krótkich tez i prostych sofistycznych
zdań."
